Kiezen voor een ander leven
We weten deze bewuste dag dat Amy niet meer onder ons is, maar hoe dan? De meesten denken dat zij zich kapot zoop of snoof, anderen hopen nog steeds dat zij van de trap is gevallen  en per ongeluk om het leven kwam.
We worden eraan herinnerd dat niet iedereen kan kiezen tussen een vervroegde dood of een mooie oude dag. Breivik maakte deze keuze voor tientallen mensen. Noorwegen is in diepe rouw, de hele wereld is verslagen. 

Een half jaar later…
Toch was 25 juli voor mij geen deprimerende dag. Mijn leven ging in een sneltreinvaart aan alle ellende voorbij. Na een schokkend weekend startte namelijk mijn stage bij Viva.nl. Denk nu eens aan Amy en Breivik. Dat staat ons toch nog kraakhelder voor de geest? Zo is dat ook met mijn stage. De 6 maanden zijn voorbij gevlogen en nu moet ik afscheid nemen van de redactie, mijn lieve collega’s, bloggers en van jullie.

Bedankt!
Ik heb genoten van alle ontroerende, grappige, kritische, lieve en meelevende reacties. Van Barry Atsma (op de rode loper) en Charly Luske (naakt in Viva). Van de beschamende vaginaverhalen en bier en tieten teksten, de aangrijpende, indrukwekkende, scherpe en de blije blogs, de smultips en de smerige poep- en piesblogs.

Carpe diem
Ik blijf jullie zeker volgen. Maar voor mij is de tijd aangebroken om te vertrekken naar het volgende station. Ik ga afstuderen: het begin van het einde van mijn studentenleven. Maar gelukkig ben ik nog lang niet klaar op deze wereld.  Ik weet niet of Amy en Utoya me mijn motto - die ik op mijn eerste stagedag bij Viva.nl formuleerde - in de schoot worpen, maar lieve mensen: carpe diem!

© Foto: Privé bezit

Mini en maxi
De skischool herinnert me direct aan de besmettelijke hysterie van wintersporters. Bij elke baan zijn 4 mensen actief. Klunzen en profs, mini en maxi, onvermoeibaar en bezweet. Iedereen wil op sneeuwvakantie. Ondertussen galmt er een luide stem door het gebouw: ‘Omhoog, en zakken, en weer omhoog… Moet je poepen? Niet te veel gaan zitten!’

Beginners
Bij baan 2 ontmoet ik mijn partners. Floris – 4 jaar – en Lotte – van dezelfde leeftijd schat ik – met haar grote zus. Floris heeft één jaar ervaring en maakt met gemak een pizzapunt. Lotte is een losse fladder en vindt het interessanter als haar ‘puntjes ruzie maken’. Ze kijkt constant in de spiegel en kletst ondertussen onafgebroken door over haar kerstboom met snoep en de kindersinas die zij straks gaat drinken. ‘Ga jij ook vuurwerk afsteken?’

De eerste keer
Ik moet me duidelijk bewijzen als ik straks de borstelbaan betreed. Gelukkig is onze juf in haar element. ‘Zo Brenda heb jij wel eens op ski’s gestaan’, vraagt ze op een irritante, kindvriendelijke toon. ‘Nee, nog nooit’, moet ik antwoorden. En terwijl ik meerdere malen – in volle vaart, achteruit – van de baan word geslingerd, laat Floris (van 4!) zien hoe het moet.

1-1
Eén nul voor de kleine man. Ik houd de moed erin en krijg eindelijk ‘het gevoel’. Ik beweeg me op en neer als mijn partner de baan mag verlaten. Van boven suist hij naar beneden, maar vergeet daarbij één ding… Zijn pizzapunt, of de steunbalk. Of beide. ‘Bukken, bukken, bukken, auw!’ Als een noodrem brengt de balk hem tot stilstand. ‘Eén één’, schiet er even door me heen, ‘zijn arme snoetje.’ Ik houd mijn hart vast voor mijn eerste noodlanding in het Oostenrijkse gebergte…

© Foto: Getty Images

‘Je riep me toch’, antwoordt mijn moeder. Verwikkeld in een droom, heb ik haar blijkbaar uit bed gejaagd. Dit is niet de eerste keer dat ik mezelf, en anderen, verbaas.

Lullen tussen de lakens
Tot op de dag van vandaag ben ik er nog niet overheen gegroeid. Maar gelukkig: soort zoekt soort. Vriendlief vindt het ook heerlijk om te knarsetanden en te brabbelen in bed. We spreken dezelfde taal, en al slapende geef ik hem reactie. Daarom nemen wij tegenwoordig onze nachtelijke ‘avontuurtjes’ op met de Sleep Talk Recorder.

Luister en huiver
Hoewel ik nog steeds bang ben dat ik gênante details over mezelf onthul aan de app, levert het de meest hilarische conversaties op over niets. Voor het gewenste resultaat moet je wel eerst de gevoeligheid opschroeven via de instellingen van de app. Bovendien zijn er ook nachten dat ik alleen het ritselen van de dekens ten gehore breng. Maar ondertussen heb ik een aantal grappige fragmenten verzameld in mijn favorieten (mijn vriend zal ik sparen):
- Dit is het verkeerde deel
- Hey dames
- Gebrabbel

Toppers
Wil jij meer fragmenten luisteren? In de toplist kun je vreemde en lachwekkende prietpraat van mensen over de hele wereld luisteren. Soms zelfs zo bizar dat ik me afvraag of dit echt in hun slaap is opgenomen…

Download hier de Sleep Talk Recorder voor Android (gratis) en hier voor iPhone (€0,79).

© Foto: Getty Images

Kaashaters
Dan heb je nog al die twijfelkonten die ertussen zitten, echter heb je ook verschillende soorten niet-kaaseters. De één lust absoluut geen kaas. Geen geraspte, geen jonge, geen beschimmelde, geen dunne en geen geitenkaas. Geen kaaskoekjes en geen –stengels, niets wat er ook maar een beetje naar smaakt of ruikt.

Kaas is geen feest
De andere kaashaters spreken mijn taal. Als kind hoefde je mij het muizenvoer al niet aan te bieden. Ik weet nog goed hoe verrast ik was dat we met een kinderfeestje naar de kaasboer gingen om onze eigen smerige kaas te maken. Op je verjaardag notabene? Dat prieken was best leuk, maar die geu-heur, en het resultaat… Niet echt iets om trots op te zijn, vond ik. Gelukkig moest die kaas nog weken rijpen voor zijn volwaardige aroma’s vrij kwamen.

Trauma
Ik begin echt niet te hyperventileren of te kokhalzen zodra ik een kaasmeisje voorbij zie huppelen. Ik walg vooral van de zweterige brokkels op je tong, de kleffe bende in je kies en die kleverige suspensie in je gehemelte. De rillingen krijg ik ervan. Ik passeer de kaaswinkel in rap tempo met de knijper op mijn neus, hoewel ik me niet eens exact kan herinneren hoe en waar mijn eerste keer was.

Hartige (choco)pasta
Voor een kaasstengel, met een minimale portie kaas, ben ik nog wel te porren en ook de gesmolten versie werk ik regelmatig met – ik durf het bijna niet te zeggen – plezier naar binnen. Een dun plakje kaas op een tosti met ham of tomaat en een pizza met heel veel lekkers, en een beetje kaas, gaan er best in. De slappe gele derrie die in je mond niet herkenbaar is, maar meer voelt als warme, hartige (choco)pasta houd ik wel binnen.

Zweterige gummy
Maar kaas als gummy-achtig broodbeleg of een lekker happie? Iehks! Als de prikkers met kaas op tafel komen, voel ik mijn maag omdraaien. Door mijn hoofd schieten gedachtes over kiezen die de zweterige, gele gummy doorboren en mijn mond begint al te vertrekken. Ik moet nu iets anders eten, anders blijft het me achtervolgen: een plakje worst graag!

© Beeld: Getty Images

Foutje, bedankt!
In Nederland niet. Hier kan hij bekennen – is hij gelijk van dat ‘schuldgevoel’ af – en er vervolgens mee wegkomen, omdat de agenten een ‘foutje’ hebben gemaakt. De agenten hadden de hennepkweker, in dit geval, vóór het verhoor moeten melden dat hij het recht had eerst een advocaat te spreken. Als de politie hierin faalt, gaat de bekentenis rechtstreeks de papierversnipperaar in. Het is toch zeker geen potje Monopoly waarbij hij een beurt in de gevangenis door mag brengen zonder huur te betalen – en dus zonder te boeten – om vervolgens de volgende ronde bij ‘start’ gewoon weer 200 dollar te ontvangen voor zijn oogst?  

Geen spelletje
Het lijkt op een vals machtsspelletje, waarbij de verdachte kanskaarten kan blijven pakken tot de agenten genoeg bewijs hebben. Eerst beroept hij zich op het zwijgrecht, en vervolgens hoopt hij dat de man met de pet in zijn val loopt. Geldt voor deze misdadiger dan niet dat hij zijn rechten moet kennen? Het zogenaamde Salduz-verweer wordt nog eens een hype onder criminelen. Elke oen die de wet overtreedt weet toch dat ‘alles wat hij zegt tegen hem gebruikt kan worden?’

Regeltjes
En zo zijn er nog talloze spelregels waar de politie zich aan moet houden. Maar ondertussen klaagt men wel dat agenten harder op moeten treden. Hoe moeten zij dat doen als iemand gewoon weer de (Kalver)straat op mag, terwijl hij een misdaad heeft bekend?

CC foto: FreddieBrown

Ex-bordeel
De bar waar ik vanavond met mijn vrienden aftel tot 2012, is duidelijk geen feestcafé of club zoals ik die gewend ben. Alleen hierom al belooft het een bijzondere avond te worden. Daar sta ik dan met mijn champagne – gelukkig hoefden wij niet de achterlijke bedragen van de oude, originele prijslijst te betalen – in een oud bordeel. De schilderijen van naakte vrouwen, met voluptueuze, ronde vormen, verraden de geschiedenis van het pand.

Nog steeds kloppen mensen hier aan, op zoek naar de ‘luxe’ club die in dit grachtenpand schuil ging. Keer op keer moet de eigenaar duidelijk maken dat ze al jaren gesloten zijn. Maar hij wil het monumentale pand in tact houden en zo nu en dan wordt er nog een drankje genuttigd in de bar, zo ook vandaag.

Duur vertier
De mannen die vanavond aanwezig zijn, komen hier ook voor hun plezier. Maar tot een paar jaar geleden betaalde men hier honderden of zelfs duizenden guldens voor een aangename avond. Robbie Williams zou hier, in goed gezelschap, aan de bar hebben gestaan; bekende Nederlanders kwamen hier voor een pleziertje; en er gaan geruchten in de rondte over kleine, vrouwonvriendelijke kamers bedolven onder een behang van spiegels. Ik geloof elk woord.

Rondleiding
(Nieuwsgierig) Aagje regelde voor ons een privé tour door het huis. Via de ‘personeelstrap’ waanden wij ons in het gedeelte waar de dames zich voorheen voorbereidden op de avond. De kleedkamer met een enorme spiegel omringd door tientallen lampjes en een stuk of vijftig – met stof bedekte - kluisjes namen ons mee terug in de tijd. We belandden rechtstreeks in de coulissen van Moulin Rouge. Als echte toeristen kleedden we onze gids helemaal uit. Wat betaalden mannen voor een avondje vermaak en was dit niet gewoon een hoerenhuis in plaats van een zogenaamde luxe club?

Ordinair Nieuwjaar
Uiteindelijk wilde Aagje natuurlijk zien waar het allemaal om draaide. Ik was er nu ook wel achter dat mannen niet alleen in deze ‘bar’ kwamen om te socializen en een biertje te drinken. Een verlaten kamer ging van het slot en een groot rood fluwelen bed met knopen en een bubbelbad, in diezelfde kleur, verschenen achter de zware deur. Hoeveel zakenlui, toeristen, criminelen, mannen en vrouwen zullen in dit bed hebben geslapen, in dit bad hebben gelegen met een fles champagne?

En nu staan wij hier met ons glaasje bubbels. Proost, op een liefdevol Nieuwjaar!

