Een beetje rondkijken, boekje lezen, wat bijkletsen met de kapsters: ik vind het altijd heerlijk! Dat getut aan je haar in de wetenschap dat je een stuk mooier en frisser naar buiten wandelt dan dat je binnenstapte. Onwijs veel respect heb ik voor de meiden die altijd rigoureuse beslissingen nemen bij de kapper. Ik heb het me regelmatig voorgenomen, maar ik durf het uiteindelijk nooit!

Wekenlang heb ik manlief ermee lastig gevallen: ‘Hoe denk je dat donker mij staat? Denk je dat het mooier is dan blond dat ik altijd al heb? Of niet? Zeg nouhou! Eerlijk zeggen!’ Beide antwoorden, donker of blond, zijn niet wenselijk. Als hij suggereert dat donker misschien wel aardig is, vlieg ik de boom in! Hoezo, vind je blond niet leuk dan?! En als hij zegt dat hij blond het meest leukst vindt, vraag ik me af of dat echt zo is, want dat heb ik altijd al! Wat een dilemma’s..

Uiteindelijk doe ik dus altijd hetzelfde bij de kapper: highlights bijwerken en een stukje eraf! Zucht… Soms zou ik wel willen dat ik meer lef had met dit soort dingen. Elke keer als ik in de kapsalon kom, heeft mijn kapster weer een ander nieuw hip kapsel. Voor mij is dat helaas niet weggelegd. Dus deze week ook maar weer het bekende recept… Of heeft er iemand suggesties?!

Dit was alweer mijn laatste blogje! Ik vond het erg leuk om jullie een piepklein inkijkje te geven in mijn leven en natuurlijk wens ik alle nieuwe gastbloggers enorm veel succes toe!

CC foto: Motleypixel
(Dame is niet Lilian trouwens)

Als wij naar de film gaan,  gaan we altijd naar een servicebioscoop, ken je dat? Dat is een bioscoop met gezellige schemerlampjes, veel tortelduifjes en knopjes om je bestelling door te geven. Je drankje en bakje borrelnootjes worden tijdens de film gebracht. Op de rammelende euro’s en het irritante gefluister (‘M&M’s graag’, ‘Klein, middel of groot?’, ‘Uhh doe maar middel’, ‘Bruin of geel?’, ‘Hoe zat dat ook alweer met die nootjes? Ohw ja, doe maar geel!’) na is dat hartstikke gezellig en romantisch

De grappen van Theo Maassen waren goed maar –zeker voor ons dames- vaak bepaald niet romantisch! Oei! ‘Ik ben nog extremer dan Geert Wilders. Wilders is tegen hoofddoekjes voor vrouwen, maar ik ben tegen elke vorm van lichaamsbedekking van vrouwen!’. Naast mij wordt gebulderd van het lachen en ook achter mij lacht een man bij elke vrouwonvriendelijke grap zo hard dat de stoelen ervan op en neer gaan!

Tja, daar zit je dan als dames… Om de meeste grappen kan ik gelukkig ook lachen hoor! Theo Maassen vertelt in zijn show over hoe het was om een dochtertje te krijgen en wat dit met hem en zijn relatie heeft gedaan. Dan zie je deze man van harde grappen veranderen in een bezorgde, warme vader. En dat is wel mooi om te zien! Eigenlijk was hij helemaal niet met het krijgen van kinderen bezig, maar toen het meisje er eenmaal was vond hij het prachtig.

Ik vraag me af of dit altijd zo gaat of dat je er toch ‘klaar’ voor moet zijn. Sommige vriendinnen van mij –ik ben 24- zijn nu bezig met het krijgen van kinderen. Maar om heel eerlijk te zijn: ik heb daar nog helemaal geen zin in! Af en toe zie je natuurlijk wel kleine schatjes voorbij komen en ook met de uitreiking van de kinderlintjes (zie vorige blog) vind ik het heerlijk om deze kleine lieverds te zien glunderen.

Alleen: voor mij? Daar moet ik nog even niet aan denken hoor! Sinds een paar maanden woon ik nu met mijn lover samen maar dat geeft al genoeg stress: koken, boodschappen en poetsen. Ik zou werkelijk waar niet weten waar ik de tijd vandaan moest halen om te zorgen voor zo’n klein hummeltje! Want één ding staat voor mij vast: als je kiest voor een nieuw leventje dan moet je daar ook 100% de verantwoordelijkheid voor nemen.

CC foto: Foxtongue

In mijn woonplaats Oss, waar ik gemeenteraadslid ben, heb ik een paar jaar geleden voorgesteld om kinderlintjes te introduceren. Kinderen kunnen natuurlijk niet al 25 jaar vrijwilligerswerk doen, maar doen soms ook goede dingen voor de samenleving waarmee ze een voorbeeld kunnen zijn voor de rest.

