Een jaar lang mogen schrijven voor de bestgelezen vrouwensite van Nederland is een ontzettende eer. Het was een goede schrijfoefening en ik heb dan ook veel geleerd en ook erg genoten van het gelezen worden. Maar mijn jaar zit erop. Het is tijd voor een verse blogger.

Ander schrijfwerk roept. Heel hard. Mijn onderwerpen raken langzaam op en het valt een beetje stil.

Familie en vrienden lezen mee. Met het gevolg dat de gesprekken met hen ook een beetje stil vallen. Als ik met mijn broer afspreek, en ik vertel dan over de laatste ontwikkelingen in mijn toch al zo spannende leven, zegt hij: “Ja, weet ik al, ik las het op je blog.” En dan staren we allebei maar een beetje naar de neus van onze schoenen.

En wat ik ga doen?
Weer een broek aantrekken, want je staat hier behoorlijk in je blote kont. Dat wist ik voordat ik begon met bloggen voor Viva. En ik heb dat ook nooit erg gevonden. Maar nu heb ik weer zin in de anonimiteit. Dat niet iedereen weet dat ik mezelf eens per week twee uurtjes opsluit in de badkamer. Dat niet iedereen weet dat weleens heel somber wakker word… Ja, het niet meer drie keer in de week bloggen lijkt me ook wel wat.

Bovendien blijft er dan tijd over voor mijn ander schrijfwerk. Voordat ik bij Viva begon, werd ik benaderd door een uitgever. Of ik niet eens een boek wilde schrijven. Natuurlijk wilde ik dat, maar ik dacht nooit dat zoiets op mijn 21e zou gebeuren. Een jaar later ben ik 22 en zijn er inmiddels vier andere uitgevers bijgekomen die geïnteresseerd zijn in mijn fictie en heb ik ineens een agent. Ik bevind me dus in een belachelijke luxepositie. Het boek is nog lang niet af, maar er wordt aan gewerkt.

Ik schreef 162 stukjes. Ik ben 162 stukjes lang gelezen. Een mooier bijbaantje voor een studente journalistiek kun je je niet voorstellen.

Het was leuk en ik heb genoten van jullie reacties. Ik ben in staat om de liefste reacties die ik kreeg uit te printen en door mijn hele huis te hangen, want oh, wat zijn jullie leuke lezers. Het spijt me dat dit laatste blog een rommeltje is. Ik loop al de hele week na te denken wat ik ga zeggen. Wat blijkt? Ik ben heel slecht in afscheidbloggen.

Maar het belangrijkste dat ik wil zeggen in mijn allerlaatste blog:

Dank jullie wel voor het lezen en reageren. En de lieve, leuke, stomme (ja, zelfs stomme), ontroerende en mooie reacties. Ik ga ze regelmatig teruglezen…

Ps. Ik ga dus niet verder met bloggen. Maar mochten jullie me willen blijven volgen, dan is daar Twitter. En daar sta ik ook gewoon in mijn blote kont.

cc foto: privébezit

Tutten dus. Dat moet mysterieus klinken. Helemaal als ik me daarbij opsluit in de badkamer met een gezellig glaasje drinken. Om er dan twee uur later weer uit te komen, met een handdoek om mijn haar gewikkeld, de huid onder mijn wenkbrauwen kaalgeplukt en vuurrood. Een knie vol wondjes en het vel van mijn vingertoppen als een oude druif. Ja jongens, zo hou ik de mythe van mijn natural beauty (kuch) heus wel in stand.

Mijn rug doen. Jeweettogh
Walter houdt zich dan ook gewoon rustig op zo’n avond. Hij kijkt wat televisie, leest een boek, rookt wat pijp. “Is goed, geniet van je tutavond,” zegt hij dan, voordat ik in badjas en een stapel handdoeken de badkamer in verdwijn. “Kom je dan wel straks mijn rug doen?”

Met ‘mijn rug doen’ bedoel ik: mijn rug scrubben. Dat is één van de grootste voordelen van samenwonen. Tegenwoordig word ook mijn rug wekelijks gescrubd. Geen acrobatische capriolen in de douchecel meer. Gewoon gillen. Zodra ik het masker van mijn gezicht heb gespoeld en alle enge ontharingsattributen veilig heb opgeborgen in mijn secret tutavondmandje, gil ik naar Walter dat ‘het’ kan. “Het kan!” Even later komt Walter de badkamer binnen en ik gooi wat scrub in zijn handpalmen. “Goed doen hè!” Ik zeg: onder de duim, die jongen!

Walter scrubt mijn rug dan en ik klets een beetje tegen hem aan, om zijn aandacht van alle beautypotjes, beautyblikjes en beautyflesjes af te houden. Hij mag nooit, nooit, nooit weten dat ik iedere week mijn eigen schoonheidsspecialiste speel en talloze producten op mijn lichaam smeer om zo glad als babybillen en zo zacht als poezelige cashmere aan te voelen. It’s all natural, baby.

cc foto: nick@

Dikke prima hoor
Zo eens per week word ik wakker met het gevoel: moet dit nou? Kan ik niet gewoon een dagje overslaan? En dit klinkt depressief, maar dat is het niet. Echt niet. Nee, echt niet. Echt niet. Nee, nee, nee, echt niet. Niet. Echt niet. Ik heb namelijk helemaal niks om me zorgen over te maken. Ik kan nu wel allemaal opsommen wat ik allemaal heb, maar het komt er gewoon op neer: ik heb een erg fijn leven. Nergens jeugdtrauma’s vanwege een roze fiets die ik niet kreeg of wat dan ook. Nergens een gezondheidskwaal, nergens eenzaamheid. Gewoon dikke prima allemaal dus.

Alleen af en toe komt dat lege gevoel opborrelen. Dat ik niet weet wat ik moet doen. Dat ik een hele dag voor me heb liggen en dat naast die dag een stapel verse boeken ligt, een stapel dvd’s die nog bekeken moeten worden en naast die stapels ligt mijn telefoon waarmee ik vriendinnen kan bellen om wat leuks te gaan doen. Maar meestal doe ik op zo’n dag heel weinig en is het hoogtepunt van de dag mijn uitje naar de Albert Heijn. Als de watermeloen dan ook nog eens in de bonus is, is het helemaal feest. Treurig, maar waar.

En nu ben ik op zoek naar lotgenoten. Mensen die dit ook weleens hebben. Die ook weleens denken: ja doei, vandaag heb ik nergens zin in dus daarom ga ik de hele dag in de spiegel naar mijn poriën staren en waterijs eten. Tot nu toe staat de teller van lotgenoten op twee.

Alle piekeraars verzamelen
Ik zat laatst op het terras met vriendinnen L. en J. om het begin van de vakantie te vieren. We kregen het over huilen en dat huilen soms zo fijn kan zijn. Fijn in dezelfde categorie dat een muggenbult ook zo fijn kan zijn, mits die op een plek zit waar je bij kunt om lekker te krabben. Huilen lucht op. Muggenbulten krabben ook.

En van huilen gingen we naar dat lege gevoel. Ik gooide mijn handen in de lucht en vroeg: “Waar komt dat gevoel vandaan?” L. en J. wisten het ook niet. Maar ze wisten wel wat te doen als zij wakker werden met dat gevoel. “Ik ga dan douchen. Douchen helpt bij mij heel goed. En als het gevoel dan nog niet weg is, ga ik even boodschappen doen,” vertelde J.
“Ik moet dan het huis uit. Als ik binnenblijf word ik gek,” was de oplossing van L.

Toen kwamen we tot de conclusie dat we denkers zijn, piekeraars, tobbers. Ik heb mijn lotgenoten gevonden en ze hebben me verzekerd dat ik hen moet bellen als zo’n gevoel naar boven komt drijven. En ik denk dat dat mijn oplossing gaat zijn. Dan ga ik nu even naar de Albert Heijn.

cc foto: helgasms!

Maar goed. Nu heb ik mensen om mij heen die vanavond als de belangrijkste dag van hun leven beschouwen (en ik begrijp het echt hoor, nergens sarcasme van mijn kant hiero). Die het echt niet begrijpen waarom ik niet zou gaan kijken. Nou jongens, hier komt ie: ik geloof dat ik vanavond voor het eerst een wedstrijd ga zien.

Ik kan namelijk twee dingen doen:

Ik zal niet spreken over Yolanthe en Wesley (hoe graag ik ook zou willen)
Of ik ga voetbal kijken. En dan met een vriendin in het café waar haar vriend werkt. Waar de airco aan zal staan. En waar we volgens mijn vriendin gewoon (mochten we dat heel graag willen) mogen kletsen tijdens de wedstrijd. Waar ik niet zal vragen wat buitenspel is en niet zal beginnen over de bruiloft van Yolanthe en Wesley. Ik zal heus het een en ander wel weten (ik liep ten slotte stage waar de meisjes bovenaan stonden bij de WK-poule) en ik zal ook heus wel zenuwachtig zijn. Het zal mijn ontmaagding zijn en dan meteen ook maar goed, met Nederland in de finale.