© Foto: Getty Images

Besmettelijk
Ik kan me nog goed herinneren dat ik hem leerde kennen. Of tenminste, het is me bijgebleven. De bewuste avond, het trouwfeest van mijn neef, had ik het flink op een zuipen gezet. Sinds mijn vorige relatie had ik totaal nog geen behoefte gehad aan testosteron en mannengelul, maar blijkbaar brak er tijdens deze bruiloft iets in mij. Alsof ik werd aangestoken door de liefdesbacillen die rondzweefden in de zaal.

Kat en muis
Hij dacht dat ik hem behoorlijk zag zitten nadat ik de hele avond aan zijn kont geplakt zat. Maar ik was er van verzekerd dat het wel mee viel. Een hele mooie man, maar een potentiële partner? Nee. Ik was de volgende dag vooral druk met mijn kater uitslapen en de puzzelstukjes bij elkaar rapen.

Toen hij contact bleef zoeken, dacht ik dat juist hij een oogje op mij had. Echter toen ik twee weken niets van hem hoorde, besefte ik dat dit een illusie was en dat ík misschien wel degene was die zich een ietsiepietsie tot hem aangetrokken voelde. Uiteindelijk bleek de interesse toch wel wederzijds te zijn en na een paar geslaagde dates nodigde ik hem uit op mijn verjaardag. Was het nu dan officieel? Nee, natuurlijk niet!

Rozen
Maar toen ik ’s middags thuis kwam stond er wel een grote bos witte rozen op mij te wachten. Wat lief een mooie bos van mijn ouders, dacht ik oprecht. De rozen bleken echter niet van mijn moeder te komen, maar van hem. Dan zal hij vanavond wel niet komen, was mijn conclusie. Maar zoals mijn grootmoeder zei: ‘doe niet zo gek. Mannen sturen niet zomaar een bos rozen, meid.’

Vandaag weet ik zeker dat hij erbij zal zijn, maar kunnen we niet nog heel even doen alsof?

© Foto: iStockphoto

Ontroerende filmpjes, talenten die opstaan, pijnlijke beelden, maar ook aan plaatsvervangende schaamtevideo’s geen gebrek. Dit is mijn ongegeneerde top 5 internetsensaties die voorbij kwamen op Viva.nl:

1. Baby Gaga. Een meisje van 10 jaar die een prachtige cover van ‘Born this way’ van Lady Gaga uit haar strotje gooit.

2. Meneer Strubbe. Zo oud en toch zo digitaal.
3. Modderende modellen. Het lijkt altijd goed te gaan, maar schijn bedriegt. Balanceren op centimeters hoogte is niet makkelijk.
4. David Hasselhof. Oké, dit is een lichte vorm van leedvermaak. Maar de ex-strandwacht heeft het er zelf naar gemaakt, gênant.
5. Meisje gaat los voor de webcam. Oeps!

Ik ben benieuwd wat ons volgend jaar te wachten staat… Welke opvallende video’s wil jij nog één keer terug zien?

© Beeld: still uit filmpje

Een slokje te veel
Terwijl zij hun kater uit liggen te slapen of onwetend de werkvloer opschuifelen, benieuwd naar hoe de avond gister is verlopen, staan mailboxen bol van flauwe grappen. Uit onderzoek blijkt dat bijna de helft van de werknemers zich wel eens heeft misdragen tijdens de kerstborrel. Daarvan kon 6% direct de spullen gaan pakken. Vast onder het mom van ‘dronken mensen spreken de waarheid.’

De andere kant
Ik ben benieuwd wie zich dit jaar vreselijk onhandig opstelt met als motto: ‘leer elkaar eens van een andere kant kennen.’ Een paar borreltjes voor een stel soepele heupen, gaan er bij mij wel in. Maar de gouden tip is natuurlijk: drink altijd net 2, of 3, minder borrels dan de rest.

Dronken mensen spreken de waarheid
Tijdens het kerstfeest van mijn vorige baan moest het heel raar lopen wilde ik ontslagen worden. Als ik het expres zou doen, had mijn chef het nog niet doorgehad. Hij zoop namelijk zelf net even 2, of 3, borrels meer dan de rest. In een gênant gesprek begon hij mij, met een dubbele tong, de hemel in te prijzen: ‘was iedereen maar zoals jij.’ Ik zei hem dat hij dat in mijn functioneringsgesprek nog maar eens moest benoemen. Op dit moment functioneerde ik inderdaad beter dan hij.

Kater
De volgende dag was hij dan ook, samen met twee andere collega’s waarvan de één overnachtte in de parkeergarage en de ander zonder jas en huissleutels thuis voor een vaste deur stond, gesprek van de dag. Terwijl ik de telefoon opnam, gierde iedereen het uit: ‘de chef was iets later vandaag, hij voelde zich niet zo lekker…’

© Foto: iStockphoto

Gemene toeslag
Je moet uiterst gedisciplineerd zijn en zeker niet op je mondje zijn gevallen. Aan mij is het in ieder geval niet besteed. Ik zou iedereen gratis laten plassen en aan het eind van de avond met 5 euro fooi de deur uit lopen. Zelf heb ik er namelijk een hekel aan als ik ergens, waar ik ook al entree heb betaald, moet betalen voor de wc. Een soort gemene toeslag die tijdens het bezoek nog eens bovenop de service- of reserveringskosten, die mij eerder bij de ingang al verrasten – komen.

Gastvrij
Echter eens in de zoveel tijd tref ik Kees van de wc’s. Inderdaad een mannelijke wc-juf, of moet ik zeggen meester? Gelukkig lijkt hij niet op meester Kees van groep 5, die slungel. Nee, deze Kees is een wc-meester met pit. Als er geen papieren handdoekjes meer zijn en de föhn heeft het begeven, komt hij met zijn geruite theedoek op de knoppen: ‘wat zit je haar goed, meid!’

All inclusive
Iedereen heeft hem wel eens – al dan niet in verschillende gedaantes, want Kees houdt wel van een verkleedpartij – ontmoet en elke plasser heeft wel eens een abonnement bij hem afgesloten. Met als bewijs een fluoriserend geel bandje gesigneerd door Kees van de wc’s. Bij Kees betaal ik zelfs 2 euro voor mijn toiletbezoek. Wel voor een hele avond all inclusive toiletteren dan. Het blijft namelijk niet alleen bij een plasje. Kees stalt zijn pepermunt, bananen en zuurtjes uit voor de nasmaak en heeft een voorraad haarlak en deo bij de hand voor een aangename opfrisbeurt.

Hoewel ik betwijfel Kees echt Kees heet, draagt hij zijn beroep met trots. Dankzij hem ben ik toiletjuffrouwen meer gaan waarderen.

© Foto: iStockphoto

Instinct
Eerlijk is eerlijk. Ik wil ook ‘iets zien’ van onze aardbol en dan in de eerste plaats: Zuid-Amerika. Vooral tijdens deze koude dagen begint mijn droom weer op te borrelen. Er is alleen één probleem. Ik moet nog even werken aan mijn backpackersinstinct.

Kille kennismaking
Afgelopen zomer slaagde ik niet helemaal voor de proef. Voor spek en bonen hopte ik van verblijfplaats in het toeristische Spanje. Op dag één was het gelijk raak. Mijn eerste kennismaking met een hostel was een kille bedoening. Er was niet echt een klik zal ik maar zeggen. Het was een 7-persoonskamer op 10 vierkante meter, inclusief badkamer. Oké, iets groter dan maar het rook er muf en we kregen een warm welkom van een lijn met uitgespoelde (lees: niet gewassen) onderbroeken.

Hello roomies
De andere slaapplaatsen waren duidelijk al vergeven. Een leren broek en twee paar laarzen staarden ons aan. We sliepen bij twee motormuizen op een kamer. Van boven kwam een zacht ‘hello’, een studente die door Europa trok. Aardige dame, en altijd aanwezig. Terwijl ik juist meer de behoefte had om deze kamer zo snel mogelijk te verlaten.

Even wennen
Toch went een hostel snel. Even over de hoge drempel heen, maar ik heb nog altijd een dak boven mijn hoofd en een bed onder mijn kont. De lakens zagen er niet fris uit, maar na een dag cultuursnuiven en een flinke fles wijn op het strand wilde ik zo graag liggen dat ik niet meer aan de lakens dacht.

Opwaarderen
Toch sprong ik twee dagen later een gat in de lucht, omdat we tijdens ons volgende verblijf alleen nog de badkamer hoefden te delen in een schattige bed & breakfast. Daarna werden we verslaafd aan de meest luxe slaapplaats scoren tegen de goedkoopste prijs. Weg instinct.

© Foto: iStockphoto

Chocosnuiver
Toch is daar die chocosnuiver. Volgens de verkoper erg handig als je niet wilt indutten tijdens het kerstdiner. Of voor als je nog een origineel dessert zocht? Ondanks dat the Stones – ter ere van wie het apparaat ontwikkeld is – laaiend enthousiast waren, geloof ik niet dat we met kerst allemaal massaal aan de snuif gaan. Echter als er een chocosnuiver onder de kerstboom ligt, maak je mij wel erg nieuwsgierig.

Modellen schreeuwen om chocolade
Zou je hier dan ook minder dik van worden? De cacao schiet immers in één keer naar de hersenen? Als de caloriearme chocoboost daadwerkelijk voor een extase van 10 minuten zorgt –net genoeg voor op de catwalk -, dan weet ik zeker dat dit dé nieuwe hype onder modellen wordt. Die modellen hebben al jaren geen chocolade aangeraakt en nu schreeuwen ze erom. Ze mogen wel oppassen dat hun smaakpapillen hier niet aan onderdoor gaan.

Schiet & snuif
Maar goed hoe gaan we de cacao door de neus krijgen? Je kunt natuurlijk niet met een chocoladesnottebel voor de paparazzi verschijnen. De gebruiksaanwijzing luidt: vul de kleine lepels van de chocosnuiver met cacao. Schuif de lepels onder je neus en snuif terwijl je schiet. Vergeet niet met een zakdoek de resten rond je neus weg te vegen en ook zeer belangrijk: schiet niet in je ogen. Gebruik met mate!

Je moet wel even 50 euro neertellen voor de kleine katapult. Doe mij maar een lijntje zonder chocosnuiver Santa Claus.

© Foto: persmateriaal

Nutteloze info
Wat heb ik aan al die nutteloze informatie? Sterke verhalen hoor over de trein die weer eens vertraging heeft. Voor ik op de site belandde snapte ik het hele principe niet.

Nieuwsgierig aagje
Toch werd ik nieuwsgierig doordat mensen mij steeds meer interessante feiten op het hart drukten. Een klasgenoot kreeg een baan dankzij het medium en anderen ontdekten als één van de eerste het laatste nieuws. Nog eerder dan het nieuws andere media had bereikt. Er ging een wereld voor mij open, terwijl dit nog maar simpele voorbeelden waren.

Bijzondere Twitterverhalen uit 2011
• Shohaib Athar bracht, zonder dat hij het wist, live verslag uit van de aanval op Osama bin Laden. Hij irriteerde zich ’s nachts aan de overvliegende helikopter, maar sprak daarna zijn zorgen uit. Achteraf bleek dat dit wereldnieuws was.

• Dakloze Daniël Morales kwam via een project in het bezit van een Twitter-account. Hij stuurde een oproep uit over zijn dochter en werd na 11 jaar herenigd met zijn 27-jarige dochter.

• De hele wereld getuigde in maart hun steun aan Japan naar aanleiding van de aardbeving en tsunami daar.

• Mensen die niet kunnen praten, krijgen hun stem terug.

• Chris Strouth tweette: ‘shit, ik heb een nier nodig’, en kwam daardoor in contact met een oude bekende die zijn donor werd.

Ik wil ook #TwitterStories.

© Foto: iStockphoto

Droom in duigen
Hij is duidelijk goed verzorgd, dat ruik ik, en hij heeft zachte handen. Handen?! Vreemd, ik durf zijn handen vast te pakken terwijl ik hem nog nooit heb gezien. Opeens maakt liefde niet blind, maar andersom. Tot het licht aan springt. Het is alsof ik wakker word uit een mooie droom. Hij is overduidelijk niet mijn type.

