Blog Anne: Is het een monster?

blog anne

Het gaat goed met ons. Terwijl ik het hardop zeg tegen verschillende mensen heb ik altijd een beetje twijfel in mijn hoofd. Steeds als we zoiets hardop zeggen, keert het tij. We hoeven pas over een paar weken terug naar het ziekenhuis, dus tot die tijd gaan we enorm genieten.

We zijn blij, ons leven lijkt weer even normaal. Ik voel aan mezelf dat ik weer wat rust heb gevonden in mijn lijf. We gaan zelfs een weekje op vakantie! Met het vliegtuig, naar een eiland. Als er iets gebeurt kunnen we geen kant op, dat is een enorme stap. En als ik het zo bekijk krijg ik spontaan buikpijn. Ik ben niet zo’n held in het vliegtuig, de laatste keer dat ik gevlogen heb, heb ik de hele reis in paniek zitten huilen omdat ik dacht dat we neer gingen storten. En met mij dus ook de rest van het vliegtuig, het valt nog mee dat ik er niet uitgezet ben. Nu ga ik dus in zo’n zelfde vliegtuig met een kind wat niet stil kan zitten, niet luistert en precies doet waar ze zelf zin in heeft. Ik voel de paniek al opkomen en ben haast in staat om de vakantie te annuleren, maar ik herpak mezelf, ik blijf positief. We hebben nu een paar weken de tijd om te pakken wat we pakken kunnen.

Mijn dochter houdt ervan om te doen waar ze zelf zin in heeft, met als gevolg dat ze de helft van de tijd niet luistert. Totdat ik zo goed als ontplof en als een viswijf sta te gillen tegen een kind van twee alsof ze de hele AH in de fik heeft gestoken. Zelfs op dat moment kan ik mezelf herpakken, ik moet erom lachen en bedenk mezelf dat ze nog haar hele leven in de pas moet lopen, ze mag dan nu best even uít de pas gaan. Naast het feit dat ze niet luistert, loopt ze ook weg. Ze bedenkt van de een op de andere seconde dat ze genoeg van mij heeft en zet een sprintje in. Je zou denken ze draait bij de hoek wel om, maar niets is minder waar. Ze kijkt een keer naar mij en loopt gewoon door. Met als gevolg dat ik regelmatig met twee zware boodschappentassen, drie pakken luiers en een loopfiets onder mijn armen een sprintje trek achter mijn monster aan. Vervolgens moet ik weer helemaal terug met bepakking en een spartelende en schreeuwende peuter onder mijn arm. Ik sta op het punt om in schreeuwen uit te barsten, maar bedenk mezelf dat ik nog even moet checken of ze geen surprise-eieren heeft gejat bij HEMA.

Dan roept ze naar het kindje wat in de auto zit (zo’n auto die voor 0,50 cent een ritje maakt): “MIJN AUTO!”. Ik vraag mezelf af of dit een fase is, of een monster?

Ik kijk nu al uit naar een monsterlijke week met zon, zwemmen en de aanwezigheid van papa!


Anne van de Water (29) is samen met Hans (28). Samen hebben ze dochter Lexie (2), die lijdt aan een ongeneeslijke nierziekte. Ze werkt als stageconsulent en blogt voor VIVA Mama.

Lees ook:

Blog Anne: De beugel zit te los
Blog Anne: Wachten op de uitslag
Blog Anne: Ik begin zelfs een beetje te lachen
Blog Anne: Nu zijn we een jaar verder

Wil je niets meer missen van VIVA Mama? Neem een abonnement. Profiteer nú van onze speciale aanbieding: 4 nummers voor maar €9,95 of 8 nummers voor €19,95.