Chemie en antichemie

Chemie is een raar ding. Soms heb je meteen een klik met iemand, soms ook helemaal niet.

Ik probeer mensen met wie ik geen klik heb zo veel mogelijk te ontlopen. Het levert mij niets op om met ze om te gaan en andersom ook niet. In sommige gevallen ben je echter tot iemand veroordeeld. Omdat het een familielid is bijvoorbeeld, of omdat je met hem/haar moet samenwerken.

Dit gaat niet werken
Mijn geluk is dat ik in mijn werk als freelance redacteur leuke collega’s cq opdrachtgevers heb. Tot zover alles goed. Maar af en toe word ik eropuit gestuurd om iemand te interviewen bij wie ik vanaf het eerste moment al aanvoel: dit gaat niet werken.

Waar ’m dat precies in zit, weet ik niet. Wel weet ik dat ik afgelopen week weer zo’n ervaring had. Ik was supervroeg opgestaan voor een interview waarvoor ik anderhalf uur met de trein moest reizen. Ik kwam netjes op tijd aan op de locatie en moest tien minuten wachten voor ik uit de receptieruimte werd opgepikt. Niet leuk, maar daar kan ik wel mee leven. Vervolgens meldde mijn interviewkandidaat echter meteen al: “Ik heb maar tot half tien de tijd voor dit gesprek, dat gaat wel lukken toch?”

Professioneel vriendelijk
Overrompeld door de snelle rekensom dat we daarmee maar twintig minuten over hadden, mompelde ik iets van: “Nou ja, we kunnen ons best doen…” Ik was niet voor niets helemaal hierheen gereisd verdorie; nu zou ik dat interview doen ook. Ik vuurde maar meteen de eerste vraag op haar af – geen tijd te verliezen immers. In plaats van antwoord te geven op mijn vragen bleef de vrouw in kwestie echter de hele tijd dingen vertellen die ik niet zo interessant vond. Waarop ik haar weer interrumpeerde en de koers probeerde bij te stellen. Het was als een verbaal gevecht, waarin dan weer zij de leiding nam, dan weer ik. Wat ook niet hielp was dat ze continu op haar horloge bleef kijken of het al half tien was. Maar ik bleef vriendelijk, want dat is professioneel.

Na twintig minuten moest ze ervandoor, zoals aangekondigd. Ik beloofde haar de uitgewerkte tekst toe te sturen ter controle en ging enigszins opgelucht weg. Maar als ik dacht dat ik klaar was, had ik het mis. Nadat ik haar had gemaild met de concepttekst, kwam er al snel een e-mail terug waarin ze werkelijk álles aan mijn stuk had veranderd. Ik zuchtte, haalde mijn schouders op en accepteerde zo veel mogelijk van haar wijzigingen. Uiteraard kon ik niet alles honoreren, daarover stuurde ik nog een nette e-mail met uitleg, en dat was dan dat.

Ongenoegen spuien
Waar ik niet op had gerekend was dat deze mevrouw haar antipathie jegens mij wel zó sterk voelde dat ze zich genoodzaakt zag om haar ongenoegen te spuien bij haar leidinggevende, tevens mijn opdrachtgever. Die belde mij enige tijd later om te vertellen dat de interviewkandidaat zich uitgebreid had beklaagd over mijn professionele kwaliteiten. Ik stond al in de startblokken om uit te leggen hoe alles was verlopen, toen mijn opdrachtgever zei: “Maar maak je geen zorgen. Het is soms gewoon een moeilijk mens.” Daar moesten we allebei om lachen.

Gedeelde antichemie is ook chemie.

CC foto: zhouxuan

Petra door Petra

10 reacties op “ Chemie en antichemie ”

  1. Hmm, kweenie hoor, maar ik vind het niet zo professioneel om een dergelijk meningsverschil eenzijdig in een blog te gebruiken.

    En het is niet eens grappig opgeschreven.

