Genoeg sterke argumenten voor deze winnaar…
“Na het lezen van zijn blogs is mijn dag altijd stukken vrolijker.”

“Lekker relativeren en lezen over allerhande dagelijkse beslommeringen.”

“Ik vind zijn stijl van schrijven heerlijk humoristisch met de nodige ironie eronder. Bovendien lezen de blogs lekker weg.”

“Hij schrijft leuke, vlotte stukjes die me regelmatig hardop doen lachen.”

“Openhartig, eerlijk en humoristisch met de nodige zelfspot.”

De eerstevolgende blog die online komt is van…
De webstrijder die met een voorsprong heeft gewonnen is…
De man die deze week in Viva te bewonderen is…
Wie zorgt er voor herkenning…
De virtuele beker ‘Webstrijder van het jaar’ gaat van Robin naar….

*****

****

***

**

*

Werner!

Welkom, Werner! En uiteraard veel dank voor jullie blogs Victor, Roy, Martin en Mattijs!

Werners eerste officiële blog als Viva-blogger volgt hierna…

PS Geen idee waar dit over gaat? Hier vind je alles over Webstrijd 2010!

Vier mannen
Webstrijd 2010... Niet vijf maar vier deelnemers gaan door in de strijd om Viva-blogger te worden. Martin heeft zich helaas teruggetrokken uit de webstrijd. Zijn reden hiervoor kun je terug vinden onder de blog ‘Wie wordt de nieuwe Viva-blogger…?‘

Wat nu?
Heb je op Martin gestemd en baal je ervan dat je stem verloren is gegaan? Iedereen die op Martin heeft gestemd: jullie stem is komen te vervallen, maar jullie kunnen nog een keer stemmen op een van de andere webstrijders!

Roy, Mattijs, Victor en Werner – wie gaat het worden? De spanning stijgt…

Op wie stem jij?
Je kunt tot maandag 22 maart (12.00) je stem bekend maken. Stem door een mailtje te sturen (met als onderwerp ‘webstrijd’) naar actie@viva.nl. Laat ook even weten wat de reden voor je keuze is.

STEM NU!

CC foto: Markus Rödder

De heren zullen eens even laten zien dat ze de Vivavrouw aankunnen. Ik sta er ook tussen met mijn kop. ‘Je kijkt een beetje boos’, zegt mijn vriendin. Victor ziet er relaxed uit, Matthijs heeft een echt ‘kom-maar-op-ik-kan-jullie-wel-aan-gezicht’ en Roy lijkt er over na te denken of hij wel weet waar hij aan begonnen is. Van de vier ben ik de oudste met mijn vijfendertig winters. De Vivavrouwen krijgen op de valreep de even oude Werner voor hun kiezen.

Droomvrouwen
Vier weken lang schrijven over wat mij bezighoudt. Vivavrouwen blijken echte ‘droomvrouwen’. Trillend en badend in het zweet werd ik wel eens wakker. Ze kunnen over elke spelfout vallen. ‘Heb ik verankert wel met een ‘t’ geschreven? Zal ik het nog even checken?’ ‘Ga slapen’, klinkt het naast me. Je vriendje ‘Snooze‘ maakt je wel weer wakker.’

Naast het enveloppe-exemplaar heb ik ook een inkijkexemplaar. Vrienden en familie moeten dat zien natuurlijk, Martin in de Viva. Het blaadje reist ook mee in de trein naar mijn werk in Utrecht. ‘Lachen’, zegt mijn collega. En dan ligt de bal opeens bij mij. Laat die brij van woorden maar van je hoofd naar je blog stromen. Geen moment ontbrak het mij aan inspiratie, ik had eerder teveel. Keuzes maken, waarover schrijf ik wel en waarover niet? Geen clichés, heb ik geleerd. ‘Gewoon jezelf blijven’, zegt een meisje, van – ik schat – een jaar of vijfentwintig, dat tegenover me zit in de terugtrein van Utrecht naar huis.

