Blog Sophie: 2 januari

 

Dat is het hè, met die kleine nachtbrakers. Jarenlang ben je er aan gewend dat je eruit moet. Dat de een huilt en de ander eng droomt en dat de derde gewoon zonder een reden elke nacht wakker wordt en dan niet meer wil gaan slapen.

Je vervloekt het, maar op een bepaald moment accepteer je het maar. Dan maar bij je in bed, dan kun je tenminste nog een paar uur slapen. Al heb je wel ondervonden dat drie kinderen niet past. Ook niet als je met het hoofd bij het voeteinde gaat liggen.

En dan is het vakantie. En je snapt niet wat er gebeurt, maar ineens blijken ze te kunnen slapen. Je maakt nachten van negen à tien uur, omdat je nog wel gewend bent vroeg naar bed te gaan. De eerste keer dat het gebeurt, zeg je: ‘Dat was geluk hebben!’ Tegen de tijd dat je vijf nachten door hebt kunnen slapen, ben je er al aan gewend. Het is dus toch gelukt: de kinderen slapen door.

En dan is het Nieuwjaar en gaat iedereen op rare tijden naar bed en vrees je toch die ochtend van 1 januari waar je na anderhalf uur slaap het bezoek aan je schoonouders moet volbrengen.  Maar nee! Het moment dat je op de wekker kijkt: totale euforie. Het is 10 uur! En je bent als eerste wakker! De vlag gaat uit.

High van geluk en stoned van extase ga je die avond gewoon wat later naar bed. Het is toch vakantie en de kinderen zullen morgen ook nog wel langer slapen. En dan is er ineens een kind wakker om kwart voor drie ’s nachts. Niet zoals normaal: even bij je liggen en het ronkt verder. Nee, gewoon klaarwakker. Liedjes, wiegen, sussen, mopperen… niets helpt en dus ga je om half vier naar beneden met een krijsend kind dat voor het gemak ook haar zus wakker heeft gemaakt.

Natuurlijk val je dan van de laatste drie treden en loop je dagen rond met een blauwe teen. Je probeert met een fles lauwe pap de slaap weer aan te wakkeren bij je kroost, maar die loopt inmiddels zingend en hossend door de kamer. Zelf val je zo’n twee seconden op de bank in slaap om daarna wakker gekatapulteerd te worden door die lieve dochters die vanaf de kast op je springen.

Om 7 uur geef je het op en ga je naar boven om de kleren te pakken. Dertig seconden later kom je beneden en ruik je iets vreemds. In de keuken ligt een notitieboek op het fornuis te fikken. De vlammen slaan eruit. Je gooit de kleren neer, denkt snel na en handelt vervolgens adequaat door manlief uit bed te gillen. Hij blust het vuur en je gaat op onderzoek uit.

Blijkt dat het beveiligde gasfornuis toch aan kan gaan als er een tweejarige peuter op gaat liggen draaien. We waren achteraf heel blij dat er een opengeslagen notitieboek op lag. Anders was haar pyjama en vervolgens… Nee, niet aan denken.

Diezelfde dag presteert diezelfde peuter het nog om met haar hoofd tegen een buitenmuur te knotsen, waardoor ze er op 2 januari een prachtig blauw ei bij heeft. En jij? Jij gaat vervolgens weer vroeg naar bed. Ook 2017 wordt bikkelen.


Elke week schrijft voormalig docente geschiedenis en journalist Sophie Fleur (34) een blog voor VIVA Mama. Ze is getrouwd en moeder van drie dochters.

Lees ook:

Tatoeage
Buisjes
Zindelijk
Nachtje weg
Zomerverjaardag
Vakantie
Schaamte
De scholen zijn weer begonnen!
De sloper
Moeders
Zieke opa
Help!
Voor één dag papa
Praten
Balletjes
Dag Sinterklaasje
Verliefd
Verhuizen
Enig kind