Treincoupés
De dingen die ik de afgelopen maanden heb meegemaakt, gebeurden sneller dan ik met mijn pen kon bijhouden. Het lukte me voorheen nog wel om in treincoupés, in kleedkamers of midden in een nacht een blog te schrijven, maar het werd steeds lastiger. Zinnetje hier, alineaatje daar, hoop afkortingen, zelfs als ik er voor ging zitten, ‘geen rust hebben’. Als er zoiets kon als mijn schrijfblok synchroniseren met mijn computer dan kwam er nu rook uit mijn arme MAC.

Maar wat ik heb een fantastische tijd hier op Viva.nl gehad. Ik blogde daarvoor alleen op mijn hyves pagina voor fans. Daar willen mensen lezen waar je optreedt, wie je hebt ontmoet, wat je allemaal van plan bent. Dus toen ik hier in december 2008 begon – bloggen voor mensen die geen flauw benul hebben wie je bent – wist ik helemaal niet goed hoe ik dat moest aanpakken. Dat was echt zoeken hoor!

Delen
Maar ik kan niet anders zeggen dat ik ontzettend veel heb geleerd. Bloggen hier is een vorm van delen die ik zo nog niet kende. Dus lieve mensen, bedankt daarvoor. Voor jullie reacties, feedback, alles. Ook mijn collega bloggers die altijd begripvol zijn geweest als ik het weer eens niet redde om stukken in te leveren. Ik heb genoten van hun stukjes die mij soms he-le-maal uit mijn eigen wereld haalden, geweldig. Hoe vaak ik niet onder de tafel lag van Nynke’s blogjes en elke keer de baby van Elvan las groeien.

Ik neem afscheid maar zal zeker af en toe iets van me laten horen. Ik ga veel in het buitenland optreden, maar nu ben ik lekker op tournee in Nederland (Utrecht, Arnhem, Nijmegen, Groningen, Leiden, Hengelo, Breda, Drachten, Breda, Zwolle) en jullie zijn meer dan welkom.
Voor degenen die dat leuk vinden, ik zit gewoon op twitter (daar kom ik Elvan ook regelmatig tegen ) en ga vanaf juni op giovanca.nl (video) bloggen.

Ik wens jullie veel goeds, veel geluk en nog veel mooie verhalen hier op viva.nl.
Giovanca

CC foto: qisur

What evvurr!
Ja ik klink natuurlijk volstrekt belachelijk, want ik heb het over mijn cd. Als mijn zusje dit leest lacht ze me dan ook zeker uit. Schaterlach afgewisseld met een scala aan ‘belachelijk-maak geluiden’ (pffffff, tsssss) en natuurlijk een zooi ‘what evvur’s erachteraan.
Zij heeft namelijk twee kinderen gebaard en geloof haar nou maar, dat is niet hetzelfde! “Weeeet ik.” (zou ik dan roepen) Daarom noem ik het toch ook niet ‘de bevalling’? Ik zeg toch geboorte. Laat mij het nou lekker een geboorte noemen…

Zipfiles
Vrijdag 26 maart was het zover. Mijn 2e album While I’m awake lag overal in de winkels. Het is heel bizar, je bent er maanden mee bezig, weet hoe het klinkt, weet hoe de voorkant eruit gaat zien, weet welke lettertypes in het boekje komen. Je weet het allemaal. Je desktop is een hysterisch landschap geworden met mapjes die ‘fotoscdboekjefinal-final-zipfile’ en ’schets-demo-ruweruweversies1 tot en met 14′ heten.

En toch. Al het beeld, alle tekst, alle liedjes uit zipfiles herrezen, alles is pas echt als je het in je handen hebt. Sterker nog, het is pas echt als je het met je eigen ogen in de winkel ziet liggen. -Dus net als twee jaar geleden sjeesde ik naar de platenzaak to see it all for myself en heb er symbolisch eentje gekocht. Dat vonden ze wel lollig.-

Doe mij die maar
Vervolgens eindigde ik natuurlijk ook nog met een hele stapel andere cd’s bij de toonbank. Want cd’s kopen is heerlijk. “Doe mij die maar en die… en die.” Ik moest en zou de nieuwe van Erykah Badu hebben, maar werd de dagen daarna toch ook heel benieuwd naar K’s Choice, Valerius & Hans Teeuwen. Allemaal geboortes waarvan ik heerlijk door de boekjes met teksten ga snuffelen. Ooit ook zipfiles op hun bureaublad

