Leerzaam, soms ook moeilijk, maar vooral leuk. Leuk door de nieuwe ervaring, door jullie reacties, door de energie die ik ervan kreeg.

Het was leerzaam omdat het schrijven van een blog niet alleen inhoudelijk heel iets anders is dan mijn dagelijkse werk als procestechnoloog, maar ook omdat de manier van werken anders is.

Met problemen in een fabriek kun je meteen aan de slag: info verzamelen, boeken erbij, rekenen en de oplossing vinden. Als je er meer tijd instopt, vind je de oplossing sneller en een betere oplossing.

Dat werkt zo niet met een blog. Soms begon ik en stond het binnen 10 minuten op papier. Maar er waren ook keren bij dat ik na 2 uur nog geen idee had wat te schrijven. Dan dacht ik van alles: ‘Zouden ze dat wel leuk vinden om te lezen?’. Of ik herschreef iets tot 8 keer toe zonder dat het er beter van werd.

Ik heb geleerd dat je dit soort dingen niet kunt afdwingen, dat je geduld moet hebben en het gewoon later nog eens moet proberen. En achteraf kan ik zeggen dat het 100% is meegevallen. Maar ‘schoenmaker blijf bij je leest’, ik ga gewoon weer verder met datgene waar ik goed in ben (in ieder geval beter in ben dan bloggen)

Dank je wel voor jullie reacties en wie weet tot ziens!

Aukje

CC foto: tillwe

Gezellig met familie en vrienden en natuurlijk lekker eten! De stress en het drukke schema zijn weer helemaal vergeten, de leuke herinneringen blijven!

En de kerst was voor mij ook het begin van 1,5 week verlof! En het lekkere van deze vakantie is: we blijven gewoon thuis. Meestal als ik vakantie heb dan gaan we ook weg. Dus dan is het inkopen doen, inpakken en wegwezen. Maar deze week niet, want ik heb verlof, maar ga niet op vakantie en ik vind het heerlijk!

Vaak als ik een keertje vrij heb, of een weekend minder afspraken, dan voel ik toch nog de drang om van alles te gaan doen: sporten, die ene kast op te ruimen, de trap te verven en noem maar op. Ik kan namelijk heel moeilijk ‘niks doen’!

Behalve deze week. Op een of andere manier voelt het niet alsof je de trap gaat schilderen in de kerstvakantie. En sporten…gewoon een beetje met mate (om kerstdiner eraf te werken), maar niet overdreven veel zoals in de zomer als ik weer eens iets bedacht heb als het opfietsen van Alpe d‘Huez.

Dus stond deze week op het programma lekker uitslapen, ontbijten in mijn (met kerst nieuw gekregen) badjas, krantje lezen. En lekker dingen doen waar ik zin in heb en normaal door al drukte niet aan toe kom.

Maar…na 1,5 dag thuiszitten, slapen, in bad liggen, boek lezen…vond ik het wel weer eens tijd om iets te ondernemen. Het enige nadeel (jaja, elk voordeel heb z’n nadeel ) is dat erg veel van die andere Nederlanders niks hoeven deze week. En dat die mensen nou net dezelfde dingen willen doen als ik!

Dus toen ik bedacht had dat het wel gezellig zou zijn om eventjes Maastricht in te gaan, waren we niet alleen, nee het leek wel of alle 15 miljoen Nederlanders Maastricht in wilde. Dus in plaats van in de uitverkoop nog even die broek scoren, werd het vechten om De Bijenkorf binnen te komen. Dus toch maar weer naar huis.

En toen?

De onrust sloeg alweer toe. Ik heb nota bene 1,5 dag kunnen genieten van het niks doen. Zit nu ik dit schrijf met een borrel op de bank en voel dat ik snel iets moet gaan ondernemen, krijg de kriebels dat het volgende week weer zo druk is dat ik beter nu de was kan gaan wegwerken, of alvast die presentatie voorbereiden.

Of zal ik toch alvast gaan trainen voor de 10 km die ik volgend jaar wil rennen? Nee, ik ga nog een borrel nemen, mijn blog opsturen en proberen niks te doen! Mijn goede voornemen voor volgend jaar: meer genieten van het niks doen!

CC foto: dml82

Aan de ene kant vind ik het heerlijk om die vrije dagen door te brengen met familie en vrienden. Uitgebreid eten, gezellig spelletjes doen, lekker wandelen, tijd hebben voor elkaar.

Maar als je vriend en jij allebei familiemensen zijn en je familie door heel zuid Nederland woont…dan is een draaiboek met tijdschema een vereiste om alle kerst-dates goed op elkaar af te stemmen.

