Domweg gelukkig in de polonaise
In mijn familie gaat het verhaal dat ik ooit drie dagen achter elkaar heb gehuild. Het was 1986 en carnaval was net afgelopen. Eentje die ik nooit zal vergeten. Ik was acht en gekozen als Bloemenmeisje van mijn dorp. Een meisjesdroom kwam uit. Deze carnaval was ik voor een paar dagen het prinsesje dat bij de Jeugdprins hoorde. En ik was toch al verliefd op hem, dus ik glom van trots. Ik kreeg een nieuw wit jurkje met geborduurde bloemetjes en mijn moeder stak takjes gipskruid in mijn haar. Tijdens de optocht mocht ik meerijden op de praalwagen, gooide ik snoepjes naar vriendinnetjes en liep ik elke polonaise achter de prins. Bij de gedachte dat dit alles nu afgelopen was, stortte mijn jonge leventje in. Jaren later werd mijn vader gekozen tot Prins John VI: hij was net zo trots en, toen het voorbij was, net zo verdrietig.
Schminken
Intussen woon ik al jaren in Amsterdam, maar reis ik elk jaar naar het zuiden voor Vasteloavend. Het carnavalsbloed begon te stromen als meisje op de arm van mijn vader en het stroomt nog steeds, hoe ver ik ook bij mijn geboortestad Heerlen vandaan woon. Collega’s kijken me vaak niet-begrijpend aan, want carnaval gaat toch om zuipen, gedwongen gezelligheid en neuken? Leg dan iemand maar eens uit waarom dat niet zo is. Waarom je zo gelukkig wordt in de polonaise, de schlagers van lokale Limburgse helden, sjoenkelen (inhaken en dan zachtjes wiegen) en het schminken van je gezicht.
Simpel geluk
Misschien is het hetzelfde sentiment dat ik in de ogen van Hollanders zie als er een Elfstedentocht op komst is. Die verbroedering. Dat onbekommerde geluk. Het vieren van het leven. Die paar dagen dat de rest van de wereld even niet bestaat. En dat het, zoals bij carnaval, niet uitmaakt wat voor werk je doet en wat je draagt – al is het in Zuid-Limburg soms een sport je zo mooi mogelijk uit te dossen. Veren, glitters, protserige jurken of gewoon een lichtgevende lampenkap op je hoofd.
Clowns en lakeien
Terwijl de carnavalsmuziek vorige week thuis elke dag op stond, sprokkelde ik mijn outfit (van vorig jaar natuurlijk) bij elkaar. Op mijn zelfgemaakte hoed naaide ik nog wat linten, veren en krulspelden. Zaterdag kon ik dan eindelijk afzakken naar Heerlen. En terwijl ik uit het raam van de trein keek, veranderde het landschap vanaf Eindhoven langzaam in de carnavalskleuren roed, geel en greun. Hier en daar stapte iemand in, verkleed als clown of lakei. Roermond, Sittard, Geleen… Nog even en dan mocht ik ook. Toen ik die avond met mijn vader in de dorpskroeg proostte op d’n Vasteloavend voelde de crisis, de Kalverstraat en zelfs prins Friso even heel ver weg.
Patricia gaat de Free Fashion uitdaging aan om 365 dagen niet te shoppen, probeert elke werkdag iets anders te dragen en maakt daar foto’s van. Ook afkicken van fast fashion? Kijk op www.freefashionchallenge.com
Foto’s: Privébezit
11 reacties
Hollanders?? En jij woont in Amsterdam! Altijd weer die Limburgse verhevenheid boven alles, pfff.....
Heerlijk carnaval! Eventjes alles vergeten en goed feesten! En de polonaise die blijft geweldig! :)
Leuke blog Patricia. En wat een mooie outfit:O!!!
@CharlotteCharles: lees het vooral met een dikke vette knipoog, net zoals ik altijd hard moet lachen als Amsterdammers mijn accent nadoen en vragen of ik uit Belgie kom, haha. Maar voel me net zo Hollander als Limburger. Nou ja, gewoon Nederlander dus :)
@KellyvH: thanks!
hahahah dat gezicht van je vader! ge-wel-dig! ( echt zo'n contrast ''gezellige'' beetje enge clown en dan poppie van een kindje op zijn arm!)
Volgend jaar ben ik erbij hoor!!!
1. De Elstedentoch is in Frieland, daar komt gene Hollander aan te pas.
2. Vatselavond, daar hoort vasten achteraan te komen. Of is het toch alleen maar zuipen en neuken????
@Ana_Isabel: ja, toen zat er nog geen biertje in :)
@Naara: ik heb nog geen snoep gehad, haha
Ik begrijp precies wat je bedoelt. Mijn broertje was ooit jeugdprins, eerst bijna huilen van geluk dat hij het geworden was (lootjes getrokken) en na de carnaval huilen dat die mooie dagen voorbij waren. En ik huil echt bijna nooit. Overigens is carnaval voor mij zuipen en neuken maar ook verbroedering, lachen, het leven vieren, even de kou vergeten en vooral: zonder veel geld uit te geven een te gekke outfit in elkaar flansen!
Volkomen herkenbaar, behalve dat zuipen en neuken haha
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen: Inloggen of registreren