Avontuur
Met haar raak ik aan de praat over mijn blogavontuur. Ik sla bladzijde dertig en éénendertig open. ‘Ben jij dat?’ Ze kijkt iets verbaasd. In de Viva staat een foto die gemaakt is ten tijde van mijn blonde-haren-avontuur, in het echt is het donker, bijna zwart. Ze blogt zelf ook regelmatig en kletst honderduit over Viva.

Ze heeft een tas bij zich met twee niet nader te noemen letters erop, omdat ik anders reclame loop te maken voor M&S en dat hebben ze hier liever niet. Er hangt een kaartje over de rand: twee halen één betalen.

‘Wat heb je gekocht?’, vraag ik.
‘Deze.’ Ze trekt haar jas opzij en komt iets naar voren. Ik heb moeite mijn aandacht bij de blouse te houden.
‘Leuk!’, roep ik met een voelbaar warmer gezicht.
‘Ja, hè? Ik heb er direct maar twee van meegenomen.’ Ze reikt verder voorover om de Viva die naast me op het bankje ligt te pakken.
‘Mag ik hem even lezen?’

Ik kijk nu recht in haar blouse en krijg twee rondingen verpakt in een Marlies D. voor mijn neus, zo’n BH met van die ingewikkelde bandjes. Ik kan geen kant op en voel dat ik echt begin te blozen nu. Gauw wend ik mijn blik weer richting de roze Vivacover-met-ezelsoren.

Hmmm, ik denk dat ik het begrijp. De blouse in haar tas is om netjes in de kast te bewaren, want de blouse die ze nu aan heeft, is overduidelijk het inkijkexemplaar.

CC foto: Jorge Mejía peralta

In de strijd!
Vier weken geleden ging de webstrijd 2010 van start. De deelnemers,  Roy, Mattijs, Martin, Victor en Werner hebben gedurende deze weken drie blogs per week geproduceerd. De heren schrijven hun (voorlopig) laatste Viva-blog dit weekend, maar er kan nu al gestemd worden.

Wie wil jij blijven volgen op Viva?
De stemming is NU officieel geopend en loopt t/m 22 maart om 12 uur.

Je kunt stemmen door een mailtje te sturen (met als onderwerp ‘webstrijd’) naar actie@viva.nl. Laat ook even weten wat de reden voor je keuze is.

STEM NU!

CC foto: tnarik

Door het geritsel van het zakje staat er binnen no-time een kwispelende beagle naast mij in de keuken. Ik roer in mijn bekertje en schud mijn hoofd. ‘Nee, dit is niet voor hondjes.’ Struin krijgt elke dag een half pilletje ‘Carprodyl‘, verpakt in een stukje kaas. De koelkast zwaait open, kaas eruit, bolletje maken, pilletje erin en Struin slikt haar dagelijkse dosis weg alsof het niks is.

Spring-in-’t-veld
Bij Struin is anderhalf jaar geleden een vergroeiing van haar ruggenwervels geconstateerd. Ze kon niet meer lopen van de pijn. Met deze voorgeschreven pijnstiller is de echte spring-in-’t-veld weer terug, al is het wel oppassen dat ze nu niet gaat forceren.

Struin, mijn spring-in-’t-veld

Gelukkig, na een klein kwartier zakt mijn hoofdpijn af. Paracetamol is een mooie uitvinding, maar niet voor kat of hond. Sinds een aantal jaren weet ik dat een halve paracetamol al tot acute vergiftigingsverschijnselen kan leiden bij je huisdier. Het kan je kat zomaar één van zijn negen levens kosten.

Medicijnen uit de natuur?
Thuis ben ik opgegroeid met een rode poes. Toen ‘Poes’ een jaar of dertien was, voelde ik grote ronde bulten onder haar buik. Poes liep vaak buiten en op een gegeven moment werden de bulten minder en uiteindelijk voelde ik ze helemaal niet meer. Ik vraag me af of Poes zelf in de natuur een medicijn heeft gevonden. Ze is op achttienjarige leeftijd overleden.