Dus wij plannen zeer zorgvuldig het reisschema, rekening houdend met een logische reis door Nederland, rekening houdend met eerlijke tijdsverdeling over de verschillende families en rekening houdend met zusjes die tegelijkertijd bij je ouders moeten zijn om er een familie feest van te maken.

En die planning is nou net waardoor ik ieder jaar weer denk: volgend jaar gaan we met kerst ver weg naar een zonnig oord!

Maar als het dan eenmaal zo ver is, de auto gepakt is met kleding voor 3 dagen, cadeautjes, spelletjes, wandelschoenen en we vertrekken voor ons 3 dagen durende familiefeest..dan heb ik er toch weer zin in! Lekker de Top 2000 luisteren tijdens al die kilometers op de weg en dan iedere keer weer een warm onthaal bij de volgende kerstlocatie.

De spullen zijn gepakt, wij gaan op pad! Lieve dames, ook voor jullie een hele fijne kerst, op jullie manier!

CC foto: Sneakerdog

Alleen toen ging de wereld steeds een stukje verder voor je open, je mocht meer en kreeg meer rechten. Wat gebeurt er dan als je 30 wordt? Wat is er eigenlijk zo erg aan?

Het voelt voor mij toch wel alsof ik een deel van mijn leven achter me laat. Het opgroeien, het puberen, het jongvolwassen zijn, mijn studentenleven en dan als starter op de arbeidsmarkt. Dat allemaal in de afgelopen 30 jaar en dat ga ik nu afsluiten. Het voelt door het 30 worden dat ik echt niet meer terug kan naar mijn fijne slaapkamertje bij mijn ouders thuis.

Als het leven even niet mee zat kon je altijd nog thuis bij je ouders op de bank kruipen. Maar nu ik 30 word, besef ik dat het nooit meer zo zal worden. En het voelt ook alsof het tijd is om de rekening op te maken over die afgelopen 30 jaar. Wat heb ik bereikt van alle dromen, doelen en toekomstbeelden die ik voor mezelf had in mijn jeugd en puberjaren??

Brandweerman zal ik nooit meer worden. Kleuterjuf kan altijd nog! Zoenen met die ene stoere jongen van de basisschool is nooit gebeurd en gelukkig maar ook, want mijn smaak in mannen is toch wel veranderd. Reizen en veel van de wereld zien is redelijk gelukt, maar ook dat kan nog steeds. Die ene barbiepop in mijn bezit hebben kan nu wel (mijn salaris is gelukkig hoger dan mijn zakgeld van vroeger) maar die behoefte is er niet meer.

Ik heb nog steeds een fijne familie! Mijn zusje lijkt zelfs veel liever dan ze ooit geweest is (of komt dat doordat ik haar niet meer continue zit te pesten?). Vrienden zijn gekomen en gegaan, maar een hechte club mensen heb ik nog steeds om me heen.

Als ik zo terugkijk op die eerste 30 jaren op deze planeet dan mag ik mezelf gelukkig prijzen en teken ik er meteen voor om zo nog 30 jaar gelukkig te mogen zijn! En als ik het zo bekijk dan is er eigenlijk geen reden voor om bang te zijn om 30 te worden!

Dus als ik op mijn verjaardag aan mensen moet uitleggen welke dag het is dan zal ik zonder schaamte, angst en met opgeheven hoofd vertellen dat ‘vandaag de dag is dat ik 30 mag worden!’

CC foto: Kellysue

Niet dat ik zo’n overdreven sprookjesfeest wil. In tegendeel, het moet een ‘hipkip’ wedding worden. Deze term heb ik overigens niet zelf verzonnen, het komt van arnhemsmeisje.nl: de blog van een meisje dat op 10-10-2010 gaat trouwen. Een echte aanrader voor wie ook gaat trouwen! Of wie gewoon een feel good moment nodig heeft.

Maar om je eigen trouwfeest helemaal naar wens te krijgen, wil je je ook overal mee bemoeien. En dan blijkt dat er erg veel keuzes zijn: van bloemen, tot locatie, menu, welke gasten, fotograaf en most important: DE JURK! Om alles rondom de keuze van die jurk in goede banen te leiden, vereist enige kennis van zaken (waar ga je kijken?) en enige politiek (wie gaat wanneer mee?).

Ik ben lekker alleen samen met mijn moeder de eerste keer gaan kijken. Had geen zin in een horde dames met allemaal een eigen mening. Dus alleen mams en ik. We hebben een ‘short-list‘ gemaakt van de jurken die wij het mooist vonden en afgelopen weekend was het zo ver: met mijn moeder, zusje, beste vriendin, schoonmoeder en schoonzusje ben ik DE KEUZE gaan maken.