Of ik zal dansen in mijn chillbroek
Of ik kan de hele avond op de bank met een plakrug en de ventilator in mijn nek naar detectives kijken. En dat ik dan af en toe naar de keuken sjok om drinken te pakken, pistachenootjes in mijn mond te stoppen om deze met mijn tanden te openen. Ik zou mijn teennagels kunnen lakken en met de teenspreiders tussen mijn tenen op mijn hielen naar de bank lopen om TMF op te zetten. Als dan Alors on Dance wordt gedraaid, of nog beter California Gurls (maar nog veel beter: Coco Jambo), dan zal ik vergeten dat de nagellak op mijn teennagels nog niet droog is en dansen in mijn chillbroek. Daarna zal ik liedjes van Ace of Base gaan luisteren via YouTube om af te sluiten met de altijd bangmakende Russische creep. Ja jongens, zo zou mijn avond er maar eens uit kunnen zien.

Nah… Ik ga voor optie 1. Noem me wispelturig of zelfs hypocriet (liever niet), maar ik heb geen zin me eenzaam te voelen vanavond. Terwijl ik dan steeds Twitter ververs en de pistacheschilletjes mijn lip klem zetten.

Veel plezier allemaal vanavond! We zijn er weer bij en dat et cetera et cetera. (Voor degenen die niet gaan kijken: ik begrijp het.)

cc foto: zoetnet

Kastje, muur dus. Allemaal prima, want dat is niet wat me stoort aan een bezoek brengen aan de bank. Ik word namelijk bijna altijd meegenomen naar een apart kamertje. Als ik zeg dat ik bijvoorbeeld een rekening wil opheffen, vraagt het (zonder uitzondering altijd heel knappe) meisje met de french manicure of ik even mee wil komen. En dat doe ik dan maar, terwijl ik dan van te voren al weet dat ze me gaat verleiden tot het nemen van een superdeluxe, hypermoderne en ditmagjenietmissen verzekering. Ik heb al een verzekering. Tegen zo’n beetje alles waar je verzekerd voor kunt zijn.

Oh, ik ben zo makkelijk
Ik vind het behoorlijk irritant dat als je voor A komt en dat je dan met B naar huis gaat. Als ik bijvoorbeeld naar de parfumerie ga voor iknoemmaarwat een mascara, dan kun je er de donder op zeggen dat ik met een superdeluxe, hypermoderne en ditmagjenietmissen pincet naar huis ga. En nagellak. En blush. En mascara.

Bij de Nespresso-winkel ging ik ook al bijna naar huis met een tweede Nespresso-apparaat naar huis. Oh, ik ben zo gemakkelijk te verleiden door knappe winkelmeisjes die mij altijd doen denken alsof ik de grootste loser op aard ben.

Maar toen ik vanmorgen naar de bank ging en weer een kamertje binnenliep met een bankmedewerkster, dacht ik: gooi het roer om. Dus ik zei: “Ik kom alleen maar om iets te vragen en niet voor een verzekering.” Het meisje keek geschokt, knipperde met haar ogen, vond steun aan de deurklink en zei “Oh…”

“Dan kunt u ook even bellen met één van onze medewerkers, daar in de hoek.” En ze wees naar diezelfde telefoon en diezelfde jongen. Ik zuchtte.

cc foto: StephenMitchell

Met zeven andere mensen (waarvan vijf mannen) sportte ik die avond en keek geen voetbal. Nee, ik kwam daar juist weer eens lekker achter mijn geheime karaktertrekken.

Ah, daar is ie weer, de kneus in mij
Ik heb mezelf ontpopt tot een ware sportschoolkneus. Ik wist dat ik onhandig was met gym. Met volleybal sloeg ik regelmatig de bal mis zodat mijn krachtige vuist ergens in de lucht zweefde. Met bokspringen bleef ik soms achter de bok hangen, om dan in ingewikkelde houding tussen de mat en het toestel te vallen. Tijdens voetbal was ik een ster in de bal tegen mijn achterhoofd krijgen, terwijl ik net mijn veters stond te strikken. Ja, zo’n meisje was ik. Ben ik. Want ik kwam er gewoon weer lekker achter dat de underdog nog altijd in mij schuilt.

Zo kreeg ik meteen de deur van het kluisje tegen mijn hoofd toen ik het muntje in het slotje wilde doen. En stapte ik mis van het zwembadtrapje zodat mijn linkerbeen nog op de hoogste trede stond en mijn lichaam en rechterbeen al in het zwembad lagen. Nu waren er die avond maar zeven andere mensen, waarvan er hooguit twee mijn charmante misstap-actie zagen. Dus ik deed een beetje van: “Ja, haha, zo ben ik.” En trok woedend twintig baantjes, waarbij ik af en toe onder water heel hard gilde.

Een handleiding voor douchen in de sportschool
Bij het douchen ging ik nog even door met klunzen. Ik had thuis shampoo, reinigingsdoekjes en douchegel in mijn sporttas gedaan. Maar wat een ongelooflijk gedoe is dat douchen in de sportschool zeg. Hoe doen andere vrouwen dat? Thuis smeer ik me graag altijd even in met een bodybutter en doe ik een serum in mijn haar (nadat ik door een wolk van parfum ben gelopen en met heel gracieuze rode lippenstift lieve woordjes op de spiegel heb geschreven, pff). Maar moet ik dan meteen alle potjes en flesjes in mijn sporttas gooien? Hoe zit dat? Ik zag namelijk een vrouw die en shampoo en crèmespoeling en bodylotion en deo en gezichtscrème bij zich had. Maar ik zag nergens een absurd grote sporttas of beautycase.

Toen ik tijdens het douchen met een wegwerpscheermesje in mijn handen stond (terwijl thuis mijn fijne niet-wegwerp ligt), de douchegel omstootte en mijn natte handdoek (waar ik me bij het zwembad ook al mee had afgedroogd) aan het haakje zag hangen, voelde ik me zo op de camping. Terwijl de sportschool juist superluxe is!

In de doucheruimte van de sportschool hangen briefjes met ‘Graag afdrogen voordat u de kleedkamer gaat betreden’ en ik zag dat natuurlijk pas toen ik al lang en breed in de kleedkamer en in mijn blootje mijn haar stond af te drogen. Ik keek naar mijn natte voetafdrukken door de hele kleedkamer en begon deze met mijn inmiddels kletsnatte handdoek paniekerig op te doen. Oh, wat werd ik moe van mezelf.

Toen ik thuiskwam wilde ik Walter heel graag vertellen over mijn eenzame en kneuzige verhalen uit de sportschool. Maar Walter zat zichzelf op te vreten op de bank. Zijn voeten deden iedere trap van Sneijder en Van Persie na en hij zei dingen als: “Kom op, organisatie! Organistie!!” De hond keek me aan en rolde met zijn ogen. En ik wreef maar een beetje over de bult op mijn voorhoofd.

cc foto: Ed.ward

Ik klink verbitterd en dat ben ik ook wel een beetje. We waren namelijk ziek. Dus dan ben je goed en wel op plaats van bestemming, maar dan kun je meteen naar de plaatselijke drogist om hoesttabletjes en pijnstillers te kopen. Ah well, ik had al een stukje geschreven over ziek zijn. Dus laat ik het maar over ons vakantiehuisje hebben.

Ons huisje was namelijk perfect ingericht. De kleuren perfect op elkaar afgestemd. Beige, taupe en antraciet. Het leek allemaal zo uit een foldertje van de Karwei te komen. Hoewel het dus perfect was, was het ook heel onpersoonlijk. Een lege boekenkast. Een leeg tv-meubel. Een fruitschaal zonder fruit. Twee in plastic verpakte pakketten linnengoed op het bed.

Bloedvlekken op de muren
Normaal valt me dit nooit op als ik op vakantie ben. Ik weet wel dat je in een appartementje in Griekenland geen afwasmachine hoeft te verwachten (in ons eigen appartementje ook niet trouwens) en dat je je wenkbrauwen niet hoeft op te trekken voor platgeslagen muggen en de bijhorende bloedvlekken van drie jaar terug op de muur. Normaal is dat geen punt. Je bent dan in zo’n huisje om te douchen en te slapen. De rest van de dag ben je op het strand.

Maar nu werden we door de griep gedwongen om op de beige bank naar het platte scherm te kijken. We keken, bij gebrek aan beter, Cruel Intensions en daarna Cruel Intensions 2. Het dekbed werd op de bank getrokken en ik maakte Citrosan klaar. In de keukenkast stonden zes glazen, zes borrelglaasjes, zes mokken en van alles nog meer zes. Met een labelmaker had iemand labeltjes gemaakt waar op stond: zes glazen, zes borrelglaasjes, zes mokken… Ik denk dat degene ook labeltjes voor zichzelf had gemaakt voor in haar kledingkast: zeven onderbroeken, zeven paar kniesokken, zeven gladgestreken, witte blouses en zeven gladgestreken, donkerblauwe bandplooibroeken.

“Hier! Mijn bacillen!”
Het was er zo ontzettend klinisch dat ik heel erg de neiging kreeg alles in te smeren met onze ziek-zijn-bacteriën (ik wilde snot schrijven, maar ik schreef laatst ook al over poep, en dat is zo niet de richting die ik op wil). Dat de griep zich langzaam over Terschelling zou verspreiden. En dat wij, inmiddels op de boot, naar het eiland zouden zwaaien met onze besnotte zakdoeken. “Hier! Meer bacillen! Pak aan, jullie schone rakkers!” Dat ik hard in het gezicht van de Terschellingse kapitein zou niezen. En zou hoesten in de frisse gezichten van het bootpersoneel.

