Genoeg sterke argumenten voor deze winnaar…
“Na het lezen van zijn blogs is mijn dag altijd stukken vrolijker.”

“Lekker relativeren en lezen over allerhande dagelijkse beslommeringen.”

“Ik vind zijn stijl van schrijven heerlijk humoristisch met de nodige ironie eronder. Bovendien lezen de blogs lekker weg.”

“Hij schrijft leuke, vlotte stukjes die me regelmatig hardop doen lachen.”

“Openhartig, eerlijk en humoristisch met de nodige zelfspot.”

De eerstevolgende blog die online komt is van…
De webstrijder die met een voorsprong heeft gewonnen is…
De man die deze week in Viva te bewonderen is…
Wie zorgt er voor herkenning…
De virtuele beker ‘Webstrijder van het jaar’ gaat van Robin naar….

*****

****

***

**

*

Werner!

Welkom, Werner! En uiteraard veel dank voor jullie blogs Victor, Roy, Martin en Mattijs!

Werners eerste officiële blog als Viva-blogger volgt hierna…

PS Geen idee waar dit over gaat? Hier vind je alles over Webstrijd 2010!

Vier mannen
Webstrijd 2010... Niet vijf maar vier deelnemers gaan door in de strijd om Viva-blogger te worden. Martin heeft zich helaas teruggetrokken uit de webstrijd. Zijn reden hiervoor kun je terug vinden onder de blog ‘Wie wordt de nieuwe Viva-blogger…?‘

Wat nu?
Heb je op Martin gestemd en baal je ervan dat je stem verloren is gegaan? Iedereen die op Martin heeft gestemd: jullie stem is komen te vervallen, maar jullie kunnen nog een keer stemmen op een van de andere webstrijders!

Roy, Mattijs, Victor en Werner – wie gaat het worden? De spanning stijgt…

Op wie stem jij?
Je kunt tot maandag 22 maart (12.00) je stem bekend maken. Stem door een mailtje te sturen (met als onderwerp ‘webstrijd’) naar actie@viva.nl. Laat ook even weten wat de reden voor je keuze is.

STEM NU!

CC foto: Markus Rödder

De heren zullen eens even laten zien dat ze de Vivavrouw aankunnen. Ik sta er ook tussen met mijn kop. ‘Je kijkt een beetje boos’, zegt mijn vriendin. Victor ziet er relaxed uit, Matthijs heeft een echt ‘kom-maar-op-ik-kan-jullie-wel-aan-gezicht’ en Roy lijkt er over na te denken of hij wel weet waar hij aan begonnen is. Van de vier ben ik de oudste met mijn vijfendertig winters. De Vivavrouwen krijgen op de valreep de even oude Werner voor hun kiezen.

Droomvrouwen
Vier weken lang schrijven over wat mij bezighoudt. Vivavrouwen blijken echte ‘droomvrouwen’. Trillend en badend in het zweet werd ik wel eens wakker. Ze kunnen over elke spelfout vallen. ‘Heb ik verankert wel met een ‘t’ geschreven? Zal ik het nog even checken?’ ‘Ga slapen’, klinkt het naast me. Je vriendje ‘Snooze‘ maakt je wel weer wakker.’

Naast het enveloppe-exemplaar heb ik ook een inkijkexemplaar. Vrienden en familie moeten dat zien natuurlijk, Martin in de Viva. Het blaadje reist ook mee in de trein naar mijn werk in Utrecht. ‘Lachen’, zegt mijn collega. En dan ligt de bal opeens bij mij. Laat die brij van woorden maar van je hoofd naar je blog stromen. Geen moment ontbrak het mij aan inspiratie, ik had eerder teveel. Keuzes maken, waarover schrijf ik wel en waarover niet? Geen clichés, heb ik geleerd. ‘Gewoon jezelf blijven’, zegt een meisje, van – ik schat – een jaar of vijfentwintig, dat tegenover me zit in de terugtrein van Utrecht naar huis.

Avontuur
Met haar raak ik aan de praat over mijn blogavontuur. Ik sla bladzijde dertig en éénendertig open. ‘Ben jij dat?’ Ze kijkt iets verbaasd. In de Viva staat een foto die gemaakt is ten tijde van mijn blonde-haren-avontuur, in het echt is het donker, bijna zwart. Ze blogt zelf ook regelmatig en kletst honderduit over Viva.

Ze heeft een tas bij zich met twee niet nader te noemen letters erop, omdat ik anders reclame loop te maken voor M&S en dat hebben ze hier liever niet. Er hangt een kaartje over de rand: twee halen één betalen.

‘Wat heb je gekocht?’, vraag ik.
‘Deze.’ Ze trekt haar jas opzij en komt iets naar voren. Ik heb moeite mijn aandacht bij de blouse te houden.
‘Leuk!’, roep ik met een voelbaar warmer gezicht.
‘Ja, hè? Ik heb er direct maar twee van meegenomen.’ Ze reikt verder voorover om de Viva die naast me op het bankje ligt te pakken.
‘Mag ik hem even lezen?’

