Blog Sophie: Verhuizen

Soms ben je als moeder zo enthousiast dat je helemaal niet in de gaten hebt dat sommige dingen voor de kinderen gewoon eng zijn. Zo ook de verhuizing naar een nieuwe school. Dat hakte er best in.

Eerst dacht ik nog: ach het is december. En door de komst van de Sint zijn ze sowieso al drie weken a) van slag; b) hyper; c) bang; d) strontvervelend. En ja, dan is de goedheiligman weg en komt Kerstmis er alweer aan. Boom zetten, bijna vakantie… dat heeft nu eenmaal z’n weerslag op dat kleine grut.

Echter, bij ons wordt er óók verhuisd van school. Of liever gezegd: de school verhuist. Na een heel lange tijd (echt jaren), werd dit jaar eindelijk begonnen met de bouw van een nieuwe school. Heel fijn, omdat het oude gebouw niet meer aan de eisen voldeed. Het was er of te warm of te koud en hier en daar wilde het nog wel eens lekken.

Onze oudste dochter kwam daar in oktober 2013 bij de peuters terecht en groeide door naar nu groep 3. Mij maakte dat oude gebouw niks uit. Ik genoot van alle tekeningen in de gang, de restjes plakband op het raam en de gigantische lokalen, zoals ze in de jaren zeventig nog werden gebouwd. Het gevoel van een dorpsschool kreeg ik als ik er binnenliep, ook al snapte ik heus wel dat het voor de docenten minder fijn werken was. We hebben daar als ouders nooit iets van gemerkt en de kinderen eigenlijk nog minder.

Dit schooljaar begon met de mededeling dat de nieuwe school rond kerst klaar zou zijn. En de laatste weken zag je aan alles dat het nu echt stond te gebeuren. Dozen in de gang, steeds legere lokalen en natuurlijk een wandeling naar de nieuwe school.

Onze middelste, A2, was behoorlijk van slag. Ze had veel last van buikpijn. Nu heerste er ook buikgriep, dus weet ik het daaraan. En ik maar vrolijk vertellen over die nieuwe school en vragen of ze er ook zo’n zin in hadden. Antwoord kreeg ik niet. Ik liet het maar waaien. Tot afgelopen week. In de kleuterklas was het onrustig. Mijn zindelijke dochter plaste prompt in haar maillot. En met haar vier anderen. Er waren ook kleuters die huilend de school verlieten: ik wil helemaal niet naar de oude school!

Mijn oudste dochter kon alleen nog maar communiceren in schreeuwtaal. Alles net een volume hoger. Ze waren druk. Er werd gestoeid. En er moest er altijd weer een brullen. Ook de oudste wilde thuisblijven. Eveneens met buikpijn. Terwijl ze deze week maar drie dagen naar school hoefden, omdat er op donderdag wordt verhuisd.

Het is voor mij iets om bij stil te staan. Ik ben dol op veranderingen. Dol op alles wat nieuw is. Maar kinderen zijn niet zo. Die houden van structuur, van orde en van duidelijkheid. Gelukkig is de nieuwe school fantastisch en zullen ze snel wennen. De komende twee weken praten we er hier thuis niet over. De maand was al spannend genoeg.


Elke week schrijft voormalig docente geschiedenis en journalist Sophie Fleur (34) een blog voor VIVA Mama. Ze is getrouwd en moeder van drie dochters.

Lees ook:

Tatoeage
Buisjes
Zindelijk
Nachtje weg
Zomerverjaardag
Vakantie
Schaamte
De scholen zijn weer begonnen!
De sloper
Moeders
Zieke opa
Help!
Voor één dag papa
Praten
Balletjes
Dag Sinterklaasje
Verliefd