Daten in het donker
Dit is mijn voorstelling van daten in het donker. Een beetje naïef, maar dat is vast mijn angst voor het onbekende. Singelssite deed een onderzoek onder 500 vrijgezellen en meer dan de helft zou wel eens een date in het donker willen. Ik vraag me af of ik een date in het donker zou willen. Het is een lastige kwestie, omdat ik überhaupt niet op een afspraakje zit te wachten. Maar als, dan… Ja, ik denk dat ik het dan wel eens zou willen.

Nieuwsgierig watje
In principe werkt het hetzelfde als bij the Voice. Als je de zang, of in dit geval de inhoud, goed vindt, draai je om. Het gaat niet om het plaatje. Na een date in het donker weet je toch meteen wat je écht van iemand vindt? 
Uiteindelijk komt dat watje in mij weer naar boven, want ik wil wel graag weten wie ik tegenover me heb. Echter bedenk ik me nu dat een date in het donker misschien helemaal niet blind – als in een blind date – is. Of word ik daar dan weer onzeker van? Is dat dan de reden dat het licht uit gaat?

Fijne geur en zachte handen
Ik hoop dat er een redacteur is die open staat voor een date in het donker? Dan reserveer ik de Viva met uitgebreide reportage graag alvast. Geen flauw ‘daten in het donker’ aftreksel van de televisieserie, maar een pure reportage op basis van gevoel en beleving. Zonder gêne. Of heeft één van jullie ervaring met daten in het donker?

© Beeld: Viva.nl

Kopen om het kopen
In de boekhandel is het chaos. Mensen rennen heen en weer en kopen om het kopen. ‘Voor oma moeten we ook nog een cadeau, een boek dan maar’, hoor ik een vrouw voor me zeggen. Terwijl er een hittevlaag vanuit mijn tenen opstijgt naar mijn wangen, glijden mijn ogen over de ruggen op zoek naar dat ene boek van het verlanglijstje. Hoe vinden mensen hier wat ze zoeken? Mijn antwoord krijg ik als ik de drukte rondom de grote tafel bij de ingang zie. De meeste mensen komen niet verder dan de top 10 van deze week.

Een medewerkster kan mij vertellen dat de titel die ik zoek is uitverkocht, ze kan hem wel bestellen. Terwijl mijn geest de winkel al verlaat geef ik mijn gegevens door zodat ik het boek nog net op tijd kan ophalen.

Gekte
Pas als mijn lichaamstemperatuur weer hersteld is, kan ik weer logisch nadenken. Ik kijk nog eens terug op de bizarre drukte van vandaag. Tassen vol cadeaus, pepernoten die om mijn oren vlogen en dat allemaal omdat de goedheiligman bijna jarig is. Maar dat is toch een kinderding? Hoe ver gaan we in deze verwenpartij?

Wie zoet is krijgt lekkers
Zelf hoef ik me geen zorgen te maken over pakjesavond. Wij hebben een budget van 20 euro, en op is op. Maar ouders moeten ergens een lijn trekken. Wat zijn schappelijke cadeaus voor Sinterklaas? Iedereen heeft zijn eigen standaard, maar je wilt de kinderen niet teleurstellen. Zo hoorde ik een meisje vorig jaar mompelen: ‘ben ik dit jaar weer niet lief geweest? Mijn vriendin kreeg dit cadeau al in haar schoen. Terwijl ik het hoor voel ik de koorts alweer opkomen.

Hoe ver ga jij mee in de Sinterklaasgekte?

© Foto: iStockphoto

Zelf downloadde ik de Birds & Babies app, waarmee ik zwangere vrouwen met hiv in Afrika steunde. Terwijl wij hier Sinterklaas en kerst vieren, gebeuren er dingen waar wij ons niets bij voor kunnen stellen.

Eerder noemden we al de Snooze app, die geld oplevert voor het goede doel door uit te slapen, maar er is meer. Laat deze apps jou inspireren om tijdens onze warme feestdagen iets te doen voor de rest van de wereld:

Birds & Babies
Met dit spel laat jij de ooievaar pasgeboren baby’s op de juiste plek bezorgen. Hoe sneller en hoe gezonder je de baby’s op plaats van bestemming aflevert, hoe beter je scoort. Het is zeker geen weggegooid geld, want de opbrengst van deze app gaat naar het goede doel.
Geschikt voor iPad en iPhone | €0,79 | Download hier

Goed cadeau
Via de Goede Doel Bedels app bekijk je nu alle bedels voor jouw armband die iets opleveren voor het goede doel. Ben jij nog op zoek naar een mooi geschenk voor de feestdagen of wil jij via deze weg iets doen voor anderen? Dan kun je met deze app inspiratie op doen.
Geschikt voor iPad en iPhone | Gratis | Download hier

Lopen voor het goede doel
Van 5 tot en met 24 december loopt men voor moeders die geraakt zijn door oorlog. Met de Meters voor mama’s app leg je gemakkelijk al jouw gesponsorde kilometers vast.
Geschikt voor iPad en iPhone | Gratis | Download hier

De app-rubriek is een wekelijks terugkerende blog waarin wij de favoriete apps van onze redacteuren bespreken. Van praktisch tot grappig. Wij zijn ook benieuwd naar jouw favorieten! Laat het ons weten in het reageerveld hieronder of mail naar brendan@viva.nl.

© Foto: Orange Babies.

Reserveslip
Ik zag nooit hele verrassende dingen voorbij komen in de handtassenrubriek, zelfs geen onderfuik. Maar misschien heeft dat iets te maken met de doelgroep van de tijdschriften die ik toen las, want vanmorgen stond in de Sp!ts dat een kwart van de vrouwen altijd een reserveslipje bij zich draagt.

Helaas stond er niet bij waarom vrouwen deze bij zich dragen. Dat houdt mij persoonlijk namelijk meer bezig dan het feit dat 80% van de vrouwen - heel verrassend – sleutels, een borstel, een spiegel, een paraplu en pijnstillers bij zich dragen. Het feit dat dan weer wel stond vermeld in het nieuwsbericht.

Stinkslip
Gelukkig laat mijn fantasie mij nooit in de steek en wordt die eerder gestimuleerd dan afgeremd op deze momenten. Dit betekende of dat een kwart van de vrouwen altijd op haar hoede was voor een logeerpartijtje, uiteraard bij de ideale gespierde minnaar. Of dit was een teken dat een kwart van de vrouwen wel eens een vies slipje heeft.

Nattigheid
Dat laatste doet me denken aan een grap die ooit een waar gebeurd verhaal moet zijn geweest. Mijn tante kwam er mee: ‘Wat me nou toch is overkomen…’

Ik hing aan haar lippen. In geuren en kleuren vertelde mijn tante dat ze samen met mijn oom op een verjaardag was, maar dat mijn oom die dag last had van protesterende darmen. Toen hij een voorzichtig scheetje liet, voelde hij nattigheid en in het toilet besloot hij zijn onderbroek uit te trekken. Liever geen broek dan een vieze broek, dacht hij. De vieze onderbroek stopte hij vervolgens in mijn tantes handtas. Eenmaal thuis vroeg hij mijn tante naar haar tas en mijn tante antwoordde: ‘tas? Ik had helemaal geen tas bij me!’

Het zal je maar gebeuren. Een kwart van de vrouwen heeft dan in ieder geval wel een schoon slipje én een tas bij zich.

© Foto: iStockphoto

Flauwe grappen en beruchte borsten
Dat dit de finaleshow was, betekende niet dat Dennis Weening en An Lemmens uitpakten met een verrassende presentatie. Dennis zette de jury, of toch zichzelf, op zijn bekende flauwe manier te kijk. Ik bedoel Jan ‘ik wil zo graag gelift worden’ Kooijman werd niet van zijn stuk gebracht door het eerbetoon aan zijn ‘dikke’ kont. Hij was eerder afgeleid door de beruchte voorgevel van An, die haar borstpartij wederom liet schitteren in (uit) haar jurk.

Gescheiden duo
Gelukkig was het niet aan de presentatoren, maar aan de dansers om het publiek en de kijkers te vermaken. Deze avond zou alles bepalend zijn. Wie danst welke stijl met wie, welke finalist is in vorm en wat is het commentaar van de jury? Waarbij de kandidaten het meest vrezen voor de kritiek van de gewaardeerde Dan Karaty.

Ik weet niet of Dan de hele show zo lovend was over Anthony en Nina omdat hij zichzelf herkende in deze kleine dansers, omdat hij echt een oogje had op Nina, of omdat hij daadwerkelijk geen fouten ontdekte. Maar hij heeft mij zeker aangestoken met zijn liefde voor het duo.

De afgelopen weken hadden Anthony en Nina mij ingepakt met hun vrolijke en flitsende danswerk. Maar als winnaars waren zij te schattig. Vooraf verwachtte ik dat Anna er tussenuit zou knijpen met de hoofdprijs.

De gedreven Anthony vloog er als eerste uit. Jammer, want ik had hem – en mezelf – zijn solo gegund. Ik denk dat Anthony Meysam eruit had gedanst met zijn solo, maar hij had duidelijk niet genoeg fans. Dan, stuur je Anthony een uitnodiging voor de Ultimate Dance Battle?

Schattige winnaar
Nu gingen al mijn stemmen naar Nina. Jan Kooijman zei al een paar keer dat Nina ging winnen. Ik dacht dat dit zijn manier van complimenteren was en had niet verwacht dat de lieve Nina de sensuele Anna zou verslaan. Maar voor de ogen van ruim 1 miljoen kijkers deed zij het toch. Gefeliciteerd, Nina!

© Foto: still uit filmpje

Simpel klikken
Hoe makkelijk is het om even te zeggen: ‘vind ik leuk’. Ik ‘vind het leuk’ als mijn nicht het ja-woord heeft gegeven, maar er zijn ook mensen die het ‘leuk vinden’ als iemand vandaag gaat winkelen. Wat is nou eigenlijk echt ‘leuk’?

Ongepast
Vrij weinig. Vanaf vandaag ben ik er helemaal klaar mee. Ik ‘like’ alleen nog dingen die me echt iets doen. Websites waar je alles kunt ‘liken’ werken deze week op mijn zenuwen. Ik las recent een nieuwsbericht over twee jongens van 15 jaar die zaterdagavond verdwenen zijn, niemand heeft meer iets van ze gehoord. Eronder staat met een dikke duim: ‘vind ik leuk’.

Even serieus. Als iemand dit leuk vindt moet diegene sowieso even worden nagekeken. Als die mogelijkheid zich voordeed bij het opsporingsbericht voor mijn kinderen had ik de redactie van die website persoonlijk de ogen uitgestoken. Met mijn duim.

Vind ik niet leuk
Dat je het kunt delen, prima. Dan kun je misschien nog iets doen voor de vermiste jongens. Dit moet voor familie toch afgrijselijk zijn. Waarom is er niet een verschillend format voor slechte en goede nieuwsberichten. Soms is die knop gewoon ongepast. Misschien niet voor jou en mij. Maar wat denk je van alle familie, nabestaanden en slachtoffers van ongevallen, misdrijven en andere nare dingen? Dikke duim als je een beetje respect toont ja.

© Foto: iStockphoto

Vreemde vogel
Het lijkt er één uit de categorie ‘welke hoort niet in dit rijtje thuis?’ Maar dat ik niet sta te springen om een bewerking van mijn labia minora, betekent natuurlijk niet dat anderen er geen behoefte aan hebben. Ik betaal ook geen 100 euro om 20 minuten in een snelle wagen te rijden, terwijl ik genoeg mensen ken die deze deal graag onder de kerstboom vinden dit jaar.

Juiste aanbod?
Vrouwen waarbij het echt noodzakelijk is krijgen de ingreep vergoed. Maar voor de vrouwen die net buiten de boot vallen bij het uitdelen van de vergoedingen is dit toch een mooi aanbod? Als je de fiets moet laten staan omdat je schaamlippen anders in een grof gevecht belanden met het zadel, en je voelt je niet schoon dankzij je schaamstreek, dan begrijp ik het wel. Waarom zou je dit aanbod van ‘hooggekwalificeerde‘ chirurgen dan afslaan?