Ik kijk nu recht in haar blouse en krijg twee rondingen verpakt in een Marlies D. voor mijn neus, zo’n BH met van die ingewikkelde bandjes. Ik kan geen kant op en voel dat ik echt begin te blozen nu. Gauw wend ik mijn blik weer richting de roze Vivacover-met-ezelsoren.

Hmmm, ik denk dat ik het begrijp. De blouse in haar tas is om netjes in de kast te bewaren, want de blouse die ze nu aan heeft, is overduidelijk het inkijkexemplaar.

CC foto: Jorge Mejía peralta

In de strijd!
Vier weken geleden ging de webstrijd 2010 van start. De deelnemers,  Roy, Mattijs, Martin, Victor en Werner hebben gedurende deze weken drie blogs per week geproduceerd. De heren schrijven hun (voorlopig) laatste Viva-blog dit weekend, maar er kan nu al gestemd worden.

Wie wil jij blijven volgen op Viva?
De stemming is NU officieel geopend en loopt t/m 22 maart om 12 uur.

Je kunt stemmen door een mailtje te sturen (met als onderwerp ‘webstrijd’) naar actie@viva.nl. Laat ook even weten wat de reden voor je keuze is.

STEM NU!

CC foto: tnarik

Door het geritsel van het zakje staat er binnen no-time een kwispelende beagle naast mij in de keuken. Ik roer in mijn bekertje en schud mijn hoofd. ‘Nee, dit is niet voor hondjes.’ Struin krijgt elke dag een half pilletje ‘Carprodyl‘, verpakt in een stukje kaas. De koelkast zwaait open, kaas eruit, bolletje maken, pilletje erin en Struin slikt haar dagelijkse dosis weg alsof het niks is.

Spring-in-’t-veld
Bij Struin is anderhalf jaar geleden een vergroeiing van haar ruggenwervels geconstateerd. Ze kon niet meer lopen van de pijn. Met deze voorgeschreven pijnstiller is de echte spring-in-’t-veld weer terug, al is het wel oppassen dat ze nu niet gaat forceren.

Struin, mijn spring-in-’t-veld

Gelukkig, na een klein kwartier zakt mijn hoofdpijn af. Paracetamol is een mooie uitvinding, maar niet voor kat of hond. Sinds een aantal jaren weet ik dat een halve paracetamol al tot acute vergiftigingsverschijnselen kan leiden bij je huisdier. Het kan je kat zomaar één van zijn negen levens kosten.

Medicijnen uit de natuur?
Thuis ben ik opgegroeid met een rode poes. Toen ‘Poes’ een jaar of dertien was, voelde ik grote ronde bulten onder haar buik. Poes liep vaak buiten en op een gegeven moment werden de bulten minder en uiteindelijk voelde ik ze helemaal niet meer. Ik vraag me af of Poes zelf in de natuur een medicijn heeft gevonden. Ze is op achttienjarige leeftijd overleden.

Foto’s uit de oude doos van Poes en mij samen

Of Poes vroeger ooit een paracetamolletje heeft geslikt? Ik zal het mijn moeder eens vragen. In mijn omgeving schrik ik er van hoeveel mensen nog onwetend zijn over het gebruik van paracetamol bij huisdieren.

Wat zijn jouw ervaringen met het gebruik van paracetamol bij honden of katten?

CC foto: Sam Catchesides
Foto’s in de tekst: privébezit

Een man staat al in de startblokken bij de deuren als we het station binnen rijden. Hij drukt drie keer achter elkaar op de knop ‘openen’, terwijl de trein nog rijdt. Dat gaat dus niet werken. Wanneer de trein stilstaat, openen de deuren bij een vierde druk op de knop, waarna de trein langzaam leegstroomt. Op het perron staan ‘verse’ reizigers te popelen om in te stappen.

Opzij, opzij, opzij
Mensen met haast, ik blijf het een bijzonder soort vinden. Zo houden ze namelijk niet altijd rekening met de ander. Soms duwen en trekken ze om op tijd te komen of ze lopen je gewoon omver. Ik maak het bijna dagelijks mee rond het spoor.

De stationshal is één niveau hoger, dus is het een gedrang van jewelste bij de roltrappen. Er zijn zelfs mensen die op de roltrap nog lopen te trekken en te duwen. Voor je het weet, heb je een afdruk van een rugzak in je snufferd. ‘Roltrapterroristen’ noem ik ze. Een roltrap is er juist zodat je níet hoeft te lopen, toch?

En waarom hebben de mensen dan zo’n haast? Er gaat heus nog wel een trein en dan kom je een kwartier of hooguit een half uur later op je bestemming. Of ga een half uur eerder van huis en bespaar daarmee jezelf en de ander een hoop ergernis, maar misschien denk ik te praktisch.

Walk left, stand right?
Begrijp me goed, ik vind het een leuk principe, maar in de drukke ochtendspits is het naar mijn idee onuitvoerbaar. Daar komen nog eens ongelukken van. ‘s Middags en soms ook ‘s avonds is het een prima idee, maar ‘s ochtends komen we het snelst boven – geloof me – met stand left en stand right.

