Ik probeer me aan deze ‘regels’ te houden en het lukt aardig. Wat mij betreft gaat het vooral om een bewuste keuze, door deze stappen te doorlopen voorkom ik dat ik gehaast iets ga kopen gewoon omdat ik daar zin in heb. Als ik dan eenmaal iets ga kopen dan heb ik er over nagedacht en kom ik vervolgens niet met een onnodig item thuis en ik heb ook geen kater achteraf.  Als het goed is voorkom ik met deze methode dat ik weer een broek zal kopen waarvan ik er al eentje had (exact dezelfde), dat was echt een dieptepunt van mijn shopverslaving . . .

Mocht je zijn vergeten wie ik ben; hier werd ik voorgesteld en hier zie je mijn blogs.

Na 60 dagen onthouding mocht ik voor de kerst weer shoppen. De eerste tijd gaf het nog wat problemen en zat ik in een soort blokkade. Gelukkig koop ik graag cadeautjes voor anderen: deze activiteit heeft mijn eigen blokkade helpen opheffen.

Na mijn onthouding had ik een bedrag afgesproken dat ik mocht uitgeven, best aanzienlijk: 250 euro. Maar zo’n budget hè, daar krijg ik dan gelijk jeuk van.

Ik wil gewoon uitgeven waar ik zin in heb. Helaas is dat tot op heden niet mogelijk en zal ik mij toch moeten gedragen als een normaal persoon, met een budget.

Wikkend en wegend ging ik van winkel tot winkel. Toch is het me gelukt binnen 2 à 3 dagen het hele bedrag uit te geven… voornamelijk aan verzorgingsproducten en make-up.

Gelukkig was er al een vakantie naar Bonaire gepland voor vlak na de feestdagen, want toen ik eenmaal weer was begonnen met uitgeven, was het gelijk weer moeilijk om te stoppen.

De taxfree was de laatste halte voor 2 weken geen shoppen. Ook daar had ik een budget voor afgesproken, 50 euro, en die was gelijk op aan een flesje van mijn lievelingsparfum.

Meestal hou ik er bij het plannen van een vakantie rekening mee of ik er een beetje behoorlijk kan shoppen. Deze vakantie was echter niet door mijzelf geregeld en dus niet ingericht op shopactiviteiten.

Heel blij was ik daar mee: er viel gewoonweg niks te kopen. Wel heb ik wat Amerikaanse spullen in de supermarkt gescoord een daar ben ik ook heel blij mee….

Dit nieuwe jaar brengt een hoop uitdagingen met zich mee, niet op de laatste plaats financieel. En aangezien ik de komende tijd een wisselend inkomen zal hebben, zal het budgetteren echt een onderdeel van mijn financiële leven moeten worden.

Daar krijg ik het een beetje benauwd van, maar ik weet dat ik het kan. Ik ben benieuwd.

Plus minus de hele begane grond is gereserveerd voor magazines en boeken natuurlijk. Ze hebben een groot assortiment van vooral internationale glossies, echt geweldig voor een magazine addict.

Aangezien ik al ruim een week probeer te beslissen welk kledingstuk ik voor mijzelf wilde kopen om weer te ‘beginnen’ heb ik dus besloten maar iets anders leuks te kopen. Het lezen van de artikelen en kijken naar de plaatjes vind ik al jaren een zeer prettige bezigheid. Het geeft mij inspiratie en ik kan er lekker bij wegdromen.

Ondertussen ben ik natuurlijk wel aan het shoppen voor cadeautjes, maar naar aanleiding van een van de comments op mijn blog ‘Wel shoppen maar niet voor mezelf’, heb ik daar een budget voor gemaakt en probeer ik mij daar aan te houden.

Ik heb al eerder geschreven over de verschillende ervaringen en openbaringen die deze shop onthouding mij heeft gegeven, maar het belangrijkste en fijnste is nog steeds de ervaring van ruimte tussen de gedachte en de actie. Het is me al jaren niet gelukt om al een week om een zwart coltruitje heen te lopen en het niet te kopen.  Zelfs bij het kopen van cadeautjes neem ik de tijd en pak ik ze zorgvuldig in. Ik hoop dat de ontvanger zal merken dat er tijd en liefde zit in het cadeautje.