We zijn bij een leuke zaak in Brabant geweest waar we werden ontvangen met koekjes en thee. Daarna ging ik het hokje in om de jurken te passen. Niet alleen een jurk, ook passend ondergoed, schoenen, zelfs passende sieraden en mijn haar ging omhoog. En dan het hokje uit: alle ogen op jou gericht, spannend tot je jezelf in de spiegel ziet!

Ik had de jurken natuurlijk al eens gepast, maar omdat het nu voor de ‘echt’ was, vond ik het een stuk spannender. De ene jurk aan, dan weer die andere en toch weer die ene. Na een keer of 6 van jurk wisselen was er een unaniem besluit tussen de dames. En dat was toevallig (of niet) de jurk die ik zelf als favoriet in mijn hoofd had.

Ik zou jullie graag een plaatje laten zien, maar aangezien toekomstige manlief ook wel eens mijn blogs hier leest wordt dat te riskant Dat de jurk van dit merk is, kan ik wel verklappen! (de afgebeelde jurk is het niet)

CC foto: Beyrouth

In een apparaat in het achterste gedeelte van onze fabriek zagen we sinds enkele dagen dat de druk opliep. Dat kon betekenen dat dat apparaat aan het vervuilen was. En dat willen we natuurlijk niet.

Waar we  al bang voor waren gebeurde. Net na de lunch was de druk niet meer te houden en moesten we het apparaat stoppen. We konden gelukkig de rest van de fabriek in bedrijf houden, want anders had het DSM veel geld gekost. Wel was er enige tijdsdruk. Want als het probleem niet binnen 24 uur was opgelost, zou de rest van de fabriek ook stop moeten.

Iedereen ging direct aan de slag. In de middag moest het apparaat geopend worden voor inspectie. Ik voerde die  inspectie uit. Maar omdat het wel even zou duren voordat het apparaat geopend kon worden, ben ik tussendoor een frietje gaan eten. Tegen elven ben ik me gaan klaarmaken, wat betekent: groene rubberen overall aan, helm op, gasmasker op. En dan hup het apparaat in.

Er zijn momenten dat ik me charmanter voel dan in die groene overall… Maar het voelt aan de andere kant ook enorm stoer om ’s nachts in zo’n pak tussen de mannen te lopen en dan langs zo’n apparaat omhoog te klimmen in een kooiladder

Tijdens de inspectie heb ik het probleem kunnen lokaliseren, dus dat was mooi. Maar toen moesten we nog op zoek naar een oplossing! Het apparaat moest eerst worden schoongemaakt wat lang zou duren. Ik laat jullie later weten wat voor oplossing ik heb gevonden!
Wordt vervolgd dus…

24/7
Die fabrieken zijn altijd in bedrijf -24 uur per dag, 7 dagen per week- en ze gaan vaak maar eens in de 4 jaar stop. Zo’n proces moet daarom wel goed lopen. Er moet iedere dag weer voldoende product uit de fabriek komen en het moet van goede kwaliteit zijn. We willen natuurlijk niet zonder tandpasta, of een wereldmix komen te zitten in de supermarkt. En aangezien wij die ingrediënten maken, moeten onze fabrieken wel draaien. 

En dat die fabrieken altijd draaien en goede kwaliteit leveren, daar mag ik voor zorgen! We hebben operators in de fabriek die in ploegen de fabriek besturen. Er zijn dus ook 24 uur per dag mensen in de fabriek om te zorgen dat alles goed loopt. Maar als er problemen zijn dan mag ik die komen oplossen.  

In die hoofden
Als er zo’n probleem is, dan moet ik zorgen dat ik snel alle informatie krijg. Die info zit voor een gedeelte in allerlei meetsystemen en voor een heel groot deel ook in de hoofden van de mensen op de werkvloer. Zij zien vaak als eerst dat er iets misgaat en wat er gebeurt is. Ik moet dus zorgen dat ik dat ook te weten kom door de juiste vragen te stellen. Ik moet daarom een goede band hebben met die mensen, zodat ze snel naar mij toekomen als ze denken dat er iets niet gaat. 

De dagen dat de fabriek rustig draait probeer ik de fabriek te verbeteren. Door projecten uit te voeren waardoor we bijvoorbeeld minder grondstoffen of energie verbruiken. En die dagen ga ik lekker op tijd naar huis, want je weet nooit wanneer het volgende probleem zich voordoet! 

