De fotoparadox

Laatst scrolde ik door mijn foto’s en er viel me iets op. Ik maak steeds minder foto’s. Van onbelangrijke dingen als een kopje koffie op een rustige ochtend kan ik rustig drie plaatjes schieten voor de perfecte Instagramfoto, maar van belangrijke momenten is het aantal beelden op mijn computer zeer schaars.

Je vriendin is een papparazzo

Een belangrijke reden daarvoor is Lau. Vroeger, toen ik in mijn omgeving gekscherend ‘de paparazzo’ werd genoemd omdat ik altijd overal een camera mee naartoe sleepte, ging hij nog wel mee in mijn fotogekte. Een selfie? Nou, vooruit dan maar. Door de jaren heen had hij echter steeds minder zin om op de foto te gaan en dus bleef de camera steeds vaker thuis.

Lééf, verdomme

Daarbij ben ik door de jaren heen tot het besef gekomen dat je mooie herinneringen niet alleen maar onthoudt als je er een foto van hebt. Sterker nog, die drang om overal een plaatje van te schieten zit het mooie moment vaak juist in de weg. Ik kan me kapotergeren aan de mensen die hele concerten door het crappy scherm van hun mobiel bekijken, in plaats van hun armen naar beneden te doen en echt te genieten van wat zich voor hun neus afspeelt. En ik snap ook niets van meisjes die gesprekken onderbreken voor een nietszeggende #selfie met hun #bestie, waarna de sfeer weg is en alles geforceerd voelt. Je moet het leven beléven, en dat doe je niet door alles wat je doet krampachtig op camera vast te leggen.

Rot op met je selfies, Lis

Maar als ik de foto’s van de afgelopen jaren doorkijk, vind ik het toch wel erg jammer dat er steeds minder foto’s zijn waar Lau en ik bijvoorbeeld samen op staan. Als we ergens een camera mee naartoe nemen, ben ik meestal degene die de foto’s maakt en dus staan er vooral veel andere mensen op. Lau ‘doet’ geen geposeerde foto’s, dus gezamenlijke selfies zijn er ook niet bij. En op écht bijzondere momenten voel ik vaak niet de behoefte om een foto te maken, omdat ik dan te druk ben met in het moment leven.

Lief dagboek

Ik bevind me in een fotoparadox. Ik wil niet leven door een lens, maar ik wil wel mooie plaatjes als kant-en-klare herinneringen om op terug te kijken. Misschien is de oplossing wel gewoon om al mijn mooie herinneringen op te schrijven. Een moment herbeleven door middel van een verhaal vind ik nog leuker dan een foto om naar te kijken. Wellicht wordt het tijd om toch maar weer een dagboek bij te gaan houden.

25-jarige schrijfster van hysterisch vrolijke chicklit. Gek op felgekleurde kleding, konijnen knuffelen en wilde plannen maken. Chocolade is mijn drug.