... schrijft, flirt, danst, viert, date, droomt, bluft en zoekt.
* Daniëlle in vijf woorden: Ik doe ook maar wat
* Motto: Vandaag is mijn lievelingsdag (W. the Pooh)
* E-mail: d.r.bakker@live.nl
* Twitter: http://twitter.com/daniellebakker
Smiths heeft een nieuwe smaak: Bugles Naturel. Speciaal ontwikkeld om te vullen. Dat moest ik natuurlijk even proberen.
Ik heb geen vork, ik heb geen gordijnen, ik heb geen shampoo, ik heb geen kussen, maar ik heb wel een rol beschuit. En toevallig is dit de lekkerste beschuit ooit.
Ontbijt op bed dat zij zelf nog even moet afbakken, een douchepakket met een puff die ze toch niet gebruikt, bloemen die bij de gordijnen vloeken. Ik gaf mijn moeder gisteren een cadeau waar moeders écht iets aan hebben: ik ging uit huis.
Wat ik nu ga vertellen klinkt als een goed begin van een slechte pornofilm, maar zo ging het echt. Bevend stapte ik in een veel te kort rokje een grote fabriekshal binnen. “Hallo! Ik ben verdwaald.” Acht mannen in blauwe overals zetten abrupt hun laskappen af.
Het verslag van wat er zich ’s nachts in het hostel allemaal afspeelde hebben jullie al gehad, maar overdag was Berlijn ook heel leuk hoor.
Ik zet mijn koffer tegen de afgebladderde deurpost en steek de sleutel in het slot. Piepend gaat de zware houten deur open, een baan flikkerend tl-licht valt onze kamer binnen. Ik steek mijn hoofd onderzoekend om de hoek van de deur. “Meiden, er ligt een blote man…”
De sprinter van 18:17 vertrekt drie minuten te laat van spoor 7a. Ik reis vijf dagen per week met deze trein van Amsterdam Centraal naar huis.
Ik ben al een maand verkouden, en heel Nederland met mij. Een busreis op de vroege morgen klinkt als een niesorkest op wielen. Altijd vallen mij weer die niezers op die luidkeels een solo opeisen. “HUAAATSJOEEEEAAAH!”
“O, ik moet zo nodig. De wc haal ik niet meer! Nee, het komt nú, midden in de woonkamer, op het hoogpolige tapijt. Er is geen houden meer aan. Nog even een klein hapje van mijn spekkie… Hier komt ‘ie!” *FLITS*
Ik weet niet of het een typisch mannending is, maar de mannelijke telg van mijn familie draagt kleding net zolang tot het van ellende spontaan in de fik vliegt. Lievelingstruien en favoriete spijkerbroeken worden jarenlang gedragen onder het mom “Maar het zit gewoon zo lekker!”
Van al het zilverpapier dat ik in de afgelopen dagen heb losgepeuterd, zou ik mijn hele woonkamer kunnen behangen.
Elf jaar geleden verliet ik het schoolplein van basisschool De Zevenhoeven, met een katoenen gymtas vol knutselwerkjes en schriften en het afscheidsboek onder mijn arm. Vrijdag waande ik mij weer even in groep acht.
Hoewel ik de gekleurde broekentrend ontzettend leuk vind, hebben deze broeken een vervelende bijwerking. Cellulitis in alle kleuren van de regenboog vult het straatbeeld. Vrouwen trappen massaal in de valkuil van de gekleurde broek.
Buiten is er iets gaande. Er hangt seks in de lucht en het gaat ten koste van mijn nachtrust.
Uit recent onderzoek is gebleken dat het dragen van een pilotenzonnebril mannen 86% knapper maakt.
Ik was zaterdag op een verjaardag. Daar was een baby. Ik heb het niet zo op baby’s.
Sinds kort ben ik geïnfiltreerd in een onzichtbaar netwerk dat zich uitspreidt over het hele land. Iedere stad, elk dorp, iedere straat (ook de jouwe) wordt nauw-lettend in de gaten gehouden. Nee, het is niet de geheime dienst. De thuiszorg.
“Mogûh!” tettert mijn wekker. Ik rek me uit en snuif eens diep. Tranen springen in mijn ogen. Mijn longen verschrompelen en mijn neusharen verkolen. Welke grapjas heeft mijn bed vannacht verplaatst naar een koeienstal? Wat een stank!
Soms vraag ik me af of ik de laatste persoon op aarde ben die nog waarde hecht aan afspraken.
“Danielle Bakker?” Ik legde het oude tijdschrift weg en stond op. Zenuwachtig liep ik naar de openstaande deur. De kaakchirurg wachtte me op en schudde mijn hand. “Jurgen, hai. Ga zitten.” Zou hij zich altijd voorstellen met zijn voornaam?
Vannacht werden de Oscars uitgereikt: de prestigieuze Amerikaanse prijzen voor de mooiste jurken. Ik bedoel vrouwen- eh… actrices. Nee, films!