CC foto: stallio

Joep
Joep is een prachtige tamme uil. Hij woont op een roofvogelboerderij, een compleet onbekend fenomeen voor mij en Joep is opkomend model. “Hoe laat is die uil hier?” vroeg de fotograaf aan haar assistent. Alsof de uil zich in zijn eentje naar de studio aan het haasten was en ergens in een file stond. “Haahhaaahaa! Hoe laat is de uil hier?” schaterde ik ongecontroleerd. Pure zenuwen, maar ik ging echt niet hardop zeggen dat ik het stiekem best wel eng vond dat er een uil kwam…

Nachtdier
Waarom een uil? Nou dat zit zo: Viva interviewde mij over mijn nieuwe album. Voor het eerste album ‘Subway Silence’ krabbelde ik allerlei zinnen op papier tijdens metro- en treinritten. (Er is niets is leuker dan volk bespieden.) Maar omdat ik al maandenlang heel weinig slaap en veel van de nieuwe songteksten ’s nachts zijn ontstaan of zijn uitgewerkt, haalde ik mijn inspiratie uit de ‘nacht’… dus Viva dacht: nacht…wakker…uil. Een échte uil. We bestellen een echte uil.

Piece of cake
Omdat ik eigenlijk niets over roofvogelboerderijen wist, vroeg ik gewoon maar van alles aan Joep’s trainer, een hele leuke jonge dame die hem gelijk uit de kooi haalde, hem rustig bij zich hield en voerde. Alsof het Pipi Langkous met haar papegaai was, alsof ze elkaar stiekem verstonden en samen geheimpjes deelden. Joep keek charmant om zich heen en fladderde af en toe met zijn vleugels. Dit deed hij vaker. Giovanca wie? (Joep  staat namelijk ook met minister Plassterk op de foto.)

Gerust
De liefde en vooral respect voor Joep straalde van zijn trainer af. Dat maakte het echt leuk om met hem op de foto te gaan. De roofvogels worden goed verzorgd en de boerderij organiseert zelfs speciale vogelprojecten om vogels en hun omgeving te beschermen. Ik vond het spannend en erg bijzonder. Het album heet ‘While I’m awake’ en als iemand me begrijpt, is Joep het wel.

(Bizar, ik schrijf deze blog, kijk de herhaling van DWDD en zie Joep met zijn trainer aan tafel zitten, krijg nou wat!!!)

Foto: Sheila, foto Giovanca: Julia de Boer

Giovanca is BOOMING!
Of het nou gaat om haar prachtige looks of om haar muzikale kwaliteiten, deze dame heeft het goed voor elkaar. Om het geheel compleet te maken ontving Giovanca gisteren tijdens de uitzending van De Wereld Draait Door een gouden plaat voor haar album Subway Silence. Totaal verrast en in tranen nam zij de plaat in ontvangst. Mooi televisiemoment…

Volgende week, op 26 maart, komt Giovanca’s nieuwe album uit. Het album ‘While I’m Awake’, wordt op woensdag 24 maart gepresenteerd in de Melkweg. Heb jij haar al ontdekt? En wil je bij de presentatie aanwezig zijn…?! Dat kan!

Win, win, win!
We mogen 2×2 kaarten voor de albumpresentatie weggeven, inclusief het album van Giovanca. Kans maken? Mail dan voor 22 maart je naam, adres en telefoonnummer naar info@doxrecords.com o.v.v. ‘Giovanca albumpresentatie’.

Helaas, deze actie is inmiddels afgelopen.

Voorproefje? Bekijke Giovanca’s nieuwe videoclip ‘DROP IT’

Bekijk ook het grote interview met Giovanca in Viva 11!

© Foto: Yamandu Roos

Het is maar een zoen… toch?
Ik kan nergens heen, geen kant op. En je knijpt er niet tussen uit op de opnames van je eigen videoclip. Nee, dat doe je niet. Je bent een prof. Dit kun je. Het is maar een zoen. Toch? Ik hoef toch niet…? Moet ik…? Nee, ik wil echt niet tongen hoor!