  2. Ik probeer mensen met wie ik geen klik heb zo veel mogelijk te ontlopen. Het levert mij niets op om met ze om te gaan en andersom ook niet
    denk hier eens over na: je kunt veel meer leren (o.a. over jezelf) van iemand waar je geen klik mee hebt dan van iemand waar je wel een klik mee hebt. zo iemand leert je waar je irriaties zitten, waar je ongemakkelijkheden zitten etc etc. iemand waar je een klik mee hebt laat je alleen maar in je comfortzone zitten, iemand waar je geen klik mee hebt, zorgt voor een uitdaging (rotwoord)….

  3. Dat vind ik een interessante visie, grenada. Maar als je elkaar letterlijk afstoot, kun je je daar dan wel toe zetten? Anderzijds: je hoeft natuurlijk geen dikke vrienden te worden om toch iets over jezelf te leren door de manier waarop iemand op jou reageert. Ik ga me nu eens heel hard afvragen wat er gebeurde waardoor er meteen zo’n antichemie was tussen ons.

    @Satchel, ik heb alles onherkenbaar gemaakt, het valt niet naar iemand te herleiden. Uiteraard kan zij allerlei redenen hebben gehad om zich zo op te stellen – misschien hadden (deels) met mij te maken, misschien speelde er ook meer. Blijft het vraagstuk alsnog overeind hoe het mogelijk is dat twee mensen elkaar vanaf het eerste moment zo niet aardig vinden.

  4. Maar het is mogelijk dat zij dit leest en zichzelf herkent. Dan weet ik zeker dat ze nu woedend achter haar pc zit omdat het in haar beleving heel anders ging. En dan eindig je ook nog eens met die sneer van de opdrachtgever naar de geinterviewde. Ik denk dat niemand daar beter van wordt als zij dat leest.

    Het is nu een heel eenzijdig verhaal en de punten die haar triggerden blijven daardoor onzichtbaar. En het doel van je verhaal lijkt vooral stoom afblazen te zijn, want je punt over de chemie had je met een ander voorbeeld of een veel beknoptere versie ook kunnen maken. Dat stoom afblazen is natuurlijk prima en heel menselijk, maar dan tegen een vriendin of collega of familielid en niet via een blog.

  5. Die kans is echt minuscuul, maar ik ga hier niet uitleggen waarom, want dan wordt het juist weer herkenbaarder.

    Ik ben het wel met je eens dat het een eenzijdig verhaal is. Maar dat is het ook letterlijk: ik ervaar alleen mijn kant. Dat is jammer – het zou mooi zijn als het mogelijk was om een situatie als deze helemaal open te breken en tegen iemand te zeggen: hoe komt het nou dat ons contact zo stroef gaat? Dat zou ik alleen nooit durven.

  6. mensen hebben gewoon heel verschillende fixaties en zo’n fixatie bepaalt wat jij in je leven belangrijk vindt, hoe je karakter dus is. Dat karakter stuurt je omdat je aangetrokken wordt door bepaalde aspecten van het leven. Vaak gaat dat om aspecten waarvan je ooit een tekort hebt ervaren.

  7. ik begrijp best dat het heel frustrerend is als iemand vragen aan je stelt die er volgens jou totaal niet toe doen. Je kan je dan dermate misbruikt voelen voor het belang van de interviewer dat je hier weigert aan mee te werken, terwijl de interviewer zich oprecht van geen kwaad bewust hoeft te zijn.

    Kennelijk hebben de twee werelden elkaar niet geraakt.

  8. Ja, dat kan ik me voorstellen! Mooi omschreven: twee werelden die elkaar niet raken.

    Je komt intelligent op mij over, maar jouw eerste post – over fixaties – begreep ik even niet (dat kan ook aan mij liggen). Hoezo zou je worden aangetrokken door dingen waarvan je een tekort hebt ervaren?

  9. Dit had zo veel grappiger kunnen zijn dan hoe jij het omschreven hebt. Jammer.

Reactie achterlaten

<a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>