Bloggers teruglezen? Op zoek naar vlogs? De webstrijd van vorig jaar? Hier vind je iedereen (en alles) terug die níet een eigen tab heeft. Je kunt scrollen en je laten verrassen... Of op een van onderstaande links klikken.
Deze pagina is nog in bewerking. De lijst is nog niet compleet! Denk je dat we iets of iemand zullen vergeten, laat het weten en mail Sheila.
Viva 400-gastbloggers:
Alma * Marike Jager * cabaretière Ellen Dikker * paralympisch atleet Marije * Lilian Marijnissen * Suzanne van der Schot * Aukje *
Gastbloggers:
Barbara * Bianca * Claudia de Breij * Debby * Karlijn * Linda * Roger * Maaike * Wendy * Nastaran
Oud-bloggers:
AnneB * Imke-Siti * Marijn * Marloes * Rob * Sandra *
Oud-stagiaires:
Irit * Liane * Madeleine * Raquel * Daniëlle *
Overig:
Filmpjes * Vlogs * Webstrijd 2008 * Webstrijd 2009 * Maaike Hartjes *
Niet alles is meer terug te halen: blogs van Heske en Chris draaiden op de 'vorige' site en staan helaas niet meer live.
Haïti heeft hulp nodig! Daarom trommelde Sara Kroos al haar bevriende collega’s op voor een benefietavond op dinsdag 2 februari in Theater De Flint in Amersfoort: ‘Iedereen kan, behalve Bono’.
Wat een droefenis de afgelopen tijd…donkere winterdagen, een verschrikkelijke aardbeving op Haïti, Vivablogsters en -columnisten die overlijden 
“Vechten impliceert dat je zelf verantwoordelijk bent voor de uitslag.
En dat is, helaas, echt niet zo met kanker. Kanker is gewoon kut.”
Deze week ben ik samen met manlief een romantisch avondje naar de film geweest. Nou ja, romantisch… Nou ja, film… We zijn naar de voorstelling van Theo Maassen, ‘Zonder Pardon’, geweest. Maar dan in de bios!
Claudia de Breij schrijft over dingen die fijn zijn. Maar ook over dingen die niet fijn zijn, maar waarvan toch nog iets te maken valt.
Ík heb kanker gehad. Heel soms lijkt het besef te komen, maar ik moet mezelf vaak een beetje op gang helpen.
Je kent het vast wel: elk jaar rond Koninginnedag breekt het weer los: de jaarlijkse lintjesregen! Mensen die 25 jaar bij de vrijwillige brandweer zitten, bij een sportvereniging of het Rode Kruis. Deze mensen doen ontzettend goed werk.
Verdwaasd fiets ik over de grachten. Ik voel me verloren. Langzaam vullen mijn ogen zich en eindelijk is daar de langverwachte, hartverscheurende, panische huilbui. Ik stort alles eruit, midden op straat.
‘Eens even kijken of ik iets voor je heb’. Hmmm 18cm dat gaat hier niet passen. Daar 17 en dan zal dit wel……ja 9.
Ik kwam tussen de middag thuis van school en zei: ‘Mam, ik eet geen dieren meer!’. Dat is inmiddels zo’n 15 jaar geleden, ik zat toen in groep 6 van de basisschool. En nog altijd ben ik vegetarisch. Dat betekent: geen vlees of vis voor mij.
Ik ben nog steeds in Turkije. Hoe langer ik hier ben hoe meer ik me verwonder over alles was ik hoor zie, voel en vooral ruik. Ik vind het heerlijk om gewoon even op straat te lopen en alles over me heen te laten komen. De mensen en hun gewoontes, soms interessant of grappig, maar soms ook een beetje viezig en vervreemdend.
Vanmorgen werd ik niet gewekt door de kunstmatige zonsopkomst van mijn ‘wordt wakker’ lamp en een pruttelende koffie pot, maar door de oproep tot gebed, de adhan, die vanuit de moskee over de daken schalde. Ik kijk slaperig uit het raam en zie overal minaretten uitsteken met daarachter een eindeloos wit berglandschap.
Iedereen (nou ja, vrijwel) heeft in Nederland een huis dus dat kon toch niet zo ontzettend moeilijk zijn? Maar wat een keuzes moet je maken!
Nou, nou wat een introductie, leuk hoor! Ik ga zeker mijn best doen!
De afgelopen weken ben ik voorzichtig eens rond wezen kijken voor een prothese. Omdat ik dit graag op een andere manier met jullie wilde delen had ik het plan gevat om het aanpassen van een prothese op film vast te leggen.
Yes, we hebben er weer een! Een nieuwe dame die ooit in de Viva400 stond en die een maand voor ons gaat gastbloggen. Deze maand staat achter het spreekgestoelte Lilian Marijnissen: ‘dochter van’, zelf gemeenteraadslid in Oss namens de SP en gewoon ‘een topvrouw’.
Er is een vraag die maar bij me rond blijft spoken.
Wat zou een man vinden…
‘Maar mam wat als het wel uitgezaaid is? Ik geloof niet dat ik dan nog behandeling wil. Dan pak ik liever mijn spullen, ga op reis en maak er nog wat van. Ik wil niet tot het eind door met al die chemo’s. Als er nog een kans is dan wel, maar anders….’
Warm, warmer, warmst…..
Door de hormonale therapie die ik nu volg ben en blijf ik de komende vijf jaar in de overgang.
Ik ben slecht in afscheid nemen. Heel slecht. Of het nou om mensen, spullen, ambities, gewoontes of financiën gaat, ik kan nergens afstand van doen. Dat heeft een hoop consequenties.
‘Je hebt maar één borst!’
-‘Nee! Echt? Dat meen je niet, dan ben ik die ander onderweg vast verloren!’
