Studente Media, Informatie & Communicatie.
* Haar motto: ‘Strong is the new beautiful’.
* Linda in vijf woorden: optimistisch, hardloper, cappuccino drinker, doorbijter, positief.
Linda heeft geblogd van 27 mei t/m 10 september.
Bovengenoemde informatie betreft deze periode.
Ga naar Linda's site!
© foto: Svenja Kaufman
Jaa, ook ik verlaat het bloggerschap. Als ‘blogger van de maand’ zijn mijn vier weken allang voorbij. Ik was zo enthousiast over de leuke reacties dat ik nog even ben blijven hangen. Maar nu is het tijd om definitief afscheid te nemen.
Mijn elevator pitch is klaar (elevator pitch: check). De netwerkbijeenkomsten beginnen hun vruchten af te werpen. Het praten over opdrachten gaat goed. (Netwerken: check) (Acquisitie: check). Nu de volgende stap: praten over geld. (UNcheck!)
In Sex and the City zegt Carrie: In New York Amsterdam ben je altijd op zoek naar een baan, een vriend of een woning. Als je twee van de drie hebt, mag je jezelf gelukkig prijzen. Ik heb er twee. Een vriend én een woning. Toch ben ik niet volmaakt gelukkig.
Kun jij het nog? Een week zonder internet? Ik word nu op harde en meedogenloze wijze getest. En ik heb het er verdomd moeilijk mee.
Gisteren torste ik mijn lichaam in bikini en ging ik zwemmen. Na het bestuderen van menig man in het zwembad, viel me één ding op: elke jongeman harst tegenwoordig zijn borsthaar. Is dit een nieuwe trend?
Het is nu ruim een jaar geleden, het verkeersongeval met als gevolg een verbrijzelde elleboog. Gisteren was het dan eindelijk zo ver, mijn (voorlopig) laatste ziekenhuiscontrole.
Afgelopen week was ik in een voorstad van Londen, vanwege een familiebarbecue. We besloten er een paar dagen in de hoofdstad aan vast te plakken. Maar ik ben –heel decadent- al tig keer in Londen geweest en heb al, ik schat zo’n twintig keer, een snap shot van de Tower Bridge gemaakt.
Mijn eerste luisterboek kreeg ik vorig jaar, in het ziekenhuis. Ter vervanging van een gewoon boek dat ik niet goed kon vasthouden. Dat boek heeft me door menig ziekenhuisnacht geholpen. Daarvoor kende ik luisterboeken alleen van mijn oma, die bijna blind is.
Ineens zie ik in de supermarkt ‘brillenmensen’. Ze zijn me nooit opgevallen. Brillenmensen zijn er gewoon. Net zoals hondenmensen. Die lopen ook onopvallend over straat met hun accessoire. De hond, de bril, de wandelstok, het gehoorapparaat. Het past bij ze. Het staat. En over drie weken word ik een van hen. Ik hoor bij een club, de brillenclub.
In februari stuurde ik mijn meest bizarre verjaardagsuitnodiging. Niet dat ik toen jarig was, maar ik wist dat mijn verjaardag dit jaar niet in het teken zal staan van familie-vrienden-taart en een borrel, maar in het teken van hardlopen.
Het is een warme zomerdag. De wind waait over het Nederlandse strand alsof het zijn laatste adem uitblaast. Vloed verandert langzaam in eb. De golven trekken zich terug. Een rode avondzon beschijnt ons met zijn laatste stralen. Samen met goede vriendin J. nip ik genietend van een rosé.
Gedurende de vier jaar dat ik in Amsterdam woon, staat een groot barbecuefeest in het Vondelpark bovenaan op mijn ‘to do list’.
Grey’s Anatomy-fans opgelet: een nieuwe ziekenhuisserie is in aantocht! Dit keer niet met een ietwat zeurderige hoofdrolspeelster als Meredith Grey, maar met een krachtige, humoristische Christina Hawthorne, gespeeld door Jada Pinkett Smith.
Die Eric Bouwman, toen in ‘Idols’, vond ik hem wel een goede kop hebben. En dat ie in ‘ONM’ ging spelen, had ie toch mooi voor elkaar, vond ik. En nu?
Ik negeer orders. Vanaf vandaag overtreed ik elke dag een geschreven regel. Stoppen voor rood, de maximum snelheid, er moet veel gebeuren wil ik lak hebben aan wat verstandige mensen mij adviseren. (Hier mag je vijftig, deze weg mag je niet in, bij deze kassa mag je alleen pinnen.)
Een maand lang bloggen over de operatie en de gevolgen daarvan. Da’s makkelijk, er zijn genoeg bloederige, gênante en interessante details te vermelden. Toch moeten al die ziekenhuisblogs wel een beetje boeiend blijven. Daarom dit keer een vlog.
Ik dacht: ‘Als internetjunkie en Appleverslaafde blog ik makkelijk vanuit mijn ziekenhuisbed. No problemo. Tegen Sheila zei ik: ‘Mijn MacBook kleeft aan mij, die neem ik overal mee naar toe. Een nieuwe blog staat er binnen no-time op.’ Maar de werkelijkheid is anders.
Morgen ga ik onder het mes. En ik kan je zeggen: ik zie ertegen op. Dit door één zin die de chirurg me tijdens mijn laatste afspraak in het ziekenhuis vertelde: ‘Er zijn drie mogelijke complicaties waarop gewezen moet worden.’
Ik weet het nog zo goed, die dagen dat ik in de bieb zat te zwoegen op mijn scriptie. Dat ik de krant ’s avond in bed vluchtig doornam in plaats van ’s morgens rustig met een kop schuimige cappuccino. De laatste scriptieweek was bizar.
Deze week is de meest bizarre week uit mijn studentenleven. In plaats van te genieten van het mooie weer en leuke feestjes, profiteer ik van de faciliteiten die de Openbare Bibliotheek Amsterdam mij te bieden heeft.
Ik verwacht een belangrijk telefoontje. Daarom is mijn iPhone nu mijn trouwste vriend. Nooit is hij verder van mij verwijderd dan een meter of vijf. Hij heeft al weken niet meer uit gestaan. Ligt op de wc als ik onder de douche sta en is ingesteld op de hardste ringtone.
Stel je doet mee aan de webstrijd. Schopt het tot in de longlist, bijkans tot in de shortlist (die wordt vrijdag bekendgemaakt!) en dan… dan word je er pardoes door mij uitgegooid. Heel bruut.