Mocht je toch haast hebben en willen rennen, neem dan de gewone trap, daar is meer ruimte. Pas wel op dat je niet struikelt, anders wordt het alsnog een roltrap.

CC foto: Todd Barnard

Oordopjes
Het overkwam mij afgelopen zomer toen ik met beagle Struin in het centrum wandelde, of beter gezegd, het overkwam de mevrouw die tegen mij aan fietste. Ze had nog zo geringeld met haar fietsbel, maar met de oordopjes van mijn iPhone in mijn oren heb ik haar niet aan horen komen.

De muziek zet ik direct uit en ik vraag mevrouw hoe het gaat. Ze kermt en kreunt van de pijn en mompelt iets onverstaanbaars. Ik herken het van de oma van mijn vriendin, die ook eens is gevallen en direct haar heup had gebroken. De omstanders stromen al snel toe. Gelukkig zijn het niet alleen kijkers. Diverse mensen schieten te hulp, waaronder een verpleegkundige, dat is mazzel. ‘Wie heeft er een deken?’ Nog een beetje dizzy knoop ik Struin vast aan de lantaarnpaal, waar iemand ook al mevrouws fiets-met-scheef-staand-stuur tegenaan heeft gezet. Zo kan ik mijn spreekwoordelijke handen uit de mouwen steken.

Ambulance
‘De ambulance is onderweg’, hoor ik achter me. Ik draai me om en bedank de man-met-mobiele telefoon. Een bruin geruite deken wordt aangereikt en over de vrouw gelegd. Ze rilt, maar dat is waarschijnlijk van de schrik. Een politiewagen heeft de melding doorgekregen en is inmiddels ter plekke. Twee agenten stappen uit en bevestigen dat de ambulance er aan komt. Ze informeren naar de situatie. ‘Hij hoorde mij niet want hij had die doppen in zijn oren’, kreunt de vrouw op de grond. Dat klopt inderdaad en ik voel me op dat moment best schuldig. Als ik mijn muziek niet op had gehad, lag deze mevrouw hier nu niet op de grond.

Schuldig?
Ook omstanders hoor ik daar over roezemoezen: ‘Ze belde nog’ en ‘Ja, hij hoorde haar niet’, klinkt het links en rechts. Toch liggen de feiten iets anders. Ik liep op het voetgangersgebied (waar fietsers overigens zijn toegestaan) en mevrouw is tegen mij aangereden, ik niet tegen haar. Maar zij is de zwakkere in deze, dus ik begrijp de reacties wel. Het is ook niet belangrijk, mijn zorgen zijn eerst bij mevrouw.

De ambulance arriveert en ze wordt meegenomen naar de eerste hulp. De agenten praten nog wat na met mij en de verpleegkundige. Ze noteren het één en ander aan gegevens. Struin zit wat aangeslagen na te rillen bij de lantaarnpaal. Ik maak haar los en breng samen met mijn viervoeter de fiets naar mevrouws huis, waar haar man het nieuws net heeft vernomen.

Bloemen
Een dag later ga ik bij de vrouw aan de deur met een bos bloemen. Ze heeft wat gekneusde ribben aan de val overgehouden. Gelukkig is ze niet boos. ‘Ik had gewoon moeten stoppen’, zegt ze. Binnen drinken we nog een kopje thee op de redelijk goede afloop.

Ze vraagt of ik een stuk appeltaart bij de thee lust. Nou, dat heeft mevrouw niet tegen dovemansoren gezegd!

CC foto: Lee Maguire

Naar de kapper
Gisteren aan het einde van mijn thuiswerkdag krijg ik het in mijn hoofd dat ik nog even bij de kapper langs wil. Het is eigenlijk zelfs heel nodig. Mijn haar staat werkelijk alle kanten op. Om tien over vijf klap ik mijn MacBook dicht en ga de deur uit, straat door, linksaf en dan na vijftig meter rechts het overdekte winkelcentrum in.

‘Waar zal ik vandaag eens over bloggen?’, gaat er door mijn hoofd wanneer ik op weg ben naar de kapper. Onderweg kijk ik goed of ik nog blogonderwerpen op straat zie liggen, want vanavond wil ik weer een stukje schrijven. De kapster weet niet dat ik kom, ik heb geen afspraak. Het is al vijf uur geweest, dus ik zal wel één van de laatste klanten zijn.

Om kwart over zeg ik ‘hallo’ tegen de drie dames in de kapsalon. Eén is bezig met schoonmaken, één staat er bij de kassa en het meisje dat mij gaat knippen, neemt mijn jas aan. Ze heeft halflang twee-tinten blond haar en blauwe ogen.

Ik hou van zoet
Ik mag direct gaan zitten en ze vraagt of ik koffie, thee of cappuccino wil. ‘Cappuccino graag, ik ben er aan toe.’ ‘Suiker?’, vraagt ze, terwijl het apparaat staat te brommen. ‘Ja, genoeg suiker, ik hou van zoet.’ Wanneer de kapster het kopje-met-melkschuim voor de spiegel zet, merk ik dat ze zelf ook aardig zoet ruikt. Ik meen het te herkennen, maar kan niet op de naam komen. Ik zie het zo voor me, zo’n kronkelig paars flesje.