09:31:58
Het klinkt simpel, maar ik vind dat plastische chirurgie geen impulsaankoop moet zijn. De teller tikt confronterend door en vanaf nu heb je om precies te zijn nog 9 uur, 31 minuten en 58 secondes. De teller staat op 1 koper.

Niet goed, geld terug
Het excuus van een medewerker van de kliniek was dat je je geld terugkrijgt als je je bedenkt, maar op de website van Groupon staat alleen: ‘Indien de behandeling om medische redenen niet mogelijk is, ontvang je je geld terug of kun je je groupon ruilen voor een andere gelijkwaardige behandeling bij Laser Surgery.’

Echter Sint als je nog zat te denken wat je die vrouw met die grote schaamlippen zou schenken. Met een druk op de knop ‘doe je ‘m kado’. Wel origineel.

© Foto: iStockphoto

Brenda: ‘Als ik een twee-onder-een-kapwoning kan kopen met mijn eigen salaris zie ik mezelf wel met een bakfiets scheuren hoor! Maar goed, voor jij zes kinderen op de wereld zet, moeten we nog wel even op zoek naar een waardige opvolger.’

Kelly: ‘Ja leuk! Iets als The blogger of Holland? Dan zitten wij in onze bureaustoel en draagt de potentiële stagiair een zelf geschreven stuk voor, als we dan moeten lachen, ontroerd raken of op een andere manier onder de indruk zijn, draaien we de stoelen om. Of is dat wat theatraal?’

Brenda: ‘Ik zat zelf meer te denken aan Expeditie Viva, waarbij de kandidaten door de modder kruipen, hun eigen eten vangen en hun leven wagen voor deadlines. Moge de beste winnen! Nee, onze stage was geen strafkamp, toch?’  

Kelly: ‘Strafkamp zeker niet! Al die uitjes, borrels, lunches, tompouces euh… ik bedoel al die uitermate educatieve werkzaamheden waren een genot! Maar even zonder dollen: voor we onze bureaustoel aan een opvolg(st)er afstaan, moeten we wel even duidelijk maken waar een stagiair aan moet voldoen!

Brenda: Creativiteit! Verder moet je wel een killers mentaliteit hebben, dan maar kort getypte nagels van het non stop bloggen! Als je niet van schrijven houdt, kun je beter niet solliciteren want als webredacteur van Viva ben je een informatiemagneet en bewaar je alle sappige details voor onze Viva lezeressen. Over sappige details gesproken. Hebben we nog iets leuks te onthullen over de redactie van Viva? Of kunnen we dat beter bewaren voor na onze stage, we moeten immers nog twee maanden…

Kelly: We bewaren al die sappige details voor onze eindblog. Vette roddels over onze kampbewaker dan wel stagebegeleider Sanne van S. enzo. Enfin, het is nu tijd voor…

Brenda: Kinderen?

Kelly: Nee! Bloggen, nieuwsbrief maken, mailboxen bijhouden, communiceren met andere bloggers, nieuwe acties en projecten bedenken, photoshoppen, deadlines tackelen en koffie halen, met een tompouce natuurlijk! Aan de slag!

Lees hier de vacature.

Foto: Privébezit

Met deze apps sta je niet langer voor verassingen.

Treintje komt zo
Met de NS Reisplanner Xtra app ben je altijd op de hoogte van vertragingen en werkzaamheden aan het spoor. NS heeft deze week een nieuwe update gedaan waardoor je direct kunt zien hoeveel storingen er zijn. Zo staan we nooit meer minutenlang te wachten op de trein.
Voor Android en Apple | Gratis | Download voor Android of Apple

Van A naar B
9292 OV kennen we al van de website. De app werkt precies hetzelfde en vertelt jou hoe je het snelst van A naar B komt met het openbaar vervoer. Altijd handig als je geen route en vertrektijden hebt geprint.
Voor Android en Apple | Gratis | Download voor Android of Apple

Anoniem klagen
Onlangs verscheen er een app van ovmelding.nl. Via deze app kun je jouw irritaties melden over het openbaar vervoer. Je moet wel even een account aanmaken, maar daarna kun je met een gerust hart anoniem jouw klacht indienen.
Voor Android en Apple | Gratis | Download voor Android of Apple

De app-rubriek is een wekelijks terugkerende blog waarin wij de favoriete apps van onze redacteuren bespreken. Van praktisch tot grappig. Wij zijn ook benieuwd naar jouw favorieten! Laat het ons weten in het reageerveld hieronder of mail naar brendan@viva.nl.

© Foto: iStockphoto

Sporten is sociaal
Het is een probleem dat al langer bekend is, maar er verandert weinig. Ouders stimuleren hun kinderen om te kiezen voor een sport, want dat is goed voor hun ontwikkeling en ontspanning. Daarnaast is het natuurlijk heel sociaal, ook voor de ouders zelf. Of is het slechts een uitlaatklep voor papa en mama?

Tikkeltje fanatiek
Zo nu en dan treed ik, in de naam van mijn handbalclub, op als scheidsrechter. Geen hobby van me, want ik ben er niet goed in. Tenminste, niet goed genoeg. Het is namelijk nooit goed genoeg.

Als scheidsrechter heb je te maken met kinderen die aan elkaar moeten wennen en allemaal een ander niveau hebben. Sommigen zijn bijdehand genoeg om net zo lang op doel te gooien tot er een doelpunt valt, anderen besluiten zichzelf op de achtergrond te plaatsen.

Bij de allerkleinsten kun je niet eens één lijn trekken, omdat het ene team al een jaar actief is en het andere team net hun eerste wedstrijd speelt. Kinderen die het spelletje al een beetje begrijpen leren meer als je hen wijst op hun fouten. Maar teams die niet weten wat ze moeten doen, kun je beter aanwijzingen geven. Tot ergernis van de ouders langs de kant, want waarom mag dat kind van de tegenpartij wel lopen met de bal?

Frustraties
Ouders zijn vaak zo enthousiast over hun kind dat ze de rest vergeten. Ze willen misschien het beste uit hun kind halen. Echter als jouw kind je erop moet wijzen dat het ‘maar een spelletje’ is, moet er toch een lampje gaan branden? Geniet van het plezier dat je zoon of dochter heeft. Ze hebben al een coach.

De kinderen hoor ik daarentegen nooit klagen. Bovendien zou ik het van hen juist wel accepteren. Zij zitten midden in het vuur van de wedstrijd en zijn nog jong. Zie het toch als ontspanning en zoals SIRE zegt: laat maandag tot en met vrijdag op zaterdag thuis.

© Foto: iStockphoto

Wat je zegt ben je zelf
Vanmorgen dacht ik nog heel even aan gisteravond. Wat was het alweer koud. De handschoenen mogen weer aan, denk ik terwijl ik op de fiets spring.

Afijn, de kou heeft ook zo zijn voordelen. Ik race de afgelopen dagen namelijk door de straten alsof mijn leven er vanaf hangt, waardoor mijn gedachten alweer afdwalen van de winter.

Gister reed ik hier ook, maar dan met een dak boven mijn hoofd en een stralende kachel op mijn snoet. Zonder na te denken steek ik over bij de rotonde. TUUT! Ik kijk naar links. Ik heb toch voorrang? Achter het stuur vraagt een vrouw zich met wilde bewegingen af of ik soms gek ben.

Dit voorval ligt de hele week al op de loer. Elke dag waan ik mij ’s morgens door de schemering, of nog erger: mist, zonder licht. Tegen de tijd dat ik terugkeer is het zelfs al donker, waardoor ik extra gacamoufleerd richting huis trap. Ondertussen zit ik met geknepen billetjes op het zadel in de hoop niet gesnapt te worden.

1001 excuses
In een razend tempo vliegen er allerlei smoesjes door mijn hoofd om meneer de agent te slim af te zijn. Ze worden met de dag creatiever. Het begon met: ‘vanmorgen deed hij het nog heer agent, ik kan er niets aan doen.’ Nu is het al: ‘ik ben van mijn fiets gevallen, kijk maar hoe scheef mijn koplamp staat’ of ‘ze hebben mijn fiets gesloopt, ik zag die etterbakken nog wegrennen.’

Gelukkig ben ik nog niet tegen de lamp gelopen. Maar misschien kan ik me beter zorgen maken om mijn ‘mooie koppie’. Wat is een boete nou waard vergeleken met een mensenleven…

© Foto: iStockphoto

Bekende weg
Ik heb niets tegen Chardonnay, maar wel tegen die hele poeha die eromheen hangt. Ik lust het wel, maar sinds enige tijd boycot ik die fles. Tijdens mijn horecacarrière kreeg ik van mijn leidinggevende de tip om de gasten te laten kiezen tussen de huiswijn of Chardonnay. Gek genoeg gaat 90% van de mensen dan voor de makkelijke weg. Chardonnay klinkt bekend, dus dat rolt al snel uit de mond. Wat de gasten niet weten, is dat de gekozen wijn per glas een euro meer kost dan de huiswijn.

Druif
Eén keer had ik te maken met een zogenaamde wijnexpert, die aandachtig toekeek hoe ik zijn Chardonnay inschonk. Op het etiket miste hij de grote letters C-H-A-R-D-O-N-N-A-Y. Hij zei tegen mij: ‘dit is geen Chardonnay’. Ik keek hem verbaasd aan en drukte hem op het hart dat dit toch echt een Chardonnay was. Hij hield vol en wees mij op het etiket. Waarop ik heel intelligent probeerde over te komen: ‘maar meneer Chardonnay is geen wijn. Chardonnay is de druif waar de wijn van gemaakt wordt.’ Ik ben geen wijnkenner, maar dit was mij toevallig net uitgelegd. Een typisch gevalletje van ik drink Chardonnay, omdat het Chardonnay is. Hij dronk zijn wijn op en mijn chef was tevree met de euro extra in onze kas.

Poeha
Sinds die baan heb ik altijd het gevoel dat ik erin wordt geluisd als ik Chardonnay aangeboden krijg. Terwijl het natuurlijk ook een heerlijke wijn kan zijn. Het voelt voor mij als huisgemaakte appeltaart die bij de groothandel is ingekocht of mousserende wijn die wordt verkocht als Champagne.

‘Sauvignon alsjeblieft!’, zeg ik vastberaden tegen de barman.

CC foto: TinyTall

500 volgers
Ruim vijfhonderd volgers waren getuigen van haar tweets, maar niemand kwam in beweging. Uit hun tweets is vast af te lezen hoe druk zij het hadden met series kijken of andere ‘belangrijke’ dingen. Iemand van deze volgers moet toch minstens één van de 144 tweets hebben gelezen? Helaas heb ik niet kunnen vinden of iemand reactie heeft gegeven, maar volgens de nieuwsberichten waarschuwde niemand de politie.

144 tweets
Mensen dachten vast dat het een schreeuw om aandacht was, bang voor de realiteit. Maar of het nou aandachttrekkerij was of niet. Dit meisje had hulp nodig.
Ik wil de volgers niet de schuld in de schoenen schuiven, want wat zou jij doen? Jij zou toch ook denken (hopen) dat een tweede tweet zou volgen met de onthullende clou van de grote grap?

0 reacties
Sinds ik over het meisje heb gelezen, vraag ik me af wat er in haar hoofd gebeurde. Had iemand haar kunnen redden? Was het een test? Vroeg zij zich af of ze echte vrienden had? Of had zij haar beslissing al gemaakt?

Uiteindelijk kom ik erachter dat het inderdaad een schreeuw om aandacht was. Zij zei in haar tweets misbruikt te zijn door een familielid en gedwongen te zijn tot prostitutie. Toen zelfs haar docent, vriend en de politie haar niet verder hielpen, probeerde ze het via haar honderden volgers op Twitter. Dit meisje schreeuwde niet om aandacht, maar om gerechtigheid. Nu het te laat is, wordt ze wel gehoord en circuleren er al een week lang berichten over haar op het internet. Dat noemen ze nou sociale media…

© Foto: still uit filmpje

Tegenwoordig jaag ik mezelf de stuipen op het lijf. Net als ik mijn automatische piloot aanzet, wordt mijn dagelijkse routine wreed verstoord. Voor enkele seconde ben ik niet toerekeningsvatbaar en moet ik een ravage herstellen.

