De Badjas: Klokkijker

column de badjas

“Hé, ben je zo thuis?”
“Ja, kom je langs? Je had je dochter toch vandaag?”
“Ze heeft een verjaardagsfeestje bij jou om de hoek, dus ben ongeveer drie uur ‘vrij’.”
“Oké, ik zie je zo.”

We kenden elkaar nog niet zo lang, dus brachten we het overgrote deel van onze tijd naakt in bed door. Alleen vandaag waren we dus beperkt in de tijd die we hadden. Binnen luttele seconden lagen we in elkaars armen. Het was warm, klam en onze bezwete lichamen gleden ritmisch op en over elkaar heen. Opeens schrok ze op en pakte haar telefoon.

“Even mijn wekker zetten voor de zekerheid.”
“O, lig ik met een klokkijker in bed?”

Ik begon te lachen, maar ze begreep niet waarom. Dus toen heb ik met haar gedeeld wat ik niet met veel vrouwen zou delen omdat er veel onbegrip is voor dit thema. Als het onderwerp al ter tafel komt, kan er alleen op sympathie worden gerekend van ‘medegebruikers’. En geloof me, er zijn veel meer ‘gebruikers’ dan je denkt. Er openlijk voor uitkomen dat je weleens naar de hoeren bent gegaan, is verre van status verhogend. En als je niet eens meer weet hoe vaak je hebt betaald voor sex, dan is 
het kleine beetje sympathie dat er mogelijk was, ook verdwenen. Hoerenlopen is een onbegrepen en ongeaccepteerde bezigheid.

Ze 
gebruikt 
nog net geen 
stopwatch, maar als 
het tijd is, wijst ze 
je de deur

Voor mij is het alweer enige tijd geleden dat ik, na een avond stappen, geld heb betaald om me te laten aftrekken door een kut. Anders kan ik het helaas niet omschrijven. Het klinkt bot en respectloos en dat is het ook. Onpersoonlijk, ongepast, ongemanierd en soms ongemakkelijk. De liefde voor sex, voor mezelf en de prostituee schittert op die momenten door afwezigheid. Maar mijn drang naar een gevoelloze en praktische bevrediging op een plastic matras met een vale handdoek was soms vele malen sterker dan het fris opgemaakte, maar lege bed dat thuis op me wachtte.
 Door schade en schande wijzer geworden ben ik nu bekend met de mores die de raamprostituees erop nahouden. De mooie meiden zijn vaak meer in trek, maar ik heb geleerd dat zij vaker op de klok kijken en je echt afwerken. Mijn voorkeur ging altijd uit naar de minder aantrekkelijke vrouwen. Die vrouwen doen tenminste nog hun best. Verleiden je nog om binnen te komen. Ze spelen het spel en geven me een gefingeerd gevoel van verovering. Dat geeft een flinterdun gevoel van affectie, aandacht en gewilligheid.

Maar waar je ook binnenstapt, er is altijd het risico dat je een klokkijker hebt getroffen. Dus als ik langsloop, probeer ik in te schatten welke vrouw niet op de klok werkt. Een klokkijker is een hoer die nog net geen stopwatch gebruikt, maar toch precies 
na negen minuten zakelijk meldt dat je 
nog een paar minuten hebt. En je daarna zonder pardon de deur wijst, zelfs onverrichter zake.
 De wekker van mijn ‘klokkijker’ ging af. Maar gelukkig pas na een paar uur oprecht verlangen, lust en aandacht.


De Badjas is een bewust naamloze schrijver uit Amsterdam, die elke week over zijn sexavonturen vertelt.

Lees ook:

Maak kennis met De Badjas: ‘Op sexgebied is iedereen ervaringsdeskundige, alleen schrijf ik het op’
De Badjas: Dit doe ik normaal nooit
De Badjas: Op mijn tieten
De Badjas: Honden- of kattenmens
De Badjas: Gewoon trek