Foto’s uit de oude doos van Poes en mij samen

Of Poes vroeger ooit een paracetamolletje heeft geslikt? Ik zal het mijn moeder eens vragen. In mijn omgeving schrik ik er van hoeveel mensen nog onwetend zijn over het gebruik van paracetamol bij huisdieren.

Wat zijn jouw ervaringen met het gebruik van paracetamol bij honden of katten?

CC foto: Sam Catchesides
Foto’s in de tekst: privébezit

Een man staat al in de startblokken bij de deuren als we het station binnen rijden. Hij drukt drie keer achter elkaar op de knop ‘openen’, terwijl de trein nog rijdt. Dat gaat dus niet werken. Wanneer de trein stilstaat, openen de deuren bij een vierde druk op de knop, waarna de trein langzaam leegstroomt. Op het perron staan ‘verse’ reizigers te popelen om in te stappen.

Opzij, opzij, opzij
Mensen met haast, ik blijf het een bijzonder soort vinden. Zo houden ze namelijk niet altijd rekening met de ander. Soms duwen en trekken ze om op tijd te komen of ze lopen je gewoon omver. Ik maak het bijna dagelijks mee rond het spoor.

De stationshal is één niveau hoger, dus is het een gedrang van jewelste bij de roltrappen. Er zijn zelfs mensen die op de roltrap nog lopen te trekken en te duwen. Voor je het weet, heb je een afdruk van een rugzak in je snufferd. ‘Roltrapterroristen’ noem ik ze. Een roltrap is er juist zodat je níet hoeft te lopen, toch?

En waarom hebben de mensen dan zo’n haast? Er gaat heus nog wel een trein en dan kom je een kwartier of hooguit een half uur later op je bestemming. Of ga een half uur eerder van huis en bespaar daarmee jezelf en de ander een hoop ergernis, maar misschien denk ik te praktisch.

Walk left, stand right?
Begrijp me goed, ik vind het een leuk principe, maar in de drukke ochtendspits is het naar mijn idee onuitvoerbaar. Daar komen nog eens ongelukken van. ’s Middags en soms ook ’s avonds is het een prima idee, maar ’s ochtends komen we het snelst boven – geloof me – met stand left en stand right.

Mocht je toch haast hebben en willen rennen, neem dan de gewone trap, daar is meer ruimte. Pas wel op dat je niet struikelt, anders wordt het alsnog een roltrap.

CC foto: Todd Barnard

Oordopjes
Het overkwam mij afgelopen zomer toen ik met beagle Struin in het centrum wandelde, of beter gezegd, het overkwam de mevrouw die tegen mij aan fietste. Ze had nog zo geringeld met haar fietsbel, maar met de oordopjes van mijn iPhone in mijn oren heb ik haar niet aan horen komen.

De muziek zet ik direct uit en ik vraag mevrouw hoe het gaat. Ze kermt en kreunt van de pijn en mompelt iets onverstaanbaars. Ik herken het van de oma van mijn vriendin, die ook eens is gevallen en direct haar heup had gebroken. De omstanders stromen al snel toe. Gelukkig zijn het niet alleen kijkers. Diverse mensen schieten te hulp, waaronder een verpleegkundige, dat is mazzel. ‘Wie heeft er een deken?’ Nog een beetje dizzy knoop ik Struin vast aan de lantaarnpaal, waar iemand ook al mevrouws fiets-met-scheef-staand-stuur tegenaan heeft gezet. Zo kan ik mijn spreekwoordelijke handen uit de mouwen steken.

Ambulance
‘De ambulance is onderweg’, hoor ik achter me. Ik draai me om en bedank de man-met-mobiele telefoon. Een bruin geruite deken wordt aangereikt en over de vrouw gelegd. Ze rilt, maar dat is waarschijnlijk van de schrik. Een politiewagen heeft de melding doorgekregen en is inmiddels ter plekke. Twee agenten stappen uit en bevestigen dat de ambulance er aan komt. Ze informeren naar de situatie. ‘Hij hoorde mij niet want hij had die doppen in zijn oren’, kreunt de vrouw op de grond. Dat klopt inderdaad en ik voel me op dat moment best schuldig. Als ik mijn muziek niet op had gehad, lag deze mevrouw hier nu niet op de grond.