Schroothoop
Mijn trauma komt van die ene keer dat ik mijn kostbare telefoon in mijn kontzak bewaarde. Op het moment dat ik mijn broek naar beneden duwde kwam de telefoon uit zijn greep en ging hij zijn eigen leven lijden. Plons. Dit was duidelijk geen euro of haarspeld. Perplex, stond ik te kijken hoe de luchtbellen op me af stormden. Vijf secondes lang bevroor ik. Daarna plukte ik tevergeefs de telefoon uit het toilet. De verwarming en mijn föhn konden hem niet van zijn ondergang redden. Hij was al toegeschreven aan de schroothoop.

Toilettrauma
Ik schrik nog steeds als ik iets in de wc-pot hoor plonsen, dankzij die ene keer dat ik mijn kostbare bezit zag verdwijnen in het toilet. Zodra ik de munten op de bodem hoor tikken, gaat er een hittegolf door me heen van schrik. Als ik me omdraai en het blijkt 50 cent te zijn, heb ik pas rust.

Boe!
Het zijn van die momenten dat je het totaal niet verwacht, want daarom gebeurt het ook. Je bent simpelweg vergeten dat er iets in je zak zit. Zoals er ook onverwacht een wijnglas uit het keukenkastje kan kletteren als je het deurtje opentrekt. Het glas stond al een tijdje te wankelen op het randje en als jij de druk wegneemt, grijpt het glas zijn kans. Boe! Diezelfde warmtegolf overspoelt mij dan.

Waar zijn mijn oude, irritante klasgenootjes om mij scherp te houden, als ik ze nodig heb?

CC foto: acataide

Kranten bereiden ons al de hele week voor op dé dag en op 10-11-11 was 11-11-11 zelfs al veelbesproken onderwerp op social media. Vandaag doen we dat nog eens dunnetjes over. De wereld is in de ban van elf. Niet van het schattige wezentje met puntige oren. Maar van de unieke datum.

Ja, ik wil!
Veel meer tortelduifjes dan gebruikelijk geven elkaar vandaag het ja-woord en alle zwangere vrouwen willen op deze mooie vrijdag bevallen. Niet omdat carnaval van start gaat of omdat Jan Smit met zijn Liza trouwt, maar omdat het de elfde dag van de elfde maand van het elfde jaar is.

Magie
Mooi hoor. Vorige maand was het nog 09-10-11, maar dat is mij helemaal ontgaan. De reden daarvoor las ik gisteren in de krant: elf is een magisch getal, en dus extra speciaal. Het betekent veel geluk voor je huwelijk of voor je kind. Alle mensen die vandaag op de wereld komen, worden vast heel gelukkig en wij, die niet op 11-11-11 zijn geboren, zeker niet.

Macht
Echter lees ik vandaag in de krant dat elf november voor macht staat. Volgens de numerologie trouwen mensen vandaag niet uit liefde, maar uit macht. Dat vind ik een minder prettig idee. Uiteindelijk denk ik dat mensen vandaag vooral massaal trouwen omdat het een bijzondere datum is.

Uniek
Een trouwdatum met drie overeenkomende cijfers zit er voor mij niet meer in, of ik moet het in mijn bol krijgen. Hoewel de Spits vandaag 13-13-13 beschikbaar stelde, heb ik niet het idee dat ik dit serieus kan nemen. Bovendien vraag ik me af of iemand op 13-13-13 zou willen trouwen…

Gelukkig 11-11-11!

CC foto: bayasaa

Welkome uitdaging
Met veel plezier en enthousiasme heb ik van het begin af aan mijn blogs geschreven. En, ik moet bekennen, het was een welkome uitdaging en afleiding na onze verhuizing naar Singapore en het overlijden van mijn vader.

Het heeft me geleerd me kwetsbaar op te stellen, dieper na te denken over diverse aspecten van mijn leven en om feedback en soms ook kritiek te ontvangen. Niet altijd even leuk, maar wel heel leerzaam.

Niet alleen
Maar het belangrijkste en meest waardevolle voor mij was, dat ik er al snel achter kwam dat ik niet alleen stond in de onderwerpen waar ik over schreef. Altijd was er wel iemand die iets in mijn verhaal herkende. En alleen dat al maakte het de moeite waard.

Er is een blog dat het dichtst bij mezelf ligt en dat een intieme inzage in mijn leven geeft; het heet ‘het is goed zo’. Een blog over afscheid, missen, rouwen, berusting en verdergaan. Begrippen die het afgelopen jaar in grote mate belangrijk zijn geweest in mijn leven.

Op de rit
Hoewel ik het schrijven zal missen, is er nu iets anders op mijn pad gekomen. Eindelijk, na een jaar in Singapore te wonen, heb ik het gevoel dat alles op de rit staat, dat ons gezin zijn draai en rust heeft gevonden.

Alhoewel familie, vrienden en vooral mijn vader worden gemist, is de basis weer stabiel. Voor mij een mooi moment om energie in de toekomst te steken. Dat ga ik doen door een eigen coaching praktijk op te starten, hier in Singapore. Een spannende en nieuwe uitdaging waar ik erg veel zin in heb.

Danken
Ik wil iedereen die de moeite heeft genomen mijn blogs te lezen en hier al dan niet een reactie op te geven, hartelijk danken. Ik wens jullie allemaal het allerbeste toe.

Tot ziens!

‘KLAAR!’
Ik had, als kleine voedselterrorist, de fijne gewoonte om als ik klaar was met eten mijn bord op de grond te laten kletteren en uit volle borst te schreeuwen: ‘KLAAR!’
Moeders werd meteen op haar vingers getikt door de lading scherven en etensresten die door de kamer vlogen. Er zijn niet voor niets plastic borden, mam! Dankzij het flexibele servies begon het ‘scherven brengen geluk’-spelletje mij al snel te vervelen en moest ik mijn heil zoeken in een andere hobby.

Ontbijtkeutels
Deze keer kreeg mijn vader een koekje van eigen deeg. Het geklieder met zijn zogenaamde geheime recept voor visaas trok mijn aandacht. Ik keek aandachtig hoe hij bolletjes draaide van ontbijtkoek en pindakaas. Hij bewaarde ze in een boterhamzakje zodat hij ze later aan zijn haak kon spiesen.
Ik vond pindakaas vies en vissen voor in de vijver, dus nam ik alleen de ontbijtkoek en toverde ik een hoop konijnenkeutels op tafel.

Mandarijnpiemels
Tegenwoordig moet ik mijn eigen scherven oprapen en weet ik dat konijnenkeutels mij buikpijn bezorgen. Maar diep van binnen huist een stille voorliefde voor spelen met eten. Onbewust maak ik (erotische) kunstwerken van mijn voedsel. Zonder erbij na te denken pel ik gemakkelijk een madarijnenpiemel, inclusief balzak met piercing. Ik begin in het midden van de mandarijn en maak rondom een sliert los (net niet helemaal), zodat er onder en boven twee ballen overblijven. Het einde van de slurf zorgt dat de twee ballen verbonden blijven, en: KLAAR!

Mogen jouw kinderen met eten spelen?

© Foto:  iStockphoto

Opscheppen
Vroeger had ik door het vuur gegaan voor een mooie tweede naam. Als ik mijn eerste naam beu was, zou ik tegen mijn vriendinnen zeggen dat ze mij bij mijn tweede naam moesten noemen. Nu ben ik er wel overheen gegroeid en profiteer ik van de voordelen. Snel formulieren invullen en nooit onduidelijkheid over mijn voornamen en –letters.

Mijn vriend daarentegen heeft drie met zorg uitgekozen lange doopnamen waar zijn ‘echte’ naam niet eens uit op te maken is, op zijn voorletter na dan. Je had mijn hoofd moeten zien toen ik voor het eerst zijn officiële naam hoorde.

Bart?
Ik belde hem op om zijn volledige naam te checken voor het boeken van onze vliegtickets. Nadat hij mij op het hart had gedrukt dat ik niet moest gaan lachen, ratelde hij snel zijn drie namen op. In de hoop dat ik ze niet zou horen of ze net zo snel weer zou vergeten. Vanaf nu was hij de Sjaak en noemde ik hem Bartholomeus. Waarom heette hij dan geen Bart?

Trots
Na een paar weken was de lol er wel weer vanaf. Het is natuurlijk een mooi eerbetoon aan zijn grootvaders. Even baalde hij dat hij de oudste thuis was. Bij zijn broer en zus kozen zijn ouders voor een simpele tweede doopnaam. Maar mijn vriend, als eerste kind, had drie lange namen mogen ontvangen met daarnaast een prachtige roepnaam.

Ik kon hem troosten met de gedachte dat ik graag bij mijn vriendinnen zou pronken met al mijn namen. Zijn vrienden noemen hem vast met alle liefde Bartholomeus.

© Foto: iStockphoto

Exclusief
Voor een negendaagse vliegreis om de maan kun je hier nog eens 90 miljoen bij optellen, en dan mag ik nog niet eens mijn Viva-vlag in de grond boren à la Neil Armstrong. Een ruimte-ervaring is alleen weggelegd voor de echte rijke mensen, de jetset van de wereld.

Aanbieding
Maar deze week, op een doodgewone ochtend, deed Metro mij een aanbieding. Ik heb 4 maanden de tijd om te bedenken waarom juist ik een vlucht naar de ruimte verdien (natuurlijk om mijn space-avontuur met jullie te delen) en om een marketingactie te plannen op Facebook om ‘likes’ te verzamelen.
Oja, en een klein detail, ik moet nog even mijn kosmoskennis opkrikken. Je schijnt namelijk nog een paar vraagjes te moeten beantwoorden over het heelal.

8 minuten
Ik las het nieuwsbericht nogmaals. Gaan ze echt een reis weggeven van 14 miljoen euro? Misschien is het de ‘goedkope’ variant waarbij je 5 minuten gewichtloos bent en in enkele seconde de atmosfeer uitvliegt. Acht minuten zijn dan wel geen acht dagen. Maar een reis sneller dan het licht, waarbij je 5 minuten lang gewichtloos, ontspannen buiten de atmosfeer zweeft, zoiets nieuws en unieks wil ik niet missen. Om een driegangenastronautendiner uit blik sta ik toch niet te springen. Dat komt later wel, op mijn eiland met bananenbomen en verse vis…

© Foto: iStockphoto

Rigoureus
In dit boek beschrijft een Chinese moeder hoe ze haar twee dochters, geboren in Amerika, opvoedt volgens Chinese normen en waarden. Waarbij de nadruk ligt op presteren en excelleren. Haar opvoedmethode is, zeker volgens Westerse maatstaven, op zijn zachtst gezegd keihard, extreem en rigoureus te noemen.

Kokhalzen
Alhoewel de Koreaanse moeders volgens diverse onderzoeken de ‘ergste’ zijn, valt me hier in Singapore ook regelmatig op dat kinderen vooral moeten presteren en uitblinken. Zo zie ik op ‘zwemles’ kinderen van net twee regelmatig kokhalzen van vermoeidheid omdat ze van hun ouders steeds weer een stukje verder moeten zwemmen. En was op de vorige crèche van Nora de meest gestelde vraag van ouders bij het ophalen; ‘wat hebben ze geleerd vandaag?’

Concurrent
Hoe dan ook, deze voorbeelden en het boek hebben me in ieder geval aan het denken gezet. Want hoe erg is het om de lat wat hoger te leggen bij mijn eigen kinderen? Vooral omdat de wereld verandert en ik er van overtuigd ben dat presteren en competitie steeds belangrijker gaat worden. Ik sluit niet uit dat Micky en Nora over twintig jaar moeten gaan concurreren met Chinese kinderen.

Streberig
Want China grijpt zijn kans. De Chinezen bezitten inmiddels belangrijke havens in Europa. En zeker nu ze hebben aangeboden Europa uit de brand te helpen, wordt het Westen steeds afhankelijker van hen. Het grappige is dat wij Westerlingen vaak ook nog goed begrijpen waarom Chinezen zo streberig zijn. Ze zijn er immers met zovelen, dan moet je wel excelleren wil je opvallen, een goede carrière kunnen opbouwen en veel geld verdienen.