Er wordt gelachen. De crew, die er inmiddels lékker voor is gaan zitten, vindt het geweldig. Wrijvende handjes, zo geweldig. Van een stukje gratis porno zijn ze niet vies van hè? Oké, oké, ik doe het. Eén kus en niet meer. En geen tong, dan mogen ze hem zelf maar zoenen, de viespeuken.

Natuurlijk valt het allemaal hartstikke mee. Mijn tegenspeler pakt me lief vast en lijkt dit al vaker te hebben gedaan. We vertellen het verhaal van twee mensen die elke keer weer dezelfde ruzies hebben, -nergens over. Hoe het een patroon is geworden, in de aanval gaan, lijnrecht tegenover elkaar en dan het bloed bij elkaar onder de nagels vandaan halen, woest, gefrustreerd. (Kijk, dat zijn nou leuke scènes om te doen).

Drop the gun!
De clou is dat sommige ruzies geen clou hebben. Die maken meer kapot dan er eigenlijk aan de hand is en je houdt potverdorie van elkaar… So wait a minute, just drop it. Drop the gun, drop the gun!
(Ja dat vind ik namelijk altijd een cool moment in films, het ‘drop the gun’ moment.)

En tuurlijk, ruzies zijn soms goed -met de hulp van dr Phill kun je zelfs leren om ‘eerlijk’ ruzie te maken, met he-le nuttige tips als; ‘Keep it relevant’ en Remain task-oriented (?)-, maar soms moet je je kop houden en elkaar gewoon vasthouden…

Ruziemaak- en knuffelscènes
“Daaaaar zit ze dan, vind je haar niet een joeweeeel?” Mijn visagist en zijn assistent zitten tijdens de volgende knuffelscène als twee giechelende pubers op de grond en zingen met getuite lippen en hoge stemmetjes het ‘kus haar dan’ lied uit de kleine zeemeermin. Ik kan mijn lach bijna niet inhouden. Sta ik daar serieus te acteren, maken zij er een ‘Disney momentje’ van. Maar als ik voor de ruziescènes met spullen smijt, ha, dan zijn ze stil.

“Jaaaahaa, ziet er echt uit hè?” roep ik stoer. Ik kan zo in GTST of niet?” Er wordt hevig geknikt.

We gaan tot in de kleine uurtjes door en vallen thuis uitgeteld in slaap, flitsen van scènes kleuren de nacht zwart-wit. Met trots deel ik met jullie, mijn nieuwe videoclip DROP IT…

© Foto: Giovanca

Zwart-wit
De studio waar ik aan het opnemen was ligt in een beetje in the middle of nowhere, dus het duurde even voordat ik doorhad dat ik daar werd verrast met een zilveren harp. Frank Boeijen reikte me de prijs uit en alsof het niks was, sloot hij af met de zin ‘We kunnen wel even wat zingen?’

Help. Hij moet die uitzending bij Pauw en Witteman hebben gezien waar ik zwart-wit zong. Geen tijd om na te denken, zingen. Na afloop signeerde hij zijn nieuwste album voor me en Frank Boeijen met de camera en alle snoeren vertrokken weer. Wauw…

De uitzending
En ineens was het woensdag avond, 3 maart. De live uitzending van het Buma Harpengala. Ik blogde vorig jaar hier op viva.nl nog dat ik er te gast was. Oh wat had ik toen genoten van onder andere Gerard van Maasakkers, Ilse de Lange. Nu stond ik er zelf, bizar.

Even een impressie van achter de schermen? Nou, tegenover ons had je de kleedkamer van Paul de Leeuw en Erik van Tijn. Vlak naast ons de kleedkamer van Volendam. Ik moet zeggen, die Nick is dus heel gezellig. Hij bleek ook aan de Universiteit van Amsterdam te hebben gestudeerd. Een of andere economische studie, maar toen kwam er een hit en de rest is geschiedenis.

Je bent daar een hele dag dus je gaat vanzelf wel met mensen kletsen. George Baker daarentegen zat rustig in zijn ruimte een boekie te lezen. Iedereen was lekker aan het rommelen. Roel van Velzen, Xander de Buisonjé, Candy. Iedereen heeft dit al honderd keer gedaan dacht ik ineens. De zenuwen gierden door mijn lijf, mijn hoofd begon te bonzen en mijn mond werd kurkdroog.