Schuldig?
Ook omstanders hoor ik daar over roezemoezen: ‘Ze belde nog’ en ‘Ja, hij hoorde haar niet’, klinkt het links en rechts. Toch liggen de feiten iets anders. Ik liep op het voetgangersgebied (waar fietsers overigens zijn toegestaan) en mevrouw is tegen mij aangereden, ik niet tegen haar. Maar zij is de zwakkere in deze, dus ik begrijp de reacties wel. Het is ook niet belangrijk, mijn zorgen zijn eerst bij mevrouw.

De ambulance arriveert en ze wordt meegenomen naar de eerste hulp. De agenten praten nog wat na met mij en de verpleegkundige. Ze noteren het één en ander aan gegevens. Struin zit wat aangeslagen na te rillen bij de lantaarnpaal. Ik maak haar los en breng samen met mijn viervoeter de fiets naar mevrouws huis, waar haar man het nieuws net heeft vernomen.

Bloemen
Een dag later ga ik bij de vrouw aan de deur met een bos bloemen. Ze heeft wat gekneusde ribben aan de val overgehouden. Gelukkig is ze niet boos. ‘Ik had gewoon moeten stoppen’, zegt ze. Binnen drinken we nog een kopje thee op de redelijk goede afloop.

Ze vraagt of ik een stuk appeltaart bij de thee lust. Nou, dat heeft mevrouw niet tegen dovemansoren gezegd!

CC foto: Lee Maguire

Naar de kapper
Gisteren aan het einde van mijn thuiswerkdag krijg ik het in mijn hoofd dat ik nog even bij de kapper langs wil. Het is eigenlijk zelfs heel nodig. Mijn haar staat werkelijk alle kanten op. Om tien over vijf klap ik mijn MacBook dicht en ga de deur uit, straat door, linksaf en dan na vijftig meter rechts het overdekte winkelcentrum in.

‘Waar zal ik vandaag eens over bloggen?’, gaat er door mijn hoofd wanneer ik op weg ben naar de kapper. Onderweg kijk ik goed of ik nog blogonderwerpen op straat zie liggen, want vanavond wil ik weer een stukje schrijven. De kapster weet niet dat ik kom, ik heb geen afspraak. Het is al vijf uur geweest, dus ik zal wel één van de laatste klanten zijn.

Om kwart over zeg ik ‘hallo’ tegen de drie dames in de kapsalon. Eén is bezig met schoonmaken, één staat er bij de kassa en het meisje dat mij gaat knippen, neemt mijn jas aan. Ze heeft halflang twee-tinten blond haar en blauwe ogen.

Ik hou van zoet
Ik mag direct gaan zitten en ze vraagt of ik koffie, thee of cappuccino wil. ‘Cappuccino graag, ik ben er aan toe.’ ‘Suiker?’, vraagt ze, terwijl het apparaat staat te brommen. ‘Ja, genoeg suiker, ik hou van zoet.’ Wanneer de kapster het kopje-met-melkschuim voor de spiegel zet, merk ik dat ze zelf ook aardig zoet ruikt. Ik meen het te herkennen, maar kan niet op de naam komen. Ik zie het zo voor me, zo’n kronkelig paars flesje.

Het gesprek komt snel op gang en gaat van werk via hobby al gauw over op de Viva-blogwebstrijd. ‘Bakkebaarden korter?’, vraagt ze tussendoor. Ze vindt het leuk dat ik schrijf en vraagt waar de blogs over gaan. ‘Nou’, richt ik mij tot het meisje in de spiegel, ‘dat zou vanavond maar zo eens over jou kunnen gaan.’ Haar wangen zie ik rood gloeien in de spiegel. ‘Ja?’, vraagt ze ietwat geschrokken. Titels als ‘Kapster, een sociaal beroep’ en ‘Geknipt voor Viva’, klinken door de kapsalon. Haar collega’s zien er de lol wel van in.