Fantastische draak
Vorige week heb ik een voorbeeld uit het boek gebruikt en dit getest bij Micky, gewoon om te kijken wat het resultaat was. Hij wilde een tekening voor mijn man maken, maar na een minuut was hij al klaar. Toen ik zei dat ik niet goed kon zien wat het was en dat hij er volgens mij niet genoeg tijd aan had besteed keek hij me eerst verward aan. Want zoals altijd, had hij natuurlijk een staande ovatie verwacht. Dapper pakte hij weer zijn potloden en ging aan de slag, tong uit zijn mond en met een fantastische draak als eindresultaat.

Desondanks zal ik nooit een echte Tiger Mom worden, daar zijn de verschillen te groot en te extreem voor. Maar het is voor mij wel een eyeopener en het kan geen kwaad om af en toe uit de cirkel te stappen en over onze opvoedmethode na te denken. We wonen immers niet voor niets in het buitenland en alhoewel ‘locals’ anders over opvoeden denken, het is niet per definitie slechter dan hoe wij daarmee omgaan. Soms zit er ook wel iets in.

Mandarijn-Chinees
Dus de volgende Tiger Mom stap is dat Micky, Nora en ik samen les krijgen, we gaan Mandarijn-Chinees leren… want stiekem wil ik de concurrentie natuurlijk wel voor blijven.

CC foto: parrhesiastes

Marijke’s hart
Publiciteitsstunt of niet, de voormalige pr-dame van Robert Schoemacher wil de wereld verbeteren door haar lichaam te laten recyclen in de vorm van plastic bekers.

Volgens Marijke kunnen genoeg delen van haar lichaam hergebruikt worden. Zal zij hiervan een eigen lijn op de markt laten brengen, voorzien van haar vereeuwigde handtekening, of laat zij haar plastic kosteloos na aan de bekerfabrikant? De één laat zijn erfenis na aan familie, de ander aan het Wereld Natuur Fonds. Het is maar net waar je hart ligt.

Marijke mokkies
Veel meer dan een paar euro’s zal Nederland niet betalen voor een stapel Marijke mokkies. Maar hoeveel hysterische dames zullen hun kans grijpen om de échte Schoemachers om te laten smelten tot een cup C voor een prikkie?

Hoewel ik niet sta te springen om een wegwerpservies van het stoffelijk overschot van Marijke Helwegen – zelf dacht ik meer aan een collectie Helwegen Barbie’s geproduceerd uit haar eigen plastic -, vind ik het geweldig dat zij nadenkt over de duurzaamheid van haar lichaam.

Helwegen held
Zal zij hiermee een nieuwe trend zetten? Het zou toch zonde zijn als de wereld over honderd jaar ten onder gaat aan de resten van het vrouwelijk schoon op de wereld? Als niet de overstromingen die de Maya’s voorspelden, niet het uitsterven van de mens, maar een overvloed aan plastic een einde zou maken aan ons bestaan…

© Foto: still uit filmpje

Geheime wensen
Mijn jaloezie uit zich in een allergie voor hoge bergen en sneeuw. Ik kan het niet uitstaan dat er zoiets onvergetelijks en verslavends bestaat, wat ik als enige persoon op de hele wereld (zo voelt het) nog niet heb ervaren. Mijn jeuk slaat om in nieuwsgierige kriebels.
Net als die oude pop die kon plassen. Iets wat ik zogenaamd verschrikkelijk dom vond, maar stiekem wel op mijn verlanglijstje krabbelde.

Wintersport
Nu staat wintersport op mijn streng bewaakte to do list. En alsof zij mij daarboven hebben gehoord, heb ik een man aan de haak die vanaf zijn geboorte al op latten van de zwarte piste kruipt. En natuurlijk ga ik niet moeilijk doen over de jaarlijkse skivakantie met zijn familie, dat zou toch kinderachtig zijn…

Beginner
Maar wat nou als ik de enige persoon op deze aardbol ben die niet van wintersport houdt? Wat als ik niet eens overeind kan blijven in de witte vlokken? Laat staan naar beneden glijden van een berg.
Om te voorkomen dat iedereen de hele vakantie op mij staat te wachten en dat ik te veel (op)val, zal ik toch echt een paar lessen moeten nemen.

Maar wil ik een stoere snowboard chick zijn, of waag ik mij liever aan twee latten die ik over 10 jaar nog eens onder kan binden? Waarschijnlijk worden het de ski’s, want zo cool zal deze beginner niet zijn op een snowboard.

Wat zal ik trots zijn op mijn eerste pizzapunt, net als vroeger op het eerste plasje van mijn pop. Zal ik straks besmet zijn met het virus en jullie jeuk bezorgen met mijn kreet: ‘Volgend jaar zeker weer’?

© Foto: iStockphoto

Tegenwoordig heb ik gelukkig een redder in nood: mijn smartphone met GPS. Helaas niet zo veelzijdig als mijn Belgische vriendin. Geen Vlaamse stem die mij verteld over hoeveel meter ik linksaf moet. Probleem wat hierbij komt kijken is dan ook dat ik roekeloos over de weg begin te slingeren als ik aan de hand van de landkaart probeer te analyseren of ik de eerste of de tweede afslag moet hebben. Tijd voor een paar handige apps:

P
Met de parkbud-app rijd je nooit meer eindeloos rondjes door een onbekende buurt op zoek naar een parkeerplaats. Eén druk op de knop en de app zoekt naar parkeergelegenheden in jouw huidige omgeving. Parkeerbud houdt gelijk de tijd en parkeerkosten bij, en als de parkeerautomaat het toelaat kun je zelfs met je telefoon betalen. Voor Android is er een eenvoudigere vergelijkbare app, namelijk Parkeerlijn.
Geschikt voor iPad en iPhone | Gratis | Download hier

Flits!
Dames, geef toe. Ook bij ons valt wel eens een boete op de deurmat. Van dat geld doen we liever andere dingen. De Flitsmeister waarschuwt je voor flitspalen en trajectcontroles. Inschakelen die hulplijn dus.
Geschikt voor iPad en iPhone | €2,39 | Download hier

Van A naar B
Waze is een gratis (sociale) navigatie-app voor je telefoon. Via deze app houden gebruikers elkaar op de hoogte van de verkeersinformatie. Bovendien brengt Waze je naar de plaats van bestemming.
Voor Android en Apple | Gratis | Download voor Android of Apple

De app-rubriek is een wekelijks terugkerende blog waarin wij de favoriete apps van onze redacteuren bespreken. Van praktisch tot grappig. Wij zijn ook benieuwd naar jouw favorieten! Laat het ons weten in het reageerveld hieronder of mail naar brendan@viva.nl, Wie weet bespreken we volgende week jouw leukste app.

© Foto: iStockphoto.com

Welkom thuis
Ik zit alweer in de trein op weg naar mijn dagelijkse activiteiten alsof ik nooit weggeweest ben. Vandaag geen schildpadden, geen strandbarbecue en geen salsa. Vanaf vandaag ga ik weer iets doen met mijn leven, ik ga me weer nuttig maken.

Het besef dat vakantie vieren niet 24 uur per dag 365 dagen per jaar kan duren, dringt nog niet helemaal tot mij door. Ik staar uit het raam in het niets. Als ik voor me kijk voelt het alsof ik mijn medereizigers begluur. Zij turen ook om zich heen, want buiten is niets te zien behalve het donker van de ochtend. 

Spiegel
Ik richt mijn ogen weer op het raam. Mijn gezicht weerkaatst. Ik tel de sproeten die ik de afgelopen week heb gekweekt op de Antillen. ‘Mooi uitzicht heb je zo hè’, klinkt het naast me. Betrapt! Ik schrik me rot en schaam me voor het feit dat ik mezelf zat te bestuderen in de spiegeling van het raam. Zal deze jongeman het zielig vinden, zoals ik naar mezelf kijk? Of bedoelde hij het letterlijk en staat mijn hoofd hem oprecht aan?

Ik lach naar hem en maak een instemmend gebaar. Vervolgens pak ik mijn telefoon en doe ik alsof ik druk aan het sms’en ben. Hij begrijpt natuurlijk ook wel dat ik niet opeens bestookt ben met berichten. Maar ik laat mezelf in de waan dat hij denkt dat ik zeer belangrijk ben en ik het vooral niet als afleidingsmanoeuvre gebruik.

Realiteit
Als ik opsta om mijn buurman te passeren en de trein te verlaten, vallen alle puzzelstukjes in één klap op hun plek. Het raam is onder gekalkt met zwarte graffiti waardoor het daglicht werd verduisterd. Gewoon de realiteit dus…

© Foto: iStockphoto

Over een paar weken komen vrienden van vrienden uit Nederland ook deze kant op om hier te wonen. Het brengt mij weer terug naar onze aanloop om deze stap te zetten. Het afscheid en de stress in Nederland, het verkopen van ons huis, de verhuizing, het opbouwen van een vriendenkring, een nieuwe baan, een nieuwe school, wennen aan het klimaat en weer heel veel eerste keren…

Aan de ene kant lijkt en voelt het alsof het gisteren was. Aan de andere kant is er zo ontzettend veel gebeurd, dat het alweer eeuwen geleden lijkt. Maar dat het snel is gegaan, dat is duidelijk.

Sowieso heb ik het gevoel dat naarmate ik ouder word de tijd erg snel voorbij vliegt. Ik kan me nog herinneren dat ik als tiener de dagen tergend langzaam voorbij vond gaan. Vooral als er ‘moeilijke’ dingen aan kwamen, zoals een examen, presentatie of iets anders. Ik kon dan niet wachten weer een jaartje ouder te worden en meer van de wereld te begrijpen.

Het enige dat ik nog steeds heel erg oneerlijk vind aan onze start hier is, dat door de plotselinge dood van mijn vader, ons eerste jaar niet zo onbevangen is geweest als ik van tevoren had gehoopt en gedacht. Ik had me daar enorm op verheugd, maar ja, het mocht niet zo zijn.
Ondanks het feit dat onze verhuizing naar Singapore aardig wat energie heeft gekost, heeft het aan de andere kant ook erg veel opgeleverd. We hebben nu herinneringen en ervaringen die we anders nooit hadden gehad. Het kennismaken met andere gewoonten en culturen, erg veel tijd met elkaar als gezin doorbrengen, andere landen bezoeken en ontdekken, een veilig, fijn en onbezorgd leven voor onze kinderen op kunnen bouwen en overheerlijk eten. Maar vooral het besef dat we een hecht gezin zijn ‘no matter what’.

Dus mocht je ooit plannen hebben om tijdelijk of voorgoed naar het buitenland te gaan, en je hebt de mogelijkheid, doe het! Ik weet zeker dat je er geen spijt van zult krijgen…..

Foto: Istockphoto.com

Gemakzucht
Vrienden duwen elkaar 10 euro in de handen, zonder kaart en niet eens een enveloppe. Laatst hoorde ik zelfs dat iemand aan de jarige Job vroeg of zij kon wisselen. Logisch dat het als een verplichting wordt gezien en dat mensen het gevoel hebben dat ze geld doorgeven wat uiteindelijk niets oplevert. Juist een (klein) persoonlijk presentje of een lieve boodschap op de kaart laten zien dat jij er bent voor de feestneus en dat je je vereerd voelt dat je uitgenodigd bent om dit met haar te vieren.

Liever niets dan iets
Zelf heb ik er ook een hekel aan als ik drie verjaardagen in één weekend heb, ik heb altijd last van verjaardagstress. Maar uiteindelijk kan ik me weinig verjaardagen herinneren waar ik me niet heb vermaakt. Ik ben van het laatste minutenwerk. Als ik zelf jarig ben met de voorbereiding, en bij iemand anders met het kopen van een cadeau. Echter zal ik nooit álleen geld bij iemand in zijn handen duwen. Ik voel me namelijk meer vereerd als iemand de moeite heeft genomen om naar mijn verjaardag te komen, dan dat iemand 10 euro voor een paar uur op mijn feest over heeft.