Wat denk je van groep 7 die een demonstratie houdt tegen armoede? Of van Pam van 9 jaar die 48 kilometer schaatste voor de Nierstichting? Of van de 14-jarige Katinka die helpt bij de Voedselbank?

In de gemeenteraad werd er behoorlijk flauw op mijn idee gereageerd, dus toen besloot ik de uitreiking maar zelf te organiseren. Aanstaande vrijdag is het weer zover; dan worden er, voor de 3e keer, weer Osse, jonge helden in het zonnetje gezet.

Nu ben ik dus volop bezig met de voorbereidingen: een locatie regelen, de jury moet beslissen over de nominaties, de ouders van de gelukkige kinderen inlichten en een draaiboek maken voor de avond.

Maar wanneer je de ouders een keertje hoort slikken als je hen belt om te vertellen dat hun hummeltje genomineerd is, dan geeft dat veel voldoening.

Helemaal mooi is het om de stralende gezichtjes van de helden te zien wanneer ze het kinderlintje op de borst gespeld krijgen. Niet alleen volwassenen, maar ook kinderen verdienen het om af en toe eens in het zonnetje gezet te worden!

Foto: Hans van der Poel

Op de basisschool deden we een project waarin de bio-industrie ter sprake kwam. Ik weet het nog goed, mijn hoofd duizelde ervan. Ik kon me er niks bij voorstellen. Per jaar worden in ons land zo’n 15 miljoen varkens, 2 miljoen konijnen, 1,4 miljoen kalfjes (zes maanden oud), 350 miljoen kuikens, 4,5 miljoen eenden en 600.000 koeien geslacht. Onvoorstelbaar…

Veel mensen weten hier niets van of nog erger: willen hier niets van weten… Deze beesten zijn letterlijk en figuurlijk verstopt. We zien ze niet en de dieren zien heel hun leven geen daglicht. Behalve de dag dat ze naar de slacht gaan misschien. 95% van de dieren komt nooit buiten. Terwijl dat voor een dier toch het lekkerst is?

Dat moet toch anders kunnen! Wanneer ik over de bio-industrie lees, hoor of erover nadenk, maakt me dit heel verdrietig. Van kind af aan ben ik hier al mee bezig. Ik denk dat onze dieren beter verdienen.

Wat ik altijd ‘grappig’ hieraan vind, is de reactie van kinderen op het eten van vlees. Let maar op! Vraag het kinderen maar: geen een kind zal graag een dier opeten! Vaak vertellen we kids dan maar als smoesje dat de frikandel geen echt dier was. We durven onze kleine niet te vertellen dat de frikandel net zo’n lief dier was als we vanmiddag op de kinderboerderij zagen. Want we weten dat koters dit niet zullen accepteren.

Veel mensen vragen wat er nu mis is met het eten van een stukje vlees. Als dit in normale proporties en met respect voor het dier zou kunnen, is hier wellicht niet zoveel mee mis.

Maar in de bio-industrie mag een dier geen dier meer zijn en worden levende wezens als producten gezien waar geld op te verdienen valt. Kijk eens op de site van Wakker Dier, als je er iets aan wilt doen. Kun je meteen stemmen op de meest sexy vegetariër van Nederland

Voor wie ga jij?

CC foto: Royalty free images

Ga je huren of kopen? Ga je er alleen wonen of vraag je manlief mee? Neem je een spaarhypotheek of een beleggingshypotheek?

Verf je één muur in je kamer een kleur of toch alles wit? Ga jij langs bij de buren of moet je ze in jouw huis uitnodigen? Stuur ik verhuiskaarten?

Bij mij werd het kopen, manlief ging gezellig mee,  een spaarhyptoheek, de kamer is (na lang dubben!) toch wit, ik stond de avond van de sleuteloverdracht bij de buren op de stoep om kennis te maken en de verhuiskaarten ben ik vergeten.

Omdat ik wat minder bedeeld ben als het gaat om geduld, had ik natuurlijk al een strakke planning klaar vanaf de dag dat we de sleutel in ontvangst namen. Diezelfde dag kwam de stukadoor, werd er gekeken naar de elektriciteit en natuurlijk liep ik zelf in kluskleren door het huis om alles in de gaten te houden.

