Blog Sophie: Ontaarde moeder

Ik ben geen ontaarde moeder en ik help graag op school. Zo. In tegenstelling tot berichten in de media afgelopen week, kom ik tot de verbazingwekkende ontdekking dat ik het nog niet eens zo slecht doe.

Ik ben namelijk nooit zo’n moederfiguur geweest. Toen ik twaalf was, werd mijn broertje geboren. Mijn moeder had verwacht dat ik het super zou vinden om voor hem te zorgen. Dat had zij ook gedaan met haar tien jaar jongere tweelingbroertjes. Nou, ik vond het niet meteen heel leuk. Had ik eindelijk een broertje, deed hij niets anders dan slapen, zure melk spugen en poepluiers produceren.

Ook later, toen ik op een leeftijd kwam dat mensen in mijn omgeving kinderen kregen, kon ik er eigenlijk niks mee. Pas toen de kinderen de leeftijd van een jaar of 4 bereikten, kwam het kind in me los. Daarvoor, nee, baby’s zijn niet echt mijn ding.

Daarom was ik best verbaasd toen bleek dat ik toch wel uit de voeten kon met mijn eigen kroost. En alhoewel ik mezelf best een waardeloze moeder vond in het begin, heb ik blije kinderen voortgebracht. Ja, die onzekerheid, ik wilde het zo graag goed doen.

Ik zou alleen maar verse groente- en fruithapjes maken. Bleken die van mij alleen maar Olvarit te lusten. Ik zou ze amper tv laten kijken – wat overigens lukte bij de eerste – en nu jankt de derde al als ze niet op de iPad mag. Ik zou elke avond gebalanceerde maaltijden bereiden, maar nu GL in het buitenland werkt, komt de klad er nogal in.

Onze middelste is inmiddels vier en kleedt zichzelf nog niet aan. Kan ook nog niet fietsen zonder zijwieltjes. De jongste loopt nog met een tut rond en krijgt nog pap als ontbijt (en de middelste wil eigenlijk ook niets liever, iets wat ik probeer te negeren om 6.30 uur ’s morgens, maar dat lukt niet altijd. En ja, ook voor de oudste heb ik minder tijd. Ze wordt over een paar weken zeven jaar en kan haar veters nog niet strikken.

Daarover voelde ik me een ontaarde moeder. Want het kan nu eenmaal beter. Maar de test die ik invulde op Vrouw liet me zien dat het veel erger kan. En toen dit weekend een blog verscheen van tekstschrijver Hanneke Mijnster, die geen zin heeft om te helpen op school, kon ik mezelf pas echt een schouderklopje geven.

Ik wil niet pretenderen dat ik het beter doe dan andere ouders. In mijn eigen ogen schort er nog wel wat aan. En ik wil al helemaal geen commentaar geven op andere moeders. Hanneke schrijft simpelweg op wat veel moeders denken. Maar toch, maar toch… mij gaf het een goed gevoel.

We hebben allemaal een idee van hoe we het gaan doen als we moeder worden. Ik wilde, naast alle verantwoorde zaken, helpen op school. Het heeft me veel gebracht. Vriendinnen voor het leven, meer kennis van de school en de vriendjes en vriendinnetjes van de kinderen, meer begrip voor de docenten en een betere band met mijn eigen kroost.

Heb ik er altijd zin in? Nee, natuurlijk niet. Soms zou ik mijn vrije tijd ook graag anders benutten. Het is gewoon iets om af te vinken op de lange lijst Doe-Ik-Het-Goed-Als-Moeder. En dat is het me wel waard.


Elke week schrijft voormalig docente geschiedenis en journalist Sophie Fleur (34) een blog voor VIVA Mama. Ze is getrouwd en moeder van drie dochters.

Lees ook:

Zomerverjaardag
Vakantie
Schaamte
De scholen zijn weer begonnen!
De sloper
Moeders
Zieke opa
Help!
Voor één dag papa
Praten
Balletjes
Dag Sinterklaasje
Verliefd
Verhuizen
Enig kind
2 januari