Om er maar eens een prachtig cliché in te gooien: de koek is op. Ik begon in april vorig jaar met het bloggen over mijn New York-periode en alles wat daarbij kwam kijken. Daarna weer terug in Nederland, relatie opbouwen en werk zoeken. Genoeg stof om over te schrijven. Maar nu mijn voorheen tumultueuze leventje in wat rustiger vaarwater is gekomen, ben ik een beetje uitgeblogd.

Drie keer per week een blog online knallen is niet alleen best wel een hele klus, het is een levensstijl. Je bent constant bezig met je belevenissen en bevindingen door een blogfilter halen: kan ik hierover schrijven? Hoe giet ik dat in een blog? En op het laatst ging dat gewoon iets minder soepel dan ik zou willen. Dus tijd voor wat anders voor mij, en wellicht een nieuwe blogger voor jullie.

De komende paar weken zullen er nog vaak bloggerelateerde gedachten door mijn hoofd schieten: ‘Oh, ik heb nog niets gepost deze week!’ of ‘Jammer dat ik uit mijn broek ben gescheurd, maar leuk voor een blog’. Dat wordt afkicken, dus. En daar heb ik vier heerlijke weken de tijd voor. Ik vertrek deze week naar Los Angeles voor de kick off van road trip: drie weken lang door Amerika crossen en daarna een weekje uithijgen op Hawaï. Even afstand nemen van het toetsenbord.
Daarna ga ik hard werken aan de schrijfprojecten waar ik mee begonnen ben en zie ik wel wat er nog meer op mijn pad komt. Ik kijk er erg naar uit.

Hoewel ik helemaal achter mijn beslissing sta, neem ik met pijn in mijn hart afscheid. Anderhalf jaar mogen bloggen voor een van de best gelezen vrouwensites van Nederland is natuurlijk niet niks. Ik zal het hele Viva-blogbestaan wel missen. Ik zou liegen als ik zeg dat ik er nog geen traantje om heb gelaten.

Dag lieve Sheila (de allerliefste en tofste redactrice ever), WordPress, foto crop-programmaatjes, mug shots en (stille en mondige) lezeressen. Bedankt voor alles.

 * No worries, ik zal niets over de inhoud en de afloop vertellen. Ik ga me alleen een beetje druk maken over de enorme slachtpartijen, wat geen verrassing is bij een Tarantino-film*

Voor een goed verhaal, Brad Pitt en magnifiek filmwerk zou ik een spatje bloed en wat rondvliegende hersens hier en daar best door de vingers kunnen zien (letterlijk, waarschijnlijk). Ik wilde bewijzen dat mijn filmsmaak breder is dan uitsluitend ‘romantische komedies’. Vol goede moed ging ik dus in de stampvolle bioscoopzaal zitten.
Maar bij de voorfilmpjes, die toch altijd model staan voor het genre van de hoofdfilm, had ik al een paar punten vóór me uitgekozen waarop ik mijn ogen veilig kon laten rusten, zonder het scherm te hoeven zien. Het achterhoofd van je jongen schuin voor me, het uitganglampje op de muur en als noodoplossing gewoon mijn bezwete vingers die friemelend op mijn schoot lagen. Dat beloofde niet veel goeds.

Dankzij mijn open instelling heb ik zeer genoten van het fantastische acteerwerk, de goede verhaallijn en de typische Tarantino-esque verfilming (die zelfs ik, als niet-liefhebber, herkende.) Maar toch kon dit alles niet voorkomen dat ik in volledige shocktoestand de zaal verliet. Op de terugweg naar huis begon de welbekende discussie: Waaróm? Waarom zoveel bloed, agressie, het doelloos overhoop knallen van mensen, werkelijk misselijkmakende beelden van processen waarover ik om twee redenen niet uitweid: ten eerste omdat ik er niet aan terug wil denken en ten tweede omdat ik dan teveel van de film verraad.

Om het verhaal goed over te laten komen? Onzin. Je kunt een verhaal even goed neerzetten zonder die inmiddels op mijn netvlies gebrande beelden. Wat is er gebeurd met het fenomeen ‘laat ook wat aan de verbeelding over’? Dat werkt soms sterker dan het ook daadwerkelijk laten zien. Of ik het niet knap vind dat ze het er zo echt kunnen laten uitzien. Ja, dat vind ik. Maar dat wil nog niet zeggen dat ik er graag naar kijk.

Als je het niet als prettig beschouwt om elk detail van een scalperende Brad, een (in close up) uit elkaar spattende Duitser en een levensechte opname van hoe een mes door een mensenhuid snijdt te aanschouwen, ben je meteen een mietje, een chickflick-liefhebber of een zoetsappige romanticus die nergens tegen kan. Prima, dan ben ik dat maar. Ik schaam me er niet voor dat ik liever met een fijn gevoel de tv uitzet (of de bios verlaat) dan met horrorbeelden op mijn netvlies.

Toch vind ik het jammer, want als die slachtingen iets smaakvoller in beeld gebracht waren, had ik het écht een goede film gevonden. Een geweldige cast, veel humor, er werden heel realistisch vier verschillende talen gesproken (in tegenstelling tot films die zich in het buiteland afspelen terwijl iedereen toch zomaar Engels spreekt), en het was een goed opgebouwd verhaal. Dus laat je je niet tegenhouden door een lijkje meer of minder? Zeker gaan!

Foto SXC: leocub

Op het laatste moment werd er besloten om de gok toch maar te wagen en de barbecue aan te slingeren. Goed idee, want het bleef droog. Maar binnen een paar uur werd mijn feestelijk paradijsje omgetoverd tot slagveld, waar resten barbecuesaus, cocktailingrediënten en marshmallows de enige overlevenden waren. Ondanks woeste arbeid vooraf, en de daarbij behorende stress, en opruimwoede achteraf, is mijn huis nog steeds één grote bende.

Hoewel ik zelf geen hap vlees op heb (dankzij alle soesjes en stokbroodjes had ik er gewoon geen trek in) was het hele gebeuren een succes. Vooral de cocktails die ik moest en zou maken sloegen in als een bom. Moet je proberen: Strawberry White Chocolate. Héérlijk! Smaakt naar een lekkere aardbeienmilkshake met witte chocolade. En alcohol. Wat wil een mens nog meer? Zelfs ík kan ze maken: verse aardbeienpuree, witte chocoladelikeur, room, gecrushed ijs, beetje water en wat geraspte witte chocola erover heen. Mmm!

Wel sloeg de apartheid toe: mijn familie binnen aan tafel, en ‘de koude kant’ buiten bij de barbecue. Nu was het buiten ook nogal aan de koude kant (whoehaha, wat een humor), en de familie van mijn vriend is blijkbaar wat warmbloediger dan de mijne. Maar ach, dat mocht de pret niet drukken.

Ondanks woeste arbeid vooraf, en de daarbij behorende stress, en opruimwoede (die duurt bij mij nooit zo lang) achteraf, is mijn huis nog steeds één grote bende:

Ik ben eindelijk, na zeven jaar wachten, weer in het weekend jarig. En dan ook nog op een zaterdag, dus dit zou een tópverjaardag moeten worden. Dus sinds er enigszins weersvoorspellingen bekend waren voor morgen, check ik die een paar keer per dag met grote nervositeit. Ik was bang dat mijn hart het zou begeven en ik mijn verjaardag niet eens meer zou halen toen ik zag dat het zou gaan regenen. Negentien graden, een wolkje en een drupje. Rampscenario, dus.

Nu weet ik dat die voorspellingen nogal eens kunnen veranderen. Een ook al staat er een drupje, betekent dat nog niet dat je drijfnat met je feestmuts en je taartje in je tuintje komt te staan. Maar de weermannen zijn er nog niet uit. Dan weer ’s middags regen, dan weer ’s morgens, dan weer helemaal niet. Hoe doen mensen die gaan trouwen dat? Hoe kan elke bruid niet compleet grijs op haar bruiloft verschijnen, alleen al door de weer-stress. En natuurlijk is een feestje net zo gezellig als het regent, toch zouden een paar zonestralen mijn verjaardag een flink stuk veraangenamen.

Maar tot op de dag van vandaag weet ik nog steeds niet of ik mijn feestje nu binnen of buiten vier. Want lekker ouderwets barbecueën is toch wel erg handig. Mijn vriend en broer mogen dan lekker in de hoek worstjes bakken. En ik verwelkom de gasten, open mijn cadeautjes en wuif een keer richting keuken waar het drinken staat. Ik ben namelijk niet zo’n held als gastvrouw. Ik voel me altijd beter bij een grote tafel met wat hapjes erop, en mensen wegwijs maken in de keuken en dan kunnen ze zelf wat pakken als ze dorst hebben. Net zo gezellig, vind ik.

Maar dat moet het wel droog blijven. Want als we niet kunnen barbequen moet ik het ondenkbare doen: hapjes gaan maken. En dan weet ik zeker dat het een regelrechte ramp wordt. Want mijn tweede naam is nou niet bepaald ‘keukenprinses’.
En nu is het vrijdagmiddag en ik moet toch hoognodig boodschappen doen. Maar ik heb de knoop nog steeds niet doorgehakt. Wel of geen barbecue…

Wel heb ik alvast heel schattige soesjes besteld in plaats van taart. Maar het avondeten..? Zou ik weg kunnen komen met een pizza? Of wat soep met stokbrood en salade? Of gewoon sushi laten bezorgen..? Maar wat als mensen daar niet van houden? Wat als mensen écht honger hebben? Stress!

Ik word morgen dan wel maar één jaartje ouder, maar het voelt alsof het er tien zijn! Goh, ben ik toch zomaar ineens 36…

Foto SXC: Mishel_Sun

Zeker niet als je freelancer bent en er dus van je verwacht wordt dat je een gedegen administratie bijhoudt. Bij mij bestaat dat uit een paar felgekleurde mappen en her en der een stapel papieren. Als je dat rommelig vindt klinken had je een paar maanden geleden eens bij me moeten rondkijken. Wat enveloppen op de vensterbank, een paar losse flodders folders op mijn bureau en de rest propte ik in mijn persoonlijke opbergsysteem: de grote lade onder mijn bureau. Die mappen zijn dus een grote professionalisering binnen mijn kantoor, dat begrijp je.

Maar desondanks was ik nog niet helemaal klaar voor het grote denk- en rekenwerk in april. Uitstel dus. En nog presteer ik het om tot de laatste week te wachten. En nu is het, net als normaal in april, stressen.

Maar niet voor mij. Wel voor mijn oom. Hij moet die chaos van mij zien om te toveren tot een prachtige, en hopelijk gunstige, inkomstenopgaaf. Want hij kan wonderen verrichten. Nu vind ik iedereen die binnen een minuut een rekensom met een uitkomst boven de tien kan oplossen een ware held, maar dat ter zijde. Hij weet de meest voordelige berekeningen te maken, zonder zich schuldig te maken aan fraude, creatief boekhouden of whatever nog meer niet mag van de mannen in Apeldoorn. Ik zou heel snel té creatief worden. Alle tijdschriften en boeken zijn vakliteratuur, alle reizen zijn beroepsmatig, want zeg nou zelf: daar schrijf ik dan toch ook zeker over? En zo niet, doe ik er in ieder geval ladingen inspiratie op. Elk cadeautje zou ik wel op kunnen voeren als relatiegeschenk en grenzeloos shoppen gaat onder het mom ‘representatieve kosten’. Maar goed dat ik daar ‘een mannetje’ voor heb.

Ik zit nu in de trein en ben op weg naar mijn wonderwerker. Bepakt en bezakt met een laptop vol Exel-schemaatjes, een greep uit de selectie gekleurde mappen en een paar losse blauwe enveloppen. Mijn handjes zijn al aardig klam, aangezien ik zo meteen mijn rugzak op zijn tafel ga omkiepen en moeilijk kijkend en bijtend op mijn onderlip moet aanzien hoe hij zijn weg baant door de chaos. De volgende woorden zullen hem moeten opbeuren:

Ik verzeker je, lieve oom, dat er aan het eind van de lange tunnel vol chaos licht is. Licht, in de vorm van een milde aanslag voor mij en een grote fles wijn voor jou. Ik bedoel dit op de aardigste en dankbaarste manier ooit; Hoe milder de aanslag, hoe groter de fles wijn. Dat snap jij ook wel.

Foto SXC: MeHere

Totdat ik hoorde dat er alleen maar trance gedraaid zou worden. Ik werd gevraagd om mee te gaan naar ‘een standfeest’ (wat later dus ‘Sunset Grooves’ bleek te zijn) en dan denk ik persoonlijk aan leuke loungemuziek, beetje pop, beetje van alles wat, kortom: beetje toegankelijk. Ik houd niet van trance. Ik kan er niet op dansen, ik vind het teveel van hetzelfde en ik houd niet zo van de massa’s mensen die er op af komen. Ik weet het, vooroordelen hebben mag niet. Generaliseren ook niet. Maar ik houd niet zo van het sfeertje. Er hang altijd iets in de lucht, iets agressiefs of zo. Bij de Dance Parade heb je dat ook soms. Dus iets in me zei dat ik het niet naar mijn zin zou gaan hebben daar. Ik belde af.

Al vanaf het station in Rotterdam las ik tweets dat de sfeer onheilspellend was en dat er al verschillende relletjes waren. Ik dus blij dat ik met mijn minipizzaatje op de bank zat. Op het strand aangekomen hebben mijn vrienden maar meteen rechtsomkeert gemaakt, want al vóór de veiligheidspoortjes was het knokken. En vanmorgen bleek het daar niet bij te zijn gebleven: een dode door een schietpartij en een aantal gewonden.

Ik weet dat het nogal een open deur is, maar toch: ik snap dit niet. Waarom naar een sociaal evenement gaan, waar mensen komen om plezier te hebben, om daar eens even flink te gaan rellen? Want als je een pistool meeneemt doe je dat heus niet omdat je broekzak anders zo leeg aanvoelt.
En blijkbaar was het niet slecht één gek die daar rondliep, want toen de politie wilde optreden, keerde de menigte zich ook tegen de agenten. Waarom!? En waarom ‘Feyenoord hooligans!’ gaan roepen als je op een strandfeest bent? Wat heeft dat achterlijke voetbalhooliganisme nou weer met zon, zee en strand te maken?

Ik peins er niet meer over om naar zo’n strandfeest te gaan. En ik hoop dat mijn vrienden er ook zo over denken. Ik word daar dan heel sentimenteel van; Ik had daar ook gestaan kunnen hebben, als mijn onderbuikgevoel minder accuraat was geweest. En mijn vrienden stónden er bijna, als ze niet zo slim waren geweest om meteen weer weg te gaan. Wat als zo’n kogel jou toevallig raakt. Voor je het weet kom je lek terug, als je dan nog terug kunt komen…

Foto SXC: Pushbeyond

Als je ongeduldig bent moet je niet gaan les geven, want dan word je helemaal gek. Gelukkig bezit ik het geduld-gen. Zelfs als een cursist na een negende uitleg nog niet begrijpt dat je ‘lopen’ met een o schrijft en ‘ik loop’ met dubbel o, dan leg ik met alle plezier nog een keer de spellingsregels uit. Als een luie student na verschillende drills het nog steeds presteert ik eten te zeggen, bonk ik niet mijn hoofd drie keer tegen de muur. Nee, ik leg nog eens het verschil uit tussen de infinitief, de stam en de vervoegingen in de eerste, tweede en derde persoon, en hoop dat hij er deze keer wel iets van opgestoken heeft.