Nee hoor, ik wil dat helemaal niet. Ik wil gewoon graag een keertje terug naar Terschelling en dan voor minstens een week, in een iets minder klinisch huisje (een boerderijtje bijvoorbeeld, met paarden in de wei en een paar border collies die op loer liggen) en graag zonder griep.

cc foto: privébezit. En hier staan een paar foto’s die we maakten als we het huisje even beu waren. En ja, dat is echt een zeehond.

Hohoii keelpijn, hoi
Dus waarom niet ziek worden als de mussen van het dak vallen? Ik vond dat het kon en ik werd ziek. Het begon met een keelpijn die ik wat paniekerig weglachte (“Haha, hoi keelpijn, wat kom je doen? Het is 25 graden en jij denkt: kom, laat ik Robin eens voelen hoe dat ook alweer voelde?”).

Toen de keelpijn eenmaal gesetteld was en ik de Etos had leeggekocht met vitaminepillen en keelpastilles, besloot ook de Griep even langs te komen. Nu ik het begin van deze alinea zo teruglees klinkt het allemaal een beetje treurig. Alsof ik echt op de bank met mijn griep en keelpijn lag te praten. Nee, zo erg was het niet met me. Maar ik sms’te wel iedereen die het weten wilde: ik ben ziek en zielig en vertroetel me.

Ronduit belachelijk!
De standaardreactie was deze: “Huh? Nou ja! Wat belachelijk dat je ziek bent! Met dit weer?!” Ja, ik weet het. Het is ook belachelijk. En ik durf gerust iemand de schuld te geven. De NS. De NS krijgt het voor elkaar om een trein als een diepvries te laten voelen. Albert Heijn is daar ook goed in. Dus de klap die je dan krijgt als je van buiten naar binnen gaat is genadeloos, en ik, mietje als ik ben, nam deze klap wel heel serieus en lig nu ziek op bed. Oh echt, ik krijg nog liever een tennisarm van dat gewapper met tijdschriften voor een beetje koude lucht, dan dat ik in een diepvriestrein stap.

Dus op de bank Disneyfilms kijken, want ten slotte was ik om deze reden Disneyfilms gaan sparen. De stapel nog-te-lezen-tijdschriften is inmiddels verdwenen en ik heb in mijn eentje de hele fruitlade van de koelkast leeggegeten. Mijn broer kwam langs en ik werd gebeld door mijn moeder, vader, zus en vriendinnen. Van Walter mag ik niet van de bank en als ik iets wil drinken hoef ik maar te bellen met mijn belletje. Ik heb geen belletje hoor, maar ik zou een belletje moeten krijgen want oh, ziekig zijn met dit weer is best wel zielig hoor.

Gaan jullie lekker genieten van het lekkere weer en alle leuke dingen die daarbij horen, ga ik nog even verder met zwelgen en Goede Tijden kijken (sinds wanneer zit Ome Willem in GTST?). Doei!

cc foto: Leonid Mamchenkov

Teenslippermuziek is muziek gemaakt door Brazilianen die hun dagen slijten op het strand en cocktails drinken alsof hun leven ervan af hangt. Tenminste, als ik de songteksten mag geloven. Niet dat ik nu zo geweldig Portugees spreek (eigenlijk gewoon helemaal niet), maar waar zouden ze anders over moeten zingen?

Verbrande bloemetjes
Ik hou ervan mijn verbrande bloemetjes zorgvuldig uit de bloembakken te verwijderen, terwijl uit de speaker ergens ver in mijn huiskamer teenslippermuziek schalt. Dat gaat dan ongeveer zo. En dan heb ik het over deze bloemetjes. Een zomers tafereeltje.

Aan mijn voeten de welbekende Braziliaanse teenslippers (nee dames, deze zijn niet zo duur, poe poe) en in mijn handen een tijdschrift. Het klinkt allemaal zo vreselijk zomers. Maar toch ben ik tijdens zo’n zomers moment mezelf de hele tijd aan het afvragen: wat zingen ze? En nu? En waar gaat dit liedje over? En deze?

Brazilianen zingen op de Putumaya-cd’s een beetje zo: “Hemmalascourgaklasjiez… samba le zjoe treze… se ne zie fa se ne sambaaahaaaa… fa ze sie nowheresjolesoau…” En dan op licht verontwaardigde toon gaan ze verder: “Vouz le floe floe sja a balam a samba nouhwouw…” Tot zover mijn Portugees.

En toen dronken we een kokosnoot leeg, la la laa…
Ik klap mijn teenslipper dan zachtjes mee met de muziek, tegen de onderkant van mijn voet. Ik blader loom het tijdschrift door. Maar in godsnaam! Waar zingen ze over?! Het kan niet veel anders zijn dan dit: “Ik was op het strand en João was er toen ook en dat was zo leuheuk… Toen kwam Maria en zij had ook leuke teenslippers aan…” En dan op licht verontwaardigde toon gaan ze verder: “Overal zat zand zelfs onder mijn kleine teenringetje… En toen dronken we een kokosnoot leeheeg…”

Als mijn frustratie inmiddels zo groot is geworden, loop ik naar de iPod en draai ik net zo lang totdat ik The Girl From Ipanema heb gevonden en Astrud Gilberto met haar zwoele stem mij, mijn teenslippers en mijn bloemetjes verblijd. Dat versta ik tenminste. Zodat ik in alle rust kan denken aan stranden en cocktails en mezelf kan verkneukelen met de gedachte: wat als ik er uit zou zien als Gisele Bündchen?

Ach ja, teenslippermuziek en dan rustig kunnen vertoeven op het balkon, ik moet het nog leren.

cc foto: Rodrigo Soldon

Zelf bestelde cadeautjes
Dan maar mijn pakketjes naar Brabant, is ook wel zo gezellig als ik daar weer kom en er ligt ineens een cadeautje. Weliswaar zelf besteld en betaald, maar toch. Het verrassingseffect blijft.

Maar… schoenen dus. Ik had schoenen besteld omdat ik langzaamaan een schoenentic aan het creëren ben en deze zeer serieus neem. Ik vind niet dat je dit soort dingen niet serieus kunt nemen. Bovendien heb ik mijn tic al veel te lang genegeerd. Toen ik vroeger met mijn moeder op een terrasje zat, kon ik van alle vrouwen die op een kilometer afstand liepen al zien of ze leuke schoenen aan hadden. Ik noem dit gewoon een zintuig en ben daar dan ook trots op. Toch verwaarloosde ik deze bijzondere gave en had ik jarenlang alleen maar oog voor armbandjes maken van strijkkraaltjes, t-shirtjes bedrukken en andere modeflaters.

Coulda, woulda, shoulda
Had ik toen maar toegegeven aan mijn schoenentic, dan had ik nu een kast vol. Ah well, coulda, woulda, shoulda. Mijn verslaving is weer opgebloeid en ik geef de schuld aan Acne, mijn lievelingsmerk. De schoenen die zij maken wil ik allemaal hebben. Met hakken het liefst zo hoog mogelijk (hier gaat de fysio ook blij mee zijn *kuch*)… Ik was weer even vergeten hoe fijn het soms voelt op hakken te lopen. En hoe erg de steken in de bal van je voet kunnen zijn, na een avondje hakkenlopen. Maar ook: hoe je dit kunt oplossen door een beetje op de zijkant van je voet te leunen. Ach ja, meisjesdingen. Ik hou ervan.

Ik geef gewoon toe aan mijn nieuwe verslaving, wat kan mij het bommen! En even later krijg ik nog een sms’je van mijn moeder: “Hoi meiske, je schoenen zijn er, fijn he?” Heel fijn. En heel fijn dat mijn zus en moeder in ieder geval met me meeleven en er niets aan doen om deze verslaving te stoppen.

cc foto: privébezit

En dan kun je nog zoveel Griekse eettentjes op de Overtoom ontdekken als je wilt, je kunt dan nog zoveel Griekse muziek draaien als je wilt… Nederland gaat nooit Griekenland worden. Hier is het plakkerig en benauwd, in Griekenland is er een lekker temperatuurtje met een fris windje. Hier ruikt het naar riool en benzine. En hoewel benzine mijn lievelingsluchtje aller tijden is, ruik ik die toch liever als ik achterop de scooter zit, het eiland over crossend.

Terschelling it is
Maar, aan verhuizen hangt een prijskaartje en we hebben dat prijskaartje bekeken, omgedraaid, over onze kinnen gewreven en zijn tot de conclusie gekomen: we sparen even door, maar een vakantie naar -ik noem maar wat- Terschelling moet kunnen.

Zal ik jullie eens vertellen dat ik nog nooit van mijn leven op een Waddeneiland ben geweest? Nog nooit! Ik ben zelfs nog nooit in Friesland of Groningen geweest. Dus het werd weleens tijd dacht ik zo. Het huisje is geboekt, de boot ook… We zijn de hond langzaamaan aan het voorbereiden, want die gaat mee. Of we hem een plezier doen met twee uur op de boot, weet ik niet. Maar ik denk dat de oh-dit-is-heerlijk-om-in-te-happen-schuimkoppen later op het strand hem alles doen vergeten. Of hem juist in verwarring brengen.