Het gesprek komt snel op gang en gaat van werk via hobby al gauw over op de Viva-blogwebstrijd. ‘Bakkebaarden korter?’, vraagt ze tussendoor. Ze vindt het leuk dat ik schrijf en vraagt waar de blogs over gaan. ‘Nou’, richt ik mij tot het meisje in de spiegel, ‘dat zou vanavond maar zo eens over jou kunnen gaan.’ Haar wangen zie ik rood gloeien in de spiegel. ‘Ja?’, vraagt ze ietwat geschrokken. Titels als ‘Kapster, een sociaal beroep’ en ‘Geknipt voor Viva’, klinken door de kapsalon. Haar collega’s zien er de lol wel van in.

Na een slokje van mijn cappuccino bespreek ik met de kapster de beslommeringen die het vak van blogger soms met zich meebrengt. Dames die over spelling kunnen vallen of zelfs over elkaar. Ze vraagt of dat niet moeilijk is. ‘Het is wel even wennen’, antwoord ik en veeg mijn ‘melkschuimsnor’ af.

Magic!
Bij het afrekenen vraag ik maar even naar het zoete geurtje, voordat het de hele avond door mijn hoofd spookt. ‘Bruno Banani’, antwoord ze een beetje aarzelend. ‘Magic!’, voeg ik er aan toe. ‘Even zeker weten voor mijn blog’, zeg ik tegen de blauwe ogen, terwijl ik mijn pincode intoets. ‘Ga je echt over mij schrijven? Oeeehh, ik krijg het er warm van!’, zegt ze met een ‘stempotloodrood’ gezicht nu. ‘Uhuh’, knik ik bevestigend.

Waarvan akte

CC foto: James Whatley

Onze dierenarts Shirley Hendriks is in 2008 uitgeroepen tot ‘Dierenheld 2008‘. Ze is by far de liefste dierenarts ter wereld. We hebben het echt getroffen met haar.

Gefrunnik
Toch heeft Struin het niet zo op Shirley. Ze zit meestal met haar handen aan plekjes waar het misschien wel zeer doet en dat gefrunnik vindt Struin maar niks. Hoe dol Struin ook is op koekjes, voor die van Shirley draait ze haar neus de andere kant op, al zijn het dezelfde koekjes die ze thuis zo lekker vindt.

Struin heeft al meerdere malen haar leven te danken gehad aan Shirley. Ze heeft daardoor wel een aantal traumatische ervaringen opgelopen, maar Struin is een dappere beagle.

Naar de dierenarts
Gelukkig hoeft Struin dit keer alleen maar een prikje. Op weg naar de dierenarts loop ik over een grasveldje waar Struin nog even kan snuffelen. Het enige dat Struin ruikt, is onraad en ze maakt meteen rechtsomkeert. Een beagle van zeventien kilo lijkt wel een blok beton wanneer die haar pootjes in de grond verankert. Trekken heeft geen zin dus ik ga op mijn hurken zitten en overtuig Struin ervan dat het dit keer heus wel mee zal vallen. Uiteindelijk weet Struin dat ik het beste met haar voor heb en geeft ze toe, zonder commentaar.

Tijdens het spreekuur is het altijd razend druk. Twee uur wachten is hier volstrekt normaal. Shirley maakt tijd voor iedere ‘patient’. Struin heeft meestal een afspraak buiten het spreekuur om. Ze hoeft dan niet zo lang te wachten op die voor haar toch al niet zo leuke plek.

Lars en Barrel
Er zit een jongetje – Lars – van een jaar of zes in de wachtkamer met zijn hondje ‘Barrel’. Barrel is een ‘Ashtray Terriër‘ van bijna een jaar, vertelt de mama van Lars. ‘Wat heeft jouw hond dan?’, vraagt Lars met een vingertje in zijn mond. ‘Ze krijgt een spuitje’, antwoord ik. Verschrikt kijken de twee oogjes richting mama. ‘Zo’n spuitje dat hij niet meer wakker wordt?’ Mama kijkt wat ongemakkelijk en ik begrijp direct waarom. Ik leg hem uit dat Struin een prikje krijgt zodat ze juist niet ziek wordt. ‘Er is niks aan de hand, hoor!’ Ik geef de jongen een aai over zijn bol. Lars vertelt mij dat Barrel een zeer pootje heeft. Ik zeg hem dat Barrel hier in goede handen is en dat het vast allemaal in orde komt.

De deur van de spreekkamer gaat open en Shirley roept ons naar binnen. Struin geeft geen ‘kick’ bij het prikje. Ze gunt Shirley echter geen blik waardig. Ach, Struin vertoont soms wat ondankbaar gedrag.

Weer naar buiten
Wanneer we weer buiten staan, schudt Struin eens even flink de stress van haar af. Nu krijg ik alsnog het commentaar om mijn oren dat ze binnen heeft verbeten. Het is een geluid zoals alleen beagles dat kunnen produceren.

Al kwispelend loopt Struin nu over hetzelfde grasveldje als net. Ze snuffelt er lustig op los. Van de geur van onraad is kennelijk geen spoor meer te bekennen.