Als iemand in de derde week van een cursus nog steeds vanavond ik ga naar de film zegt, vertel ik met een zachte glimlach dat er sprake van inversie is als je de zin begint met een ander zinsdeel dan het onderwerp. Ik doe nog een paar voorbeeldjes op het bord en maak wel honderd ‘omdraai’-bewegingen met mijn hand. Geen probleem, plakje cake. Dat is mijn taak.

Maar deze week moet ik tot mijn spijt bekennen dat ik een paar steekjes heb laten vallen. Of het nu komt doordat deze groep de definitie van intensieve taaltraining niet helemaal begrijpt en daarom klaagt over dat het zo veel en zo moeilijk is, of omdat mijn batterijtje met de sticker ‘energie & geduld’ een beetje op aan het raken is… Ik weet het niet. Wel weet ik dat ik er erg veel moeite mee had om een vriendelijk edoch professionele glimlach op mijn gezicht te toveren toen een eigenwijze Russische na twee dagen uitleg over de verleden tijd, toch schreef: Ik gegeet kaas, giesteren.

En toen de Australiër, die ‘s middags gewoon werkt en dus geen tijd heeft voor de verplichte 5 uur zelfstudie (maar wel elke avond in de kroeg hangt), tussen alle bollocks-en door nog steeds hij bent zegt, kijk ik iets minder enthousiast en ‘het geeft niet, het is ook moeilijk maar ik leer het je wel’-achtig uit mijn ogen dan normaal.

Als zelfs ik, je weet wel, die oase van rust, me begin te ergeren aan fouten van studenten, is er maar een conclusie mogelijk. Ik ben toe aan vakantie.

Foto SCX:  ralaenin

Wat kan mij dat nou schelen, dacht ik nog. Ik laat toch ook mijn bezoek niet vol trotst mijn mug shots zien. Maar toen ze een foto van haar echo uit het envelopje toverde, kon ik alleen maar mijn mond open laten hangen grote ogen op zetten. ‘Wát! Echt!? Nee… Echt! Ahhh, wat gaaf!’ En dat zo’n minuut of tien. En ik voor het echomoment maar roepen dat ze zoveel was afgevallen. (Ik dacht dat je altijd aankwam van een baby kweken, maar ok).

Ik heb veelvuldig tijdens het lunchen met haar over baby’s en vooral de al dan niet aanwezige wens ze te krijgen gepraat. Ze wilde wel, manlief op zich ook wel, maar nu nog niet. Het kwam steeds niet zo goed uit. Eerst verhuizen, toen de bruiloft, toen haar bedrijfje opstarten…

Op haar verjaardag in maart vroeg ik met een knipoog waar de beschuit met muisjes waren. Ze begon hevig te blozen en haar man verlegen aan te kijken. Ze stamelde iets over dat ‘dat nog wel even duurde hoor’. En zelfs tijdens een bagel de week erop ontkende ze nog hartgrondig, terwijl ik toch écht zeker wist dat er meer aan de hand was.
Nu bleek dat ze op haar verjaardag al gestopt was met de pil. Zie je wel!

En dat lijkt me nou zo moeilijk. Zo’n ontzettend belangrijke stap in je leven en je kunt het met bijna niemand delen. Ik zei nog tegen mijn lovah op de heenweg dat we het er maar niet meer over moeten hebben. Al die zinspelingen op gezinsuitbreidingen moeten op den duur wel erg vervelend worden. En wat als het nou niet lukt? Of wat als ze het er nog niet over eens zijn. Komen twee van die mafkezen aan met opmerkingen als ‘Voor jou zeker geen wijn vanavond?’ en ‘Is de babykamer al geschilderd?’. Niet zo handig.

Maar gelukkig niets van dat alles. Ik kon de hele avond alleen maar glunderen. Ik vind het zó gaaf! Ik ken niemand in mijn naaste omgeving die zwanger is of zwanger is geweest. Mijn schoonzus heeft wel twee kinderen, maar van de zwangerschap, bevalling en kraamvisite e.d. heb ik niets meegekregen.

Ik ben benieuwd naar alle ervaringen en ik kan niet wachten op mijn volgende bezoekje. En vooral niet op de shoptrip die daaraan vooraf gaat. Dat ik (nog) geen kinderen wil, wil niet zeggen dat ik het niet leuk vind om in babyzaakjes rond te neuzen!

Foto SXC: NathanW

Het was niet meer zo fijn op de weide, dus zochten ze een andere plek. Ineens zag één koe de sloot. “Kom, daar moeten we heen. Daar is het veel mooier dan hier!” zei de koe en hij ging de sloot in, en een paar volgden. De boer was blij, want eigenlijk wilde hij van de koeien af. Hij vond de weide wel mooi, maar die koeien vond hij maar niks. Ze aten al het mooie gras op en verpestten zijn uitzicht.

Maar soms riepen de oude vriendjes van de koeien hen en klommen ze weer uit de sloot. Dat waren ze gewend, daar kwamen ze vandaan, en om eerlijk te zijn werd het soms ook wel weer erg druk in de sloot. Wat oh, wat waren er soms veel koeien.
Zo veel dat er soms een paar koeien weer weg wilden, terug naar de weide. Vol = vol. Ze bouwden zelfs trappetjes, hijskranen en springplanken om zó, poef, ineen keer weer uit de sloot te komen. De boer van het landgoed zag het hoofdschuddend aan, maar liet de koeien maar even hun gang gaan. Al dat gehannes met die trappetjes en springplanken… Hij vond het maar niks. Maar ze zouden vanzelf wel inzien dat het in de sloot beter is dan op de weide, dacht hij.
Hoewel ze wisten dat de weide dor, grof en vervelend was, klommen ze uit de sloot, tegen beter weten in. Het was ook wel erg makkelijk. Er waren zoveel koeien, dat ze elkaar hielpen om de sloot weer uit te komen. Want als er één uitklom, volgden ze allemaal.

De bezoekjes aan de weide werden steeds korter (daar zorgde de boer natuurlijk wel voor!) en de koeien beseften dat het in de sloot veel beter was dan op de weide. Ze werden ook een dagje ouder. De sloot werd dieper, nóg mooier en alle hijskranen, de springplanken waren versleten en werden weggehaald. Gelukkig hielp de knappe boer de koeien met deze zware arbeid. De koeien werden steeds ouder, en gingen verhuizen. Lekker naar een koeienbejaardentehuis, ver daar vandaan. De koeien wilden niet meer uit sloten klimmen. Ze wilden gewoon lekker bridge en bingo spelen op hun oude dag. Zo keerde de rust weder op de weide en kon de boer genieten van het mooie uitzicht en de rust.

En als een heel klein verdwaald, bejaard koetje soms toch nog stiekem even de sloot uit wilde, vertelde de knappe boer mooie, lieve verhalen over hoe mooi de sloot is, en dan gingen de koetjes zo, hup, die sloot weer in.

Of de koetjes nog lang leefden weten we nog niet. Maar ze zijn erg gelukkig ín de sloot.

Foto SXC: Speedy2

Ik ben, na bijna één jaar na mijn korfbalrentree, voor het komende seizoen drie teams hoger geplaatst. Zomaar, pats, van het zevende naar het vierde. Nou, niet zomaar. Ik heb, uiteraard, om opheldering gevraagd, want ik vond het nou niet bepaald een logische keuze.
Want, lieve mensen, ik zal eerlijk zijn: ik kan eigenlijk helemaal niet zo goed korfballen. Ik mag vroeger dan wel niet weet ik veel hoeveel jaar samen met mijn broer de sterren van de korfbalhemel hebben gespeeld, en ik mag dan wel degene zijn met het hoogste percentage trainingsbezoeken, maar op zijn zachtst gezegd zal ik Ahoy nooit halen. Misschien weer om een stukje te typen over mensen die het wél kunnen, dat dan weer wel.

De reden van de wedstrijdcommissie was simpel: ‘We willen graag jonge mensen in de hogere teams en we dachten dat je het wel aankon.’ Ik weet niet wie ‘we’ zijn, maar één ding is zeker: Dat zijn geen mensen die mij eens even goed hebben staan observeren tijdens een potje ballen.
Ik heb een heel lieve teamgenoot die me probeert te coachen, maar al die termen zijn totale lost concepts voor mij: voorsnijden, een zij/uit-beweging maken, de eerste positie pakken, dat soort dingen. En als ik weer eens als een kip zonder kop kom aangesjeesd roept hij ‘En nu die actie maken!’ Dan gil ik in het voorbij gaan (of terwijl ik op een tegenstander stuit): ‘Wélke actie!’ Dan schetst zo’n beetje het juiste beeld van een korfballende Marijn op het veld.

En als hij dan later met wilde armgebaren mij probeert duidelijk te maken ‘welke lijn ik moet kiezen’ en dat ik moet ‘voorverdedigen’ of ‘die paalpositie moet pakken’, knik ik maar pseudo-begrijpend. Die arme man doen ook zo’n zijn best.

Maar goed, nu moet ik dus de wedstrijdcommissie ervan overtuigen dat ik écht niet weet waar ik mee bezig ben. Maar serieus, mensen, je hoeft geen Mart Smeets te zijn om dat te zien. Vijf minuten een camera op die achterlijke bewegingen en moeilijke gezichten van mij en je weet het.
Leuk idee voor een vlog, dan kunnen jullie oordelen. Misschien kan Nynke dan voor mij een ‘Free Marijn’-actie op touw zetten: Ga weg uit het vierde! Ga, je hoort er niet thuis! Free Marijn!

Bij ons thuis liggen standaard drie kranten, en dat allemaal vanwege het werk van mijn ‘Significante Andere’. Ook is hij geabonneerd op Voetbal International en Sportweek. En ik fleur dat zaakje op tafel een beetje op met de Viva. (Natuurlijk.) Dus aan ons zal het niet liggen.
Mediakenners speculeren al tijden over de onzekere toekomst van de krant. Met de opkomst van internet, en nu zeker mobiel internet, hebben de kranten het zwaar. Mede dankzij De Crisis zeggen mensen hun abonnement op en willen bedrijven niet meer adverteren. Sommigen voorspellen dat er over een jaar of twintig geen kranten en tijdschriften meer zijn, anderen beweren dat men altijd behoefte zal blijven hebben aan iets tastbaars.

Ik hoop dat de laatste voorspelling waar zal zijn. Ik denk dat het aanbod in tijdschriften en kranten op een gegeven moment flink zal afnemen. Er zal minder keuze zijn en verschillende media zullen gaan fuseren.
Je ziet nu al dat een website van een blad minstens net zo belangrijk is als de print zelf, en waarschijnlijk zijn de rollen straks helemaal omgedraaid. Over een paar jaar is het blad Viva vast een klein onderdeel van Het Grote Viva.nl. Een soort geprinte samenvatting van wat er op de site gebeurt.
En met de kranten nog veel erger. Misschien zijn ze aan het uitsterven. Een kijkje op Nu.nl vertelt je ook wat er aan de hand is in de wereld. Je bent meteen op de hoogte, het kost (op je internetabonnement na) niets en je hebt geen afval.

Ik hoop dat het zo’n vaart niet loopt. Ik vind het heerlijk om ’s morgens even wat koppen te snellen op de bank onder het genot van een bakje Brinta. En het plezier van in de tuin of het park met een tijdschriftje is onvervangbaar. Zoiets via je telefoon lezen is bijna geen doen. Denk aan een vermoeide scroll-duim en moeilijk leesbare teksten vanwege zonreflectie op het schermpje.

Maar misschien word ik zó teleurgesteld door de innovatie dat mijn nageslacht vraagt: “Mam, op school bij geschiedenis ging het over *trekt een vies gezicht* ‘kranten’. Vale, losse, papieren met informatie erop. Is dat niet raar, mama? En hoe zag dat er dan uit, mama? Vertel nog eens hoe dat dan klonk mama, het geritsel van een krant.”

Nou, mijn kind. Als jij op je smartphone ‘Marijn, Viva, uitsterven van kranten’ intoetst, zie jij een stukje over en een plaatje van een stapel kranten. Gek, hè?”

Inderdaad, de Staatsloterij. Mijn vriend is lid en ik koop af en toe een lot. Veel mensen verklaren ons voor gek, maar wij zijn dromers. Wij zijn het ‘stel dat’-soort mensen.
Ik speel ook nog eens mee met de Lotto. Dat is niet zozeer een geval van ‘spreid je winkansen’, maar meer een flink staaltje luiheid aangezien ik steeds vergeet op te zeggen. Met één telefoontje kan ik lid-af zijn, maar toch. Elke keer komen toch weer die twee woorden boven: ‘Stel dat.’

Ik ben een positief persoon. Als ik niet win heb ik de sport en een paar goede doelen gesteund, en als ik wel win is dat alleen maar mooi heel mooi meegenomen.
Ik ben ook niet vies van een avondje casino. Sommigen noemen het geldverspilling, ik noem het liever een leuk avondje met mogelijk een leuke bonus. Niet dat ik er elke week zit, maar zo’n paar keer per jaar kan het best leuk zijn.
Win ik niets, dan houd ik me voor dat een avondje flink doorzakken ook geld kost. Speel ik quitte, dan ben ik blij omdat ik een avond gratis plezier heb gehad. Maar als ik win… man o man! Dan kan ik mijn geluk niet op.

Maar nu het dus de 10e is, wordt het vanavond weer spannend. Deze keer extra, want de hoofdprijs (27,5 miljoen) gaat er zeker uit. Stel je nou toch eens voor. Vanavond is er gewoon iemand miljonair. Gewoon, pats, ik één klap. En ik wéét dat de kans klein is. Maar ik kan het zijn. Iemand moet het toch winnen?

We hebben onze plannen al een paar jaar klaar wanneer het eenmaal zover is. (Niet als, nee: wanneer!) We kopen een mooi penthouse in het centrum van Rotterdam met een enorm dakterras. Hij blijft voetbalverslaggever (want dat is al zijn droom) en ik blijf schrijven en misschien af en toe lesgeven. We houden veel geld om vaak mooie en lange reizen te maken. Ook kopen we een klein vakantiehuisje.

En dat laatste is meteen het heikele punt. Ik wil een klein appartementje in Manhattan, en hij voelt daar niks voor. Hij denkt dat we daar toch niet vaak zitten, en ik zeg dat we het dan kunnen onderverhuren. Hij koopt liever een huisje in Spanje of Italië, lekker dichtbij. Dan heb je er toch meer aan? Maar ik wil uitzicht over Central Park! Ik heb mijn hart verloren aan New York, en nu wil ik niet ook nog eens MIJN appartementje daar verliezen. Ik ga ervoor vechten vanavond.

