Freelance redacteur/schrijver, docent Nederlands.
* Haar motto: Don't let your dreams be dreams.
* Marijn in vijf woorden: impulsief (lees: veranderlijk), creatief, romantisch, tikkeltje neurotisch en naïef.
Marijn heeft geblogd van 4 april 2008 t/m 7 september 2009.
Bovengenoemde informatie betreft deze periode.
Ken je die clip waarin een meisje zich het hele liedje lang in een skinny jeans probeert te wurmen? Ik ben dat meisje. Sinds een paar maanden sta ik elke ochtend al wurmend en vloekend voor mijn kledingkast: geen enkele broek past me meer!
Het blijkt dat ik ontzettend ouderwets ben Ik voel me een soort oma die niet snapt hoe je moet msn’en of die homoseksualiteit afkeurt. En ik ben fokking vijfentwintig.
Het is weer volop koud. Van mij mag na de wintersport meteen – pats boem – de lente ingestart worden.
Een hoop mensen in mijn omgeving zijn weg, gaan weg, of zijn net weg geweest. Naar het buitenland, op verre of lange reizen. Of beide.
Ik loop meestal nogal achter als het om trends gaat. Zo ook ben ik altijd een van de laatsten die in de ban raakt van een tv-programma.
Een paar weken geleden heb ik geboden op een item van de vintage-goede doelen-veiling. En… ik ben een heel cool sportjasje rijker!
Ik haat dat woord. Met name sinds zo’n jaar of anderhalf en met name omdat ik eigenlijk niet goed weet wat het betekent.
Met ongebroken ledematen ben ik terug uit Oostenrijk. Om nou te zeggen dat ik ben uitgerust, nee. Maar het was gaaf!
Dat ik geen held ben met cijfertjes, eurotekens en andere financieel gerelateerde zaken is voor niemand een geheim.
Onder het mom van ‘Als je ergens over begint, moet je het wel af maken’, zal ik toch eens vertellen hoe het nu met mijn ogen gaat.
Ik zit in de auto, al een paar uur (vijf, als vanmorgen alles volgens plan is gegaan). Op weg naar onze wintersport. En… we hebben er zin in!
Als ik ergens niet tegen kan is het wel als mensen meten met twee maten. En vooral de laatste tijd valt me op dat mannen, vooral diegene die je vriendje zijn, daar goed thuis in zijn.
Net als de feestdagen achter de rug zijn, een drukke werkweek en een historische wintersportvakantie om de hoek staan, gebeurt het: struck down in the bribe of life: griep.
Sommige dingen lukken alleen maar als je er iedereen in je wijde omgeving van op de hoogte stelt.
Op tv, de radio, in kranten en tijdschriften doen ze niet anders, dus dan kan ik niet achterblijven: een persoonlijke terugblik op het práchtige jaar 2008!
Het is nogal zeldzaam tegenwoordig: ik ben een kind van gelukkig getrouwde ouders.
Bij kerst hoort familie en bij familie hoort spelletjes spelen. Zo werkt de associatieketting bij mij in ieder geval.
Ik woonde al een tijdje bij Johan. Al was dat officieel meer logeren, want ik had nog steeds mijn eigen appartement.
Ik heb geen buren, maar stemmen en voetstappen. Iedereen die in een oud appartementengebouw woont, begrijpt wat ik bedoel.
Ik ben er nog steeds ondersteboven van: een nachtmerrie. Niet zomaar één, maar zo één waar alles heel echt lijkt en je maar niet wakker wordt.