Wondermiddeltjes
“Gaat het?”… “Gaat het?” Bezorgde stemmen, geritsel in toilettassen, van alle kanten werden paracetamolletjes en wondermiddelen aangereikt. Door de hoofdpijn veranderden mijn ogen in een soort visjes en ik dacht alleen maar, ‘verdorie, even doorzetten, je staat niet iedere dag met het Metropole Orkest op toneel, kom op, gaan!’

Na afloop stroomde de menigte naar de foyer. Mijn vader omhelsde me. Hij had de vissenogen op het podium herkend. Hij knipoogde alleen maar en hief zijn glas met bubbels.
Op mijn wandmeubel, staat nu een zilver harpje. Ik ben er blij mee en stof hem de hele tijd af.

CC foto: Éamonn

Schuifelen
Jaaaa, ineens was daar Sade! Niet in de levende lijve natuurlijk, maar in mijn cd speler. Toen de geruchten over haar comeback de ronde deden, sprong ik een gat in de lucht. Ik hield alle sites in de gaten en yes, tien jaar na ‘Loversrock‘, met die prachtige nummers als ‘King of sorrow’ en ‘By your side’, -helemaal grijs gezongen-, is Sade terug.

God, ik heb zelfs nog een keer romantisch met mijn vriendje staan schuifelen op ‘By your side‘. Ik weet het nog goed want dat had ik heel suave aangepakt, al zeg ik het zelf. Schuifelen kán namelijk iets lulligs hebben. (Ik ‘flashback’ even naar meerdere ongemakkelijke, houterige momenten op schoolfeesten).

Het probleem met ’schuifelen’ is, dat het op zich zelf al zó suf klinkt, dat het bijna gedoemd is om suf uit te pakken. Maar niet met mij! Oh nee. Ik had de woonkamer omgetoverd tot een warme, romantische ruimte met kaarsjes en wierook. Geloof me, Char zou er de ene boodschap na de ander hebben doorgekregen. Ik wachtte mijn vriendje in flikkerend kaarslicht op en startte de muziek.

Alles gezegd en gezongen
“You think I’ll leave your side baby, you know me better than thaaat.” Ik weet niet wat mijn vriendje ervan vond, maar ik werd emotioneel van haar muziek, tien jaar geleden, lang daarvoor en nu weer.
En ik heb vaak aan haar gedacht, me afgevraagd wat ze deed. Had ze misschien niet gewoon alles gezegd en gezongen wat ze wilde? Misschien was ze leeg. En moet je leegte delen? Kun je leegte delen?

Gelukkig klinkt Sade nog steeds als hoe ik mij haar herinner, sereen, melancholisch, sterk, geleefd, volwassen, kwetsbaar, ietwat duister en toch licht, alles behalve leeg. Je moet er van houden, maar als je benieuwd bent… het nieuwe album heet ‘Soldier of love’. Google ‘m, ga ‘m halen, draai ‘m terwijl je op de bank een boek leest, schuifel erop met je vriendje (of met je echtgenoot, echtgenote, wie je dan ook zo gek krijgt). Het is de moeite waard.

Ik hoop dat ze ooit nog een keer naar Nederland komt voor een concert. Maar tot die tijd blader ik gewoon in het cd boekje en kijk ik met een zweem van nostalgie naar oude beelden op youtube.

CC foto: ruben i

Miss H?
Miss H. is Amerikaanse zangeres die jarenlang op Broadway schitterde. Ze zat in de originele cast van Dreamgirls, ja dat vertel ik altijd als eerste! Maar nog cooler, ze opende voor Bill Cosby, Harry Belafonte en deed achtergrond voor zangeressen als Roberta ‘killing me softly’ Flack.

Na best een imposante carrière, werd ze in de jaren negentig naar Nederland gehaald om in musicals als Josephine & Mahalia Jackson te spelen. Mooie tijden waren dat. Zo heb ik haar ontmoet.