Hard werken joh, als multimiljonair. Ik zal er maar vast aan wennen.

Volgens het nieuwsbericht zat hij daar al maanden te wachten op zijn internetliefde die maar niet kwam opdagen. Daarom dronk en rookte hij veel maar at bijna niets. Dus uiteindelijk is hij natuurlijk gestorven aan het verwaarlozen van zijn lichaam. Maar toch, zijn gebroken hart was de oorzaak.

Je hoort dit natuurlijk vaker bij oude mensen. Dat als de helft van een bejaard koppel het loodje legt, de andere spoedig volgt. Het gebeurt ook bij jonge mensen, blijkt uit een ander krantenbericht. De intense emoties kunnen iemand teveel worden en daardoor bezwijkt het hart.
Ik vind dat intrigerend. Dat je lichaam en je hart dus zó goed op elkaar zijn afgestemd, dat je lichaam het ook begeeft als je hart is gebroken.

En ik kan me er ook wel iets bij voorstellen. Want wie heeft zich nou nooit huilend en wegkwijnend van zelfmedelijden op de bank gestort met een weekrantsoen van pak koekjes en een zak chips? Ik ben vast niet de enige.
Liefdesverdriet is verraderlijk en tast je logisch denkvermogen aan. Gezond eten en goed voor jezelf zorgen is wel het laatste wat belangrijk lijkt.
Nu zullen veel mensen denken dat dit alleen bij labiele persoonlijkheden gebeurt. Maar ik geloof best dat zelfs de sterkste mensen, succesvolle zakenlui en pittige tantes dit kan overkomen.

The heart wants what it wants. En als het hart niet kan kloppen van liefde, dan maar helemaal niet kloppen. Mooi is dat, toch? Heel Romeo & Julia.

Foto: kaartje van mijn ouders uit Verona: hét balkon van Julia.

Ik doel met deze ode meer op de motivatie en spanning die het met zich mee brengt. Elke strijd om een opdracht is weer een soort sollicitatie, en elke keer als ik gevraagd word voor een nieuwe cursus of een nieuw artikel, voelt het weer alsof er iets gevierd moet worden.

Anders is het als er een nieuwe opdrachtgever in het spel is, en je echt moet strijden om de opdracht. Bijvoorbeeld voor een reclame waarvoor ik auditie moet doen of als ik een proefvertaling moet maken voor een tekstbureau. Dan ben je kwetsbaarder, want je moet eerst laten zien wat je in huis hebt, en daarna beslissen ze of ze dat willen of niet.
Als ik vroeger de opdracht dan niet kreeg, kon ik daar vroeger heel slecht mee omgaan. In het begin van mijn prille freelance- carrière ging ik na een ‘bedankt maar we gaan toch voor iemand anders’-bericht ontzettend zitten mokken. Dan ging ik twijfelen aan mijn capaciteiten en vroeg ik me af of ik niet beter gewoon ergens op een kantoor kon gaan zitten of zo.
Daar kwam dan bij dat ik het geld wat ik voor die opdracht zou krijgen in gedachte al had uitgegeven. Twee teleurstellingen, dus.

Maar nu? Puh! Het doet me niets meer! Ik heb bijvoorbeeld na een zondag hard werken een proefvertaling ingeleverd voor een boek. In spanning wachtte ik op ‘de uitslag’ en was ervan overtuigd dat ik verder zou mogen gaan. En het geld? Dat lag bij wijze van spreken al in Las Vegas op de roulettetafel.
En nu ik net hoorde dat er toch voor een andere vertaler is gekozen, vind ik dat prima. Pri-ma! Of ik het niet erg vind dat de redactrice bij het lezen van mijn vertaling niet naar de telefoon snelde om me in te huren? Tuurlijk. Of ik het niet jammer vind dat ik bloed, zweet en tranen in die vertaling heb gestopt en daar absoluut niks voor terug krijg? Jazeker. Of ik niet een klein brokje in mijn keel voelde toen ik die rijkelijke vergoeding denkbeeldig door de croupier van de roulettetafel geveegd zag worden? Zonder meer.

Maar nu ben ik nóg gemotiveerder om aan mijn boek (mijn éigen boek) te gaan werken en er de volgende keer nog meer aandacht aan te besteden. En weet je wat? Nu heb ik misschien wat meer tijd om te sporten, de vakantie voor te bereiden, het huis misschien een keer op te ruimen…

Want laten we wel wezen. Wie zit er nou te wachten op nóg een boek over een nietszeggend onderwerp? En wat heb je er eigenlijk aan om een boek te vertalen? Je doet veel, maar krijgt er weinig erkenning voor terug. Als je het mij vraagt is dit alleen maar goed voor mijn carrière. Puh, beetje een boek vertalen, alsof ik niks beters te doen heb.  Ze steken dat boek maar lekker…

*censuur*

Ik stond in een paskamer en keek fronsend naar mijn nu toch wel erg zorgwekkende uitgroei. Al weken staat in de badkamer een potje haarverf klaar om mijn weelderige lokken op te mogen fleuren. Noem het gebrek aan tijd, noem het luiheid, noem het desinteresse, maar het is er nog niet van gekomen. Daardoor werd mijn blik in die slecht verlichte paskamer (laten we daar eens iets aan gaan doen, mensen) naar een specifieker punt in mijn scheiding getrokken.

Daar, boven mijn peper-en-zout-uitgroei, stond hij zowat recht overeind. Trots, alsof hij wilde roepen: ‘Aanschouw mij, ik ben hier, ik ben grijs en ik ben wereldwijs.’ Mijn eerste grijze haar, dus.
Je zou denken dat ik met mijn wijze kop tegen het spaanplaatachtige muurtje zou knallen. Die verwachting had ik ook toen ik een paar maanden geleden triomfantelijk de eerste grijze haar uit de krullenbol van mijn geliefde trok. Hoe harder ik hem uitlachte (op een lieve manier natuurlijk) hoe zorgelijker hij begon te kijken, en hoe harder ik hoopte dat die dag mij voorlopig bespaard zou blijven.

Ik had verwacht dat ik dan meteen achter mijn leppie zou klimmen om een ‘Het einde der dagen is in zicht’-blog eruit te knallen. Maar niets is minder waar. Ik vind het prima. Pri-ma. Ik had het kunnen weten, want mijn vader was op zijn 25e al compleet grijs, terwijl ik, met mijn 25 lentes jong (de 25e zomer is nog niet helemaal achter de rug) pas één grijs grassprietje heb ontdekt. En ik verf mijn haar toch meestal, dus niemand die het ziet.

Toch vraag ik me nog één ding af. Het eerste wat ik als reactie kreeg toen ik met een kruising tussen schaamte, overgave en trots mijn hoofd in mijn vriend zijn gezicht duwde, was: ‘Ja, je bent de laatste tijd ook zó druk geweest. Stress en zo…’

Word ik nu gewoon potdomme gestráft voor mijn productiviteit en gezonde werkethos? Is mijn hoofd nu echt zó druk met nadenken, uitleggen, vertalen en typen dat het denkt: ‘Weet je wat, dat pigment aanmaken gaat me nu even iets te ver. Dat laten we nu maar even achterwege.’ Wat lúi! Mijn hoofd stelt me nu dus ontzettend teleur.

Maar als dat is wat mijn hoofd wil, kan het dat krijgen ook. Misschien stop ik wel met verven en neem ik zo’n heel cool ‘kijk mijn eens grijs zijn’-kapsel. Met zevenendertig verschillende tinten grijs erin. Heel intelligent, wijs, gedistingeerd en chique. Ik ga gewoon nóg meer werken en laat naar bed. Coupe Carry Slee, here I come!

SXC Foto: Windchaser

Mijn slaap is heilig. Als ik hard werk en me goed moet kunnen concentreren, is een goede nachtrust de enige manier om dat voor elkaar te krijgen. Dat loopt een beetje mis als ik de hele nacht verwoed om me heen lig te meppen.

Waarom zou u dat doen, vraagt u zich misschien af. Ik doe het niet voor de lol of om zwabberende kipfiletjes weg te werken, ziet u. Ik doe het uit pure frustratie.

Blijkbaar vindt u het net zo gezellig in mijn slaapkamer als ik. En terecht. Maar hoewel er af en toe vreemde geluiden worden geproduceerd in die bewuste kamer, gebeurt dat altijd vóór dat ik in slaap wens te vallen. (Of vlak nadat ik weer ontwaak.)

U produceert uw geluiden daarentegen het liefst tijdens mijn heilige slaap. En daarom, beste Meneer Mug, een prangende vraag: Waarom dat geluid?

Ik begrijp dat u ietwat geïrriteerd raakt als ik u raak met mijn maaiende arm. Mijn oprechte excuses hiervoor. Zoiets gebeurt uit een reflex. Maar bedenkt u zich wel dat u zich in mijn slaapkamer bevindt, en u zich dus naar míjn normen en waarden dient te gedragen. En daaronder valt stilte gedurende de volle nacht, en onder geen enkele voorwaarden luid gezoem ín mijn oor. Ik verzeker u, wat u zoekt is daar niet te vinden.

En nu ik toch uw aandacht heb, zou ik graag een ander verzoek indienen.
Het is me inmiddels duidelijk dat mijn bloed u bevalt. Ik waardeer het gebaar dat u me er iets voor terug wilt geven. Maar het spijt me u mede te moeten delen dat ik uw geschenken met weinig plezier ontvang. Want de vloeistof die u klaarblijkelijk als ruilmiddel inzet, wekt irritaties op. Zowel lichamelijk als mentaal.

Daarom wil ik u een voorstel doen: ik geef u uw gewenste hoeveelheid bloed. Ik ben de beroerdste niet. En daar hoef ik, hoe alleraardigst het gebaar ook is, niets voor terug. Het enige wat ik u zou willen vragen is om zich, in stilte, op andere gebieden dan mijn gezicht te concentreren.

Ik vertrouw erop u hiermee voldoende geïnformeerd te hebben en kijk uit naar onze samenwerking. Mocht u hiermee niet akkoord gaan, zal ik helaas genoodzaakt zijn u de toegang tot mijn slaapkamer te ontzeggen.

Indien u dan niet vrijwillig vertrekt, zal ik u op andere manieren de deur moeten wijzen. Hoogstwaarschijnlijk zal uw vervoermiddel dan een stukje toiletpapier zijn.

Met vriendelijk groeten,

Marijn

SXC Foto: LittleMan

Maar nu… Ik wil het niet hebben over het feit dat mijn supergave road trip nu wel erg dichtbij komt. Snel klaar: goh, over zes weken ga ik al op vakantie. Bleh, saai! Ik wil ook niet schrijven over Spaanse les. Ik doe het nog steeds. Het is leuk, en het is moeilijk en ik besteed er te weinig tijd aan. Klaar. Gááp!

Deze blog gaat ook niet over het feit dat ik vanavond van plan ben voor het eerst deel te gaan nemen aan de Wednesday Night Skate in Rotterdam. En dat ik dat toch best spannend vind. Want tsja, dan ben ik ook gauw klaar: Lange skatetocht. Met muziek. Spannend. Klaar!

Ik wil ook geen blog schrijven over mijn vorige blog, en vooral de discussie daarover. Ik ga dus ook niet schrijven dat ik misschien beter eerst goed met mijn vriend had moeten praten voordat ik mijn gal over een bepaalde opmerking van hem ging spuien. Het is dan dus ook overbodig om te zeggen dat het daardoor leek alsof hij iets tegen de gay scene heeft (wat dus absoluut niet het geval is) maar dat hij het hele ‘we willen geaccepteerd worden in de maatschappij’-verhaal een beetje tegenstrijdig vindt met aparte cafés. En dat dat dus niet wil zeggen dat hij niet écht begrijpt dat ze er zijn. Maar dat wil ik dus eigenlijk allemaal niet zeggen.

Ik wil hoogstens zeggen dat het niet mijn meest slimme actie was om wat over hem te zeggen zodat iedereen dacht dat ik met een soort van homohater samenwoon. Want ik weet wel beter. Maar om daar nou een hele blog aan te wijden…

Deze blog gaat ook niet over dat ik zo ontzettend hard aan het werken ben om het laatste vakantiegeld bij elkaar te sprokkelen. En ik ga ook niet juichend vertellen dat ik eindelijk met een boek bezig ben, en dat het al best wel opschiet. Want a) ik ga toch niet vertellen waar het over gaat en b) is de kans zeer klein dat het ook daadwerkelijk uitgegeven wordt. (Oké, vooruit, het is een kinderboek dat op een speciale manier ook leuk is voor volwassenen.) Geen goed onderwerp dus.

Ik ga ook maar niet beginnen over het feit dat mijn baarmoeder een soort van ernstige vorm van schizofrenie vertoont. Ik wil dus niet vertellen dat ik het ene moment liever gisteren dan vandaag zwanger wil worden, en het andere moment liever gisteren dan vandaag bij de dokter zit om het zaakje te laten dichtmetselen. (Nounounounou…). Daar gaat het dus niet over, dat dat even duidelijk is.

Uiteindelijk gaat alles dus gewoon lekker helemaal nergens over.

Toen ik vrijdagavond met een lesbische vriendin, haar homovriendjes en mijn eigen lollipop in een gay-kroeg in Amsterdam stond, keek mijn vriend met een frons in zijn voorhoofd om zich heen: ‘Ik snap gewoon niet waarom ze een eigen kroeg moeten hebben. Dan moet je ook niet zeuren over het gebrek aan acceptatie.’

Ah! Dan komen we gelijk bij de vraag die elk jaar rond de Gay Pride de gemoederen bezighoudt: Waarom in je leren string op een boot gaan staan dansen en de rest van de wereld je laten aangapen alsof er een freakshow voorbij vaart, terwijl je juist daarmee tolerantie voor de gay scene wilt afdwingen. Beetje tegenstrijdig, vinden veel mensen. En dat is het op zich ook wel. Maar als je het vergelijkt met andere evenementen valt het eigenlijk best mee.

Tijdens Zomercarnaval spoedt heel gekleurd Nederland zich naar Rotterdam en danst de hele dag in zo fel gekleurd mogelijke outfits op ritmische muziek. Die hard heavy metal rockers trekken een keer ál kun zwarte kleren uit de kast en smeren een extra laagje eyeliner op tijdens Dynamo. Tijdens Dance Valley moeten de nieuwe Nikes aan en extra veel gel in de haren, en tijdens de Tilburgse kermis vliegen de gouden kettingen en sportslippers met witte sokken je om de oren.