Oeh vuurtorens!
Misschien wordt het tijd om Griekenland voor een jaartje los te laten. Het zou heel treurig zijn als ik in het vakantiehuisje de borden kapot gooi, baklava bij de cafetaria op het park bestel en steeds van Walter blijf verlangen dat hij zich zo kleedt. Bovendien zijn er heus wel meer geweldige vakantielanden en moet ik de Waddeneilanden ontdekken want daar hebben ze zeehondjes (!!!), vuurtorens (nog nooit eentje van dichtbij gezien) en heel, heel erg veel strand.

En het mooie: in het huisje zit een sauna. Dus ik kom terug als een verschrompeld, zeehondjesliefhebbend mens met een boel foto’s van vuurtorens. Dat is ook eens wat anders dan roodverbrand, een typische vakantierok, een typische nagellakkleur om mijn nagels en typische vakantiearmbandjes (gekocht op het boulevardje)…

Over een week zitten we dus drie uur in de trein (in drie uur kun je in Griekenland zijn… *kuch*) en twee uur op de boot. En dan… Dan hebben we vast en zeker een fijne minivakantie, dat weet ik zeker.

cc foto: Robert Voors

Maak het niet zo ingewikkeld, iPhone!
Nu maak ik het allerliefst lijstjes met pen en papier. Netjes geschreven lijstjes met een sterretje of klein streepje voor de dingen die gedaan moeten worden. Maar toen kreeg ik ineens op een dag een iPhone en werd ik doodgegooid met apps die ervoor zouden moeten zorgen dat je nog makkelijker een lijstje kunt maken. Want dan denk je: hoe moeilijk kan het zijn, een lijstje maken? Nou, de iPhone zorgt er voor dat lijstjes maken wel moeilijk wordt. Je kunt namelijk kiezen tussen welke kleur lettertype, welk achtergrondje, wel fotootje, welk geluidje… En dat voor een lijstje waar ik meestal ‘was opvouwen’ en ‘kipfilet uit de vriezer halen’ zet. Het wordt me te moeilijk gemaakt.

Ik maak niet alleen maar to-do-lijstjes hoor. Ik maak ook graag lijstjes met leukste liedjes of met lekkerste geuren of met mooiste tijdschriften. Maar waar laat je die lijstjes? Ik ken niemand die met mij een lijstjesboek zou bij willen houden, zodat je van elkaar kun zien, oh jaa! Dat is een leuk lijstje! En jouw top tien favoriete snacks bij de frietboer komt aardig overheen met de mijne. Bijvoorbeeld hè. Ik heb heus niet een lijstje met favoriete snacks bij de frietboer (maar als ik, met een mes op mijn keel, zo’n lijstje zou moeten maken: bamihapje op nummero uno!).

Een boek, speciaal voor mijn lijstjeshobby
Nu is er een boek, dat Listography heet. En daar kun je naar alle hartelust lijstjes invullen. Bijvoorbeeld: list of bad things you did as a kid (bij mij: per ongeluk een Ajax-sleutelhanger gestolen bij de Intertoys nadat ik deze had bekeken en dromerig in mijn jaszak had gestopt), list the websites you visit most (bij mij: Nenz, Yvestown en Gennine) en list things you’d like to do before you die (bij mij: flamenco dansen).

Ah, lijstjes. Ik zou er een boek over kunnen schrijven. Nu hoop ik dat dit voor jullie allemaal een feest van herkenning is, zodat we samen lid kunnen worden van deze site, en naar hartelust lijstjes in kunnen vullen. Alsof ons leven er vanaf hangt! Het leven in lijstjes *en musicalmuziek zwelt aan*…

cc foto: koalazymonkey

Toen kreeg ik twee weken terug hoofdpijn en hoofdpijn is net zoiets als mijn zin in cruesli bij het ontbijt. Ja, een gekke vergelijking, maar een beetje lezer kent mijn gekke vergelijkingen maar al te goed. Hoofdpijn komt vaak en dan slik ik een pijnstiller en ga ik weer verder. Maar nu ging de hoofdpijn niet weg, dus ging ik naar de dokter. Hij voelde aan mijn hoofd, mat mijn bloed op, vroeg ik of ik bang was (?) en zei toen: je moet naar een fysio.

Deze fysiobehandeling is hels dames en heren, hels
Nu ben ik bekend met de fysio. Fusio is een half uur lekker hangen en knedende handen in je schouders. En geen hoofdpijn meer. Heerlijk.
Nou, deze fysio niet. Deze fysio (een heel erg aardig meisje, dat wel) doet mij iedere keer weer zo’n pijn dat de mascara over mijn wangen biggelt en dat als ze me iets vraagt, ik schokkerig en trillend van de pijn antwoord geeft.

Mijn hele rug zit vast en moet los, vinden wij. Dus iedere keer gaat ze met stevige halen langs mijn ruggenwervel en blijft dan altijd heel lang hangen bij mijn onderrug, die zo mogelijk nog vaster zit dan de rest van mijn rug.

Vergeten hoeveel ik van dansen hou
Deze fysio zei ook dat ik acuut moest stoppen met hardlopen en een andere sport moest gaan beoefenen. Yoga en pilates, bijvoorbeeld. Als toetje zei ze dat dansen wel een goede sport voor me zou zijn. “Dansen? Dansen is geen sport! Dansen is een uitje!” zei ik met mijn armen de lucht in gespreid terwijl vogeltjes en hertjes de behandelkamer binnenkwamen en luidkeels met me begonnen te zingen. (Ik was even vergeten hoe erg ik van dansen hou en dat dat inderdaad ook gewoon een sport is.)
“Anderhalf uur dansen en je zweet je kapot,” zei de fysio. “Een erg goede sport dus.”

Dus, ik ga weer dansen! Mijn hardloopschoenen de kast in, mijn jazzballetschoenen de sporttas in. Daarnaast ga ik yoga en pilates doen en af en toe baantjes trekken. Ik heb nog nooit zoveel zin in sporten gehad. Ja, dat geloof ik zelf ook amper. (Maar echt! Zoveel zin in sporten!)

cc foto: dreamglow pumpkincat210

We hadden spontaan bedacht dat we uit eten gingen, en Walter dacht er eerst aan te kijken of er nog plek was in één van de belachelijk luxe restaurants van het Okura hotel, maar daar was hij al eerder uitgelachen omdat ie belde of er nog plek was voor vanavond, en toen kwamen we op het idee Grieks te eten. Diep in ons hart zijn we Grieken, namelijk. In ieder geval denken we veel te vaak terug aan ons vakantie-eiland en zingen daarbij de Griekse inzending van het laatste songfestival.

Geen plastic druifjes
Het eethuis op de Overtoom was ingericht zoals een restaurant op Lefkas dat ook zou kunnen zijn (dus géén plastic druivenranken en flessen in mandjes als decoratie), maar lichtjes sober en toch sfeervol en zomers, de baas was zo hartelijk als alleen Grieken bij nog onontdekte taveernes achter de volgende heuvel kunnen zijn (toen Walter reserveerde aan de telefoon, had hij gezegd: ‘tot straks, Walter’), en het eten was Zo Lekker.

We zeiden meteen al tegen elkaar dat we hier vaker gingen komen. Dat idee werd alleen maar versterkt toen er onafhankelijk van elkaar twee gezinnen kwamen vieren dat hun dochter haar eindexamen had gehaald. Allebei kwamen ze binnen en de baas vroeg: ‘en?’  ‘Geslaagd!’ Hup, drie zoenen!

Het is donderdag!
We zagen het al voor ons, binnenkomen en welkom geheten worden door de baas, bij bepaalde gelegenheden gefeliciteerd worden (‘En?’ ‘het is donderdag!’ Hup, drie zoenen!). Enigszins jaloers keken we hoe de baas (zijn zoon, die ook in de zaak werkte, heette Costas, vingen we op; de baas heette vast Nikos, Dimitris, Vasilis, Yorgos of Yannis – we gaan er wel achterkomen, want we gaan er nog heel vaak eten) bij zijn vaste klanten aan tafel ging zitten om een praatje te maken.

Terwijl we van ons eten aan het genieten waren (Feta! Vlees!), dachten we terug aan onze laatste vakantie, aan de stranden, de ritjes op de scooter, de zon en de restaurantjes waar we heel, heel vaak terugkwamen. Dit werd onze Griekse enclave in Amsterdam, besloten we. Het eten, de sfeer, de baas die onze beste vriend zou worden. We zeiden het hardop: onze nieuwe traditie was begonnen.

cc foto: privébezit

Nu het eindelijk steeds lekkerder weer wordt, gaan meer en meer mensen picknicken in het park. Ik zie dat graag, picknickers. Ik zou er bijna een wijsje van gaan fluiten, want picknick betekent: waterijs, zonnebrand, aardbeien, blote voeten in het gras en andere dingen waar ik blij van word.
Maar helaas betekent picknicken ook: “Nee Banjer! Niet daar! Nee! Niet poepen! Niet poe… Banjer!”