Miss H. vond Amsterdam eigenlijk wel een verademing en besloot gewoon ergens midden in de stad te gaan wonen. Ze inspireerde mij elke dag, bijna 15 jaar lang om te doen wat ik nu doe. Ik kon uren naar haar verhalen luisteren, in haar foto’s wroeten, door haar kast snuffelen in dat huis vol interessante spulletjes waar ik als een soort Tommy en Annika, hele middagen kon slijten. Ze was mijn Pipi Langkous. Ik was verslaafd aan dat vintage gevoel, het idee dat ik iets mee kreeg van haar verleden.

Gaffa tape
Op een dag was het voorbij. Miss H. ging terug naar Amerika. En ineens stond ik met rollen gaffa tape, in haar huis, om samen met een vriendin van haar zo’n beetje alles wat mij tussen mijn 18e en 32e had geïnspireerd, in dozen in te pakken. Alsof ze al mijn herinneringen mee terug nam. Foto’s, platen, boeken, doeken, affiches, brieven, beeldjes, haar hele hebben en houden werd verscheept.

Het huis bleef akelig leeg achter, maar miss H. had groot gelijk, op je oude dag moet je zijn waar je wortels liggen. Ik onderdrukte mijn verdriet en riep heel ambitieus dat ik haar binnen een paar maanden toch wel naar Nederland zou halen om op mijn plaat te zingen. Ja, ik riep maar wat.

Vereeuwigd
Maar Haa! Ik heb het gewoon gedaan! Mijn platenmaatschappij vond het goed en we haalden miss H. in januari naar Nederland om koortjes te zingen op mijn album. Heerlijk vond ze het. Oh en ik al helemaal; mijn grote voorbeeld stond mijn liedjes te zingen en vond ze allemaal prachtig.

Haar stem staat vereeuwigd op mijn albums en ik ben daar echt trots op. En al is Miss H. nu weer terug in Dallas, ze zit behalve in mijn hart ook nog in mijn koptelefoon! Ik kan niet wachten om haar de cd op te sturen. En terwijl ik dit tik denk ik: weet je wat? Ik ga er gewoon heen. Het is volgens mij aaaaasociaal duur maar hee, ik heb maar één miss H…

CC foto: Soul Portrait

Koopzucht
Lappen stof, kralen, kommen, er hoeft maar iets met een felle kleur in mijn ooghoek te schitteren of ik koprol de auto uit om het aan te schaffen. Terwijl de chauffeur geschiedkundige feiten over Kaapstad opsomde, verbloemde ik mijn koopzucht met geïnteresseerde knikjes. Ondertussen telde ik mijn Zuid Afrikaanse Rands en zag mezelf al met volle tassen naar huis gaan.

Dat ik van alles wilde kopen snapte hij. Maar waarom ik mijn centen nou aan ‘dingen van de straat’ wilde uitgeven…? “Ik breng je wel naar een écht winkelcentrum.” zei de beste man. Dus jawel, even later stond ik voor een hypermoderne Westerse shoppingmall met champagnekleurige puien. Het hele gebouw glom. “Dit moet je zien!” zei hij trots en trok me een gigantische healthstore in.

Vitamine aura
Ik moet zeggen, het zag er indrukwekkend uit, die healthstore. Niet te klinisch en ook niet te ‘geitenwollensokkerig’. Een beetje de Sissy Boy onder de natuurwinkels. En ze hadden alles. Kleurrijke schappen met biologische sokken, beddengoed en verantwoorde baby draagzakken. Maar ook wanden vol dingen in een naturel teint. Zie je het voor je? Buiten lonken waardevolle schatten, maar nee, wij lopen in de wondere wereld van gepelde nootjes, ayurvedische theeën, gezonde sappen en humus!

Amazing
Iedereen keek ook heel “low fat, earth friendly and organic” uit hun ogen. Vooral het personeel, dat ons zó vriendelijk begroette dat ik spontaan een flesje wortelsap en iets waar ‘glutenvrij’ op stond uit de schappen greep. Ik deed maar alsof ik de kralenwalhalla’s daarbuiten vergeten was en gooide snel nog wat zakjes amandelen in mijn mand. “Amazing!” zei ik nog (oh, erg!). We sloten aan in een lange rij bij de kassa waar onze aankopen in biologisch afbreekbare zakken werden ingepakt.