Foto: privébezit

Het is zaterdagavond, mijn vriendin en ik zijn met vrienden uit eten bij een Italiaans restaurant in de buurt. André (A) veegt zijn mond af, schuift zijn stoel naar achteren en staat op.

A: Even naar het toilet. Martin, moet jij ook?
M: Ja, ik loop met je mee.

Toilet
M: Heb je dat kapsel van die blonde serveerster net gezien? Ik dacht dat ik niet meer bijkwam.
M: *proest*
A: En dan die hoge hakken, als je daar niet op kunt lopen, trek ze dan gewoon niet aan.
M: Hé, is dit nu die nieuwe broek waar je me laatst over vertelde?
A: Ja, die heb ik vorige week gekocht toen ik in de stad was met Willem, was lachen joh! ‘k Heb van hem ook nog deze boxer gekregen.
M: Staat je goed!
A: Ja, vind je? Heb ik geen dikke kont in deze broek?
M: Nee, jij hebt geweldige billen, moet je die van mij eens zien!
M: *draait zijn achterwerk naar de spiegel*
A: Nou, dat valt toch best mee. Die van mij zijn dikker.
M: Je moet die broek ook niet zo hoog optrekken, joh. Doe die riem eens af.
M: *helpt André met zijn riem en trekt zijn broek wat omlaag*
M: Kijk, als je hem iets lager op je heupen draagt, staat hij leuker, stuk vlotter zo.
M: Zie je? Zo heb ik dat ook.
A: *bekijkt mijn billen-in-broek nog eens goed*
A: Dat zit ook nog lekkerder, niet zo strak.

Buikpijn
A: Ik heb je laatst toch verteld over die buikpijn?
M: Klopt, ben je daar al eens mee naar de huisarts geweest?
A: Nee, ik durf niet zo goed. Straks is er meer aan de hand.
M: Wil je anders dat ik met je meega?
A: Oh, wat lief van je. Zou je dat echt willen doen?
M: Tuurlijk ga ik met je mee man!
A: *krijgt het even te pakken*
M: *grist een stuk papier uit de automaat en geeft dit aan André*
A: Dankje kerel, het gaat alweer.

Daar zijn we vrienden voor
M: Vind jij het trouwens niet raar dat Inge ‘s avonds laat nog zo lang op internet zit terwijl jij op bed ligt?
A: Nee joh, dat doen we altijd al, zij hoeft er ook niet zo vroeg uit, hè?. Hoezo, denk jij dat er iets aan de hand is dan?
M: Nou ja, ik weet niet, maar mijn vriendin doet dat niet. Wij gaan meestal samen naar bed.
A: Hmmm, ik zal er eens op letten.
M: Niet zeggen dat je het van mij hebt, hoor!
A: Vanzelfsprekend, dit blijft tussen ons. Je kent me toch?
A: Kun je zien dat ik gehuild heb?
A: *checkt nog een keer in de spiegel*
M: Niks meer te zien, zullen we maar weer richting de dames gaan?

Terug aan tafel
Mijn vriendin ratelt: ‘Waar bleven jullie nou zo lang, het toetje staat er al een kwartier en de oppas van André en Inge kan niet zo lang blijven vanavond, dat weet je toch?’

Oh jee, gezeik.

CC foto: David Woo

Snooze
Ik ben nog he-le-maal niet klaar voor het begin van de dag. Om drie uur was ik zelfs wakkerder dan nu. Nog tien minuten en dan klinken er harpgeluiden uit mijn iPhone. Toch hoef ik er pas tegen acht uur uit. Waarom ik mijn wekker dan niet gewoon op acht uur zet? Het antwoord daarop is simpel en eenvoudig: Snooze en ik zijn dikke vriendjes.

De uitvinder van Snooze verdient wat mij betreft de hoogste onderscheiding die er is. Hemels, de wekker gaat, je drukt op een knop en tien minuten later denkt hij weer aan je en daarna nog een keer en nog eens. Zou het niet mooi zijn als je mensen ook zou kunnen snoozen? Even tien minuten geen gezeur over koekjes, voetbal of ‘Mam, waarom is de wereld rond?’

Vijanden
Mijn vriendin denkt héél anders over Snooze. Zij en Snooze zijn regelrechte vijanden van elkaar. Ik heb al een paar keer kunnen voorkomen dat Snooze tegen de slaapkamermuur belandde. Tijdens mijn Snoozeperiode (tussen zeven en acht uur) vraagt ze of dat kutding niet uit kan. Helaas voor haar is mijn iPhone niet gevoelig voor ‘voicecontrol’. En ik? Ik krijg er niks van mee. Ik bevind me tijdens de Snoozeperiode in een soort comateuze toestand.

Blindelings weet mijn rechtervinger het tien-minuten-uit-knopje te vinden op mijn iPhone. Mijn arm, hand en vinger doen dat op een heel subtiele manier, waardoor de rest van mijn lichaam rustig kan blijven slapen. Tegen de klok van acht ben ik uitgesnoozed en stap ik uit bed, bijna net zo fris als rond een uur of drie.