Niet kijken want ik moet
Banjer is onze hond. En onze hond heeft absoluut geen last van het ‘nou!-niet-kijken-want-ik-kan-zo-niet-poepen-syndroom’. Ik kan bijvoorbeeld niet plassen met de deur op een kier of wetende dat er meisjes in de rij staan voor het toilet waar ik me op dat moment bevind. Dan denkt mijn blaas: “Nee nee, nu niet.” Terwijl mijn hoofd denkt: “Jezus mens, laat het gewoon lekker kletteren! Dat is de natuur!” Ik ben dan dus in discussie met mijn lichaam. Heel vermoeiend.

Banjer heeft daar geen last van. Heulemaaaaaal niet. Die voelt zich zo comfortabel dat hij overal wel kan poepen. En doet dat dan ook vaak en veel.

Ik ben een groot voorstander van hondenpoep opruimen. Dus ik ga tijdens een wandelingetje van twintig minuten zo ongeveer zes keer de struiken in, gewapend met een zakje en kokhalsneigingen. En Banjer staat er vrolijk kwispelend bij. “Vind je het niet ontzettend tof dat ik hem overal neer kan leggen?”

In de struiken, op de stoep, tegen de boom, midden op een grasveld. Overal. Toen ik laatst met hem in de trein wilde stappen, poepte hij nog gauw op het perron. Ik had het niet door, dus ik liep verder (Banjer kan namelijk supersnel poepen, zodat je het niet eens door kunt hebben). De conducteur riep: “Zou je het niet eens opruimen?” Ik kon wel door de grond zakken en mijd nu alle stations met Banjer, de overalpoeper.

“Ik leg hem hier even neer! Alsjeblieft!”
Nu het park dus bezaaid ligt met vrolijke picknickkleedjes, is het ‘relaxed-even-de-hond-uitlaten-momentje’ veranderd in “Banjer nee!” Banjer, het vriendelijke beest, gaat namelijk regelmatig even kijken bij zo’n picknickclubje en zegt dan dingen als “Hoi! Oh leuk! Wauw wat een leuk plastic servies. Zijn dat bagels met zalm? Ruik ik nou lamsspiesjes met yoghurtdip? Gezellig jongens! Oh, pardon ik moet even.” En hij zakt door zijn hurken en legt daar een prachtige drol, net naast het picknickkleed.

Gênant voor ons, pech voor Banjer. Die heeft het nu voor elkaar dat hij voortaan aangelijnd door het park moet. Terwijl hij in de winter vanaf de voordeur eigenlijk al los mag. Moet hij maar niet zo enthousiast overal willen poepen.

cc foto: privébezit

En ik kan het weten want toen ik een tijdje als hobby theezakjes sparen had (en daar niet eens kaarten van maakte ofzo), keken mensen mij ook wel eens een beetje weemoedig aan. Met zo’n blik die zei: “Meisje, zoek een leven.”

Of nou eigenlijk, het geen leven van buurman K.
Maar buurman K. heeft geen leven. Hij lijkt het wel prima te vinden, want hij onderneemt weinig stappen om op zoek te gaan naar een leven. Hij zou bijvoorbeeld aardig kunnen zijn tegen zijn buurtgenoten.

(Even tussen jou en mij. Ik hou er echt niet van om zo over iemand te spreken, ik bedoel, hij heeft heus wel een leven. Maar om even kracht te zetten achter mijn ‘hekel hebben aan buurman K.’ moet ik gewoon zeggen dat hij geen leven heeft.)

Het enige sprankeltje in het ‘leven’ van buurman K. is zijn auto. De man is obsessief over zijn auto. En zo heel erg mooi is die niet eens. Het is eigenlijk maar een koektrommeltje.

Een koektrommeltje met een fietsverleden. Buurman K. herhaalt tot in den treure zijn verhaal “Op een dag lag er ineens een fiets op de motorkap!” En dan roept hij, met zijn vuist schuddend in de lucht dat hij “toen heel veel schade aan zijn auto had!”

Hij valt ook iedereen lastig met dit verhaal. Zelfs om vier uur ‘s nachts kan hij zich niet inhouden. Mijn vader was een weekendje in Amsterdam met vrienden. Ze logeerden in ons huis en hadden fietsen geleend. Toen ze om vier uur ‘s nachts terugkwamen uit de stad en de fietsen netjes aan elkaar bij een boom wilde zetten, kwam buurman K. in zijn regenjasje naar buiten om het verhaal van de fiets op zijn motorkap te vertellen.

Extra fietssloten
Nu neemt hij graag het zekere voor het onzekere. Voor het geval dat er een fiets te dicht bij zijn autootje staat (en de kans bestaat dat de fiets omvalt), komt buurman K. met al zijn extra fietsloten, tilt de fiets op naar een betere plek en zet hem daar vast. Met zijn sloten.

Vorige week was mijn fiets aan de beurt. Ik had hem aan een paaltje twee meter van zijn auto vandaan vastgezet en was nietsvermoedend naar binnen gegaan. Mijn fiets kon immers niet omvallen omdat hij al vaststond aan een paal. Buurman K. zag het allemaal en vond dat het niet veilig was.

Toen ik terugkwam stond mijn fiets met zijn extra sloten vast aan de paal. Technisch gezien was mijn fiets dus gestolen.

Na een ruzie met buurman K. waarin ik hem dwong mijn fiets los te maken en hij mij dwong mijn fiets verderop te zitten, is mijn woede nog steeds niet bekoeld. Ik wacht nog iedere dag op het moment dat hij naar buiten stapt en ik voor zijn neus, met wapperende haren en een leren catsuit aan (want dat zou mij stoer kunnen maken), mijn fiets op zijn motorkap kan gooien.

Ik durf dat natuurlijk niet, dus als jullie mij excuseren, ga ik nu weer verder mijn theezakjes op kleur te sorteren. Doei.

cc foto: mandiberg

Ik was vandaag gewoon op het kantoor waar ik stage loop en daar is het een beetje de gewoonte dat je naar buiten gaat als je belt. En naar buiten betekent: het dak op. Het kantoor bevind zich op de eerste verdieping en zodra je de buitendeur uitloopt, sta je op het dak van, ja van wat eigenlijk? Moeilijk uit te leggen zonder foto. Maar in ieder geval: het dak loopt helemaal door, er is geen gezellige binnentuin meer die je veel in Amsterdam hebt, er is alleen maar dak.

Ik was heel cool
Normaal gesproken heb ik best een mooie stem. Best wel, af en toe. Toen ik bijvoorbeeld voor ons zelfgefabriceerde radioprogramma het nieuwsbulletin moest inspreken, klonk dat best professioneel. En toen ik voor een radioreportage de voice-over moest inspreken klonk dat ook best wel goed, ABN zelfs.

Vandaag, toen ik gebeld werd door de regisseur van het radioprogramma die netjes aangaf dat ik over één minuut aan het woord zou mogen, kwam er een kriebel in mijn keel. En ik kan je vertellen, ik heb nooit een kriebel in mijn keel. Hoewel ik erg cool was en niet nerveus was voor dit ieniemienie-interviewtje, kreeg ik ineens de zenuwen.

Die kraai, die vervloekte kraai
En wie ook de zenuwen kreeg, was de kraai die boven in de boom zat en dingen gilde als: “Krraaaaa! Nee maar echt! Krraaaaaaaahaaaahaaa!” Dus van zijn zenuwen, raakte ik nog meer in de zenuwen. Toen ik naar binnenliep hoorde ik dat mijn collega’s heel hard Radio 1 hadden opstaan en gelukkig bedacht ik me meteen dat je nooit de radio mag aanzetten als je er zelf op komt (altijd een beetje ongemakkelijk als de DJ geniepig vraagt of je de radio wil uitzetten).

Dus ik ging weer terug naar het dak en de kraai en ik hoorde Annerieke en ik hoorde de regisseur “Jij bent zo aan de beurt” en ik hoorde mezelf “Goedemiddag” zeggen (terwijl ik had voorgenomen om met een vrolijke, spontane en kekke “Hoi!” te beginnen). Ik was heel bang dat je tussen mijn zinnen door “Krraaaaahaaaaa” zou horen en dat ik dan zou moeten doen alsof ik even kuchtte ofzo. Maar, de kraai was stil. Hij luisterde vast mee.

We hadden het over de site en over jullie, de mannelijke blogwedstrijd en over koetjes en kalfjes. Ik zag de hond die regelmatig over het dak scharrelt (ja, dat kan) opkijken en hij besloot op me af te komen. Great, een kraai en een hond in mijn two seconds of fame.  Ik klopte de hond op zijn rug en hoopte dat hij niet zou gaan blaffen. Want dan had ik moeten zeggen dat ik erg, erg verkouden zou zijn en dat is dan ook weer zo treurig.

Maar goed, luisteren jullie zelf maar!

Viva.nl op Radio 1 (rechtermuisknop, openen)

cc foto: Corrêa Carvalho

Op dat soort avonden komen de meest grijze mensen. Echt, ze hebben dan een heel blik grijze mensen opengetrokken en zo de kerk ingeschud. “Kijk, daar! Een schrijver, ga maar kijken!” En die arme schrijver zit zijn best te doen voor een club grijze mensen die vermoeid aan hun hoorapparaat frunnikken en knikkebollend vooral niet zitten te luisteren.