Na een slokje van mijn cappuccino bespreek ik met de kapster de beslommeringen die het vak van blogger soms met zich meebrengt. Dames die over spelling kunnen vallen of zelfs over elkaar. Ze vraagt of dat niet moeilijk is. ‘Het is wel even wennen’, antwoord ik en veeg mijn ‘melkschuimsnor’ af.

Magic!
Bij het afrekenen vraag ik maar even naar het zoete geurtje, voordat het de hele avond door mijn hoofd spookt. ‘Bruno Banani’, antwoord ze een beetje aarzelend. ‘Magic!’, voeg ik er aan toe. ‘Even zeker weten voor mijn blog’, zeg ik tegen de blauwe ogen, terwijl ik mijn pincode intoets. ‘Ga je echt over mij schrijven? Oeeehh, ik krijg het er warm van!’, zegt ze met een ’stempotloodrood’ gezicht nu. ‘Uhuh’, knik ik bevestigend.

Waarvan akte

CC foto: James Whatley

Onze dierenarts Shirley Hendriks is in 2008 uitgeroepen tot ‘Dierenheld 2008‘. Ze is by far de liefste dierenarts ter wereld. We hebben het echt getroffen met haar.

Gefrunnik
Toch heeft Struin het niet zo op Shirley. Ze zit meestal met haar handen aan plekjes waar het misschien wel zeer doet en dat gefrunnik vindt Struin maar niks. Hoe dol Struin ook is op koekjes, voor die van Shirley draait ze haar neus de andere kant op, al zijn het dezelfde koekjes die ze thuis zo lekker vindt.

Struin heeft al meerdere malen haar leven te danken gehad aan Shirley. Ze heeft daardoor wel een aantal traumatische ervaringen opgelopen, maar Struin is een dappere beagle.

Naar de dierenarts
Gelukkig hoeft Struin dit keer alleen maar een prikje. Op weg naar de dierenarts loop ik over een grasveldje waar Struin nog even kan snuffelen. Het enige dat Struin ruikt, is onraad en ze maakt meteen rechtsomkeert. Een beagle van zeventien kilo lijkt wel een blok beton wanneer die haar pootjes in de grond verankert. Trekken heeft geen zin dus ik ga op mijn hurken zitten en overtuig Struin ervan dat het dit keer heus wel mee zal vallen. Uiteindelijk weet Struin dat ik het beste met haar voor heb en geeft ze toe, zonder commentaar.

Tijdens het spreekuur is het altijd razend druk. Twee uur wachten is hier volstrekt normaal. Shirley maakt tijd voor iedere ‘patient’. Struin heeft meestal een afspraak buiten het spreekuur om. Ze hoeft dan niet zo lang te wachten op die voor haar toch al niet zo leuke plek.

Lars en Barrel
Er zit een jongetje – Lars – van een jaar of zes in de wachtkamer met zijn hondje ‘Barrel’. Barrel is een ‘Ashtray Terriër‘ van bijna een jaar, vertelt de mama van Lars. ‘Wat heeft jouw hond dan?’, vraagt Lars met een vingertje in zijn mond. ‘Ze krijgt een spuitje’, antwoord ik. Verschrikt kijken de twee oogjes richting mama. ‘Zo’n spuitje dat hij niet meer wakker wordt?’ Mama kijkt wat ongemakkelijk en ik begrijp direct waarom. Ik leg hem uit dat Struin een prikje krijgt zodat ze juist niet ziek wordt. ‘Er is niks aan de hand, hoor!’ Ik geef de jongen een aai over zijn bol. Lars vertelt mij dat Barrel een zeer pootje heeft. Ik zeg hem dat Barrel hier in goede handen is en dat het vast allemaal in orde komt.