Even terug naar de kroeg in Amsterdam. Mijn vriend keek mij met vragende ogen aan, wachtend op een antwoord (blijkbaar ben ik de expert omdat ik vroeger nogal wat tijd in homokroegjes heb doorgebracht).
Komt ie: iedereen heeft behoeftes. Als je als hetero gaat stappen en je komt iemand leuks tegen (wat voor veel mensen toch het doel is van uitgaan), ga je daar ook mee staan dansen en eventueel zoenen. Als een volwassen homoman dat doet midden in een ‘gewone’ kroeg, wordt hij of weggekeken, eenmaal buiten in elkaar gerost of op zijn minst raar aangekeken.

En hoe het dan zit met vrouwen? Wij dames zijn over het algemeen toch al wat meer knuffelig en aanrakerig, dus valt het niet zo op in een gewone kroeg als twee loveladies staan te zoenen. Bovendien vinden de omstaande mannen dat alleen maar prachtig. Dan hoor je niemand zeuren. Maar als twee mannen staat te tongworstelen is het ineens smerig. (Over dit fenomeen kan ik wel hónderden blogs schrijven, maar nu even focussen!).

Ik zie het zo: mensen zijn kuddedieren en groeperen zich. We voegen ons graag bij een eenheid. En om het wij-gevoel te vergroten worden bepaalde kenmerken van die groep uitvergroot (denk aan de leren string, gekleurde verentooien, zwarte haarverf en –eyeliner, enz). Maar dat wil niet zeggen dat je de andere groepen verrot moet schelden, ze neer moet steken of ze sociaal moet negeren. Het zijn gewoon expressies van de eigen identiteit, zij het wat uitvergroot. En vind je het niks? Dan loop je er gewoon even in een grote boog omheen. Werkt ook prima, heb ik gisteren tijdens Zomercarnaval ondervonden.

Foto: Gay Pride New York 2008

Want wees nou eerlijk, wat betekent het begrip ´zomer´ nou eigenlijk écht in Nederland? Het is niets meer dan ijdele hoop op een paar zonnestralen. En die paar dagen dat het droog blijft en het kwik boven de 25 uitstijgt, klaagt melkflessig Nederland steen en been over de hitte, de vochtigheid en de befaamde ´klotsende oksels´ (mensen, alsjeblief, laten we afspreken dat dit de laatste keer was nation wide dat deze verschrikkelijke woordcombinatie gebruikt werd).

Ik lach de regen toe. Een druilerige, regenachtige dag heeft zóveel voordelen. En laten we daar even bij stilstaan.
 

(Ik geef jullie even te tijd om daarbij stil te staan.)
 

Vind je het toch wel moeilijk om te bedenken wat er nou zo ontzettend leuk is aan regen? No worries mate, ik help je.

Weet je nog toen het een tijd geleden zo´n prachtig weer was? En hoe je je voelde toe al je vrienden lekker op het strand lagen terwijl jij gewoon op kantoor zat dan wel boven de commode hing dan wel iets moest doen waardoor je niet naar buiten kon? Bedenk dan even dat die vrijbuiters zich nu te pletter vervelen en onproductieve dagen beleven op de bank voor de tv of pinpassen laten wapperen in Bijenkorven en/of V&D´s.

En als je zelf zo´n freewheeler bent is het nu je kans om de handen uit de mouwen te steken en over te gaan tot nuttige daden. Begin eens aan die enorme stapel post die nodig uitgezocht moet worden. Zit je al veel te lang te broeden op een geweldig plan? Voer het potdomme eens uit! Begin eens aan dat verhaal, maak die vervelende administratieve klus eens af en zoek eens de akkoorden op van dat nummer dat je al weken in je hoofd hebt! (Valt het heel erg op dat ik het nu eigenlijk tegen mezelf heb?)

Lekker binnen zitten en jezelf de pleuris werken is nog nooit zo fijn geweest. Dat doe je toch liever met op de ramen tikkende regen als achtergrondmuziek dan dat je al zwetend jaloerse blikken naar zonnebadende, langslopende mensen moet werpen?

Regen, welkom en bedankt. Bedankt voor het gezellige geluid. Bedankt voor de verfrissende druppels op de huid. Maar vooral bedankt voor de motivatie om eindelijk eens te doen wat we al lang wilden en moesten maar niet deden omdat het ´zonde´ zou zijn omdat het buiten té mooi weer was.

Foto SXC: Bedo

 En daarom valt het me nogal van mezelf tegen dat ik een belangrijke datum ben vergeten. Ik ging vandaag achter mijn laptopje zitten met de heilige overtuiging dat het vandaag een jaar geleden was dat ik terugkwam uit New York, zodat ik daar eens een fijn ‘Hoe kijk ik er nu op terug’-blog over kon gaan schrijven. Dus ik blader door mijn blogs om de datum te checken, blijkt het de 14e geweest te zijn in plaats van de 21e!

Desalniettemin een mooi moment of even terug te kijken. Ik lees net mijn laatste blog uit New York door, en wéér kreeg ik een brok in mijn keel. Wat een ervaring was dat toch.

Toch had ik me het allemaal wat rooskleuriger voorgesteld daar op het vliegveld. Het was helemaal niet zo makkelijk als ik had gedacht. De eerste paar maanden waren moeilijk, vooral op relationeel gebied. In New York zag ik ons alleen maar verliefd en zuchtend in elkaars armen liggen, terwijl we elkaar vertelden hoeveel we om elkaar gaven. Maar niets was minder waar. Het was een hele strijd. We moesten elkaar helemaal opnieuw leren kennen en vertouwen. Niet zo leuk en fijn als ik had gehoopt. Dat echte verliefde en blije kwam later pas, toen alle wrok en verdriet langzaam uit onze levens vloeide.

 Toch maar even een lang opgekropte bekentenis: ik heb een beetje spijt. Ik weet dat sommige mensen ‘daar niet aan doen’. Maar het kan toch dat je denkt dat dingen iets anders en/of beter waren gelopen als je het een beetje anders had aangepakt? Dat heb ik dus.

Ik vind het jammer dat ik toen zoveel contact heb gehouden met mijn vriend. Ik was vaak teveel bezig met ons en onze toekomst in plaats van met mijn verblijf daar. Daar denk ik nog best vaak aan. Zonde, vind ik het een beetje. Want ik denk dat ik me nog dieper had kunnen onderdompelen in het New Yorkse leven en dat mijn herinneringen nóg geweldiger hadden kunnen zijn. Ik had eigenlijk moeten zeggen: ik zie je over drie maanden wel weer, nu is het even mijn tijd.

 Maar aan de andere kant gaan dingen zoals ze gaan, en kun je je gevoelens niet wegstoppen. En als ik die blogs zo teruglees, heb ik toch een verdomd gave tijd gehad daar, ondanks alle lange Skype-gesprekken.
En ik wil terug. Elke keer als ik Manhattan op tv zie, krijg ik kriebels. Mijn vriendin gaat volgende week een weekje, en ik ben jaloers. Het is toch een beetje mijn stad geworden.

Illustratie: Eefje Thomassen

Een halve blik tussen de gordijnen door geeft mij zonnig en zacht terwijl ik volop regen en donker had verwacht. De dag is nog jong en leeg. De keukenkastjes zijn vol en ik hoef nergens heen. Geen familie, geen vrienden, helemaal niks vandaag. Het woordje ‘moet’ heeft ook even vrij.

Blijft het mooi weer, dan ga ik naar buiten. Dan wordt het vast sportief. Beetje skaten, beetje rennen, beetje zweten, beetje ballen knallen. Het maakt niet uit, alles mag.
Wordt het slecht dan blijf ik binnen, lekker luieren met mijn lief. Dvd’tje hier, knuffeltje, daar. En lekker een uurtje achter mijn laptop. Ogen dicht, verstand op nul en schrijven maar. Mijn vingers zullen typen, dat wat ik wil, niet dat wat moet. Want alles is veel leuker als je het echt vanuit jezelf doet.

Een boek vol bladzijdes te lezen, ligt geduldig naast mijn bed. Een piano met toetsen te bespelen en vriendjelief om zacht te strelen. De opties zijn oneindig, net als deze nieuwe dag. Maar vandaag even geen keuzes, het maakt niet uit, alles mag.

Ik rek me uit en kijk naar buiten, tussen de groene bladeren door. Ze deinen op de wind, heen en weer. Net als ik. Vandaag kan het naar links of rechts, of lekker blijven wapperen op de plek.

Het maakt niet uit, alles mag. Want het is zondag.

Zondag.

Oké, er bestaat een kleine kans dat ze het niet echt waren. Maar de gelijkenis (wat een paar jaar Tina al niet doet met je parate puberpopkennis) was verbijsterend: pikzwarte haarverf, eyeliner, hanenkammen, superstrakke zwarte spijkerbroeken, petjes waarvan de klep waarschijnlijk elke dag recht gestreken moet worden (zonder dat de stickers eraf gaan!) en riemen met angstaanjagend veel ijzerwerk. En dan heb ik het over de jongens. Het meisje dat erbij bungelde had knalroze haar, een kapotte netpanty, zo’n zelfde petje en kapotte, knalblauwe stukjes panty over haar handen.

Dit stoere groepje was gemiddeld een jaar of zeventien, en stond hardop medelijden te hebben met het kassameisje van een jaar of vijftien.
“Kijk, het verschil is,” zei eyeliner nummer één, “dat zij gewoon twaalf is of zo. Weet je wel. Ik bedoel, ik ben gewoon zó onwijs verder dan haar.”

“Met wat?” vroeg het punkmeisje spottend (ik begon haar aardig te vinden). “Gewoon, weet je, met alles. Ik bedoel. Zij zit in de tweede of zo, weet je. Ik bedoel. Ik studéér.”

De andere twee eyeliners keken een beetje pseudo-ongeïnteresseerd om zich heen, terwijl de eerste eyeliner ongegeneerd doorging: “Ik heb gewoon een eigen identiteit, weet je. Dat meisje weet gewoon nog niet wie ze is. Echt, als persoon. Begrijp je. Dat is echt fokking erg.”

Ik stond hardop te glimlachen. (Kan dat?) Je eigen identiteit! Menneke toch, de witte koppen op je gezicht staan op springen, je loopt erbij alsof je onderweg bent naar een slecht grunt-concert en kleine kinderen roepen om hun moeder als je voorbij loopt. Laat dat meisje achter de kassa lekker twaalf zijn. Zij hoeft zich duidelijk nog niet te groeperen door exact dezelfde outfit te kopen als haar wannabe-vriendinnetjes en luid in het openbaar te verkondigen dat ze een eigen identiteit heeft. Want als het eenmaal begonnen is, beste jongen, houdt het nooit meer op.

Over vijftien jaar zal de enige die in huis eyeliner op de toilettafel heeft staan je vrouw zijn. Maar nadat je je gazonnetje hebt gemaaid, met dezelfde grasmaaier als de buren, zal je in dezelfde vierkante bak als de overburen van dezelfde oprit als het hele fukking huizenblok naar de Albert Heijn rijden, waar je nog meer jonge meisjes zonder identiteit belachelijk kunt maken. Want jij weet immers wie je bent. Met je eigen identiteit.

SXC foto: vranarc

Heb begon met mijn eeuwige zoektocht naar leuke manieren om gezond bezig te zijn. Een beetje doelloos rennen is niks voor mij. Ik wil rock hard abs en een killerkont, maar wel met een beetje lol, a.u.b.
Hoe doen die boksers dat ook alweer? Juist ja, touwtje springen. En waarom hebben vrouwelijke circusartiesten altijd zo’n wespentaille? (Hebben ze dat..? Let’s just say they do.) Juist ja, hoelahoepen. Dus ik op naar de BlokToys Smit en kocht een springtouw en een knalroze glitterhoelahoep. Beetje jammer dat ik thuis na een paar dubieuze heupbewegingen toch toe moest geven dat ik geen idee heb hoe je dat ding langer dan drie seconden in de lucht moet houden. Maar dat mag de pret niet drukken.

Mijn buikspieren kregen al een flinke work out toen ik midden in de winkel het beste hoela-model ging uitzoeken, en het grensde aan acute blindedarmontstekingachtige pijn toen vriendjelief met dat ding om zijn nek naar huis fietste. Zie je, dacht ik nog, het werkt nu al.

Beetje springtouwen in de tuin met de allerzoetste musicalmuziek op en keihard meezingen (sorry, buren): “Oh my God, oh my God you Gaaa- haa-haays. All this week I’ve had butter- flaaa-haaa-haaays”. (Ter info: ik herleef af en toe nog mijn New York-tijden, waar ik dus twee keer de musical Legally Blonde heb gezien.)

En nu ik onlangs mijn oude skates uit de kelder heb gevist en afgestoft, kan het nostalgische feestje helemaal niet meer kapot. Vroeger skeelerde ik zo hard als ik kon, en als je jong bent is dat best hard, in de buurt rond. Pootje over bij de bochten en de wind in de haren. Whooeeehooee!!!

En weet je wat, wat kan mij het schelen, ik zet gewoon ‘Mmmbop’ (Oooh, wat was ik verliefd op Taylor!) op mijn iPod. Of nee, nog beter: ‘Op een onbewoond eiland.’ Wedden dat ik dan weer net zo hard ga als vroeger! En dat ik dan waarschijnlijk thuis kom met een schaafwond op mijn knie, bladeren en takjes in mijn denkbeeldige pijpenkrullen en een tand door mijn pruillip, neem ik dan maar even voor lief.

Strings zijn toch uitgevonden zodat je niet ziet dat je ondergoed draagt? Dan moet er niet aan de zijkant een stukje love handle boven- en onderuit puilen.

Nu zullen er vast mensen zijn die zeggen dat je überhaupt geen strings moet dragen, maar dat is geen optie. Als ik een gewone onderbroek draag, kruipt dat ding toch tussen mijn billen. Dus waarom niet de stof tussen mijn billen tot het uiterste beperken? Juist, een string dus.

Toen ik nog heerlijk mijn maatje 34/36 had, was dit niet zo’n probleem. Ik kocht mijn ondergoed gewoon altijd een paar maten groter (40 meestal) en dan zat het precies los genoeg om geen gleufjes en bobbels op mijn dijen achter te laten. Maar als ik die nu aantrek, vertoont het gebied tussen mijn bovenbenen en onderbuik wel erg veel gelijkenis met een te strak ingepakte rollade.

En begrijp me niet verkeerd, ik ben helemaal niet ontevreden met mijn nieuwverworven maar 36/38, want vind een beetje gevulde billen wel mooi. Maar dan moet ik toch best passende strings kunnen vinden? Ik koop ze altijd bij de H&M, gewoon van katoen, zwart, geen fratsen. Maar alleen een uitgelebberde maat 42 snijdt niet al te erg in mijn huid. Dat vind ik uiterst opmerkelijk. Onder een broek maakt het niet zoveel uit, maar ik draag bijna altijd dunne jurkjes, en dan valt het zo op.
Ik heb van alles geprobeerd: dat ding zo hoog optrekken dat ik zo in een Jane Fonda work out-video zou passen (maar dan wel met een glimmende legging eronder). Eerst werkte dat wel. Als de zijkanten zo’n beetje ter hoogte van je middel zitten (waar je slanker bent dan een verdieping lager), zijn je heupen afdrukvrij. Niet erg charmant zonder kleren, maar erg effectief wanneer eenmaal aangekleed. Maar dat werkt dus ook niet meer.

