Winnares Webstrijd 2006.
Haar motto: The time is now.
Anne in vijf woorden: Onhandig, nieuwsgierig, dromerig, creatief, grappig.
Anne heeft geblogd van 9 mei 2006 t/m 1 juli 2008.
Hoe zou het zijn met…? Nou, je leest het hier. Een bericht van Viva’s ex-weblogger Anne, speciaal voor jullie.
Dat Anne weggaat, zal zeker de fans niet zijn ontgaan. Haar laatste blog staat nu online: …
Het is maandagavond half zeven. De zon schijnt, de stad ligt er gemoedelijk bij. Door de grachten tuffen bootjes en hier in huis typ ik mijn aller, allerlaatste stukje voor Viva.
‘Bwuuh. Is het al maandag?’ Met de afdruk van mijn dekbed in mijn wang, een extreem droge mond en een plakkerig lijf van het dromen druk ik de telefoon tegen mijn nauwelijks geopende ogen. Het scheelt niet veel meer, maar het is nog zondag. Op twee uur na heb ik de hele dag slapend doorgebracht.
Het feit dat ik me nog voortbeweeg is te danken aan de roze wolk waar ik op zweef, want mijn voeten kunnen me nauwelijks nog dragen. Wat is dat vermoeiend, afstuderen!
De eerste dag van de eindexamenweek zit erop. De pers is geweest, hun oordeel geveld. Het wachten is nu op de kranten van woensdag en donderdag want de pokerfaces waarmee ze door de school rond liepen lieten niets los.
Boeken zijn voedsel voor de geest en doen je zo nu en dan daadwerkelijk tot nieuwe inzichten komen. In dit geval een inzicht over de liefde. Zie je wel, schrijven is geen nutteloos beroep! 
Ter afsluiting van het schooljaar, en tevens van onze opleiding, nemen de scenario docenten ons mee uit eten. In een klein restaurantje aan de Amstel halen we herinneringen op aan vier jaar les. Vier jaar aan opdrachten, uitstapjes, ruzies, gastdocenten, dipjes en euforie.
In het kader van vaderdag heb ik mijn papa aan de telefoon. Via mijn griepje zijn we op het onderwerp ‘borstrok’ gekomen. Een kledingstuk waar mijn vader vroeger in rond dartelde, maar waar ik nog nooit van gehoord heb. Het spreekt wel bovengemiddeld tot mijn verbeelding. Een rokje voor om je borsten, leuk!
Zucht, puf, steun, ach en wee, steen en been. Ik lig als een uitgemergeld schaap op de bank. De thermometer geeft verhoging aan, mijn keel ligt aan gort van het hoesten en de zweetdruppels staan op m’n bovenlip.
Nog twee weken. Nog twee weken keer drie stukjes is een makkelijke rekensom: zes. Na dit stukje zijn ze op een hand te tellen. Nog twee weken om te bewijzen hoe ontzettend geestig, lollig, vermakelijk, ontroerend en intellectueel (..nou ja..) ik kan schrijven. En uitgerekend NU slaat de writers block toe.
Nog een gesprek over je best doen voor de liefde. Weer met thee, weer met koekjes, maar dit keer met een vriendin in plaats van een vriend en zonder gek omgevingsgeluid
Het is zaterdag. De zon schijnt en ik zit binnen zonder afspraken, werk of andere schoolgerelateerde vooruitzichten voor de rest van de dag. En dat voelt gek, na zoveel drukke weken vol typwerk. Vreemd en onrustig. Alsof ik zit te lummelen terwijl ik het eigenlijk heel druk heb.
Het is donker als ik wakker word. Heel donker. En er staat kippenvel op mijn benen. Ik adem een paar keer diep in. Elke keer dat ik dit doe ruik ik groen.
Op een terras vlak langs een drukke weg midden in Amsterdam zat ik met twee vrienden te babbelen over de liefde. Dat er een camera bij de hand was was een voordeel, dat er aan de lopende band trams en auto’s langskwamen was een nadeel. Nou ja, dat houdt de kijker actief, zeg ik dan maar.
Het is alweer een tijdje geleden dat ik de rozijnencursus afsloot. En, precies zoals ik al voorspelde is wat ik daar geleerd heb langzaamaan uit mijn leven aan het verdwijnen.
Gister was de eindevaluatie van onze eindexamenfilm ‘Drang’. Eerst gingen we de film kijken, daarna was het de beurt aan een vijfkoppige ‘commissie’ van vakmensen om hun oordeel te vellen. Dit alles voor het oog van een volle bioscoopzaal vol studenten en docenten. Trilknieen, zweethandjes en hartkloppingen!
Na negen maanden complete drooglegging is het langverwachte moment eindelijk daar: ik ben gestopt met de huidkuur en mag weer drinken. Met mate dan, want antidepressiva en een hele fles wijn mixen nu ook weer niet al te best.
Pagina negentig. Zo ver ben ik na zeven dagen noeste arbeid. Mijn strakke typschema heeft zijn vruchten afgeworpen, maar lijkt tegelijkertijd slachtoffers te eisen. Of nou ja, eigenlijk maar een slachtoffer; moi.
Het heeft even geduurd, maar er is weer een nieuw filmpje. Met al dat afstudeergedoe was het er even bij ingeschoten. Tja, ik heb nou eenmaal ook geen tien handen…