Maar goed, ik was er dus ook. En het was leuk. Of nou, leuk… leuk.. David Mitchell is leuk.

Niet laten uitpraten en onderbreken
Kennen jullie dat? Dat je tenen zo erg gekruld zijn dat ze bijna om je heen klemmen? Dat je de hele tijd wil schreeuwen: “Laat hem uitpraten koekwaus!” Dat je de interviewer bij zijn miezerige schoudertjes wil pakken en, nou ja, ik weet allemaal niet wat jullie met hem willen doen, maar ik weet het wel.

De interviewer liet David Mitchell geen enkele zin uitspreken. En dat terwijl David zulke mooie, beeldende zinnen wilde gaan zeggen. Dat kon je zien aan zijn grootse handgebaren en zijn enthousiasme. Ik wilde naar voren lopen en Wim Brands in zijn oor gillen dat hij zelf niet zo interessant moest doen, maar dat beter aan De Schrijver kon overlaten.

Maar ik weet het, het is een kunstje, dat interviewen. Mijn eerste interview dat ik moest houden was oersaai. Ik stelde mijn vraag, er kwam een antwoord, mijn vraag, een antwoord, vraag, antwoord… Er was totaal geen gesprek. Terwijl ik dat het mooiste vind aan een interview. Dat de journalist in gesprek gaat met de gast. En gisteren was er geen gesprek.

“Even heel kort”
En dan is er ook nog De Wereld Draait Door. Matthijs van Nieuwkerk hakt en ratelt en hakt en hakt door de zinnen van de gast. “Ik wil het nu weten.” “Even heel kort.” “In vier zinnen.”

Ik weet dat De Wereld Draait Door een snel en actueel programma is. Maar er is niks mis met de gast laten uitpraten.

Oh ik kan me er zo boos om maken. Maar iemand die dat nog veel beter kan, is Henry van Loon. En daarom dit filmpje dat jullie allemaal moeten kijken, want het is geniaal.

cc foto: visual.dichotomy

Maar ik zal nooit zeggen dat ik voetbal haat. Ik heb namelijk best een grote hekel aan mensen die zeggen “Ik haat voetbal.” Kijk, dat je dat als man met grote haakneus en een kat als beste vriend over smurfen zegt, prima. Dat begrijp ik.

Maar om nou te zeggen dat ik voetbal haat? Nee. Haten doe ik het niet, maar ik ben wel blij dat ik zelf niet hoef mee te doen. Mijn bang-voor-de-balsyndroom van vroeger zit stiekem toch nog best hoog.

Nee, ik ga ook niet ineens naar het café
Nu met het WK in zicht valt mij wel op dat je als niet-voetballiefhebber toch moet kijken. Ik had het erover met een meisje dat fanatiek een poule heeft ingevuld. Ze vroeg me of ik het dan ook niet leuk vond om met vriendinnen de kroeg in te duiken tijdens een wedstrijd. Nee, sorry, ik pas. Mijn ergste nachtmerrie is midden in een drukke oranjekroeg te vragen wat buitenspel is. En ik weet een miljoen andere dingen die ik met vriendinnen kan doen.

Van Walter weet ik bijvoorbeeld dat hij het vervelend vindt om voetbal in een café te kijken. Dit omdat er dan meisjes zijn die normaal gesproken ervan balen dat hun vriend op zondagavond Studio Sport wil kijken, maar tijdens een EK of WK hysterisch gillen bij elke beweging van de bal. Met oranje pruiken en rood-wit-blauwe-vlaggetjes op de wangen.

Ik begrijp dat hij dat vervelend vindt. Het zou voor mij namelijk hetzelfde zijn als als Walter meenemen naar een voorstelling van Het Nationaal Ballet. Of Sex and the City 2. Of naar de sale bij Acne. Kijk, en dat is dus helemaal niet erg. Voor bepaalde dingen heb je bepaalde mensen.

Voor mij geen Viva Hollandia
Toch word ik een beetje meegesleurd met het WK. Ik loop namelijk stage op een kantoor waar de Pletterpetten al klaar liggen. Ik geloof dat ik gisteren iemand hoorde zeggen dat we de eerste wedstrijd samen op het werk kijken. Ik hoop dan dat ze niet doorhebben dat ik stiekem een aflevering van 30 Rock op mijn iPod zal kijken.

Want: laat mensen die er niet van houden er ook niet naar kijken. Nogmaals: ik vind het allemaal best dat gevoetbal en ik zal nooit klagen over opmerkingen dat mijn ‘oranje’ haar perfect past bij het WK.  Maar voor alle mensen die het WK als het hoogtepunt van het jaar beschouwen: het is niet raar dat ik dat niet doe.

cc foto: Dan Kamminga

Ook betekende het voor mij op je buik schommelen en dan van de schommel vallen zodat je kin vrolijk langs de betonnen vloer schraapte en je hechtingen kreeg die eruitzagen als een stoppelbaard. Wat heel charmant is voor een zesjarig meisje. Maar daar gaat dit blog niet over. Dit blog gaat namelijk over mijn grote liefde voor notitieboekjes.

Ik had het al eens over agenda’s en toen merkte ik dat ik niet de enige ben die hysterisch kan doen over kantoorartikelen. Dus daarom durf ik hier mijn liefde voor notitieboekjes open en bloot te stellen.

Ik heb namelijk een vervelende tic
In mijn notitieboekjes ben ik hyper, maar dan ook echt hypernetjes. En aan de ene kant zou ik graag willen dat ik lekker rommelig zou zijn. In de volksmond: creatief. Dat je dan een tekening maakt en als deze niet zo mooi gelukt is, doorkrast en gewoon op de volgende bladzijde verder gaat. Gewoon, wat normale mensen doen in een kladboek. Ik zou zo wel willen zijn, maar fysiek krijg ik het niet voor elkaar. De neiging om een nieuw boekje te kopen is te groot. En nee, ik heb niet “geld teveel ofzo.”

Als ik wat losser om zou gaan met mijn boekjes, zou ik graag dit willen proberen.  En als ik wat losser zou zijn met het schrijven in notitieboekjes, zou ik het mooie notebook dat ik van mijn broer heb gekregen allang hebben gebruikt en ligt het niet steeds op de stapel notitieboekjes op de hoek van mijn bureau (wat er wel heel charmant en VT Wonen-achtig uitziet, maar ja).

Ik werd deze week smoorverliefd op het receptenboekje van Moleskine. Nu ben ik sowieso al heel erg fan van recepten (allerlei, makkelijke, moeilijke, doktersrecepten,  Sophie Dahl’s, noem maar op) en ik wil mijn eerste liefdesbaby graag Moleskine noemen. Dus kun je nagaan hoe hysterisch ik werd van dit filmpje.

Yoghurttaart, met blauwe pen?
Het receptenboekje ligt nu inmiddels op mijn bureau. En ik kan niet wachten om mijn eerste recept erin te schrijven. En dan zou je denken dat ik heel lang zou denken over welk recept ik als eerst zou schrijven. Cheesecake? Aubergine Parmigiani? Tortillataart? Yoghurttaart?

Nee, Robin denkt aan dingen als: met welke kleur pen? Wat als ik in plaats van dessert, desert schrijf? Of wat als mijn tekeningetjes die ik erbij wil maken, nergens op slaan en dat m’n Moleskine uiteindelijk in de prullenmand verdwijnt? Wat dan jongens, wat dan? Ach ja, het is ook maar weer iets om me over op te winden.

cc foto: mrmole

“Vilein is my middle name”
En tuurlijk ben ik dan trots als Walter op het podium staat. Als hij met zijn voorleesstem een mooi verhaal leest en als hij later aan de bar versierd wordt door een vrouw die nog duidelijk niet weet dat ik goed kan knijpen in de onderkant van de bovenarm. Met mijn nagels, heel vilein. Ja, dan ben ik trots.

Maar vrijdagavond moest Walter in Arnhem voorlezen en ik ging mee. Om hem te zien natuurlijk, maar ook omdat er een hotel was geregeld en in een hotel slapen vind ik nog altijd zoiets als “Dat het net is alsof we op vakantie zijn.”

Het was een leuke avond en mijn schoenen en ik waren op hun best. Bij binnenkomst wilde een vrouw een soort van ketting met daaraan een kaartje om mijn nek hangen. Op dat kaartje stond ‘Artiest’, wat cool was, aangezien ik geen artiest ben, maar schijnbaar die avond eruitzag als een artiest. Ik heb de ketting met het kaartje in mijn kontzak gestoken. De vrouw had namelijk niet door dat mijn outfit, ook echt een outfit was. Waar ik over nagedacht had. Mijn outfit mocht met geen enkele mogelijkheid onderbroken worden door een lelijk kaartje. Artiest of niet, met die sterallures zit het wel snor.

Schrijvers
Na dit mini-fashiondrama zag ik dat Herman Brusselmans er ook was, met chauffeur. En bij Herman Brusselmans denk ik altijd alleen maar aan dit. En ondanks dat zijn verhaal heel grappig was, ben ik te lui om een boek van hem te lezen. Hij schrijft er immers ook zo’n beetje drie (drie!) in één jaar. Ach, die schrijvers.