Hoezo verplichting?
Mijn vriendinnen en ik hebben dit probleem opgelost door elke verjaardag 20 euro in een potje te stoppen en na een jaar plannen we een weekend weg om onze verjaardagen uitgebreid te vieren. De jaren ouder worden dus zeker niet vergeten, en ik kan me geen beter cadeau bedenken dan een weekend met vrienden doorbrengen.

Omdat er zoveel verjaardagen zijn, wordt het vaak als een beperking van je weekend gezien. Maar deze momenten met vrienden en familie moet je koesteren. Wat nou verplichting!

© Foto: iStockphoto

Topper
Deze mensen verdienen vaak nog meer respect dan de mensen die dit succes wel hebben. Juist omdat bij hen alles net even anders loopt. Een vriendin van mij is zo’n topper waar ik niets anders dan bewondering voor heb. Zij heeft nu al meer meegemaakt dan ik waarschijnlijk ooit in mijn leven mee zal maken.

Sinds een paar jaar staat zij er alleen voor met haar zusjes en ze zijn alle drie altijd even opgewekt en behulpzaam voor iedereen. Natuurlijk zullen zij ook wel eens boos zijn op de wereld, en teleurgesteld in de onvoorspelbaarheid van het leven. Maar deze meiden staan niet stil en zijn super sterk.

In ‘t zonnetje
Met mij zijn er nog veel meer mensen die bewondering hebben voor een vriend of familielid. Zij wilden dit allemaal laten weten aan de rest van Nederland. En hoogstwaarschijnlijk verdienen zij het allemaal om in het zonnetje gezet te worden. Nu wil ik geen promotiepraatje houden voor mijn vriendin over hoe goed ze is en waarom zij de prijs zou moeten winnen. Belangrijker is dat zij onder andere een geldbedrag krijgen dat de winnaar mag schenken aan een goed doel, en hier kunnen zij nou juist andere mensen mee helpen naar een fijn leven.

Deze mensen weten als geen ander hoe het is om machteloos te zijn, of hoe het is om anderen te helpen. Met de donatie kunnen zij iets doen voor anderen. Mijn vriendin heeft in ieder geval mijn stem!

© Foto: privébezit

Roze bril
Maar dat behoort nu tot verledentijd. Binnenkort kun je jezelf inschrijven op een Nederlands platform voor donoren. Een ontmoetingsplek voor mensen die ongewenst kinderloos zijn.

Het klinkt als een mooi initiatief. De leden zijn altijd anoniem en kiezen er, wanneer zij dit willen, zelf voor hun identiteit met anderen te delen. Toch zou ik persoonlijk eerder kiezen voor een spermabank met professionele en persoonlijke begeleiding. De nieuwe website zegt meer te bieden dan een spermabank omdat zij ook eicellen en persoonlijk contact met de donor garanderen, wat bij een spermabank niet gebruikelijk is.

Verantwoordelijkheid
Maar als het puntje bij paaltje komt, lijken zij hun handen er vanaf te trekken. De makers beschrijven duidelijk op wat zij wel en niet doen. Ze bemiddelen niet, maar onderhouden alleen de site. In feite is er dus geen begeleiding tijdens het contact met de donor. De controle op zaaddonoren en jouw rechten ligt in je eigen handen, terwijl de wetgeving op online zaadhandelgebied nog niet van deze tijd is. Bovendien worden leden van de site niet gecontroleerd op erfelijke aandoeningen of ziektes.

Alleenstaande moeders
In het buitenland werden al enkele sites gelanceerd, waar je met vinkjes aan kunt geven aan welke uiterlijke kenmerken jouw donor moet voldoen. Er schijnt zich op deze websites ook een groep solomama’s te bewegen.
Volgens Sunday Times is 25 procent van de gebruikers op babydonor.com jonger dan 25 jaar. De nadruk ligt voor hen niet meer op het vinden van de ware, maar op de juiste timing voor een baby. Voor hen is het internet een gemakkelijke optie.

Bestaat er ook een site die zaadcellen biedt met liefde?

© Foto: iStockphoto

Krulsnorren en bakkebaarden
Terug naar die goede, oude tijd. Toen mannen nog snorren droegen. Mustache Me (Apple) en Mustache Photo Booth (Android) haalt fijne herinneringen op en zorgt voor een grappig resultaat.
Voor Apple of Android | Gratis | Download voor Apple of Android

Verdraaid goed verhaal
Je kent dat wel. Je vertelt een verhaal aan de buurvrouw en uiteindelijk hoor je via je neef een heel ander verhaal dat hij weer van de zus van een vriendin had gehoord, en die had het dan weer van mijn buurvrouw gehoord.

StoryLines werkt precies zo. Je maakt een zin en de buurvrouw maakt daar een tekening bij. De derde persoon maakt een titel bij de tekening en nummer vier maakt van die titel weer een tekening. Deze keer geen achterlijke roddels, maar een grappige tekening of een domme zin.
Geschikt voor iPad | Gratis | Download hier

Kunst
Als je meer een serieuze Crea Thea bent, kun je beter een app als Brushes (Apple) of Canvas (Android) kopen. The New Yorker liet al zien hoe je hier een echt kunstwerk mee kunt creëren. Zij maakten met deze app een van hun covers.
Voor Apple (€3,99) of Android (Gratis) | Download voor Apple of Android

Geheime kernwapens
Tot vorig jaar ten minste. Wat was het leven mooi toen ik nog nooit had gehoord van kwartaalaangiftes, BTW-tarieven en wachtwoorden voor ondernemers. Sinds ik ben veranderd van anonieme burger in loondienst naar ondernemer met een eigen huis, laat de Belastingdienst steeds vaker zijn duistere kant zien. Zo bestaat er een speciaal clubje telefonisten dat jouw persoonlijke gegevens beter bewaakt dat Noord-Korea zijn kernwapenprogramma. Slaan de speciale webpagina’s voor ondernemers op tilt omdat je je wachtwoord kwijt bent en even niet meer weet wat het geheime antwoord moet zijn op de subtiele vraag ‘wat is de naam van uw energieleverancier?’, dan moet je telefonisch eerst zonder aarzelen je bsn opdreunen, je geboortedatum spellen, de voorletters van je vader, moeder, vriend, zus en oma foutloos opnoemen, het bedrag van je laatste aanslag tot na de komma reproduceren en vooral proberen niet je geduld te verliezen. Maar dan. Als er geen enkele twijfel meer bestaat over jouw identiteit en je drievoudig gescand bent door een computer met spraakherkenning, kun je je nieuwe wachtwoord tegemoet zien. Per post. Binnen acht werkdagen. Zodat je fijn, net op tijd, je BTW-aangifte kunt doen.

Codewoord
Na een snelcursus goochelen met getallen durfde ik die eerste BTW-aangifte vorig jaar ook echt te doen. Maar natuurlijk noemt de belastingdienst de BTW-kwartaalaangifte niet BTW-kwartaalaangifte. Nee, om het makkelijk te maken staat op het in te vullen formulier een ander codewoord en kun je, ook als je alleen maar de BTW inkomsten en BTW uitgaven tegen elkaar hoeft af te strepen, niet voorbijgaan aan driehonderdduizend andere hokjes waar je NIETS mee hoeft te doen. Met 1a en 5d kom je als freelancer al een heel eind.

Fictief geld
Heb je het potje worstelen met de formulieren eindelijk gewonnen, dan komt er een bedrag op je schermpje te staan. Dat is het bedrag dat je moet overmaken op de rekening van de Belastingdienst. Omdat je toch al zover bent gekomen, doe je dat uiteraard meteen. Of tenminste, dat zou je meteen willen doen, ware het niet dat dat rekeningnummer niet genoemd wordt op het schermpje. Nee, je moet eerst in je administratie op zoek naar de brief waarin staat dat je aangifte moet doen. Daar vind je je betalingskenmerk en het rekeningnummer. Tien jaar ouder en een hoop fictief geld lichter neem je tenslotte een kwartaal lang afscheid van het BTW-terreur.

Vrolijk en blij
Wat ik me nu afvroeg is dus eigenlijk waaróm ze het niet makkelijker maken? Ze schijnen het te kunnen. Doe er bij de eerste aangifte een minigame bij die uitlegt welk hokje welke functie heeft, wat er gebeurt als je iets niet goed invult en hoe het toch allemaal vrolijk en blij kan uitpakken als je aan het eind van het jaar benzinekosten, startersaftrek en het BTW-bedrag van een werktripje China kunt aftrekken.

David vd Goliath
Nee, de Belastingdienst is een vervelend orgaan, waar mensen de hele dag met een gna-gna-grijns in hun handen wrijven omdat ze een geheimtaal hebben bedacht die alleen zij spreken, en vooruit, nog wat ingewijden in de burgerwereld met hen. Wil je deel uitmaken van de club? Dan moet je daar een zware ontgroening voor overhebben die bestaat uit geestelijk geweld van cijfertjes en vage regels en vervolgens tegen een lekker tariefje je kennis botvieren op de administratie van wanhopige zzp’ertjes. Ontgroeningen zijn niets voor mij. En ik voel me zoals David tegen Goliath. Het wordt tijd om zelf een club op te richten. Met mezelf en een fanatieke boekhouder als lid. Ieder dubbeltje zal ik aftrekken. Want als ik het niet makkelijker kan maken, dan moet het op zijn minst een stukje leuker worden…

CC foto: Images_of_money

Dit blog is eerder verschenen op mijn persoonlijke site, maar wegens terugkerende ergernis omtrent dit onderwerp ook hier geplaatst.

Luxeprobleem
Ik vraag me af hoe ik hier nou toch weer in verzeild ben geraakt. En waarom juist ik altijd in dit soort situaties terecht kom. Als in een film zie ik mezelf weer een paar weken eerder bikini’s passen. Ze zijn allemaal even prachtig, niet te duur en zitten als gegoten, een luxeprobleem dat ik niet eerder heb meegemaakt.

Gevleid
De Deense eigenaresse kijkt met me mee, we kletsen wat, op de een of andere manier voel ik een klik met haar. Ze is een goede verkoopster, maar ook een prettig mens. Na een tijdje vraagt ze of ik misschien een modeshow voor haar wil lopen in lingerie en bikini. Gevleid, want maatje 36 heb ik zeker niet, vraag ik haar om meer details.

Kaartje
Aangezien ik bezig ben met afvallen en nog vijf kilo te gaan heb, bedank ik toch voor de eer. Ze blijft vriendelijk en knikt begrijpend. Bij het afrekenen van mijn twee bikini’s, ik kon niet kiezen, geeft ze me haar kaartje. Ze knipoogt en zegt dat ik haar altijd kan bellen als ik me bedenk.

In mijn nopjes
Fluitend ga ik naar huis, helemaal in mijn nopjes. De volgende dag kan ik het niet uit mijn hoofd zetten. Waarom toch niet? Moet ik mezelf dit wel aan doen? Aan het eind van de dag besluit ik het toch te doen omdat ik sinds tijden weer prima in mijn vel zit en me dit waarschijnlijk nooit meer gevraagd gaat worden. Daarnaast is het een uitdaging en vind ik het te makkelijk en ook een beetje flauw om nee te zeggen.

Hol van de leeuw
Vriendelijke gezichten kijken me aan, bij sommigen een blik van herkenning,  natuurlijk. Hoe kan het ook anders in het hol van de leeuw? De jaarlijkse ‘ladies fashionshow’ van de Hollandse Club. Het gaat fantastisch, ik zit in een flow en het voelt goed. Na afloop krijg ik complimenten en opvallend vaak de reactie dat sommigen dit ook wel eens zouden willen doen, maar het niet durven.

Zweven
Aan het eind van de avond stap ik op mijn fiets en zweef naar huis. Ik weet zeker dat ik recht fiets, blikken van medeweggebruikers zeggen me dat ik misschien niet zo objectief ben. Thuisgekomen kijk ik in de spiegel, een paar troebele ogen kijken me aan. Ze zien er blij, zelfverzekerd en dronken uit. Mijn bed lonkt.