Jullie weten natuurlijk al jaren dat er veel meer in de wereld is dan alleen shoppen, maar ik moet het nog leren. Gelukkig is het geen vervelend leerproces, ik vind het alleen best lang duren…. miss ongeduld.

Ik denk dat ik bang ben omdat het risico bestaat, dat als ik weer begin, ik niet meer kan stoppen. Net als in de maanden voorafgaand aan mijn 60 dagen onthouding. Ik heb natuurlijk afgesproken om budgetten te maken voor de verschillende items, make-up, kleding en schoenen maar dat heb ik ook nog niet gedaan. Ik vind het veiliger om helemaal niets te doen – dat schiet natuurlijk niet op.

Het is ook weer zo’n typische Barbara-attitude, het is de alles of niets show. Ik vind het zo moeilijk om balans te vinden. Als ik daar met lotgenoten over praat, dan is het de normaalste zaak van de wereld, dat zoeken naar balans. Anderen vinden het weer onzin en vragen zich af waar ik moeilijk over doe.

Op zich is er natuurlijk ook niets mis mee om niks te kopen. Ik heb er enorm veel lol in om voor en namens anderen te gaan shoppen. Ik merk bijvoorbeeld dat ik prima kan inschatten wat een vriendin of cliënt leuk zal vinden, qua cadeautjes maar ook qua kleding.

Nooit had ik verwacht dat deze shop-onthouding mij zoveel positieve ervaringen zou brengen. Ik ben erg trots op het feit dat ik het gehaald heb, en ik ben erg blij met de ontdekking dat ik zoveel genoegen kan halen uit het shoppen zonder iets te kopen.

De invulling van mijn lunchpauze en weekenden moest drastisch veranderen. Ik ging immers iedere dag winkelen tussen de middag. Ook in de weekenden ging ik bijna altijd wel een paar uurtjes de stad in. De lunchpauzes heb ik betrekkelijk eenvoudig een andere invulling kunnen geven; ik ging lekker een uurtje wandelen. Heel prettig om zo in die donkere dagen een uurtje daglicht mee te pikken.

Weekenden waren iets moeilijker te veranderen. Meestal ontmoet ik zaterdagochtend vroeg een aantal vrienden in de stad om bij te praten en koffie te drinken. Daarna liep ik dan even door richting de Negen Straatjes of de Bijenkorf. Uiteraard kwam ik dan negen van de tien keer met iets thuis.

De afgelopen 60 dagen heb ik mijn weekenden dus anders moeten invullen. De zaterdagochtendkoffiesessie heb ik zo gelaten, daar geniet ik van en er is niets mis mee. De rest van de zaterdagen heb ik ingevuld met wandelen, boodschappen doen, vrienden bezoeken, recepten opzoeken en koken. En daar was ook niets mis mee.

Als ik terugkijk op de afgelopen 60 dagen heb ik vooral de eerste 30 dagen moeite gehad met de onthouding en het veranderen van mijn gewoontes. Toen ik eenmaal de eerste 30 dagen had volgehouden, begon mijn vertrouwen steeds meer toe te nemen: ik kan een prima leven hebben zonder compulsief te shoppen. Tevens heb ik gemerkt dat ik nog steeds van fashion en lifestyle kan genieten zonder te kopen. ‘Window’ shoppen en daarover bloggen gaf mij veel energie en voldoening.

Nu begint dus de volgende fase van het proces: ik mag weer shoppen. Ik wil uiteraard niet meer terug naar het compulsieve winkelen. Balans en zelfcontrole zijn de toverwoorden. Kan ik die ergens kopen?

Vroeger, toen ik nog wat gewoner met shoppen om kon gaan, was H&M ook al niet mijn ding. Ik kocht liever minder spullen van een iets betere kwaliteit. Nu ik shopaholic ben, zijn de goedkopere winkelketens zo gevaarlijk: je kunt een fix  kopen voor betrekkelijk weinig geld.