Ik heb ook wel eens exemplaren van bijvoorbeeld de Hema geprobeerd. Maar die vorm is zo vreemd, dat de bovenkant teveel stof heeft en de onderkant nauwelijks mijn edele delen bedekt. Niet echt de bedoeling.
Bij gewone broekjes, die ik ’s nachts draag, begin ik ook steeds meer mushroomtop-esque effecten te vertonen. Dus het ligt niet aan ‘De String’ op zich.

Ik vind het een mysterie. Hoe doen vrouwen dat met confectiemaat 38 en groter? Heb ik dan zulke vreemdgevormde billen? Shop ik bij de verkeerde winkels? I can’t help but wondering… (Ik ben weer Sex in the City aan het kijken). Is een passende, je zaakje binnenhoudende, zo min mogelijk stof bevattende en geen afdruk achterlatende string teveel gevraagd?

En ze hebben gelijk. Dat hele comfortabel vliegen is alleen maar voor mensen met teveel geld. Dat kan veel goedkoper en efficiënter. Je kunt natuurlijk veel meer mensen kwijt als je ze laat staan in het vliegtuig. En de veiligheid? Geen probleem, je hangt wat gordels aan een muur, en hangt de mensen daar in bij een beetje turbulentie.

Maar waarom daar stoppen? Waarom deze lijn niet doortrekken? Ze willen klanten ook laten betalen voor het toilet. En terecht. Als je niet kan wachten met het eruit plassen van je blikje cola (van vijf euro), moet je daarvoor gestraft worden. En je betaalt € 15,- per extra kilo bagage, maar je zit wel als een sardientje in je stoel omdat je tussen twee Anonieme Overeters terecht bent gekomen? Niet eerlijk! Laat die dan ook maar extra betalen. Maar dat was blijkbaar moeilijk te realiseren. Hoezo? Ze hebben toch ook weegschalen om je koffer mee te wegen? Dan kun je zo’n tientonner ook best tussen de balies gooien en alle extra hamburgers bestraffen met een fikse meerprijs.

Wil je bij het raampje zitten? Geen probleem! Dat is dan € 25,- alstublieft. Toch liever bij het gangpad voor wat extra beenruimte? Wordt geregeld. Voor € 20,- is die plek van u! Ben je een beetje zenuwachtig en wil je toch liever even de veiligheidsvoorschriften doornemen? Heel verstandig! Dat is dan € 5,- voor een gelamineerde, en € 2,50 voor een papieren versie.

Even lekker lezen? Wij vinden uw gezondheid en veiligheid erg belangrijk. Bederf uw ogen niet! Bij de stewardessen kunt u muntjes kopen die u in het kastje naast het leeslampje kunt invoeren.

Geloof mij, over een paar jaar ziet een vlucht er ongeveer zo uit. Want veiligheid gaat voor alles!

1. Handgemaakte snoepjes uit Barcelona

Waarom moeten snoepjes handgemaakt zijn? Dat hoeft niet. Waarom uit Barcelona? Dat hoeft ook niet. Maar de herinnering aan het schattige winkeltje in het centrum van Barcelona maakt de snoepjes toch net iets lekkerder. Dat er ook een vestiging in Amsterdam blijkt te zitten verdring ik dan ook maar even.

2. Muggenliquidatie

Ik ben een dierenvriend, maar laten we eerlijk zijn. Sommige beesten wil je het liefst zo snel mogelijk dood hebben. Muggen bijvoorbeeld. Als je zo’n beestje voorbij hoort zoemen, zie je jezelf al de halve nacht met een krant in het rond staan meppen. Als je dat ding in één woeste klap hebt geveld, ben je blij. Heel blij.

3. Een financiële meevaller

Jaja, geld maakt niet gelukkig, blablabla. Maar als je ineens een bonus op je werk krijgt omdat je een enorme klant hebt binnengesleept, of je wint zomaar € 100,- met een weddenschap (ik noem zomaar wat voorbeelden…) loop je toch een stukje relaxter door de koopgoot.

 4. De hoofdkrabber

Je kent het wel, zo’n ding waarmee je je hoofdhuid masseert. Vond het eerst een beetje onzin, maar toen ik er een keer een in de winkel probeerde: ongelooflijk! Heerlijk! Orgastisch lekker! Als je dat ding op je hoofd zet na een drukke dag en bij een opkomende hoofdpijn, is het net of je even een paar meter boven de grond zweeft. Zeer aan te raden.
 

5. Je kussen omdraaien

Is het warm en lig je te puffen in bed? Draai je hoofdkussen eens om. Heerlijk koel!

6. Hoge hakken-horror

Het doet een beetje pijn. Maar een beetje pijn is fijn, nietwaar? Na een hele dag je hoge hakken uitschoppen en de bal van je voet masseren. Auwwwhhhmmmm!

7. Tandenprikken

Maanzaad, filet américain, Oreo’s. Typisch voedsel waarbij er altijd iets tussen je tanden blijft hangen. Soms zit je uren je tong in alle mogelijke bochten te wringen om het ertussen uit te pulken. En als je het bijna opgeeft: floep! Wat een vrijheid, wat een ruimte, wat een verademing.

8. Een lief klein briefje op je kussen

De dag was lang, je bent moe, vriendjelief is die ochtend vertrokken op persreis en zal pas over twee dagen terug zijn. Zuchtend kruip je in bed, en daar ligt het, op je kussen: een lief briefje van hem waarop staat dat hij hoopt dat je lekker slaapt en dat hij je zal missen. Smelt.

 9. Een waterkoeler

Niks is lekkerder dan een glas koud, en gezuiverd, water achterover klokken als de mussen van het dak vallen. Ik heb sinds kort ‘De Comfortcooler’, om twee redenen: Ik drink meer water (wat ik toch al moeilijk vind) en het is nog gezonder ook (want gezuiverd).
 

10. Dat ene moeilijke telefoontje

En zijn dingen waar je gewoon een hekel aan hebt. Zo ben ik bijvoorbeeld een regelrechte ramp met ‘moeilijke telefoontjes’ plegen. Zo moest ik onze schoonmaakster vertellen dat ze niet meer hoefde te komen omdat ze al te vaak had afgebeld. Luxe’probleem’, ik weet het, maar toch. Met knikkende knieën deed ik mijn verhaal, als een puber die voor het eerst een jongen mee uit vraagt. Maar toen ik ophing… Het voelde als een 15e Grand Slam-overwinning.

Die situatie komt af en toe voor tussen mij en mijn vriend. Hij is, laat ik het aardig zeggen, af en toe een tikkeltje eigenwijzer dan ik. Groot voordeel: zo’n wellus/nietus-discussie resulteert vaak in leuke, en vooral lucratieve, weddenschappen. Dat laatste geldt vooral voor mij, omdat ik alleen maar grof geld inzet als ik echt 100 % zeker ben van mijn zaak.

Zo ging het gesprek gisteren tijdens een avondje tapas eten over kermissen en met name de attractie De Octopus (lang verhaal, don’t bother asking; het had niks te maken met het feit dat we toevallig aan de gefrituurde calamaris zaten). Johan is niet zo’n fan van snel ronddraaiende dingen. Dus toen zei ik iets in de trant van ‘dan moet je overdag gaan, dan gaan ze langzamer’.

Hij: ‘Ja, daaaaaag!’

Ik: ‘Ja, tuurlijk. Overdag, als er dus meer kinderen in zitten, gaat dat ding gewoon minder snel. ’s Avonds komen er grote, stoere en dronken jongeren en dan gaat zo’n ding op topsnelheid.’
Hij (met een veel te zelfingenomen glimlach): ‘Dus jij gelooft echt dat er iemand achter de knoppen zit en denkt ‘Oeh, die arme kindjes, ik zal ‘m eens wat zachter zetten deze keer.’ Hij lachte met mengeling van meelij, ongeloof en vermaak. Dat ik zó naïef was om dat te denken. Meisjemeisjemeisje toch, in wat voor prinsessenwereld ik wel niet moest leven.

Ik keek hem met open mond aan. Zelfs na uren discussiëren was hij er nog steeds heilig van overtuigd dat zo’n ding maar twee knoppen heeft: aan en uit. En ik bleef er bij dat de snelheid regelbaar is. De weddenschap was geboren en de inzet werd met de minuut verhoogd. We waren beide zo overtuigd van onze zaak, dat we er bijna het bedrag van onze roadtrip erom hadden verwed. Een paar duizend euro vonden we wel wat te ver gaan, dus werd het € 100,- Ook goed.

We gingen aan de slag. We schakelden meteen hulp in via Twitter en Google. Het was een gezellig etentje, zo G1-end tegenover elkaar.
Gelukkig kwam medeblogster Marina al snel op de proppen met een verhaal over een bijbaantje op de kermis. Maar volgens Meneer de Journalist is ‘één bron geen bron’, dus zocht ik verder. Eenmaal thuis had ik Het Bewijs al snel in handen: “Overdag is deze zaak over het algemeen voor een breed publiek bestemd en draait deze met een aangepaste snelheid, maar ‘s avonds gaan de remmen los en voel je de g-krachten door je lijf gieren.”

Yes! Yes! Jaaaaaahhh!!! Ik wíst het! Ik wíst het!

Met gebogen hoofd gaf hij me een hand. Hij is nog steeds van slag.

*Checkt haar bankrekening of de honderd euri’s al zijn gestort*

SXC Foto: Wong Mei Teng

Ik werd wakker, keek op, en zag een gigántische vogelspin op de muur. Minstens zo groot als mijn hand. Hij kroop snel naar beneden, achter de kledingkast. Ik schrok me he-le-maal lam. Snel liep ik de gang op, richting woonkamer. Johan heeft de angsten in mijn ogen moeten lezen:

“Wat is er? Wat is er?’

- ”Hhhhgg… huh… hmm”, huilde ik zowat van angst.

“Wat is er meisje, zeg nou!”

(Na nog wat horten en stoten:)
- “Een spin, een hele grote, echt, daar op de muur! Hij zit nu achter de kast. Echt!”

“Wát, écht!? Hoe groot dan?”
- “Zó groot!” Ik gebaarde in het wilde weg waarmee ik wilde zeggen dat ik voor een klein spinnetje heus niet zo panisch was geworden. “Ga nou kijken. Maar voorzichtig, hoor.”

Normaal zou hij me voor gek verklaard hebben, maar nu zag hij aan me dat ik geen geintje maakte. Het was menens.

Mijn held liep, voorzichtig, dat wel, richting De Muur. Hij ging door zijn knieën en onderzocht het gebied. Ineens sprong hij op:

“Aaaarrggg!”

Het touwtje van zijn broek gleed langs zijn enkel. Pfiew. Na nadere inspectie, terwijl ik nog steeds in het uiterste hoekje van het appartement stond te trillen, was de spin echt nergens meer te bekennen. Hij heeft vast een geheime sluiproute, dacht ik nog, terwijl ik weggedrukte beelden van een horrorfilm over miljoenen spinnen weer levendig voor me zag.Ik ben niet bang voor spinnen, maar zo’n grote, harige wil ik liever niet in mijn slaapkamer.

“Heb je het niet gedroomd?” vroeg snuggere Jopie na een derde checkronde (we waren inmiddels ruim een kwartier verder).

- “Gedróómd!? Ik ben toch niet gek. Ik stond al naast het bed toen ik dat ding zag!”

“Nee hoor, je schrok ineens wakker, zat rechtop in je bed en spurtte, over het bed heen, naar de woonkamer.”

- “Oh.” Stilte. “Echt?”

“Ja, echt.”

- “Hmm, ik heb zoiets al eens eerder meegemaakt.”

“Meegemaakt of gedroomd?”

- “Eh… gedroomd dan, denk ik..?

Hij gaf me een geruststellende knuffel, terwijl ik over zijn schouder voor de zekerheid toch nog eens schichtig om me heen keek.

Want plassen in een ranzig cafétoilet dat op de stoep al ruikt, is ook niet altijd even fijn. Goed voor je beenspieren, dat hangen boven de bril (dertig squats op de sportschool zijn er niks bij) maar even gezellig je business doen is anders.

Bij hier.nl moet de hele redactie vol zitten met kleinblazige vrouwen, want hun nieuwe mobiele applicatie is een geschenk uit de toilethemel. Je kunt daarmee namelijk precies zien waar het dichtstbijzijnde, publiekelijk toegankelijk toilet is (wat helemaal handig wordt als je GPS hebt).

Overigens, sinds ik mijn G1 heb, verbaas ik me steeds meer over welke futuristische dingen er allemaal mogelijk zijn met zo’n ding: met één druk op de knop een foto op Twitter zetten, je telefoon op de filmstand de lucht in houden zodat hij aangeeft (na het activeren van de juiste applicatie, natuurlijk) hoe duur de huizen in die buurt zijn, waar de dichtstbijzijnde bezienswaardigheid/pinautomaat/eetgelegenheid/enz. is, en nu dus ook waar je je behoefte kan doen, hoeveel je daarvoor moet betalen en of je er ook met je rollende stoel in kan. Vet hendig*.

Binnenkort schijn je ook de toiletten te kunnen raten. Gevoelige billetjes? Op zoek naar een 5-sterrentoilet, dus!
Al verwacht ik dat mijn morele bezwaren vrij snel over boord gaan wanneer mijn blaas op springen staat, en mijn tush dus genoegen zal moeten nemen met een lager gerankt toilet.
 

*Dit is geen spelfout, dit is Brabants.

Op een gegeven moment wilde ik niet meer met hem naar de stad, want als hij toch standaard tien meter achter me gaat lopen al Twitterend en starend naar dat ding, kan ik net zo goed alleen gaan. Met lunchen ook zo: als ik even een uurtje vrij was en ‘gezellig’ met mijn geliefde een romantisch broodje wilde eten, keek ik alleen maar naar de bovenkant van zijn hoofd, omdat de voorkant (a.k.a. zijn gezicht) alleen maar gericht was op zijn echte liefde: zijn G1.

Het is maar een fase, dacht ik. Maar het werd alleen maar erger. Ik weet dat het klinkt als gezeur, maar breng maar eens een middagje door met iemand die je nooit aankijkt en standaard vijftien seconde later antwoordt op je vragen. Op een gegeven moment gaat je dat, op zijn zachtst gezegd, tegenstaan.

Ik heb de perfecte remedie gevonden: zelf zo’n ding op de kop tikken en ook gaan Twitteren. Toen we laatst een meeting met alle bloggers hadden over hoe we de communicatie onderling konden verbeteren (soms moet je elkaar écht even iets laten weten), kwam het medium Twitter toch wel als handigste uit de bus.
Ik was de enige die met grote bambi-ogen en een pruillipje alles aanhoorde, omdat ik geen idee had waar ze het over hadden. Eerder voelde ik me als een soort  ‘the last woman standing’, maar voor het eerst zag ik toch wel de echte voordelen van Twitter en internet op je telefoon in.