Walter las voor en het publiek was onder de indruk. Bij het halen van de drankjes kwam er een vrouw naast Walter staan en ze frunnikte aan haar oorlel en ik rolde mijn mouwen op, kom maar op.

Het was een leuke avond, met schrijvers en vrouwen met kort haar en lange shawls om hun hoofd. Met hoofdpijnwijn en toneelschoolmeisjes. Met dichters en fans.

Dit klinkt nu allemaal heel stoer. Maar Walter en lagen om 1 uur in braaf in ons hotelbed en werden de volgende morgen heel enthousiast van het ontbijtbuffet (“Roerei! Wanneer eet je nou roerei?!”).
Je bent en blijft een samenwonend burgerlijk stel hè?

cc foto: Joca

Ik liet het boek inpakken. Want een cadeautje jeej! En het boek was een beetje vies en ik hou niet van vieze boeken, dus ik liet het meisje achter de toonbank mijn boek even poetsen. Want zo ben ik.

Knus is de middlename van Sophie
En oh oh oh, wat hou ik hiervan. Het is een kookboek met ook echt dingen erin die je kunt maken. Je hoeft niet op pad voor alligatorvlees (In Jamie’s Amerika van Jamie Oliver staat bijvoorbeeld een gerecht met alligatorvlees wat heel lekker schijnt te zijn op de bbq, maar no way José dat ze het verkopen bij de plaatselijke slager). Nee, voor Sophie gewoon simpele huis-, tuin- en keukengerechten. En dat allemaal gefotografeerd zodat je ook echt gaat geloven dat Sophie in een cupcake-achtig huisje woont en ‘s avonds breiend op de bank zit, terwijl Jamie zijn plateauzolen uitschopt en al pijprokend liedjes schrijft.

Sophie Dahl is dus mijn nieuwste ontdekking en dat wil ik graag met jullie delen. Ik deelde het al op Twitter en Nynke werd ook helemaal wild van The Delicious Miss Dahl, dus nou ja, ik vind dat jullie ook helemaal wild moeten worden van de kleindochter van. Want laten we dat feitje vooral niet vergeten.

Ik wil een Roald
Ik heb graag een romantische beeld bij de familie Dahl. Want ik wil graag een opa als Roald. Ik wil ook dat mijn opa de beste kinderboeken ooit heeft geschreven. En dat hij als de beste kan koken. Dan wil ik er graag ook zo uitzien zoals Sophie. En dan maak ik allerlei dingen met rabarber.

Oh Sophie, wat moet jij (volslank, slank, skinny, slank) een gezellig, huiselijk leven hebben.

cc foto: privébezit, de cover van Sophie’s boek

Ik ben helemaal geen concertganger en ook niet zo gauw fan van iemand. De tijd dat ik een Nick Carter-trui serieus droeg heb ik gelukkig achter me gelaten op hetzelfde moment dat ik ook stopte met modellenbureautje spelen en de blootpagina’s in de BreakOut! met vriendinnen lezen. Maar toen voor Boris maakte ik graag een uitzondering en ik kocht zijn cd en ging naar zijn concert. Mijn moeder en ik waren fan.

Smeerkaas in Bugles
Er zijn van die tradities die je met bepaalde personen hebt. Ik ga bijvoorbeeld alleen maar met die ene vriendin winkelen. En met die ene vriendin las ik dan ook toevallig de blootpagina’s van de BreakOut!. Terwijl ik met een andere vriendin smeerkaas in Bugles smeer.
Met mijn vader ga ik naar Festival Mundial en het zou heel raar voelen als ik daar ineens met een vriendin heen zou gaan. Met mijn moeder heb ik ook van die tradities. Vroeger gingen we, op de avond dat mijn vader de kerstboom versierde, naar de stad om warme chocomel te drinken.
Als mijn vader met zijn voetbalvrienden tijdens Pinksteren een weekend weggaat, gaan mijn moeder en ik uit eten. Dat zijn van die dingen die gewoon altijd vaststaan.

Nu klinkt het een beetje alsof mijn moeder en ik BFF’s zijn, maar als er iets waar mijn moeder wel allergisch voor is, zijn het moeders die vriendinnen met hun dochters zijn. Ik moet dan meteen hier aan denken.
Nee, mijn moeder en ik zijn geen vriendinnen. Maar er zijn wel een paar dingen die we bewaren voor als ik in het weekend naar Brabant ga: nieuwe afleveringen van Grey’s Anatomy, warme chocomel drinken en alles wat met Sex and the City te maken heeft.

Sex and the City-en
Zo gaan we zaterdagmiddag eerst High Tea-en en daarna naar Sex and the City 2. Deze date staat al sinds bekend werd dat er een tweede Sex and the City-film aankomt. Ik kon gisteren naar de persvoorstelling, maar nee nee nee, ik bewaar hem voor zaterdag als mijn moeder en ik met volle buiken en de browniekruimels in onze haren in de bioscoop zitten. Waarschijnlijk draaien we dan in de auto Boris.

cc foto: the_moog

Maar sinds hij bij ons klaar is met schilderen maken we altijd een praatje. Onze honden vinden elkaar niet zo interessant. Wat wil zeggen dat ons homohondje Banjer zijn neus ophaalt voor het golden retrievermeisje. Het golden retrievermeisje rent rondjes om ons heen en Banjer kijkt de andere kant op, zuchtend, zijn nagels vijlend.

Al zijn verkeringen
Tijdens zo’n praatje praten we alleen maar over zijn verkeringen. Om de maand heeft hij een nieuw liefje en in een paar steekwoorden in plat Amsterdams vertelt hij hoe ze dan is. “Nou, lekker wijf.  Goed in bed. Verzorgd. Lekker fris.” Dieper gaan de gesprekken (nog) niet.

Hij vroeg tijdens zijn schilderklus bij ons aan Walter of hij hem niet eens kon meehelpen een profiel aan te maken op een datingsite, omdat hij zelf geen internet heeft. Ze hadden afgesproken dat hij dan een avond langs zou komen om dan de wereld van de datingssites te gaan ontdekken.

De afspraak was nog steeds niet gemaakt dus toen ik hem deze week tegenkwam nodigde ik hem uit voor zaterdagochtend. “Dan neem ik een gebakkie mee.”

Hij nam bananengebakjes mee van “de beste bakker van Amsterdam” en hij vertelde over al zijn ex-vriendinnen met hier en daar een grove grap.

Een lieverd
Het is zo’n lieve man die niet begrijpt waarom sommige vrouwen vreemdgaan. Zo’n man die heel erg op zoek is naar een vaste relatie. Een man met een charmante kop en eentje die twee keer per dag onder de douche staat. “Ja! Je doest toch. Als ik ga slapen ga ik doesen en als ik wakker word ga ik doesen. Ja, zo ben ik nou eenmaal.”

Zo’n man die grove seksgrappen maakt, maar wel altijd vraagt of je dat toch niet erg vindt. Een man die iedere zaterdagavond gaat stijldansen. Zijn hond staat op nummer één. Vroeger zong hij in een bandje en trad op bij bruiloften en partijen.

Hij kwam bij ons op visite en het was gezellig. Plat Amsterdams gezellig met bananengebak. Dat ik hem eerder raar vond, vind ik nu heel erg. Hij is helemaal niet raar (je hond ouwe kut noemen is heel normaal, in Amsterdam) of stom of wat dan ook. Hij is goudeerlijk, met zijn hart op de goeie plek. Ik wens hem een leuke, lieve vriendin (of een lekker wijffie, zoals hij zou willen) toe. En ik denk dat Walter en ik er een nieuwe vriend bij hebben.

cc foto: flash.pro

Ruggengraat heb ik maar met vlagen
Ik kocht dan voornamelijk biologiche producten na zo’n citroensapkuur. Ik dacht dan: geen rommel in mijn lijf. Om mezelf dan vervolgens toch een paar dagen later met een literfles cola light in mijn handen terug te vinden. Ach ja, zo ben ik. Mijn ruggengraat en ik gaan dan vaak nog wel eens apart op pad.

Maar nu had ik weer zo’n vlaag. Ik ging koken voor mijn broer en ik dacht: geen rommel in onze lijven. Dus ik kocht bij de Marqt (met een q) paddestoelen en asperges en nog iets wat ik nu alweer vergeten ben, maar ik moest in ieder geval een bedrag afrekenen waar je in Brabant ergens een leuk boerderijtje voor zou kunnen kopen (ik overdrijf graag en veel). Ik stopte daarna bij de Albert Heijn voor een literfles cola light. Zie je, zo snel kan dat soms gaan met personen die maar met vlagen een beetje ruggengraat tonen.

Ach, die paddestoelen enzo waren het allemaal waard. De risotto was lekker. Maar toen ik in de Marqt met een q was, viel het me wel op dat ik de jongste was. In Marqt komen bakfietsmama’s en vrouwen die zo in de Seasons of Living of Country Living of Buitenleven kunnen. Met het bakken van een biologische appeltaart.

