Boekrecensie: De wens en de vaders
Wat doe je als je een kinderwens hebt, maar geen man? Je kunt naar hem op zoek gaan, maar als je al tegen de veertig loopt en dus nog maar een paar goede eitjes hebt, is sneller resultaat wenselijk.
Co-ouderschap
Sara Coster had behalve een kinderwens ook een eisenpakket. Ze wilde haar leven niet helemaal opgeven voor een kind (kan ik me wat bij voorstellen) en daarom leek haar een tochtje naar de spermabank geen goed idee. Liever zou ze het kind opvoeden in co-ouderschap met een homoseksuele man. Zonder het risico dat er ineens een andere vrouw in zijn leven komt leek het haar de ideale oplossing.
Het zijn er twee
Maar ja, vind maar eens zo’n man. Over die zoektocht gaat het eerste deel van het boek dat Coster schreef, De wens en de vaders. Na een paar vruchteloze ontmoetingen en een bijna raak (oftewel: helemaal mis) vindt ze eindelijk de ideale vader. Alleen: het zijn er twee. Simon en Luca op hun beurt waren eigenlijk op zoek naar een lesbisch stel om kinderen mee te krijgen, maar het klikt meteen zo goed tussen de twee partijen dat ze besluiten ervoor te gaan.
Uitgekookte pindakaaspotten
Zo begint het grote bevruchtingsavontuur. Gewapend met uitgekookte pindakaaspotten en geholpen door een vriendin die verloskundige is, is het de bedoeling dat Sara zo snel mogelijk zwanger wordt. Op de cover van het boek is al te zien wat het resultaat van hun inspanningen is, want Sara’s bakfiets zit lekker vol met twee vaders én twee kinderen, maar de weg ernaartoe is hobbelig. Deze beschrijft Sara met veel humor en eerlijkheid. Ze spaart daarbij ook zichzelf niet: als ze na de geboorte van haar eerste ontzettend jaloers wordt zodra haar zoontje bij de mannen is en alles wat Simon en Luca doen haar irriteert, laat ze zichzelf in al haar onredelijkheid zien.
Precies zoals ze wilde
Af en toe vond ik Sara wel erg veeleisend en ik snapte haar motieven ook niet volledig, want als je een kind wilt, dan is dan toch het allerbelangrijkste, en niet de manier waarop. Maar wat ze met dit boek duidelijk aantoont is dat een kind ook een rationele keuze kan zijn en dat je het dan maar beter precies kunt doen zoals je het zelf wilt. Uiteindelijk wordt iedereen daar het gelukkigst van: zijzelf, de vaders en zeker ook de kinderen.
© foto: LJ Veen
2 reacties
"ik snapte haar motieven ook niet volledig, want als je een kind wilt, dan is dan toch het allerbelangrijkste, en niet de manier waarop."
Dat snap ik dan weer niet. Hoe bedoel je dit?
Het liefst van alles wil ze een kind. Maar ze stelt daarbij meteen een flinke eisenlijst op over hoe dat allemaal moet gaan, terwijl ik dacht: als je eind dertig bent en nog een kind wilt, heb je niet zoveel meer te willen. Toch blijkt dat uiteindelijk heel goed uit te pakken.
Je moet ingelogd zijn om een reactie te plaatsen: Inloggen of registreren