Blog Sophie: Spierpijn

Dat het hoog tijd werd om weer te gaan sporten bleek wel toen ik al spierpijn kreeg van het stofzuigen. En eerlijk gezegd had ik er zelfs ook wel zin in. Vol goede moed besloot ik een uurtje te gaan sporten met een personal trainer. Stom.

Natuurlijk was ik wel een beetje zenuwachtig. Daarbij was ik ook een beetje dik geworden. Eind vorig jaar was ik nog voortvarend van start gegaan met een koolhydraatvrij dieet. De eerste weken ging het goed, de kilo’s vlogen eraf. Maar mijn motivatie werd rap minder toen de kilo’s er steeds moeizamer af gingen.

Het gevolg was dat ik nadat ik op de weegschaal had gestaan, een klein feestje hield. Ik propte mezelf vol met koolhydraten. En de dag erna ook. En de dag daarna ook nog. Pas een dag voor het weegmoment, ging ik ineens weer streng vasten. Dat werkte natuurlijk niet.

Sporten had ik ook al een tijd niet gedaan. Ik wist gewoon niet wat ik wilde. Werd het weer salsa, met elke week een oppas in huis? Nee, te veel gedoe. Werd het aquafit? Ja, dat leek me wel iets, maar na drie keer (en een abonnement verder) bleek dat ik op dinsdagochtend andere prioriteiten had (iets met koffie drinken).

Nu ben ik van mezelf niet gezegend met lange benen of een snel verbrandingssysteem en ik begon echt weer een beetje dicht te slibben. Tijd voor het echte werk dus. Ik nam contact op met dé personal trainer van het dorp. In zijn eentje houdt hij ongeveer al mijn vriendinnen fit, dus het leek me wel iets.

Ik haalde mijn sportbroek uit de mottenballen, viste ergens een ruimvallend shirtje uit en toog met kloppend hart naar de sportschool. We begonnen rustig, even op de fiets. Daarna mocht ik planken, squatten, opdrukken en trappen tegen een boksbal. Ik was al volledig kapot, toen hij zei: goed, dat was de warming-up, nu gaan we echt beginnen.

Natuurlijk liet ik me niet kennen. En ik had het voordeel dat er nog wel wat spieren onder al dat spek zaten. En eerlijk is eerlijk: het voelde best lekker om volledig los te gaan. Na 45 minuten mocht ik weer op de fiets voor de coolingdown. Ik droop inmiddels van het zweet en mijn hart zat ergens in mijn linkeroor, maar dat mocht de pret niet drukken: I did it!

De dag erna was ik iets minder blij. Dat squatten was mijn benen niet in de koude kleren gaan zitten. Dat ik net hersteld was van een buikgriep ook niet, want acuut was ik weer ziek. De dag daarna kwam pas de echte pijn. Mijn buikspieren protesteerden heftig bij elke nies, elke lachbui, elk gebuk en elk getil. Pas na vier dagen kon ik pas weer een beetje fatsoenlijk gaan zitten.

Werkt dat demotiverend? Nee! Ooit kon ik lachend 100 keer een buikspieroefening doen. Ooit kon ik fluitend squatten. En dat gaat verdorie nu weer lukken. Niet met een personal trainer, want dat is toch best prijzig. Wel met de groepsles. Het is tijd om de strijd aan te gaan. Alweer ja. Maar deze keer haal ik gewoon geen M&M’s in huis. Dan moet het vast gaan lukken!


Elke week schrijft voormalig docente geschiedenis en journalist Sophie Fleur (34) een blog voor VIVA Mama. Ze is getrouwd en moeder van drie dochters.

Lees ook:

Zieke opa
Help!
Voor één dag papa
Praten
Balletjes
Dag Sinterklaasje
Verliefd
Verhuizen
Enig kind
2 januari
Ontaarde moeder
Ploetermoeder
Kinderfeesthel