Potverdorie, ze hadden me. En ja hoor, de laatste der Mohikanen gaat ook aan de Twitter, hand in hand met toch wel de mooiste telefoon ooit: de witte G1.

Twitter is dus écht een goed hulpmiddel om de snelle communicatie te bevorderen. Gewéldig! Zeker binnen een relatie. We hoeven nóóit meer met elkaar te praten, real life discussie te voeren of zelfs maar elkaar aan te kijken. Dorst maar geen zin om op te staan? Even een TwitPic van mijn lege glas sturen en hij loopt vast op een drafje naar de koelkast. Zin om te vrijen? Even een linkje van YouPorn en je hebt er zelf geen omkijken meer naar. Fan-tas-tisch!

Wat dat nou precies is weet niemand. Een snel rondje googlen vertelt me dat het te maken heeft met de kortste nacht van het jaar, terwijl me in Barcelona zelf werd verteld dat het iets te maken heeft met een bezetting of de Heilige Sint John (?) of zoiets. Niemand die het echt wat interesseert, want als ik het goed heb begrepen gaat het vooral om totaal laveloos worden op het strand, veel vuurwerk, zoveel mogelijk open branden stichten en sowieso de hele nacht opblijven.

Aangezien we midden in de buurt logeerden waar heel Spanje plus nog een paar dozijn vliegtuigen vol toeristen zich zo ongeveer bevindt tijdens dat feest, zat er niks anders op dan ook richting strand te gaan. Slapen zou toch niet lukken.

Een tochtje door de buurt leerde mij dat ze daar nogal fan zijn van vuurwerk. En vooral knalvuurwerk. En dan het liefst zo dicht mogelijk bij je voeten. Maar ondanks de kunst der ontwijken van de voetzoekers, kreeg ik een erg vredig beeld van deze avond: grote gezinnen die de mega grote eettafel naar buiten hadden gesjouwd en genoten van een miljoen-gangenmenu. Er klonk vuurwerk en er hing een opgelaten sfeer. Net oud&nieuw, maar dan warm.

 Bij de zee aangekomen bleek pas echt hoe groot en populair het feest is. Het strand was compleet afgeladen met, vooral bezopen jongeren. De oudjes zaten op terrasjes en in de kleine staatjes aan de Cava terwijl alle jeugd zich te pletter zuipt op het strand.
Er werden dronken Amerikaanse meisjes de zee uitgesleurd door hun toch ietwat bezorgde vriendinnen, gevonden schoenen in de fik gestoken, vuurpijlen per ongeluk de menigte ingeschoten en Afrikaanse trommelconcerten gehouden. En dat alles binnen vijf minuten én binnen een omtrek van tien meter bij ons staplekje vandaan.

Maar wát heerlijk dat je tot diep in de nacht zonder te blauwbekken op het strand kan vertoeven. Wat is ze zomer dan mooi.
De aanblik werd toch een beetje vertroebeld toen we de volgende ochtend om zeven uur richting metrostation liepen met onze koffers, en we het hele strand zagen leeglopen. Helaas: weer naar huis. Wat gaat zo’n week snel als je eigenlijk helemaal niks doet.

Ik was al een keer in Barça geweest, dus nu kon ik de verplichte nummers overslaan en alleen maar lekker luieren! Daar hoef ik me niet schuldig over te voelen: ik ken haar langer dan vandaag en weet dat ze absoluut geen problemen zou hebben met een weekje niks doen met mij.
Toen ik donderdag druipend van het zweet bij haar appartementje in de wijk Barceloneta (op steenworp afstand van het strand) aankwam, was de toon al snel gezet:  Sagrada Familia m’n kont, op naar het strand!

De volgende ochtend was het regenachtig en bewolkt. Oh jee, wat nu? Toch nog maar een keer naar Parc Güell dan. Alleen vanwege het vooruitzicht op de rest van de week boekjes lezen op het strand, kon ik daar vrede mee hebben.

Zelfs nu ik de volgende, ook bewolkte en regenachtige, dag deze blog aan het typen ben, sprint ik om de paar zinnen naar buiten om te kijken of het al is opgeklaard. Deze week gaat dus echt niet in het teken staan van musea en mafkezerige kerken. Die heb ik in mijn jeugdjaren al genoeg gezien. Nu is het mijn beurt om lekker op het strand te liggen, iets waar mijn ouders een bloedhekel aan hadden. Ik wil relaxen, lekker eten en met mijn nichtje bijkletsen. Noem me een cultuurbarbaar, maar heel de dag van kerk naar kathedraal slenteren is niet iets waar ik heel enthousiast van word, zeker niet als het 30 graden is.

Sorry paps en mams. Als jullie me willen onterven ben ik volgende week weer volledig beschikbaar voor afspraken met advocaten en zo. Nu eerst nog een weekje lekker niks doen, want ik zie net dat de lucht weer mooi blauw is!

Zo hadden we het zoethoutfiasco, het strechtjurkjesplan, de oneindige pogingen gezonder te eten en meer te sporten, het elektronische schokapparaat (wat trouwens echt goed helpt), de ijs-maak-mania, natuurlijk het idee om Spaans te gaan leren en nog veel meer. Ik maak namelijk gemiddeld om de week een ‘Ik ga mijn leven eens drastisch omgooien’-plan.

 Maar nú! Nu heb ik het echt helemaal gevonden. Dit keer heeft Het Plan weer te maken met gezond doen. Ik werk erg onregelmatig en moet vaak rond etenstijd lesgeven. Dan kom ik ’s avonds thuis en heb enorme trek. Om tien uur ’s avonds een hele maaltijd naar binnen werken wil ik dan ook niet meer, dus dan is de verleiding groot ontzettend te gaan snaaien.
Vóór het lesgeven uitgebreid eten gaat meestal ook niet. Om vier uur achter de pannen gaan staan zie ik namelijk niet echt zitten.

Ook vind ik het altijd lastig om de juiste hoeveelheden te eten voordat ik ga trainen. Laatst stond ik half kotsend op het veld omdat ik te laat en te veel had gegeten. Geen goed idee, dus.
Kortom: ik heb gezonde tussendoortjes nodig. Iets wat snel te maken is, gezond is en waar je geen bomvol gevoel van krijgt. Fruitshakes, dus! Ik heb een supersonische blender aangeschaft en de hele fruitafdeling van de Albert Heijn leeg gekocht. Ik ga gewoon eens in de zoveel tijd een hele voorraad maken zodat ik altijd wat mee naar mijn werk kan nemen of bij thuiskomst met zo’n bak gepureerd fruit op de bank kan ploffen.

Ik heb het vaker gezegd, ik weet het. Het wordt gewoon mijn persoonlijke punch line.

Ik zeg: ge-ni-aal plan!

De reden waarom ik het wil leren, bestaat uit een hoop onsamenhangende sub-redentjes:

- Mijn ‘guapo’ en ik spreken soms voor de grap nep-Spaans. Het zou toch wel erg leuk zijn als we die achterlijke jabber-scènes achterwege kunnen laten.
- Veel cursisten die Nederlands komen leren bij mij zijn Spaanstalig. Niet dat ik dan in het Spaans les zou gaan geven, maar als meer weet over de grammatica en uitspraak, begrijp ik beter hoe ze denken en hoe ze klanken vormen.
- Het is natuurlijk een wereldtaal, en daarom altijd handig op vakantie of bij internationale ontmoetingen van welke aard dan ook.
- Als je een Spaanstalige voetballer moeten interviewen, heb je als journalist toch wel een streepje voor als je gewoon in het Spaans tegen zo’n speler aan kan gaan praten. Handig voor Johan, dus.
- Het lijkt me leuk en gezellig om samen zoiets aan te gaan. Samen studeren, elkaar overhoren, dat soort dingen. Versterkt je relatie toch een beetje. Zeker als je elkaar bij irritatie in het Spaans kan uitschelden. (Hoewel Johan volgens mij al meer dan genoeg Spaanse scheldwoorden kent. Ze bevatten bijna allemaal de woorden ‘puta’ en conjo’.)
- Eh… het lijkt me gewoon heel cool om Spaans te kunnen. Goede reden, toch?
Maar het vervelende is, dat ik echt helemaal niks weet. Natuurlijk wel de bekende woordjes en zinnetjes, maar dat houdt ook niet over.
We hebben al een introductiegesprek met een docente gehad en boeken en een ANWB-taalcursus aangeschaft en ik heb er zin in! Ik heb dorst naar kennis.

Dus, chica’s, over een paar weken hebben al mijn bloggies de optie ze in het Spaans te lezen. Noow probleemoow! Man oh man, dat wordt wat…

Wat doen we met het eten? Geen idee, zien we straks wel. Wat gaan we doen vanavond? Er zijn een paar feestjes en er is altijd nog de parade. We zien straks wel. Die mentaliteit vind ik af en toe ontzettend bevrijdend. Soms wil ik precies weten hoe, wat, hoe laat en waarom. Maar gisteren niet. Ik vond alles he-le-maal prima.

Dus zo belandden we op de Parade. De eerste fles rosé was al snel gehaald, en al spoedig volgden nummer twee, drie, en waarschijnlijk ook vier en vijf (ik heb eerlijk gezegd geen idee meer).
De mannen hadden het over voetbal en de vrouwen over trouwen, kinderen en inmiddels opgeloste echtelijke ruzies. Niet is mooier dan op een warme zomeravond met je derde roseetje in je hand mijmeren over een nog ongeplande bruiloft.

En langzaamaan wordt alles om je heen wazig. De muziek wordt leuker, de sfeer wordt beter en de gesprekken gaan de goede kant op. Dan komt het moment waarop je je te pletter danst in de stille disco en je midden op het terrein de hand van je geliefde vastpakt en elkaar ronddraait totdat je gaat gillen. En dan komt de fietstocht naar de shoarma tent, de pita ham-kaas, de ‘ik hou zo ongelooflijk veel van jou’- gesprekken die al lallend en knuffelend gevoerd worden, en dan is er het bed. En dan gaat het licht uit.

En dan is er de volgende morgen en De Hoofdpijn. Maar het maakt allemaal niks uit, want je hoeft nog lang niet op te staan. En het regent. Maar dat maakt niet uit, want vandaag blijf je lekker de hele dag binnen. En dan is er om twaalf uur een fruitontbijt en slechte televisie. Maar dat maakt niet uit, want niet alles kan zo mooi zijn als de avond daarvoor. En dan is er de drang om toch nog even te gaan slapen. En dat kan gewoon. Want de dag hoeft nog lang niet te beginnen.
En dan, als om half vijf je ogen voor het eerst pas écht open gaan, kun je de dag beginnen.

Ik heb het geluk om de voorpret te beleven van twee tópvakanties. Volgende week vlieg ik voor een weekje naar Barcelona om mijn nichtje op te zoeken, en in september reis ik af naar West-USA om daar een fantastische drie weken durende road trip te maken, met een weekje Hawaï als toetje.

Iedereen die we enigszins kennen en een soortgelijke trip heeft gemaakt, sleuren we bij de haren naar hun boekenkast: “Hierrrrrr met die foto’s! En mooie verhalen erbij vertellen, nu!”

Het klinkt bijna onmogelijk, maar soms vergeet ik gewoon dat ik daar heen ga. Maar als we dan glunderend van voorpret andermans slideshow zitten te bewonderen, zie ik mezelf al helemaal door Death Valley rijden, of in een cabrio (misschien hebben ze er toevallig een over bij het verhuurbedrijf, je weet maar nooit) over Highway 1 langs de westkust.

Ik heb al stapels boeken doorgespit: reisgidsen, fotoboeken, routekaarten, en alles wat daar tussenin zit. Niet om alles tot op het kleinste detail te plannen (als je mij een beetje kent zou dat het laatste zijn waar je je zorgen om zou maken), want ik wil het tot op zekere hoogte gewoon over me heen laten komen. Maar ik vind het leuk om plaatjes te kijken. Plaatjes van landschappen waar ik straks als heuse globetrotter doorheen cross. Genietend van het uitzicht en het gezelschap van mijn medeglobetrotter. Vooruitkijkend naar alles wat de volgende plek van bestemming ons zal brengen. Zucht…

Nog 91 nachtjes slapen.

Geachte headhunters van Mattel,

Onlangs speelde ik, op aanraden van ‘Americagirl’, met veel plezier uw ‘Scene it’ Friends DVD bordspel. Dankzij de lumineuze opzet van het door u ontwikkelde spel, kwam ik tot een enigszins oogopenende conclusie: Ik, die hard Friends-fan pur sang, heb het verkeerde beroep gekozen.

Dus bij deze wil ik u het volgende voorstellen: laten we onze vakkundige handen ineen slaan en een Limited Edition van dit spel ontwikkelen. De vragen zullen gespecificeerder en prikkelender zijn dan bij de huidige editie, met als extra categorie vragen van de castleden zelf (die ik overigens bereid ben geheel vrijwillig, maar tegen een onkostenvergoeding, te interviewen).

Ik kom graag langs om persoonlijk kennis te maken en te brainstormen over de mogelijkheden om samen te werken. In de bijlage vindt u mijn CV en een aantal voorbeelden van vragen zodat u een indruk heeft van welke kant ik op zou willen gaan met deze Limited Edition.

Met vriendelijke groeten,

Marijn

Bijlagen:

A. Friends-CV

In het bezit van de dvd-box: sinds seizoen 6 uitkwam
Aantal euro’s besteed aan Friends tot nu toe: ongeveer € 320,-
Kleinste aantal keren dat een aflevering is bekeken: 5
Grootste aantal keren dat een aflevering is bekeken: 8
Record marathonzitting: 8 uur achtereen, 12 afleveringen
Bereidheid te figureren in een eventuele reünieaflevering: onbeschrijfelijk

B. Voorbeeldvragen

1. Door wat voor voertuig is de overleden hond Le Pooh van Rachel meegesleurd? Bonusvraag: hoeveel straten is hij meegesleurd?

2. Hoe noemt Rachel haar dochter nadat ze welk liedje voor haar heeft gezongen?

3. Welk spel spelen de vrienden in het strandhuis?

Meer vragen zullen overlegd worden tijdens een persoonlijke ontmoeting.

(Antwoorden: 1. IJscokarretje, 19 straten, 2. ‘You beautifull little weirdo’, ‘Baby Got Back’, 3. Strip Happy Days’)

Het fenomeen ‘de steeds zwaarder wordende (zogenaamd lege) tas’ kennen we allemaal: je hebt een tas die je overal mee naartoe neemt. A.k.a. De Handtas. Daar zitten standaard de meest essentiële persoonlijke bezittingen in, zoals een waterflesje, zakdoekjes, een potje Vaseline, je agenda, wat pennen en een opschrijfboekje. Maar hoe verder je van het uitmest-moment verwijderd raakt, des te langer deze lijst wordt. Toch ook nog maar even die lipgloss erbij, een spiegeltje, een stripje ibuprofen, inlegkruisjes. En voor je het weet, zit die toch al veel te grote tas tjokvol met deze bare essentials. En dan moeten er nog de dingen bij die je die dag nodig hebt: zonnebril, vestje, fototoestel, boek, enz, enz.