Helaas kan ik melden dat in negen van de tien gevallen de gekochte kledingstukken fiks tegenvielen en uiteindelijk na één seizoen in de tas voor het Leger des Heils belandde.

Soms kom ik wel eens iets tegen waarvan ik me echt niet kan voorstellen dat ik het gekocht heb. Slechte pasvorm, verkeerde kleur voor mij. Heel bizar is dat voor iemand die redelijk tot zeer kritisch door het leven gaat.

Wat gebeurt er dan als ik zoiets koop? Om heel eerlijk te zijn, weet ik dat niet precies. Wat ik wel weet is dit: er gaat een onbestemd gevoel aan vooraf. Een soort ontevredenheid – en dan de keuze om daar iets aan te doen. Meestal is dat shoppen. Vervolgens sta ik buiten en ben ik in eerste instantie tevreden met mijn aankoop.

Echter, na een paar dagen, of in ernstige gevallen na een paar uur, bekruipt mij het gevoel van twijfel. ‘Wat heb je nu weer gekocht?’ Dan komen de gebruikelijke schuldgevoelens en het desperate proberen een outfit samen te stellen met het betreffende item. Enfin, vreemd gedrag dus.

Door de onthouding is er nu wat afstand tussen mijzelf en dit gedrag. Het lijkt net of er wat lucht tussen zit. Dit kleine stukje afstand geeft mij een keuze. Een keuze om op een andere manier met mijn ongenoegens om te gaan. Dus nogmaals, ik zie vooruitgang!

Ik zou bijvoorbeeld wat geld kunnen sparen…vreemde gedachte voor mij. Dit zijn de oppervlakkige ontdekkingen.Doordat ik in het begin van dit proces een aantal spirituele principes heb toegepast zoals openheid van geest, bereidwilligheid en vertrouwen kom ik ook tot een aantal andere conclusies. Door de onthouding kom ik dichter bij mezelf en kan ik beter naar binnen kijken. Dit is niet altijd even leuk maar het geeft me wel het gevoel op het juiste pad te zijn.

Toen ik met deze reis begon kon ik me echt niet voorstellen dat ik op langere termijn lol in het leven kan hebben zonder shoppen. Ja dit is inderdaad nogal een uitspraak maar het is mijn waarheid. Het goede nieuws is dat ik nu weet dat ik wel plezier kan hebben in mode en lifestyle als ik niet met volle tassen thuis kom.

Echter, ik zit nu pas rond dag 53, dit is in mijn ogen geen lange termijn. Deze reis is pas net begonnen en dat is een realisatie die ik nog onder ogen moet komen.

Het geeft mij een veilig gevoel als de parameters waarin ik mag bewegen heel erg duidelijk zijn. Ik ben namelijk zo goed in het manipuleren van mijn eigen gedachten, ik kan mezelf echt wijsmaken dat ik iets echt nodig heb, en dat wat ik in mijn kast heb hangen echt geen volledige collectie is. En als je onthouding wilt, dan heb je duidelijke regels nodig. Anders weet je nooit of je het wel goed doet. En ik wil natuurlijk alles heel goed doen

Gelukkig kan ik van mijn tientje per dag nog wel mooie kopjes koffie en luxe watertjes kopen, anders was ik die eerste weken misschien niet eens doorgekomen. De ontwenningsverschijnselen blijven niet van de lucht. Gisteren nog liep ik even een tijdschriftenzaak in om een buskaart te kopen, en daar lagen ze hoor; al die mooie glossies die mijn naam riepen. Ik was een paar minuten met mezelf in gesprek over waarom ik dit met mezelf heb afgesproken. Vervolgens heb ik de winkel verlaten met enkel mijn buskaart. Een echte overwinning was dat.

Oh  ja wellicht handig om te vermelden: mijn vriend doet in ons huishouden de boodschappen . . .

