Blog Sophie: Ploetermoeder

Vorige week schreef ik nog trots dat ik geen ploetermoeder was. Nee, eigenlijk was ik best tevreden met hoe ik het deed. Dat was vragen om problemen.

Omdat ik op freelance basis werk, moet ik het meeste werk verrichten op tijden dat ik natuurlijk net geen opvang heb. Gelukkig zijn er dan altijd moeders van school die bijspringen. Afgelopen week moest ik ’s morgens vroeg op een afspraak zijn en bracht vriendin Y. mijn kinderen naar school.

’s Middags stond ik bij de kleuteruitgang te wachten, terwijl mijn oudste dochter bij een andere deur (want: groep 3) naar buiten kwam. In plaats van dat ze mij ging zoeken – ik had al twintig keer gezegd dat ze naar de kleuteringang moest komen – liep ze recht op vriendin Y. af en vroeg: ‘Mag ik afspreken?’

Ik hoorde het ’s avonds, toen we zaten te kaarten. Mijn eerste reactie was een verbijsterde uitroep (NEE!), compleet met opengesperde ogen en een hand voor mijn open mond geslagen. Was het inmiddels zo erg dat mijn dochter er niet eens meer van uitging dat ik haar op zou komen halen?

Mijn tweede reactie was natuurlijk: wie stonden er bij toen ze dat vroeg? Er volgde een hele opsomming en het schaamrood stond op mijn kaken. Het was natuurlijk hetzelfde groepje moeders dat altijd ruim voor school begint al klaarstaat met het kroost. Ik ben – met een beetje geluk – een nanoseconde voor de bel gaat op het schoolplein. En dan word ik altijd een beetje uitgelachen.

Misschien was mijn dochter gewoon in de war, omdat Y. haar ’s morgens ook had gebracht. Kan natuurlijk. Maar dan nog voelde het als een glasscherf in het hart. Ik hoorde er te staan. Of ze hoorde er in ieder geval van uit te gaan dat ik er zou zijn.

Zoals met de meeste dingen, stond dit niet op zichzelf. Zo was er een discussie over de kookspreekbeurt die er in groep 3 moest worden gehouden. Ja, mompelde ik hardop (fout!), ik moest inderdaad thuis nog even nakijken, wanneer A1 die spreekbeurt zou hebben. Vanmorgen kwam een moeder op me aflopen. Of ik het al nagekeken had. Nee dus, weer vergeten. Gelukkig had zij het wel op de lijst opgezocht: A1 had op 18 januari een spreekbeurt moeten houden. Oeps.

De afgelopen week was ik alle dagen te laat. Werkelijk alle dagen. Gewoon omdat we ons versliepen (één keer), we schoenen kwijt waren (één keer), ik plotseling naar de wc moest (dat gaat echt voor) en om eigenlijk geen enkele reden, behalve dat we gewoon niet op tijd waren. De juf had tegen A1 gezegd dat ze wel erg vaak te laat was. Au. Schuldgevoel.

Mijn hoofd zit te vol. Toch is dat geen excuus om zo erg de mist in te gaan. Zeker niet, toen we deze week ook nog de gymtas vergaten en de juf wéér een opmerking maakte (we gaan eens even bijhouden, wanneer je je tas vergeet). We zijn de gymtas het hele schooljaar nog maar één keer eerder vergeten, maar op een gegeven moment heb je een naam. Kom dáár nog maar eens vanaf.

Er zit dus niks anders op. Om mijn kinderen weer in een goed blaadje te krijgen, zal ik door het stof moeten. Of liever gezegd door de neten. Ik krijg er serieus kokhalsneigingen van en zal voortvarend van start gaan met plastic handschoenen, een mutsje en een mondkapje. Er is maar één ding dat ik kan doen om het weer goed te maken: ik word luizenmoeder.


Elke week schrijft voormalig docente geschiedenis en journalist Sophie Fleur (34) een blog voor VIVA Mama. Ze is getrouwd en moeder van drie dochters.

Lees ook:

De scholen zijn weer begonnen!
De sloper
Moeders
Zieke opa
Help!
Voor één dag papa
Praten
Balletjes
Dag Sinterklaasje
Verliefd
Verhuizen
Enig kind
2 januari
Ontaarde moeder