Van kluskleren heb ik er trouwens genoeg. Ken je dat? Oude spijkerbroeken, hempjes en schoenen. Nou ja, oud…van vorig seizoen! Te suf om nog aan te doen, te duur/leuk om weg te doen. Dan gaan ze op de kluskleren-stapel. Met als gevolg dat ik 10 broeken, 15 hempjes en 8 paar schoenen heb om één keer per jaar wat te verven…

Gelukkig is mijn wederhelft mega handig op klusgebied, zodat ik er gerust op kon zijn dat het goed kwam. Bij mij ging het nog weleens mis. Toen ik druk in de weer was met een grote beitel om het oude behang af te krabben, beitelde ik enthousiast een stukje vel van mijn eigen vinger; iehh!

Bij het zien van het eerste druppeltje bloed legde ik het loodje, flats daar ging ik onderuit! Gelukkig kon ik na een half uurtje rust en een pleister weer fanatiek verder.

Inmiddels woon ik sinds drie maanden in mijn eigen huisje. Heerlijk! Nog een hoop klusjes te doen, maar ik voel me al helemaal thuis!

Foto: Lilian Marijnissen

Mijn eigen weblog heb ik inmiddels alweer bijna 4 jaar. Enige ervaring met bloggen heb ik dus wel. Al moet ik toegeven dat mijn weblog toch meer over andere dingen gaat dan over persoonlijke. Daar schrijf ik over mijn werk, gebeurtenissen in Oss, het nieuws van de dag en de SP.

Natuurlijk af en toe ook wel over mijn privéleven. Dingen die me bezig houden. Mijn weblog ben ik gestart omdat ik het, als raadslid in de gemeente Oss, goed vind dat mensen kunnen lezen waar een raadslid zoal mee bezig is. Politiek staat nog veel te veel van mensen af. En zeker van jongeren!

Daarnaast is het internet natuurlijk een prima laagdrempelige manier voor mensen om contact met mij te zoeken. Ik krijg dan ook regelmatig reacties op mijn weblog of vragen en opmerkingen via de mailbox. Ik vind het heel belangrijk om goed bereikbaar te zijn voor mensen. Je bent ten slotte volksvertegenwoordiger dus dan moet het volk je wel weten te vinden

Op viva.nl wil ik proberen toch ook meer over mij persoonlijk te schrijven. Al zal dat misschien soms lastig worden want grote, maatschappelijke zaken interesseren mij nu eenmaal. Maar ik zal jullie vanaf vandaag een paar keer per week op de hoogte houden van mijn gedachtes! Laat me vooral weten wat je ervan vindt, dat vind ik leuk om te horen.

Ongetwijfeld zal ik schrijven over het samenwonen; ik heb sinds de zomer een eigen huis! Samen met manlief heb ik nu een eigen plekje. Dat brengt een hele hoop leuke (en soms ook net ff wat minder leuke…) dingen met zich mee. Maar daarover later meer.

Mijn Leo Senna (een 50 kilo wegende mooie bruine lobbes), mijn werk en de wereld houden mij ook bezig. Gisteren was ik een beetje verdrietig. Mijn favoriete club Feyenoord (ik heb een seizoenskaart van 010 en bezoek dus alle thuiswedstrijden!) verloor zondag van aartsrivaal 020. Ook wel bekend als Ajax, Amsterdam…met maar liefst 5-1; au!

Foto: Lilian Marijnissen

De Viva 400 is die lijst van 400 leukste , slimste, stoerste jonge vrouwen van Nederland die Viva nu al twee keer samenstelde. Vorige maand filmde collega Jessica nog de uitreiking van de tweede editie te midden van al die topvrouwen.

In de eerste editie stond Lilian Marijnissen (24) ook in die lijst van 400 leukste, stoerste, etc.. Waarom? Omdat ze dat is Zo was ze al op haar 4e samen met haar vader Jan Marijnissen, oud-SP fractievoorzitter, te zien op het verkiezingsaffiche van de SP voor de Tweede Kamerverkiezingen 1989.

Krap 14 jaar later werd ze geïnstalleerd in de gemeenteraad van Oss, op dat moment als jongste raadslid van Nederland. Voor haar 18e was ze als voorzitter van de Jongerenraad van Oss ook al actief voor haar gemeente. Met die club organiseerde ze onder andere een popconcert. Nu werkt ze bij de vakbond ABVAKABO FNV en ondertussen haalde ze nog even een Master politicologie.

Maar wees niet bang dat ze alleen over politiek/de SP/de vakbond kan praten hoor! Op haar weblog blogt ze over van alles: van dierenwelzijn, tot voetbal en van een concert van U2 tot een bezoek aan een voedselbank.

En deze maand doet ze dat bloggen hier op viva.nl Waar ze het precies over gaat hebben, vertelt Lilian wel in haar eerste eigen blog. Houd de site dus in de gaten voor haar maidenspeech (oftewel, haar debuutblog)!

Beeld: Lilian Marijnissen