Marktfreak
Ik zag vanmorgen dat ik nog wat van die zakjes amandelen in mijn keukenkast had liggen. Beelden van Kaapstad flitsten even voorbij. Het zijn lekkere nootjes hoor, maar ik ben gewoon niet zo’n healthfreak. Ik ben wel een markt-freak. En al zijn onze Hollandse markten niet per se exotisch, ze leven! Ze ademen en je gulden is er een daalder waard. Dus ik hartje de markt, waar ik ook ben. Over een paar weken zit ik in Marokko, drie keer raden wat ik zééééker ga doen !

CC foto: a little tune

Ik sta net douchegels uit te zoeken. Ik heb namelijk in een blad gelezen dat douchen met spul waar iets van limoen in zit een enerverende werking heeft. “Ja sorry hoor”, zegt de stem. “Ik wil je er niet mee overvallen, maar ik zag je staan en…”

Joh! Er is geen betere plek voor een vrouwengesprek dan in een drogist. “Ik vind het een leuke vraag!” zeg ik grappend. -Ik voel me trouwens wel even een loser omdat ik maar twee maanden in mijn hele leven op een sportschool heb gezeten en dat is al twee jaar geleden. Als zij daar nog wèl sport, weet ze dat natuurlijk.-

Het nut van ergernissen?
Ik kijk zo sportief mogelijk uit mijn ogen en vertel haar dat ik natuurlijk een tapijt aan ergernissen kan uitrollen, maar daar niet altijd het nut van in zie. Mijn naaste kring kent die ergernissen natuurlijk. Maar om elke week in een blog schrijven waar ik me nou weer aan heb geërgerd, dat is gewoon niet aan mij besteed. Het heeft voor mij in elk geval niet het effect van: “Zo! Lekker, dat is er uit.”

“Máár”, zei ik, “ik ga als experiment in mijn volgende blog een erger-lijstje maken”, lijkt me wel lachen. “En als het nou oplucht, dan trakteer ik je op zo’n eh.. wonder-shake bij de sportschool. Heb ik tenminste een stok achter de deur om dat ook weer op te pakken.”

Dus daar komt ie, ‘mijn Jan Mulder momentje’
Ik erger mij aan:

• Boter in de pindakaaspot. (Iew!) Ik lust al geen boter en als je met je ‘boterige’ mes in mijn pindakaaspot zit, word ik wel een beetje panisch.

• Een afdruk van lippenstift op een ’schoon glas’. (Die niet van jou is! En dat je het dan niet doorhebt en iets geks proeft…)

• Mensen die met zo’n afkeurende blik naar anderen zitten te kijken in een restaurant of in de tram of trein. Oew, dat haat ik.

• Mensen die niezen of hoesten zonder hand voor hun mond (en dat had ik ook al voor de Mexicaanse griep uitbrak).

• Mensen die zeggen dat ze twitteren stom vinden maar wel precies weten wie er twitteren en wat er getwitterd wordt!

• Mensen die te koop lopen met het gegeven dat ze heel erg spiritueel zijn. (Ik vind mensen die het uitstralen zonder het steeds over zichzelf te zeggen een stuk interessanter!)

• Mensen die kleren terugbrengen vol kattenharen en dan heel verbaasd kijken en volhouden dat ze geen idee hebben hoe dat nou kan. (Ik werkte vroeger in een kledingzaak, dus dit is oud zeer.)

• Mensen die de ene keer wel groeten en de ander keer niet. (Make up your mind.)

• En mensen die liegen. Als ik weet dat iemand liegt, pendel ik tussen ‘het zielig vinden’, ‘er boos van worden’ en ‘me er aan ergeren.’

Enthousiaste genen
Zo! Nou… het lucht niet per se op, maar het kan voor de afwisseling ook geen kwaad. Ik ben denk ik gewoon opgevoed door het vrolijkste, meest giechelende en positieve mens dat ik ken, mijn moeder. En volgens mij hebben haar kinderen het enthousiasme voor dingen gewoon in het genenpakketje meegekregen. Ik ga die dame van de drogist natuurlijk wel op zo’n shake trakteren, want dat wordt mijn comeback op de sportschool

CC foto: Matt Biddulph