Clocky?
Mocht Snooze ooit uit de tijd komen, dan vrees ik dat mijn vriendin al een waardige opvolger voor hem op het oog heeft. Iemand die mij wèl direct uit bed krijgt, zijn naam is ‘Clocky’. Voor wie Clocky nog niet kent, kan Clocky hier in aktie zien. Clocky zal de plek van Snooze nooit in kunnen nemen, maar toch verwacht ik dat ik ook met Clocky vriendjes kan worden. Al denk ik wel dat hij dan tijdelijk zijn wielen zal moeten missen, minstens tien minuten.

CC foto: Alan Cleaver

Een stukje voorgeschiedenis
Oom Istvan is vijftien jaar geleden van Vojvodina naar Drenthe gekomen. Hij is blij met elk bezoek, of het nu van familie is of van de pedicure. Ik denk dat hij zelfs een deurwaarder warm welkom zou heten. Nog nooit in zijn 59-jarige leven heeft hij als patiënt een ziekenhuis van binnen gezien; hij is niet zo van de witjassen. Afgelopen jaren heeft hij last gekregen van zijn rechtervoet. Hij werkt bij de gemeente in de plantsoenendienst. Dat is zijn lust en zijn leven. Hij kan genieten van het kleinste straaltje zon of een bloempje dat net haar kopje boven de grond uitsteekt.

Op een dag moet hij er toch aan geloven en brengt met zijn pijnlijke voet een bezoek aan de dokter. Deze diagnosticeert hielspoor. Wanneer hij op therapiebasis weer aan het werk gaat, krijgt hij speciale zooltjes aangemeten. Een pedicure behandelt zijn voeten iedere zes weken. Als de pijn aanhoudt, belt ze de huisarts. Ze vermoedt problemen met zijn bloedvaten. De huisarts is echter van mening dat meneer kerngezond is.

Amputatie?
Ik verkeer in de veronderstelling dat het allemaal wel mee zal vallen. Hij is in Nederland immers in goede handen? Ik stel mijn vriendin dus een beetje gerust en zeg dat ze er maar niet vanuit moet gaan dat zijn voet eraf moet.

Regelmatig heb ik telefonisch contact met mijn vriendin die mee is naar het ziekenhuis. Zijn voet is al ruim een week aan het afsterven en moet acuut geamputeerd worden om erger te voorkomen. Ik schrik natuurlijk, dit heb ik niet verwacht. Optimist als ik ben, zeg ik dat het goed is dat hij zijn knie kan behouden, de tranen van mijn vriendin zijn er niet minder om.

De operatie verloopt goed. Toch is het schrikken natuurlijk wanneer je de lakens optilt en moet zien dat je voet voltooid verleden tijd is. ‘Oh my God’, klinken de woorden uit zijn mond. Na een dag krijgt oom Istvan koorts. Je zult maar net de pech hebben dat er op de chirurgische afdeling geen plek genoeg is. Daar zijn ze namelijk zeer alert op zulke koortsverschijnselen. Op de verpleegafdeling wordt de chirurg erbij gehaald wanneer hij echt doodziek blijkt te zijn.

‘Witjas’ onderzoekt hem en stelt vast dat zijn been aan het afsterven is. Er moet onmiddellijk verder worden geamputeerd, nu tot boven zijn knie. ‘De operatie is voorspoedig verlopen’, meldt de chirurg direct na de operatie aan mijn vriendin, maar nog geen kwartier later krijgt oom Istvan moeite met ademhalen. Hij wordt snel overgebracht naar de intensive care en belandt daar aan de beademing. Ze houden hem zeker een dag in slaap. De vaatchirurg vertelt  ‘s avonds dat we ons op het ergste moeten voorbereiden.

Paniek
Wanneer hij uit zichzelf wakker wordt, slaat de paniek toe. Zo zit je thuis en zo word je wakker met allemaal slangetjes om je heen, ik kan het me best voorstellen. Na toediening van kalmeringsmiddelen valt hij weer in slaap. Dagenlange koorts van rond de 40°C doen de doktoren vermoeden dat er meer aan de hand moet zijn. Ze onderzoeken zijn buik en longen.

Een dag later belt mijn vriendin mij op mijn werk in Utrecht. Door de tranen heen hoor ik dat er longkanker is geconstateerd met uitzaaiingen naar de bijnieren. De crisis is compleet, ik vertrek linea recta richting het thuisfront. Als ik twee uur later in het ziekenhuis ben, is de beademing er gelukkig af. Oom Istvan is zichtbaar blij dat die slangen nu weg zijn. Hij begrijpt heel goed wat er aan de hand is en toch geniet hij van alle aandacht die hij krijgt van de weinige familie die hij heeft. Wanneer mijn vriendin haar tranen de vrije loop laat, heeft ook oom Istvan het even moeilijk.

Na een dag krijgt hij het toch weer benauwd. Zijn stembanden zijn opgezet door het inbrengen van de slangen. Opnieuw belandt hij aan de beademing en krijgt hij slaapmedicatie.