Maar wat pas echt een puinhoop wordt: mijn toilettas! Ik begrijp écht niet hoe je dat ding schoon en georganiseerd moet houden.
Ik dacht dat ik een heel goed systeem had: een toilettas voor alle spulletjes die ik elke dag nodig heb, en een paar doosjes in het badkamerkastje voor de dingen die ik maar af en toe gebruik. Ge-ni-aal, vond ik.

Maar vooral de inhoud van mijn toilettas lijkt na een paar dagen al op een nucleair rampgebied.
Om de paar weken kieper ik dat ding leeg en gooi alles eruit wat ik op dat moment niet beschouw als dagelijkse benodigdheden. Dus de dagcrème, mascara, ooglotion, watjes, borstel, het oogpotlood en het doosje oogschaduw dat ik altijd gebruik mogen blijven. Moet te doen zijn, zou je zeggen.
Nou, nee. Na drie dagen zit het ding alweer vol met half gebruikte wattenstaafjes (waarom zou ik een wattenstaafje dat aan één kant nog schoon is weggooien?), doosjes ‘die kan alleen met dat ene jurkje’-oogschaduw, losse watjes die ik uit het plastic had gehaald maar toch niet nodig had (en dus binnen no time bruin zien van het poeder), nagelvijltjes, pincetten en God mag weten wat allemaal nog meer. Elke keer als ik weer een smeerseltje opdiep uit mijn Pandora’s Box, komen mijn handen er een stuk viezer uit dan dat ze er in gingen.

Mensen, het is een ramp. Vreselijk. Verschrikkelijk. Maar, ehm… Ben ik de enige?

Zelfs mijn vriend heeft het meer in zijn vingers zitten dan ik: schoonmaken. En dan vooral de dráng om het te doen. Ik voel dat nooit zo.
Ik kan best een denken: ‘Goh, die laag stof op de tv wordt nu wel erg dik’, of ‘Een wasbak hoort toch eigenlijk wit te zijn?’ Nu overdrijf ik, mensen, voordat jullie denken dat ik een vies varkentje ben dat het heerlijk vindt om in de viezigheid rond te spartelen. Maar dat is niet zo. Ik vind het namelijk niet heerlijk.

Mijn vriend, die toch wel net iets vaker de stofzuiger en poetslap ter hand neemt dan ik, heeft er ook een hekel aan. En als we dan toch een keer aan de slag gaan, hoor ik hem alleen maar vloeken en tieren. En ik vloek en tier gezellig met hem mee.
Vandaar dat we hebben bedacht dat het misschien slim is om hulp in de huishouding te nemen. Dan is het huis schoner omdat we alle twee nogal nitwits zijn met een stoflap en een emmer en het scheelt een hoop gemopper en ergernis. Bovendien heeft een professional waarschijnlijk het hele huis in dezelfde tijd gedaan als dat ik met een rood hoofd bezig ben met wc poetsen.
Maar toch wringt dat ergens. We zijn jonge mensen in de bloei van ons leven en verdienen geen tonnen. Dus ergens voel ik me er wel schuldig over en ik weet zeker dat vooral mijn moeder me voor gek zou verklaren. Ik hoor haar al zeggen: “Maar meisje toch, dat is toch zonde van het geld! Jullie appartement is zó klein, dat heb je zo gedaan. Ik kom wel een keer langs om de goede spullen met je te kopen en een workshop Poetsen & Boenen te verzorgen.”

Erg lief natuurlijk, maar bij het idee alleen al word ik kriegelig. Ik ben goed in een hoop dingen, maar schoonmaken kan ik gewoon écht niet! Dat kunnen een hoop andere mensen vast veel beter. Bovendien zorgt het voor werkgelegenheid en voelen wij ons vast beter in een schoon(er) huisje. Ik zeg: win/win-situatie!

Eén klein probleempje: mijn vriend zit nu in IJsland voor zijn werk en ik vind dat hij het verdient om, na een week ijsklontjes uit poepen, thuis te komen in een mooi schoongepoetst huis. Dus moet ik alsnog flink aan de slag. Maar daarna gaan we hulp zoeken. Professionele hulp.

Maar, maar… Huh? Even terugspoelen. Ik hoor jullie al denken: ‘Maar Marijn, was jij niet degene die weken geleden een verhaal afstak over de niet in toom te houden hooikoorts (of eigenlijk: boompollenallergie) van je vriend? En hoe vervelend dat is voor je relatie dankzij de nachtelijke niesbuien? En hoe blij en gezegend je je voelde omdat jij er geen last van had?’

Inderdaad, lieve lezers. Toen heb ik nog lekker nietsvermoedend afgegeven op mijn lieve snotterkoppie, meneer ‘Minder-dan-vijf-keer-niezen-achter-elkaar-is-geen-niezen’. Ik heb troostend over zijn rood aangelopen wangen geaaid en heb zakdoekjes voor hem aangesleept.

En nu? En nu zijn de rollen potverdorie nog aan toe omgedraaid. Nu nies ík me schor, veeg ik mijn met mascara vertroebelde tranen van mijn wangen en stop ik al mijn wilskracht in het vooral niet jeuken aan mijn ogen. Zomaar, uit het niets. Pats. Als een blikseminslag: hooikoorts.

Ik ben vanmorgen naar de huisarts geweest en ik werd, zonder allergietest of wat dan ook, maar huis gestuurd met een rits pilletjes. Want, zo antwoordde de dokter op mijn vraag of ik niet getest moest worden, uiteindelijk zou ik toch de pilletjes krijgen omdat het overduidelijk hooikoorts is (en dan de graspollenvariant, gezien de tijd van het jaar), dus dan is de test een beetje overbodig.

Hopelijk doen die pilletjes bij mij beter hun werk dan bij Johan. Anders wordt het nog leuk hier tussen maart en juli/augustus. Zodra de boompollen klaar zijn met het bestoken van Johan, vinden de graspollen hun weg naar mijn neusgaten en ogen. Een half jaar lang één groot snotter- en huilfestijn. Gezellig.

Mijn arm trilt van de inspanning. Dan maar weer mijn linkerarm de lucht in. Na twee bladzijden trilt de schaduw alweer over mijn gezicht. Dan maar weer wat drinken. In slow motion vouw ik een punt in het boekje en leg gooi het naast me neer. Tergend langzaam zoek ik met mijn rechterhand het waterflesje dat ik in de schaduw van de Fatboy had gezet. Ik voel een dopje, en trek het gevaarte, want zo lijkt het, omhoog. Het is niet het waterflesje. Het is het de ‘Shine &Spray’ van Schwarzkopf, waarvan ik de inhoud heb leeggegoten zodat ik het kon vullen met water. Ook een goed idee.
Ik knijp mijn ogen samen om het kleine openingetje op het spuit-dingetje te vinden. Ik leg mijn vinger op het ding. Floep. Hij glijdt er af. Vette vinger van de zonnebrand. Loom laat ik mijn hand op de handdoek vallen en beweeg mijn vinger een paar keer heen-en-weer tegen het badstof. Poging twee. Dit keer lukt het. Ik voel de koele nevel op mijn buik dwarrelen. Ik richt het spuit-ding zo dat het bereik van de nevel mijn benen en voeten raakt. Het lukt niet; de nevel bereikt mijn buik, kruis en bovenbenen. Ik richt me een klein beetje overeind en mik op mijn tenen. Zo werk ik mijn hele lichaam af. Ik voel het zachte briesje de neveldruppeltjes op mijn huid strelen. Heerlijk koel.

Bij het terugzetten van mijn geïmproviseerd verkoelingssysteem, wat nog steeds op de tast gebeurt, raak ik het waterflesje. Dus daar is dat kreng. Met dezelfde loomte hijs ik het waterflesje omhoog. Mijn linkerarm, die heerlijk langs mijn lichaam ligt, komt ook in actie: de dop moet eraf. Op mijn buik speelt zich een grijs mimespel af: mijn rechterhand houdt het flesje stevig vast en mijn linkerhand draait vakkundig de blauwe dop los. Mijn linkerhand ploft weer op de handdoek, en mijn rechterhand zoekt zijn weg naar mijn mond. Mimespel voorbij. Ik knoei, natuurlijk. Hat water stroomt langs mijn gezicht op de handdoek. Maar ik heb gedronken; missie volbracht.

Nadat het flesje zijn plek in de schaduw naast de Fatboy weer heeft gevonden, lig ik heerlijk achterover en zucht eens diep. Zelfs dat gaat in slow motion.

Het is zomer.

Zo’n moment had ik gisteren, toen ik een flard opving van het item ‘Sterretje Gezocht’ bij RTL Boulevard. Als je het niet hebt gezien, bekijk hier dan even de aflevering (het item begint op 27.40 minuten).
In een vlaag van verstandsverbijstering heb ik me een paar maanden geleden opgegeven voor deze zoektocht van BNN naar nieuw presentatietalent. Ik dacht: in reclames spelen vind ik leuk, ik heb redactionele ervaring, dus wie weet. En het leek me gewoon grappig. Totdat ik de uitnodiging voor de audities kreeg. Er hadden zich ruim 8000 (!) meisjes aangemeld en daarvan mochten er 800 auditie doen. En oh ja, of je een bikini mee wilde nemen voor het tweede gedeelte van de auditie.

Dat vond ik op zijn zachtst gezegd een beetje vreemd. Wekenlang heb ik getwijfeld of ik wel of niet zou gaan. Het is natuurlijk best een leuke kans, maar een bikinironde voor een presentatieauditie..!? Leek me niet echt iets waarmee ik geassocieerd wilde worden.
De dag voor de auditie had ik nog steeds niks besloten. Ik moest ook nog eens een ‘act’ van een halve minuut opvoeren, omdat jezelf simpelweg voorstellen te saai zou zijn. Ik verzin wel iets in de trein, dacht ik nog. Ik had mijn wekker gezet en ging slapen. Maar toen ik ’s nachts wakker werd om te plassen, deed mijn keel een beetje pijn. Hoera! Het perfécte excuus om niet te gaan. Wekker uit en heerlijk weer doorslapen.

En mijn god, wat ben ik blij dat ik dat toen besloten heb. Met openhangende mond en grote ogen heb ik gekeken naar de in bikini gehulde meisjes die wulpse houdingen aannamen, sterrtjes onder hun bikinibroekje vandaan toverden en met gespreide benen ‘neem mij’ riepen. En dat alles op een lopende band. Niet dat ik dat had gedaan als ik toch naar de auditie afgereisd zou zijn, maar toch. Daar wil je niet graag tussen staan.

En kom op! Ze zoeken een nieuwe Bridget of Katja. Kan me niet voorstellen dat zij bij hun screentest ook zo achterlijk stonden te doen, en al helemaal niet in bikini. Ik ben nog nooit zo blij geweest dat ik niet naar een auditie ben geweest.

Máánden heb ik mijn hersenen tot het uiterste gedreven. Twee maal per week reisde ik af naar het neurofeedback-Mekka in Rotterdam. Ik heb raketten de lucht in gestuurd, stippeltjes op laten eten door een ver neefje van Pac Man, piepjes laten klinken en strepen op snelwegen laten verschijnen. En dat alles door alleen maar mijn hoofd te gebruiken. Door louter mijn hersenen in de goede ‘stand’ te ‘zetten’ gebeurde er van alles op het scherm, dankzij de elektroden op mijn hoofd. En dat, dames en wellicht een enkele heer, is de wondere wereld van neurofeedback.

Maar nu ben ik klaar; ik heb er ruim 30 sessies op zitten. Daarnaast heb ik thuis ook zelf getraind met behulp van een soort computerspelletje, Cogmed, om je concentratievermogen te trainen. Dat moest vijf keer vijf dagen lang. Dus 25 dagen in totaal. (Zie je wel? Mijn hersenen zijn in topvorm!)

En nu is de vraag: heeft het geholpen? Ik vind dat moeilijk om te zeggen, vooral omdat ik denk dat een gemoedstoestand of het al dan niet lekker in je vel zitten afhangt van verschillende factoren. Ik voel me geweldig, dat is een feit. Ik heb meer energie, ik heb minder vreemde driftbuien, ik kan mijn energie beter verdelen, ik kan dingen beter relativeren, ik ben minder jaloers (dankzij dat relativeren), ik heb hard gewerkt aan mijn carrière zodat ik nu lekker veel en leuk werk heb, ik voel me rustig, comfortabel en tegelijkertijd springerig verliefd in mijn relatie, ik sport met regelmaat, kortom: Het Gaat Goed.

Maar dan heb je natuurlijk het kip en het ei-verhaal. Wat was er eerst? Heeft die neurofeedback ervoor gezorgd dat ik de energie kon opbrengen om al die dingen te doen en dat ik angsten kan relativeren en daardoor me beter voel in mijn relatie? Of valt alles nu gewoon op zijn plek doordat ik leuk werk heb en mijn vriend en ik eindelijk helemaal soresvrij zijn, en dat alles wordt gestimuleerd door een braintrainsessie af en toe?

Ik denk dat het een combinatie is waarin de neurofeedback een belangrijke rol heeft gespeeld. Hoe dan ook heb ik absoluut geen spijt dat ik er zoveel tijd in heb gestoken, ondanks dat het soms met wat tegenzin ging en het me twee keer mijn eigen risico van de zorgverzekering heeft gekost (in 2008 en 2009). Maar ik voel me evenwichtiger en, om er maar even het meest clichématige woord ever in te gooien, gelukkiger dan ooit tevoren. En daar kan je geen prijs- (of tijd-)kaartje aan hangen.

Dan dagdroom ik over een mooi kindje (duh! Niemand droomt over een lelijk kindje) dat bij papa op zijn borst ligt en gelukzalig naar ons glimlacht. Zucht. Smelt. (Klapperklapper!)

Maar voor ik dat anker uit mijn binnenste laat trekken (ik heb een hormoonspiraaltje) ga ik eerst oefenen. En nee, niet tussen de lakens (hoewel dat natuurlijk nooit kwaad kan): ik ga mijn moederlijke skills testen. Ik heb vroeger als tiener veel opgepast, maar ik kwam pas weer echt in aanraking met kinderen sinds er minimensjes bij Johan’s zus rondlopen. Hij is hélemaal verliefd op zijn kleine neefje en nichtje (en terecht) en als ik dat zie smelt ik helemaal. Zeker als hij ze ook soms nog eens even streng toespreekt: ‘Nee Jasper, niet rennen met een lolly in je mond!’ Dat komt later wel goed, denk ik dan.