Kater?
De volgende dag heb ik een kater, hoofdpijn en lood in mijn benen, maar geen spijt. Een kleine overwinning. Ik ben blij dat dit op mijn pad kwam en zou het zo weer doen.

© Foto: iStockphoto

Erfelijk
Ik geloof dat het een erfelijke eigenschap is, want in noodgevallen kan ik altijd op mijn moeder rekenen. Waarschijnlijk heb ik mijn liefde te danken aan de kauwgomballenautomaat die vroeger bij ons op het aanrecht stond.
Van die gummiballen en aardbeivariaties moet ik nu niets meer hebben en met snel uitgekauwde kneedgum hoef je bij mij ook niet aan te komen. Mijn mond mag dan wel getraind zijn, van taaie kauwgom zo groot als knikkers krijg zelfs ik verkrampte kaken.

Mitrailleurschoten
Nu moeten jullie geen verkeerd beeld van mij krijgen, want ik verafschuw overdreven smakkende mensen, en ben niet trots op mijn obsessie. Maar soms ben je je echter van geen kwaad bewust.
Zelf heb ik de vreemde gewoonte om kleine mitrailleurschoten af te vuren. Een stuk of 5 kleine belletjes knallen, elkaar snel opvolgend in mijn mond kapot. Als mensen mij raar aankijken schrik ik, maar dan is het al te laat.

Oud en vertrouwd
Er zijn periodes dat ik probeer te minderen. Dan krijg ik dat beangstigende gevoel over het feit dat op de verpakking staat: ‘werkt laxerend bij overmatig gebruik.’ Toch kan ik niet zonder. Als ik geen kauwgom heb, drink ik of heb ik trek. Ik irriteer me mateloos als ik geen frisse smaak in mijn mond heb.
Best wel raar als je je bedenkt dat ik soms eerst een overheerlijke brownie eet waar ik intens van kan genieten en dat ik die nasmaak vervolgens verpest met een fris kauwgompje.

Het geeft mij een fijn vertrouwd gevoel, net als de kauwgomballen die vroeger langzaam naar beneden rolden als ik de draaiknop omzette.

CC foto: KWDesign

Concurrentiestrijd
Dit zet mijn verbeelding aan het werk. Ideeën voor een vergelijkingswebsite schieten door mijn hoofd. ‘Gevraagd: wie is er nog meer op zoek naar een witte vulling? Mijn tandarts geeft 10% korting bij een minimum van 5 personen.’
Een site waar je lotgenoten, die ook nodig iets aan hun gebit moeten laten doen, kunt ontmoeten en waar je een overzicht krijgt van de beste en goedkoopste tandartsen van Nederland.
Mijn tandarts geef ik vier van de vijf sterren voor kwaliteit en drie voor de prijs.

Bonuskaart
Helaas denk ik niet dat zijn folders met voordeelpakketten en spaarkaarten vanaf januari mijn brievenbus vullen, maar of er helemaal niet onderhandeld gaat worden met de tandenboer? In ruil voor bijles aan zijn dochter wil hij toch wel een vullinkje plaatsen in mijn (eerste) gaatje?

Nu kost een vulling al snel 80 euro, en deze behandeling valt nog in de categorie ‘goedkoop’. Van een drie-delige brug (1600 euro) of een tandvleesbehandeling (980 euro) word je helemaal niet vrolijk, dan kom je al snel boven je polis uit.

Tandarts hoppen
Toch zou ik niet zo snel tandartshoppen. Het voelt net als het uitzoeken van mijn rijinstructeur. Je kunt opzoeken welke er zijn en je kunt op hun website zien wat de prijzen zijn, maar toch liet ik me leiden door verhalen van vrienden en familie. Automatisch nam ik dezelfde rijinstructeur als mijn broer, ook al was er een goedkopere mogelijkheid.

Maar vrijblijvend koopjesjagen kan geen kwaad…

CC foto: Jakob Montrasio

Boksbal
Slapen in het vliegtuig is namelijk lastig. Niet omdat ik enorm lang ben, maar omdat je na een paar uur een droge keel krijgt, dikke enkels voelt opkomen, een nekhernia ontwikkelt en ruzie krijgt met de achterbuurman, die het touchscreen van zijn tv’tje in jouw rugleuning ziet als een boksbal. Of, zoals de laatste keer, vindt dat jij negen uur lang ‘niet met je stoel naar achter mag komen’ omdat hij anders ‘geen ruimte heeft’. Tsja.
Naast kokend bloed in de aderen is het directe resultaat van die laatste situatie een steeds voorover kieperend hoofd dat ook niet bijdraagt aan een goede nachtrust.

Jaloers op een vogel
Toen ik vrede had gesloten met het idee dat mensen simpelweg niet gemaakt zijn om urenlang in de lucht te hangen en dus ook niet om te slapen in kleine stoeltjes, zag ik bij aankomst in Amerika een watervogel. Slapend. Op één poot, kopje omgedraaid op de rug, in de veren gestopt. Ik heb nooit de wens gehad een watervogel te zijn, maar toch voelde ik een steek van jaloezie. Zo’n watervogel had geen flexibele rugleuning nodig voor een powernap.

Dikke poten
Toen besefte ik dat eigenlijk alle dieren het talent hebben in onmogelijke houdingen en overal te slapen. Grote honden krullen zich op in kleine manden. Hamsters en andere knagers rollen zich op tot een bolletje. Katten liggen als een hoopje haar in de zon, liefst op het dak van een auto. Vissen drijven slapend rond, schildpadden trekken zich terug in hun schilden en zelfs grote zoogdieren weten hun dikke poten nog elegant onder zich te vouwen als ze een dutje doen. De meeste mensen (dronken mannen en Aziaten daargelaten) hebben een bed nodig om goed uit te rusten. Liefst opgeleukt met een duur matras en het juiste kussen. En zelfs daarin kan een verkeerd weggelegde arm nog voor krampen zorgen en zitten ellebogen, borsten, knieën en oren ons soms hinderlijk in de weg.

Evolutiefoutje?
Wat ik me dus afvroeg: waarom kunnen wij mensen ons ook niet gewoon soepel opkrullen en slapen terwijl we onze knieën vasthouden en ons hoofd zelf ondersteunen? Waarom liggen we op het strand of in de festivalwei niet even opgevouwen te snurken, maar moeten we onze benen en armen zo wijd mogelijk strekken? Waarom kunnen we niet staand tegen de treindeur genieten van een paar minuten rust? Is het een foutje van de natuur? En waarom kunnen baby’s wel dutten in schuddende draagzakken? Is de evolutie nog bezig moderne ontwikkelingen als treinreizen en vliegen in ons slaapsysteem te verwerken? En, gewoon uit nieuwsgierigheid: zijn Aziaten hier dan verder in?

CC foto: Harald Groven

Ik nam alle kleurkaarten mee en mijn oog viel al snel op kleuren die door de verffabrikant tot ‘Wilgenroosje’, ‘Wauw’ en de gele ‘Jam’ waren gedoopt. Gefascineerd keek ik naar de mengmachine die ‘mijn’ kleur maakte, ondertussen genoot ik van het verfaroma.

Zuurstok roze
Mijn vader loste dit altijd tactisch op. Hij liet me alle kleurenwaaiers meenemen en combineerde mijn favoriete kleur met zijn suggestie. Hij was immers de expert, en ik was maar al te trots op wat mijn vader kon. Mijn kleur kwam dan op de kozijnen, en zijn kleur op de muur.

Twee keer gaf hij zich over. De eerste keer kreeg ik voor mijn verjaardag een geel met blauwe kamer, omdat mijn moeder een dekbed in deze kleuren had gescoord.  De tweede keer verfde hij mijn hele kamer, met plafond en al, knal-, knal-, knalroze.

9010
Tegenwoordig heb ik mijn smaak ietsje pietsje bijgesteld en ga ik eerder voor een rustig potje verf op de muur: 9001 of 9010. Een neutraal kleurtje dat overal bij past. Wordt het lekker licht in huis en lijkt de kamer meteen een stuk groter. Saai? Aangevuld met een hippe kleur (de ‘Wauw’ van nu) en een paar kekke, gekleurde accessoires niet meer. Of toch maar een behangetje?

Wie het laatst lacht…
Met twee schilders in de familie kan ik het babbeltje en alle soorten likjes en lakjes dromen. Verkooppraatje of niet de schilders lachen altijd het laatst, en dat hoor je niet snel uit mijn mond. Mijn leuke ideeën worden al snel bijgesteld naar een tintje donkerder of een geverfde muur meer.

Ik mis het snuffelen tussen de kleuren, maar als ik de garage inloop en de geur van verf komt mij tegemoet waan ik mij weer even op de verfafdeling met ‘mijn’ vader, de schilder.

© Foto: Getty Images

Wederzijdse liefde
Geen gênante ontmoeting in de kroeg of een spannende vakantieliefde, maar een gerichte zoekactie op een netwerk van (voornamelijk) vrijgezellen. Stellen ontmoeten elkaar tegenwoordig vaker via internet.
De gemiddelde leeftijd van mensen die een relatie overhouden aan online daten is 35 jaar. Als alle potentiële partners verdwijnen uit het uitgaansleven zoek je toch een andere plek om een partner te vinden: internet. Op een datingsite weet je ten minste zeker dat de ander ook open staat voor contact.

Het nieuwe uitgaan
Toch kun je ook hier tegen iemand aanlopen voorzien van de status ‘bezet’. Verschrikkelijk vind ik die reclame op de radio: ‘ben jij gelukkig getrouwd? Ik ook.’ Of ik ook op zoek ben naar een second love? Misschien ben ik een burgertrut, maar je gaat vreemdgaan toch niet stimuleren? Goed, ik zal niet afdwalen. Het internet is het nieuwe café, mét vierentwintiguursservice.

Tien jaar geleden was dat wel anders, toen leerde bijna de helft van verliefd Nederland hun partner kennen tijdens het uitgaan of op vakantie. Nu is dat nog maar 35 procent. Steeds meer mensen zetten internet niet alleen in voor bestaande contacten, maar breiden ook hun kennisenkring (mogelijke aanstaandes) uit.

Mijn zoekeisen
Ik heb mijn prins op het witte paard al gevonden. Een stoere vent met blond haar, blauwe ogen (woest aantrekkelijk, als ik het mag zeggen), grappig en afkomstig uit dezelfde regio als ik. Hij zou rechtstreeks uit de database van een datingsite kunnen zijn gerold.

© Foto: Getty Images

Koekje erbij?
Lekker koffieleuten met vriendinnen gaat nooit vervelen. Spreek via de DE Pauze app met je vrienden af in een café in de buurt. Natuurlijk maakt Douwe Egberts ook reclame voor hun eigen cafés, maar in ruil daarvoor belonen ze ons tot 14 oktober wel met een gratis kop koffie.
Voor Android en Apple | Gratis | Download voor Android of Apple

Mooi roze
Met Tweetcaster PINK volg je al je vrienden via één app en hoor je alleen wat je wilt horen. Je kunt namelijk meerdere Twitter- of Facebookaccounts toevoegen en hebt de mogelijkheid bepaalde mensen en onderwerpen te blokkeren. Wil jij je vrienden ook op de hoogte houden van jouw ontwikkelingen? Met deze app kun je meerdere foto’s uploaden in één tweet.
Natuurlijk download je nu de PINK versie waarvan de helft van de prijs naar een fonds dat borstkanker onderzoekt gaat. Deze app is, hoe verrassend, helemaal gestijld in roze.
Voor Android en Apple | €7,05/ €7,99 | Download voor Android of Apple

Zij leve hoog!
BirthdayPro vergeet nooit een verjaardag, trouwdag of andere gedenkdag. Handig: importeer je Facebookvrienden in deze app. Voor Androidgebruikers is Verjaardag een geschikte, soortgelijke app.
Geschikt iPhone en iPad | Gratis | Download hierDe app-rubriek is een wekelijks terugkerende blog waarin wij de favoriete apps van onze redacteuren bespreken. Van praktisch tot grappig. Wij zijn ook benieuwd naar jouw favorieten! Laat het ons weten in het reageerveld hieronder of mail naar brendan@viva.nl, wie weet bespreken we volgende week jouw leukste app.

© Foto: Getty Images