Hoe nu verder?
Op dit moment ligt oom Istvan nog steeds te slapen. Waren we ruim twee weken geleden nog opgelucht dat alleen zijn onderbeen eraf moest, nu zijn we blij dat hij nog leeft. Op zulke momenten word je met de neus op de feiten gedrukt dat je blij mag zijn met een gezond lichaam.

CC foto: Adrian Clark

Skydiven
Naast de test-en promotieuitjes gaan we als team ook wel eens een gezellig dagje uit. Zo zijn we afgelopen vrijdag naar Indoor Skydive Roosendaal geweest. Tijdens een testuitje heb ik daar al eens mijn eerste vlucht gemaakt, dus ik heb een kleine voorsprong op mijn drie collega’s. Mijn twee vrouwelijke collega’s vinden het toch een beetje eng allemaal. Ik stel ze gerust en leg uit dat hier nog niet zo heel vaak doden bij zijn gevallen.

Instructies
Wanneer iedereen in een vliegoverall is gehesen, krijgen we van een ‘luchtmarshall’ instructies. Dat gebeurt in een soort bioscoopruimte met vliegtuigstoelen om ons alvast in hogere sferen te brengen. In de windtunnel wordt enkel nog met handgebaren gecommuniceerd, vanwege het lawaai. De marshall legt het allemaal haarfijn uit. ‘Gewoon blijven ademhalen en ontspannen’, zegt hij. Als alles duidelijk is, gaan de oordopjes in, vliegbril en helm op en betreden we de windtunnel.

De adrenaline giert door je lijf wanneer de wind met 275 km/h langs je lichaam raast. Deze orkaansnelheid zorgt ervoor dat je blijft zweven op de lucht. De kleinste armbeweging wordt afgestraft met een botsing tegen de wand. Ik volg de instructies en haal gewoon adem, maar de adrenaline zorgt ervoor dat de ontspanning toch een etage lager is blijven liggen. Het is echt supergaaf om te doen!

Mijn ‘flight’

What’s next?
In april staat er een weekendje ‘Bourgondisch Ardennen’ op de agenda. De nadruk ligt voornamelijk op het bourgondische. Een karakteristiek biertje proeven bij de lokale bierbrouwerij, overnachten in een echt kasteel, lekker eten, maar ook activiteiten zoals mountainbiken, rotsklimmen en abseilen ontbreken niet. De veiligheid staat uiteraard voorop.

Stel je voor dat ik dáár uit de lucht kom vallen.

CC foto: Kevin King

Met haar duim drukt ze het oplichtende groene knopje in en met één vloeiende beweging brengt ze het apparaat naar haar oor. ‘Hallo, met mij’, klinkt het vriendelijk, bijna zingend. Er is duidelijk een bekende aan de andere kant van de lijn. Nu weet die ander natuurlijk wel wie hij of zij belt, maar dan nog vind ik het leuker om gewoon met je eigen naam te antwoorden, die heb je immers niet voor niets gekregen.

Frustraties
De hele coupé kan meegenieten van het gesprek. Maar ach, we zitten hier niet in een stiltecoupé. Of je nu met iemand tegenover je praat of met je vriendje thuis, dat maakt voor mij weinig verschil. Uit de neus-in-boek schuin tegenover mij komen nu heftig snuivende geluiden. Is het boek zo spannend of zit meneer zijn frustraties te verbijten? Hij kán natuurlijk gewoon vragen of het iets zachter kan of een andere plek opzoeken.

Wanneer de ‘telefoonterreur’ is beëindigd, raak ik met het meisje aan de praat. Ze studeert psychologie en is op zoek naar een baan. Het gesprek gaat van aardbeien naar stereotypen, voer voor een psychologe in spé. Ik leg haar een (stereo)typisch raadsel voor waar ze met beide bruine ogen intuint. Dat is dan weer voer voor een treincolumnist.

Overstap
Als het lawaai van de over de IJsselbrug denderende trein ons gesprek overstemt, pak ik ondertussen een kaartje uit mijn tas. Dan kan ze mijn verhalen nog eens opsporen. Zij geeft mij haar kaartje waarop enkele Chinese tekens staan afgebeeld. Mei Ling heet ze. In Zwolle zullen onze wegen zich scheiden. Zij heeft een overstap richting Groningen, ik richting Emmen. Bij het opstaan geef ik haar een hand en bedank haar voor het leuke gesprek. De woorden ‘succes met je studie’ staan op het punt mijn mond te verlaten, maar ik word onderbroken door weer diezelfde ringtone. Een zucht komt achter het boek vandaan. Zal het een zucht van verlichting zijn, nu we op het punt staan de trein te verlaten?

Ze neemt de telefoon op: ‘Hallo, met Mei.’

CC foto: Bas Bogers

Bewust biologisch
Een bewust biologisch stuk vlees van net iets over de tachtig kilo en van onbespoten gedrag, dat ben ik. Mij krijg je met geen mogelijkheid in hokjes, ik scharrel liever lekker los in de wei. Nu heb ik het niet direct over het magerste stukje vlees, maar van afvallen wil ik niks weten. Deze blogwedstrijd is gelukkig geen afvalrace. Jullie lezeressen en lezers bepalen immers wie er wint. Nee, over afvallen zul je mij niet snel horen. Ik zet namelijk niet graag iets op de weegschaal.