Afgelopen weekend heb ik op het schattige dochtertje van een van mijn Spaanse cursisten gepast. Ik had het kindje al een keer gezien en omdat ik blijkbaar best leuk deed met haar (toch dat moederinstinct in me…) vroeg hij of ik beschikbaar was als babysitter. Tuurlijk, kom maar op met die poepluiers!

We hebben uren samen gespeeld, boekjes bekeken, elkaar achterna gerend en gekropen, elkaar (niet gepland) met yoghurt bekogeld. Oftewel: er werd vriendschap voor het leven gesloten.
Ik weet zeker dat ik nog eens terug mag komen: het kind leeft immers nog, met alles erop en eraan en is gevoed en schoon haar bedje in gegaan. Wat wil je nog meer.

Om dit nou elke dag, héél de dag te doen zie ik nog niet zo zitten. Maar ik weet nu in ieder geval dat ik het wel een soort van in me heb. Dus het wordt lekker babysitten op het nichtje en neefje van Johan en bij de Spanjaarden totdat die eierstokken mijn buik uit klapperen. Maar als ik terugdenk aan hoe uitgeput ik op de bank hing na die paar uurtjes spelen, zal dat nog wel even duren…

We hadden elkaar op het Bevrijdingsfestival in Amsterdam even heel vluchtig gezien, vlak na haar optreden (ze zingt achtergrond bij Jenny Lane, een supervette zangeres die het helemaal gaat maken) dus het was weer hoog tijd voor een date. Na veelvuldig heen-en-weergebel kwam er eindelijk een datum uit: zaterdagmiddag.
Ze was in de buurt van Tilburg en ik natuurlijk in Rotterdam. Dus Breda leek ons de perfecte plek om af te spreken. Léék ons. Totdat ik op het station kwam en zag dat er werkzaamheden waren en er geen treinen reden tussen Dordrecht en Breda. Fijn.

Drie kwartier later dan gepland kwam ik, inmiddels behoorlijk chagrijnig van de NS-busrit vanuit Zwijndrecht, aan in Breda. Maar de zon scheen, we waren weer herenigd, dus de sfeer was al snel als vanouds. Het ging meteen over haar al dan niet mislukte dates, muziek, bekenden, het wel en wee waarmee je te maken krijgt als je je bezig houdt met het fenomeen ‘De Man’. Kortom: de gebruikelijke gespreksstof.
Totdat we het centrum naderden. Overal klonk harde muziek, liepen hordes bejaarden en stonden grote tenten. Het Breda Jazz Festival. Shit. Normaal zijn we enorme muziekliefhebbers, maar nu wilden we gewoon even in het zonnetje ongestoord bijkletsen. Enneh, Breda: een 50-plus hoempapa-band..? Geen jazz!

Toen we eindelijk een tamelijk rustig terrasje hadden gevonden, bleek dat er dankzij het ‘Jazz’ Festival alleen maar hamburgers werden geserveerd. En na ongeveer een half uur rondlopen bleek dat voor de hele Bredase binnenstad te gelden. Niet echt wat we in gedachten hadden.

Dus als allerlaatste redmiddel zijn we maar een bakker binnengestapt en hebben we daar een broodje meegenomen en die in het parkje opgepeuzeld. In het zonnetje. Met nog meer hilarische gesprekssof. Maar die pret duurde ook maar een uur. Want toen moest ik weer terug mijn bus (!) in.

Niet normaal wat een vrouw tegenwoordig over moeten hebben om haar vriendschap te onderhouden. Ik heb het er graag voor over, daar niet van, maar de volgende keer spreken we toch maar weer gewoon in Arnhem of Rotterdam af. En dan maar hopen dat ze hier de man van haar dromen tegenkomt. Een leuke muzikant uit Dizzy (een bekend muziekcafé) of zo. Dan behoort dat ellenlange geregel en die altijd mislukkende ‘ergens in Nederland’- lunchdates tot het verleden!

Het is echt erg, ik kan helemaal nergens tegen. Toen ik vorige week begon met deze training, was ik na twee dagen al helemaal gesloopt. Even wennen, dacht ik. Acclimatiseren, in het juiste ritme komen. Maar ook na een week beulen viel ik maandagmiddag, tijdens mijn schaarse vrije uurtjes, in slaap op de bank.
Nu ik elke dag om zeven uur uit mijn remslaap word gerukt en werkdagen van veertien uur maak, begin ik toch anders naar bepaalde dingen in het leven te kijken.

Er zijn mensen, waaronder waarschijnlijk velen van jullie, die nog veel vroeger op moeten staan dan zeven uur. En dat elke dag, elke week, heel het jaar door. Bij deze geef ik jullie al mijn respect. Ik doe het je niet na: ik heb het over drie weken, en zelfs (schaam schaam) maar vier dagen per week. Vijf als je een vroege korfbalwedstrijd op zondag meerekent (en half acht op zondag is ook heel vroeg!). En ik ben nu al kapot, mensen. Kapót!

Nog zoiets. De laatste tijd had ik soms een beetje last van ietwat vrolijk klapperende eierstokken. Als ik mijn vriend met zijn schattige nichtje van anderhalf zag spelen, of een superhippe moeder achter een nog hippere kinderwagen zag lopen, of weer zo’n schattige foto van Elvan’s spruit zag, kreeg ik toch wel een beetje baringsdrang.

Maar ik kan me niet voorstellen dat ik een leven met een kind zou overleven. Gebroken nachten, standaard wakker gekrijst worden om zes uur (als het niet vroeger is), niet kunnen uitslapen op zaterdag, niet lekker met een dekentje op de bank Friends (Goh, echt!?) kijken als je daar gewoon heel veel zin in hebt, niet zomaar midden op de dag samen de stad in gaan omdat je toevallig allebei even vrij bent.

Dankzij deze anderhalve week klapperen die eierstokken een stuk minder hard. Ik denk dat ze kapot zijn. Kapot zeg ik je, kapót!

Maar toen was alles anders. Toen zat ik midden in een break up en wist al dat het weer goed zou komen. Toen werd ik koud en warm tegelijk toen Miranda en Steve elkaar tegemoet liepen op de brug, want liefde overwon álles. Alles! Daar was ik van overtuigd, net als Miranda en Steve, en Carrie en Big John.

Maar je moet die film NIET gaan kijken, als je even een dipje hebt. En je thuis alleen op de bank zit terwijl vriendjelief zich met zijn collega’s laat vollopen met wodka omdat er een feestje aan de gang is op de redactie.

Vreemd hoe diezelfde film ineens zo’n andere lading kan hebben. Ik werd toch zo vrolijk van die film? Liefde overwint alles, dat was toch de boodschap? Maar nu..? Nu haalde ik er meer, ‘Hoeveel je ook van elkaar houdt en hoe erg je je best ook doet, het kan tóch kapot’ uit. Een íets minder vrolijke boodschap. Ik trek me dat soort dingen gewoon véél te veel aan. En niet alleen maar als het gaat om deze film.
Elke keer als Ross vreemd gaat tijdens wat volgens hem een break was (en dat heeft hij heel vaak gedaan, aangezien ik die aflevering al zo’n twaalf keer heb gezien) word ik verdrietig en ben ik bang dat mijn vriend hetzelfde doet. Dat geldt trouwens ook voor die keer dat Chandler bijna niet op komt dagen op zijn bruiloft en Mr. Big (SATC) en Shane (L-Word) écht niet op komen dagen op hun bruiloft.

Aan de andere kant worden er heel wat tissues weggesnotterd als Chandler Monica ten huwelijk vraagt, als Ross en Rachel toch weer bij elkaar komen in de laatste aflevering, als Big naar Parijs vliegt voor Carrie, als Carmen en Shane eindelijk wat krijgen (L-word) en als Grace en Leo (Will&Grace) het toch weer gaan proberen.

Want hoe je het ook wendt of keert, liefde overwint alles. En daar ben ik alleen nog maar zekerder van als mijn liefje mij na een lange avonddienst snotterend op de bank aantreft, mijn hoofd liefdevol tussen zijn handen neemt en vraagt, “Heeft hij haar weer ten huwelijk gevraagd?”

Waarna ik met een trillende pruillip knik en mijn snotneus op zijn schouder leg. Daar kan geen feestje en geen film met een stiekem stomme subtekst tegenop!

Als ik daarna de inversie behandel, slaan ze helemaal stijl achterover. Dan vertel ik dat het ‘Ik loop naar huis’ is, maar als je er iets vóór zet (bijvoorbeeld ‘morgen’) het: ‘Morgen loop ik naar huis’ is. Dat dus het onderwerp naar de derde plek in de zin verhuist. De logica is voor hen dan ver te zoeken.

Maar het hoogtepunt uit de ‘Nederlanders zijn geschift’-categorie was toen we daarna de zinnen (met inversie!) gingen bespreken die ze thuis hadden moeten maken. Iemand kwam met de prachtzin: ‘Op dinsdag wandel ik door het bos met de prins.’
Ik helemaal trots, want na twee lessen is dat toch best een mooie zin. In het kader van het bijbrengen van de Nederlandse cultuur, vroeg ik of ze de Nederlandse prins kenden. En wie de koningin was, enz.

Vol enthousiasme vertelde een cursiste dat ze de prins een keer had gezien. (De oeh’s en aah’s vlogen door het lokaal.) Het was in Den Bosch, op een groot plein, en het was heel druk want iedereen wilde de prins zien. Hij gaf iedereen zomaar een handje en de menigte was helemaal door het dolle heen omdat ze de prins hadden gezien. Ik: “Oh, wauw. Wanneer was dat dan?” Ergens in februari. Ik: “Waren de mensen verkleed?” Ja, het was carnaval.

Oeps.

Toen moest ik dus het arme meisje meedelen dat ze niet DE prins van Nederland had gezien, maar Prins Carnaval!

Dus ik een plaatje van Willem Alexander laten zien, en toen eentje van een Prins Carnaval. Ze schaamde zich kapot. Maar toch begreep ze niet waarom ‘wij’ dan zo enthousiast waren terwijl het niet de echte prins was. Dus toen ben ik maar de hele hype rond carnaval in Brabant en Limburg gaan uitleggen.
Hoofdschuddend liep ze na de les het lokaal uit. Ze moest even een vriendin bellen die haar halve My Space had gewijd aan haar ontmoeting met dé prins van Nederland…

Hoe fake de ingehuurde acteurs die roepen dat ze het product hebben geprobeerd en dat de resultaten ‘amázing’ zijn ook zijn, ik zie er altijd wel een kern van waarheid in. De naïviteit in me roept dan als een soort blond, met pijpenkrullen behangen engeltje: ‘Waarom zouden hele teams jarenlang aan een product werken dat nergens toe dient? Als ze zoveel geld uitgeven aan marketing en de productie, zal er heus wel iemand aan mee hebben gedacht die er wel íets van weet.’

Dan zie ik mijn duiveltje, dat met een enorm chagrijnige kop met haar armen over elkaar zit, heel theatraal met haar ogen rollen. ‘Wát ben jíj do-hom! Denk je nou echt dat je door zo’n band om je middel te binden, je ineens een wasbordje krijgt?’

 Engeltje: ‘Eh, nou, niet zomaar inééns… Maar je zíet toch dat de impulsen je buikspieren aanspannen? En fysiotherapeuten gebruiken het ook om spieren rondom een geblesseerd gebied sterker te maken? Dan moet het toch in ieder geval íets doen?’

Duiveltje: ‘Whatever, Blondie. Blijf jij maar lekker op je wolkje met je roze zonnebril op zitten hopen op wereldvrede.’
En dat deed ze. Vandaar dat ik nu de, toch wel ietwat trotse, eigenaar ben van een ‘Gymform’ spierstimulator.  Een variant van de band (Abtronic) die ik op tv zag. En noem me geschift (kan ik tegen, inmiddels) maar ik ben er blij mee. En je voelt écht je spieren samentrekken. Dus dan kirt Engeltje meteen: ‘Zie je wel! Zie je wel! Het werkt!’
En op de plekken waar net wat meer vet zit (onder mijn navel, dus) zet ik ’m gewoon op de anticellulitis-en vetverbrandingsstand.

En ook al krijgt Duiveltje gelijk, dan hebben we nog altijd het placebo-effect. Want ook al werkt het niet, dan heb ik in ieder geval het idee dat ik iets doe. En daardoor drink ik net iets meer water, trek ik net een sprintje meer op het korfbalveld en eet ik net dat stukje chocola minder. It’s amázing!

Ik kreeg trouwens de slappe lach tijdens het maken van de foto’s: ik kreeg ze niet scherp omdat ik teveel bewoog!

 Maar toen ik een paar weken terug ontdekte dat een cursist van mij de manager is van Primark, werd mijn interesse weer een beetje gewekt. De goede man komt uit Londen en moet voor zijn werk een beetje Nederlands leren omdat hij a) hier woont b) zijn personeel wil aansturen in het Nederlands en c) vragen van klanten wil kunnen beantwoorden.

 Omdat ik gisteren met vriendin Pien in de buurt was, zijn we toch maar eens een kijkje gaan nemen. We wisten niet meer precies waar het was, maar de hordes mensen met Primarktassen volgen werkte uitstekend.
In het begin riepen we een paar keer dat we wel een keer op een dinsdagochtend terug zouden komen omdat het toch wel erg druk was. Maar na een kwartier rondneuzen hadden we toch maar een net-mandje gepakt en hadden het shop-zweet op onze voorhoofden staan. Het ene na het andere item vloog erin, variërend in prijs tussen de drie en vijf euro. Ik kon mijn geluk niet op.

Het allerleukste van deze shopervaring is dat je er ontzettend gierig van wordt. Als een leuk shirtje ineens vier in plaats van drie euro kost, moet je toch even twee keer nadenken. En het strandjurkje waar Pien het eigenlijk op had gemunt, bleek elf in plaats van de verwachte vijf euro te kosten. “Hmm, toch wel een beetje duur hè?” verzuchtte ze met een grote frons op haar voorhoofd. Gewéldig. In deze tijd van crisis moet je toch op de kleintjes letten.

Maar uiteindelijk kwam ik thuis met drie bikini’s, een zomerbroekje, drie shirtjes, wat onderbroekjes en twee matchende toilettassen. Thuis ging ik meteen passen (want om daar in die ellenlange rij te staan hadden we dan net geen zin in) en ik werd met de minuut vrolijker. Toen ik net begonnen was met mijn doorpas-sessie hing Pien al kirrend aan de lijn: “En, heb jij je broekje al aan? Gaaf, hè?” (Zij had hetzelfde broekje gekocht.) En ik gilde terug: “Die bikini’s zijn gááf! Ik hou van Primark!”

De modeshow aan vriendjelief begon, en hij was minstens net zo blij met mijn aankopen als ik. Vooral met de bikini’s. Gelukkig kostten ze maar vijf euro, want als ze elf waren had ik ze dus echt laten liggen. Zuinig als ik ben. Want zeg zou zelf, elf euro voor een bikini kan natuurlijk écht niet. Zó decadent…