De deur van de spreekkamer gaat open en Shirley roept ons naar binnen. Struin geeft geen ‘kick’ bij het prikje. Ze gunt Shirley echter geen blik waardig. Ach, Struin vertoont soms wat ondankbaar gedrag.

Weer naar buiten
Wanneer we weer buiten staan, schudt Struin eens even flink de stress van haar af. Nu krijg ik alsnog het commentaar om mijn oren dat ze binnen heeft verbeten. Het is een geluid zoals alleen beagles dat kunnen produceren.

Al kwispelend loopt Struin nu over hetzelfde grasveldje als net. Ze snuffelt er lustig op los. Van de geur van onraad is kennelijk geen spoor meer te bekennen.

Foto: privébezit

Het is zaterdagavond, mijn vriendin en ik zijn met vrienden uit eten bij een Italiaans restaurant in de buurt. André (A) veegt zijn mond af, schuift zijn stoel naar achteren en staat op.

A: Even naar het toilet. Martin, moet jij ook?
M: Ja, ik loop met je mee.

Toilet
M: Heb je dat kapsel van die blonde serveerster net gezien? Ik dacht dat ik niet meer bijkwam.
M: *proest*
A: En dan die hoge hakken, als je daar niet op kunt lopen, trek ze dan gewoon niet aan.
M: Hé, is dit nu die nieuwe broek waar je me laatst over vertelde?
A: Ja, die heb ik vorige week gekocht toen ik in de stad was met Willem, was lachen joh! ‘k Heb van hem ook nog deze boxer gekregen.
M: Staat je goed!
A: Ja, vind je? Heb ik geen dikke kont in deze broek?
M: Nee, jij hebt geweldige billen, moet je die van mij eens zien!
M: *draait zijn achterwerk naar de spiegel*
A: Nou, dat valt toch best mee. Die van mij zijn dikker.
M: Je moet die broek ook niet zo hoog optrekken, joh. Doe die riem eens af.
M: *helpt André met zijn riem en trekt zijn broek wat omlaag*
M: Kijk, als je hem iets lager op je heupen draagt, staat hij leuker, stuk vlotter zo.
M: Zie je? Zo heb ik dat ook.
A: *bekijkt mijn billen-in-broek nog eens goed*
A: Dat zit ook nog lekkerder, niet zo strak.

Buikpijn
A: Ik heb je laatst toch verteld over die buikpijn?
M: Klopt, ben je daar al eens mee naar de huisarts geweest?
A: Nee, ik durf niet zo goed. Straks is er meer aan de hand.
M: Wil je anders dat ik met je meega?
A: Oh, wat lief van je. Zou je dat echt willen doen?
M: Tuurlijk ga ik met je mee man!
A: *krijgt het even te pakken*
M: *grist een stuk papier uit de automaat en geeft dit aan André*
A: Dankje kerel, het gaat alweer.

Daar zijn we vrienden voor
M: Vind jij het trouwens niet raar dat Inge ’s avonds laat nog zo lang op internet zit terwijl jij op bed ligt?
A: Nee joh, dat doen we altijd al, zij hoeft er ook niet zo vroeg uit, hè?. Hoezo, denk jij dat er iets aan de hand is dan?
M: Nou ja, ik weet niet, maar mijn vriendin doet dat niet. Wij gaan meestal samen naar bed.
A: Hmmm, ik zal er eens op letten.
M: Niet zeggen dat je het van mij hebt, hoor!
A: Vanzelfsprekend, dit blijft tussen ons. Je kent me toch?
A: Kun je zien dat ik gehuild heb?
A: *checkt nog een keer in de spiegel*
M: Niks meer te zien, zullen we maar weer richting de dames gaan?

Terug aan tafel
Mijn vriendin ratelt: ‘Waar bleven jullie nou zo lang, het toetje staat er al een kwartier en de oppas van André en Inge kan niet zo lang blijven vanavond, dat weet je toch?’

Oh jee, gezeik.

CC foto: David Woo