Trein
Bijna dagelijks ben ik te vinden in de trein op het traject Coevorden-Utrecht. De verhalen die ik op het spoor kom, dienen als voer voor mijn treincolumns. Als rasoptimist belicht ik de dingen van een vrolijke kant. Ik wil de lezer graag een glimlach meegeven. ‘Pay It Forward‘ is daar een aardig voorbeeld van. Op perron ‘Twitter’ ben ik bekend onder de naam @treincolumn.

Wat kun je van mij verwachten?
Interactie! Een debat of discussie ga ik niet uit de weg. Met af en toe een vette knipoog geef ik mijn ongezouten mening over de wereld om ons heen. Ongezouten, dat past goed in deze tijd van schaarste. Als jij iets op-of aan te merken hebt dan lees ik dat graag in de reacties terug. Ik zal mijn best doen om daar zo spoedig mogelijk op te reageren.

Vreemde uitdrukking
Sommige mensen betitelen mij als taalkunstenaar, omdat ik graag speel met (spreek)woorden, gezegden en uitdrukkingen, zoals ‘vlees in de kuip’. Vreemde uitdrukking eigenlijk. Ik heb nog nooit vlees in een kuip gezien. Boter daarentegen wel – of nee – dat smeer je dan weer op je hoofd.

Taal, ik heb er geen woorden voor.

© Foto: Privébezit

…de ‘Viva zoekt een vent’-webstrijd!
In Viva 7  (vandaag in de winkel) schrijven we: “Tien mannen durfden het aan zich op te geven. Schrijven kunnen ze alle tien, toch moesten we kiezen. Deze vier zijn het geworden.”

Vijf mannen in de aanbieding
Uit de spambox  – want ook bij Viva gooit het spamfilter vibratorteksten eruit – hebben we op de valreep een vijfde man geplukt. Zodoende hebben we nu geen vier, maar víjf mannen in de aanbieding.

Boel blogs!
Deze vijf mannen gaan vanaf maandag vier weken lang bloggen. Drie keer per week zullen ze hier hun verhaal doen. Na die vier weken, mogen jullie stemmen. En bepalen wie van hen mag blijven.

Grote eer
Ze hebben een eer hoog te houden, medunkt. Want vorige webstrijdwinnaars waren onder anderen Anne, Nynke en Robin!

Waar moeten de bloggers aan voldoen?
Een Viva-blogger: * heeft een mening * is kritisch, met enige humor * kijkt naar wereld om zich heen: nieuws, maatschappij * kan prettig en foutloos schrijven * maakt gebruik van leuk beeld * plaatst leuke links in haar zijn blogs * leest reacties van lezers en reageert/beantwoordt vragen.

Genoeg! De vijf webstrijders!
Dit zijn ze…

Martin (35)
Mattijs (31)
Roy (24)
Victor (28)
Werner (35)

Het volledige Webstrijd 2010 mannen-overzicht vind je hier:

PS Herinneringen ophalen aan Webstrijd 2008 of Webstrijd 2009?

CC foto: Ed Yourdon

Woont in: Coevorden
Schrijft over: allerhande onderwerpen. Martin is groen ingesteld, houdt ervan als mensen fatsoenlijk met elkaar omgaan. Kinderen en dieren heeft hij hoog in het vaandel. “Ik eet alleen biologisch vlees.”

Een blogfragment:
“Een man-in-pak neemt plaats tegenover mij – goeiemorgen – hij werkt zijn weekendtas bovenop het bagagerek en zijn aktetas tussen de bankjes. Hij kijkt even op zijn horloge en loopt de trein weer uit het perron op. Vanuit de trein kan ik het allemaal mooi bekijken. Hij gaat in de rij staan bij de Kiosk waar ik net vandaan kom. Nu staat er echter al een hele rij wachtende mensen en met 4 minuten vertrekt de trein. Meneer sluit achteraan. ‘Dat gaat hij niet redden’, zijn mijn gedachten.”

“Terwijl ik de suiker door mijn cappuccino roer, zit ik me te bedenken wat ik zal doen als de trein toch wegrijdt zonder hem. Het raam opendraaien en zeggen dat ik hem bel en dat ik de spulletjes op station Amersfoort af zal geven? Zijn telefoonnummer is vast wel ergens te vinden in zijn aktetas tussen alle papieren die er ongetwijfeld in zitten. Mijn plan blijkt echter een kort leven beschoren, want meneer kiest toch maar eieren voor zijn geld en besluit uit de rij te stappen en zijn trein te halen. Hij kan ook niet weten dat ik mijn plan al klaar heb natuurlijk.”

Uit het juryrapport:
Martin trok de aandacht met zijn mail (goed vormgegeven, niet een enkel zinnetje), blogt al enige tijd en doet dat ook met regelmaat. Schrijft over ‘dichtbij’-onderwerpen  en actuele onderwerpen met een persoonlijke invalshoek.

© Foto: Privébezit