Mannenwereld
Dat meiden bijna niet voor techniek kiezen heb ik zelf ervaren. Niet alleen tijdens mijn studie, maar zeker in mijn baan. Er zijn dagen bij dat ik alleen maar mannen zie op mijn werk. Ik vind het zelf helemaal niet erg, de mannen zijn lekker nuchter en eerlijk. Maar, als vrouw tussen de mannen moet je wel tegen een grapje en een stootje kunnen  

De fabriek draait deze week gelukkig erg rustig zodat ik de tijd heb om deze blogs te schrijven en jullie reacties te lezen! Maar je weet maar nooit, mijn GSM kan ieder moment gaan en dan is mijn hulp en expertise nodig! 

Mocht het gebeuren, dan houd ik jullie op de hoogte!

Foto: privébezit

Ik vind het hartstikke leuk om jullie deze december mee te laten delen in de gebeurtenissen uit mijn leven. Ook wel een beetje spannend: ik ben geen blogger, heb geen journalistieke ervaring en ik heb juist wél een erg technisch beroep. Dus ik hoop dat het wat wordt met die blogs van mij

Ik werk als proces technoloog bij DSM in Geleen. Nu vraag je je wellicht af: ‘Wat is een proces technoloog en wat doet die?’ Ik hoop jullie daar wat meer over te vertellen in de komende blogs. Ik kan al wel vertellen dat het een redelijk hectisch beroep is en zoals hierboven al vermeld: een mannenberoep.

DSM kennen jullie misschien ook niet, maar het bedrijf ontwikkelt, produceert en verkoopt ingrediënten voor voeding en medicijnen. Voorbeelden zijn ingrediënten voor gezonde drankjes en vitamines. En die voor hoogwaardige materialen, bijvoorbeeld voor auto’s, verf en hechtdraden. We maken geen eindproducten, alleen de ingrediënten. De kans is erg groot dat je bij de supermarkt onbewust producten koopt waar onze stoffen inzitten. Beetje zoals ‘Intel inside’ bij computers.

En wat meer over mij: ik woon samen met Jan in Maastricht. In die Bourgondische stad hebben we het erg naar onze zin. Hoewel we daar al 5 jaar wonen, voelt het nog steeds alsof we op vakantie zijn. Hopelijk kan ik jullie nog wat leuke nieuwe shopadresjes meegeven in de blogs.

En…..Jan en ik gaan trouwen! Ik dacht altijd dat ik een nuchtere meid was; nou, die nuchterheid is rondom de bruiloft ver te zoeken Wat is het leuk om bezig te zijn met ONZE DAG. Dus ook die belevenissen wil ik jullie niet onthouden.

Hebben jullie vragen voor me, dan zie ik die graag in de reacties!

Tot van de week!

CC foto: FaceMePls

Afscheid
Wie we ook alweer uitzwaaien? De maand gastbloggen van Viva400-blogger Lilian Marijnissen zit er weer op. Binnenkort schrijft ze haar laatste blog waarin ze alweer afscheid neemt.

Nieuwelingen
En welke nieuwe gastbloggers zwaaien we nu dan in (waarom geldt ‘zwaaien’ eigenlijk alleen voor een afscheid? Als iemand aankomt zwaai je soms toch ook?)? Behalve gastblogger Maaike die voor de liefde naar Bolivia verhuist en gastblogger Suzanne die verliefd is op Jezus (grapje, ze gelooft alleen in hem) heten we deze maand ook weer een Viva400-blogger welkom en wel:

Aukje Doornbos!
Zij stond in de tweede editie van de Viva400, die afgelopen oktober uitkwam. Je weet wel, die lijst van 400 leuke, slimme en stoere meiden. Stoer is Aukje absoluut, in de Viva400 staat ze dan ook in de sectie ‘cojones’: Spaans voor ‘ballen’. Waarom ze ballen heeft? Omdat Aukje (29) in fabrieken werkt tussen alleen maar mannen. Zij is degene die ervoor zorgt dat de 7 fabrieken van DSM in Geleen als een zonnetje draaien.

Young Professional
Ga er maar aanstaan, zwermen mannen die al jaaaren in de fabriek de baas zijn als jonge vrouw. Aukje gaat dat zo goed af dat ze er Young Professional of the Year 2009 door werd. En iets totaal anders, maar ook behoorlijk stoer: ze fietste laatst ook de Alpe d’Huez op.

Ik hou m’n mond verder, Aukje vertelt haar verhalen met ‘cojones’ hier vanaf morgen zelf.