Blog Anne: Nu zijn we een jaar verder

Het is precies een jaar geleden. Op vrijdagochtend zijn we nietsvermoedend bloed gaan prikken met Lexie na een controle-afspraak bij de kinderarts. Nog geen drie uur later had ik vier gemiste oproepen van een anoniem nummer. Mijn telefoon ging weer en toen ik opnam kreeg ik de dienstdoende kinderarts aan de telefoon, die ons dringend verzocht ons meteen te melden bij de Eerste Hulp. De rest kregen we te horen als we er waren.

Een beetje geschrokken, maar nog niet erg ongerust zijn we naar het ziekenhuis gereden. Daar stortte onze wereld in. We kregen te horen dat onze dochter ziek is en niet meer beter zou worden. Er werd meteen een bedje voor haar klaargemaakt en we gingen van de ene dokter naar de andere. Terwijl ik naar mijn dochter keek stortte niet alleen onze wereld in, maar ook onze veilige haven, onze toekomst en niet te vergeten ikzelf, het stortte allemaal in elkaar. Niemand kon ons precies vertellen wat er met haar aan de hand was, we kwamen in een achtbaan terecht en zijn gedwongen ingestapt voor een onstuimige rit. Er werd al snel duidelijk dat haar nieren niet goed werken. Lexie moest  in het ziekenhuis blijven. Ik weet nog precies hoe het voelde toen op dat moment de grond onder mijn voeten vandaan zakte, niet wetende dat diezelfde grond nog regelmatig onder mij vandaan zou verdwijnen.

Terwijl Hans als een echte waakhond naast haar bedje zat en haar in slaap zong ben ik naar huis gereden om wat spullen te gaan halen. Ik zat in de auto en belde mijn moeder, ik kon eindelijk huilen. Er was ruimte om in te storten, en om uit te spreken dat ik Lexie niet kwijt wilde, dat ik haar niet kon missen en dat ik niet wist wat ik zonder haar zou moeten. Toen had ik voor het eerst het gevoel dat ik mijn kind ging verliezen. Ik voelde paniek, ik was boos en enorm verdrietig.

Nu zijn we een jaar verder. 365 dagen, een nierbiopsie, drie ziekenhuisopnames, 27 keer bloedprikken, vier weken prednison en heel veel tranen. Ik heb Lexie 4380 keer medicijnen gegeven. 4380 keer heb ik tabletjes verstopt in eten, spuitjes in haar mond geperst en stiekem van binnen gehuild. Ongeveer 112 keer heb ik ergens stil staan huilen zonder dat mijn dochter het in de gaten heeft gehad. En de keren dat het niet stiekem was zijn niet eens meer te tellen.

Het afgelopen jaar was heftig, maar heeft ons ook veel gebracht. We weten wat er aan de hand is, we weten ook wat we daaraan kunnen doen en het allerbelangrijkste; ze gaat niet dood. Haar toekomst ziet er niet zo uit als we hadden gehoopt, maar we doen er alles aan om ervoor te zorgen dat ze niets tekort komt. En we zijn er nog. Hans en ik zijn er nog, alhoewel het niet het meest romantische jaar is geweest, liggen we elke avond samen op de bank en vechten we elke nacht om de dekens en het warmste plekje in bed. We weten dat we sterker zijn dan we dachten, we weten dat we samen de wereld aan kunnen.

We kijken samen terug naar alles wat er is gebeurd en terwijl we dat doen ligt Lexie in bed liedjes te zingen. We zijn trots op elkaar en op onze dochter. We zijn eigenlijk best tevreden en concluderen dat we ons klaar moeten maken voor een volgend jaar. Dan beseffen we ons dat we niet verder moeten kijken dan morgen.


Anne van de Water (29) is samen met Hans (28). Samen hebben ze dochter Lexie (2), die lijdt aan een ongeneeslijke nierziekte. Ze werkt als stageconsulent en blogt voor VIVA Mama.

Lees ook:

Blog Anne: De beugel zit te los
Blog Anne: Wachten op de uitslag
Blog Anne: Ik begin zelfs een beetje te lachen

Wil je niets meer missen van VIVA? Neem een abonnement. Profiteer nú van onze speciale lente-aanbieding: 10 nummers voor slechts €10