Winkelen doe ik al mijn hele leven, zo voelt het in ieder geval wel. Veel herinnering uit mijn jeugd gaan over shoppen, samen met mijn moeder. We waren een uitstekend team en hielpen elkaar bij het uitzoeken van de juiste items. Shoppen is een troostmiddel geworden voor mij, met wortels in mijn vroege puberteit.

De laatste tijd wilde ik mezelf blijkbaar veel troosten want ik heb een schat aan kleding en accessoires aangeschaft, check mijn shoprapport.

Dit gedrag veroorzaakte nogal wat problemen, financieel maar ook emotioneel, mijn relatie kwam er door onder druk te staan. Voor de sceptici onder jullie, shopverslaving kan net zulke ernstige vormen aannemen als iedere andere verslaving, het gedrag is in de basis hetzelfde en het uiteindelijke resultaat ook.

Harde maatregelen dus, niet shoppen, geen reisjes boeken, niet duur uit eten en geen mooie boeken en tijdschriften kopen.

De regels zijn simpel, ze volgen is een ander verhaal. Om het mezelf wat makkelijker te maken heb ik samen met een vriendin een plan gemaakt voor de eerste dagen.

Ik heb bijvoorbeeld mijn lidmaatschap voor een aantal shopsites, blogs etc. opgezegd (ik kan later altijd weer lid worden). Daarnaast heb ik mijn kast uitgezocht en een mentale inventarisatie gemaakt van wat ik heb. Het zal je niet verbazen dat ik daarbij zomaar 2 keer exact de zelfde broek tegen kwam, die had ik dus gewoon 2 keer gekocht, oeps….

Alle accessoires zijn ook onder de loep genomen, wat heb ik veel…

De regels zijn simpel. 60 dagen lang zal ik de volgende items niet kopen: kleding, accessoires (incl. schoenen), en make-up. Wat ik wel mag kopen is eten en de basisbehoeften zoals bodylotion en tandpasta…

Het begin was erg moeilijk, inclusief ontwenningsverschijnselen en het gevoel dat het me niet zou lukken. Inmiddels ben ik zover dat ik weet dat ik het kan, maar leuk is anders. Vandaag liep ik door de Leidsestraat in Amsterdam langs een aantal van mijn favoriete winkels en een gevoel van hebberigheid en boosheid overviel me.

Waarom kan ik niet winkelen zoals ‘normale’ mensen? Je weet wel, die meiden die kunnen sparen en dan de stad in gaan met een budget… iets wat voor mij totaal wereldvreemd is. De laatste keer dat ik geld opzij heb gezet om iets te kunnen kopen was toen ik 16 was.

Ik kan nog heel veel schrijven over mijn ervaringen en ga dat ook zeker doen de volgende 30 dagen. Het is zo’n geweldige ervaring namelijk, het heeft me al zoveel inzichten gebracht. Kortom; veels te veel om in een eerste blog allemaal op te schrijven. Wordt vervolgd, blijf terugkomen…

Oké, ze is niet onze eerste gastblogger ooit, maar wel de eerste in onze nieuwe rubriek. ‘De maand van‘ is vandaag gelanceerd en wordt door Barbara afgetrapt!

Barbara heeft een eigen blog: Fashiontweet, one girl’s opinions on life. Hier schrijft ze over van alles en nog wat, maar vooral over mode. In het Engels. Op Viva.nl zal ze voor het eerst in het Nederlands bloggen

Sanne las op Twitter dat Barbara 60 dagen lang niet mag shoppen van zichzelf. En was meteen geprikkeld. Twee, drie tweets over en weer verder, was het al geregeld. Jaja, zelfs de online wereld is klein!

Barbara heeft er al 45 dagen opzitten. Met nog 15 shoploze dagen
te gaan, houdt ze ons op de hoogte van de laatste, altijd zwaarste loodjes… Maar óók van het ongetwijfeld moeilijke begin van ‘het
weer mogen’.

Nieuwsgierig? Vanavond komt Barbara’s eerste blog live!

* Ik heb gelukkig, ein-de-lijk, mijn verzadingspunt bereikt voor wat betreft BonBonBloc. Kan het niet meer zien!