De Badjas: De Kasteelvrouw

column de badjas

Ze liet merken dat er voor haar absoluut niet gezorgd hoefde te worden. Ze reserveerde haar eigen tafel, schoof haar eigen stoel aan, selecteerde haar eigen wijn van de kaart en voelde zich enigszins ongemakkelijk toen ik haar jas omhoog hield zodat ze er makkelijk in kon schuiven. Een deur voor haar openhouden was onmogelijk, 
ze was me altijd voor. Verder had ze haar eigen agenda, haar eigen leven, haar 
eigen huis, haar eigen carrière en haar eigen geld. Dat was het mantra dat op de achtergrond van haar handelen subtiel 
van de daken werd geschreeuwd.

Maar waar zij sterk en onafhankelijk die ene deur opent, sluit ze tegelijkertijd een andere… Zonder dat ze er erg in heeft. Het is erin geslopen en als ze erachter komt dat ze die andere deur heeft dichtgegooid, is het te laat.

Wellicht door schade en schande wijzer geworden heeft ze alles gedaan om nooit meer dat vervelende gevoel van afhankelijkheid te voelen. Met bouwstenen van individualisme, daadkracht en overtuiging heeft ze haar kasteel van onafhankelijkheid gebouwd. Haar verkeerd geïnterpreteerde gevoel van onafhankelijkheid verstoort een heel belangrijk spel: het eeuwenoude rollenspel tussen man en vrouw. Zorgen voor een vrouw is wat mannen door de eeuwen heen heeft gedreven. Ik zie het als een essentieel onderdeel van ons bestaansrecht. En ook al is het in deze tijd verre van noodzakelijk, de principes en mechanismen werken wat mij betreft nog steeds.

Geef mij de optie om 
je het hof te maken, 
te laten 
zien dat ik 
voor je kan 
zorgen

Laten we vooropstellen dat we het beiden prettig vinden als een man een man mag zijn. En een vrouw een vrouw. Nee, we leven niet meer in de middeleeuwen, dus er is gelijkheid, er is respect en er wordt waardering uitgesproken. Deze elementen zijn toch de basis voor elke evenwichtige relatie. Zie het als een dans, als ons voorspel in de opbouw naar die langdurige en stabiele relatie. Ontneem mij niet mijn diepgewortelde drang om mijn mannelijkheid te tonen. Ik begrijp dat je me niet nodig hebt om in je dagelijkse levensbehoeften te voorzien, ik begrijp dat jij je eigenheid wilt behouden. Maar geef mij de ruimte om initiatief te tonen, geef mij de mogelijkheid om je het hof te maken, geef mij de kans om te laten zien dat ik voor je zou kunnen zorgen, mocht je dat wensen. Wees niet bang dat 
ik je kasteel wil annexeren, het is niet mijn intentie het tot een ruïne te vermorzelen of stapsgewijs je onafhankelijke fundament te laten wankelen. Integendeel: ik gun 
jou je kastelen. Je luchtkastelen en ook je kasteel van onafhankelijkheid. Want ik wil juist dat jij de prinses bent in ons sprookje.

Je kasteel is dus bijna perfect. Maar nu blijkt dat je een heel belangrijke bouwtechnische fout hebt gemaakt, waardoor de ophaalbrug niet meer open kan. Beter had je je onafhankelijkheid en trots laten varen. En een man gevraagd je te adviseren over de mechanismen van een ophaalbrug. Want toegegeven, je eigenhandig gebouwde kasteel is bewonderenswaardig, maar er kan nu godverdomme niemand meer naar binnen.


De Badjas is een bewust naamloze schrijver uit Amsterdam, die elke week over zijn sexavonturen vertelt.

Lees ook:

Maak kennis met De Badjas: ‘Op sexgebied is iedereen ervaringsdeskundige, alleen schrijf ik het op’
De Badjas: Dit doe ik normaal nooit
De Badjas: Op mijn tieten
De Badjas: Honden- of kattenmens
De Badjas: Gewoon trek
De Badjas: Klokkijker