Vrouwen uit Oud-Zuid
Zij hebben heel duidelijk met zichzelf afgesproken: in dit lijf geen rommel. En in dat van mijn Oud-Zuid-kinderen ook niet. En zij kopen dan bij Marqt écht eten. Dat staat ook op de pastic tas die je daar kan kopen (want dat kan dus wel, plastic tasjes daar kopen zodat je je heel lullig voelt in de kassarij met je Dirk-tas). Op de tas staat dan: een tas vol écht eten.

Aan de ene kant zou ik dus heel graag al mijn boodschappen doen bij Marqt met een q. Omdat ik wel zo’n tas vol écht eten wil. Maar aan de andere kant vind ik het wel iets te duur (drie euro voor appelstroop, vijf euro voor zes asperges). En ook ben ik dan bang dat als ik al mijn boodschappen daar zou doen, ik langzaam verander in zo’n bakfietsmama of een vrouw die in de Seasons staat met in haar handen een zelfgebakken, biologische appeltaart. En daar ben ik een beetje allergisch voor.

cc foto: FotoosVanRobin (een andere Robin)

Maar dan moet je ook van die cupjes hebben. Pardon, capsules. Daarom besloot ik even naar de Nespressowinkel te gaan. Even naar de winkel gaan betekent eigenlijk in dat wereldje: ik ga vanmiddag loungen bij mijn goede vrienden van Nespresso en eens kijken of ik mijn goede vriend George nog even kan spreken. What else.

Oh, ik hoor niet in de P.C.
Om te beginnen zit deze winkel in de P.C. Hooftstraat. En daar schort het al een beetje. Ik kom daar niet zo graag. In de P.C. Hooftstraat heb ik altijd het idee dat ik een zwerver ben en dat getatoeëerde lijntjes om de lippen ineens een must have zijn. Je raakt even in de war wat nu chique en ordinair is. Ik wist wel dat ik met mijn kleding uit de toon viel. Maar ik droeg dan ook geen loeistrakke witte jeans of turquoise Uggs. En ik kwam ook niet op mijn lichtroze Vespa de P.C. inscheuren.

Enfin. Nadat ik schuchter door de P.C. was gesneld schoot ik de koffiehemel binnen. Ik moest in de rij aansluiten. De rij achter zo’n fluwelen touw tussen twee paaltjes. Ik mocht pas naar voren lopen toen een mevrouw naar me knikte. Ik knikte terug en kon naar haar toe lopen. Ons gesprekje ging ongeveer zo:

Mevrouw: “Welkom bij Nespresso. Waarmee kan ik u helpen?”
Ik: “Ik zou graag koffie willen die lekker is voor een cappuccino… uhm… en een espresso.”
Mevrouw: *rolt met haar ogen* (of in Twitter-onbegrijpelijke taal: *met ogen rolt*) “Ok…  dan wilt u dus een koffie met een lichte melange van floekiefloekie en een spirit van de njangnjangboom. Of je kiest voor een totaal andere blend met gebrande…”

Ik knipperde met mijn ogen.

De mevrouwen van de Nespressowinkel (die trouwens echt allemaal bloedmooi zijn, met een koffiekleurige huid, ogen of nagellak. Ze matchen in ieder geval erg met koffie.) keken me aan.

“Ik wil graag de lichtroze en de zwarte cupjes.”

Gewoon lekkere koffie wil ik
Zuchtend haalde de mevrouw de doosjes met capsules. Ze gaf me een pasje en ging op de automatische piloot een riedeltje af. Dat ik nu lid ben van de Nespressoclub en dat ik een bijzonder mens ben en dat ik altijd heerlijke koffie zal drinken en dat ik geweldig ben en dat ik altijd kan bellen (ook ‘s nachts) als ik zonder koffie zit.

Om het papieren, deftige, P.C. Hooftstraatwaardige tasje met de capsules aan me te geven, stapte ze achter de toonbank vandaan. Heel klantvriendelijk allemaal. Daarna vroeg ze of ik misschien nog een speciale lungo wilde proeven. Nee. Dat wilde ik niet. Wat ik wel wilde was haar in mijn armen nemen en in haar oor fluisteren “Het is maar koffie…”

Maar dat zou hetzelfde zijn als tijdens een voetbalwedstrijd “Het is maar een spelletje!” te roepen.

cc foto: Dream in the dark of the day

Groetjes, Martha Stewart
Het klinkt allemaal een beetje dramatisch. Maar ik ben heel erg blij. Het huis van Walter (“Van ons,” verbetert hij me dan steevast) is ontzettend mooi geworden. Helemaal zoals we wilden. Nu ik dit schrijf hangt Walter de bloembakken op, waar we onder andere lavendel en keukenkruiden in gooien. De hond ligt te rollen over het kleed, de gebruikte gebaksbordjes en koffiekopjes van mijn ouders die op bezoek kwamen staan nog op tafel. Huiselijker kan haast niet. Suffer ook niet. Maar het kan me allemaal niet schelen.

Ik verheug me op alle typische samenwoonmomenten. Dus als ik thuiskom, dat Walter dan al thuis is en staat te koken, of andersom. Of dat ik helemaal alleen thuis ben, zonder me alleen te voelen omdat er straks iemand thuis komt. Ik had natuurlijk huisgenoten (waaronder mijn lieve beste vriendin) en dat was leuk en gezellig. Maar samenwonen met je verkering is (denk ik, ik ga het nu ondervinden) heel erg fijn.

Als ik vertelde dat ik ging samenwonen ging dat gesprek meestal zo: “Ik ga samenwonen.” “Leuk!” en dan altijd (altijd!) er achteraan: “Vind je het niet eng?” Iemand begon zelfs over bindingsangst. Wat moet ik eng vinden? Goed, het kan tegenvallen. Maar laat me even op een grote verhuiswolk zitten… Het is allemaal zo leuk!

Door vijf weken klussen vergeet je bijna dat dit pas het begin is van het samenwonen. Nu we alle nieuwe spullen hebben uitgepakt en we steeds rondlopen met “We hebben het mooiste huis ter wereld,” vergeet je dat dit pas het begin van samenwonen is. En dat er een heleboel is veranderd.

Een prachtig bruggetje
Over veranderingen gesproken: mijn blogjaar zit er bijna op. Half juli stop ik met bloggen voor Viva.nl. Nu geen afscheidsblog, dan wellicht wel. Maar even een mededeling ☺ Dan ga ik nu nog even door…

cc foto: privébezit

Ik keek naar de Stella McCartney for H&M-jurk en dacht: ga ik die ooit nog aantrekken? Het antwoord is nee, maar de jurk hangt nu wel weer keurig gestreken in mijn kledingkast. Ik zag mijn nieuwe Acne-schoenen die ik bewaar totdat ik zelf alles weer op orde heb in huis. Ik ben zo’n muts die pas van iets nieuws kan genieten (in dit geval de mooiste schoenen ooit) als alles op orde is. En ik zag een veel te grote berg op-de-bank-hangkleding waaronder de oude T-shirts van mijn vader.

Ik zag dus een hele hoop, maar ik zag ook tegelijkertijd niets. Niets leuks in ieder geval. Ik zit in zo’n periode dat je je eigen kleding stom en belachelijk en lelijk vindt. Tijdens de verhuizing werd ik even met mijn neus op de feiten gedrukt. Ok, Robin, je moet een nieuwe spijkerbroek. Superleuk zo’n kinky klusbroek en in Amsterdam schijnt alles te kunnen, maar je wilt niet in hotpants naar college.

“Dit kan zo niet langer…”
En dan nog iets: hoeveel vestjes met winkelhaken wil je in je kledingkast hebben hangen? Nou, ik heb er drie. En dat leuke hippie-Ibiza-gypsy-flypsy-snukki-snukki-jurkje? Je weet dat daar een gat in zit? En je weet dat het niet meer kan? Well, ik weet het nu.

We hebben afgelopen maand zoveel geld uitgegeven dat mijn pinpas heel hard “Auwwwww!” gilt als ik hem überhaupt al aankijk. Maar om het even dramatisch te melden: na het hele huis te hebben opgeknapt, is het nu tijd voor mezelf. Even me-time. Mijn oude spul eruit, nieuw spul erin.

cc foto: Franco Folini

We hebben hem kunnen oppeppen met veel verhalen over de bus en beloofden hem dat we op een terrasje zouden gaan zitten. Op een terrasje gaan zitten is één van de vele hobby’s die mijn neef heeft.

Gratis mee
Dus de bus stopte en we stapten in. De buschauffeur vroeg aan mijn neef hoe oud hij was en mijn neef zei vier. “Nee,” zei mijn moeder, “je bent drie.” “Nee,” zei mijn neef, “ik ben vier.” We zijn niet te zuinig om voor drie personen te betalen in de bus, maar het moest wel even rechtgezet worden: mijn neef is pas drie.

Toen de buschauffeur aan hem vroeg op welke school hij zat, gaf mijn neef gehoorzaam de naam van zijn school. Van zijn toekomstige school, niet zijn peuterspeelzaal.

Het was even zo’n momentje van, “Zeg dat je elf bent, dan mag je nog gratis mee naar binnen. Maar ik ben zeventien!”

Ik verbaas me er altijd over hoe goed kinderen je voor schut kunnen zetten. En dat dat over het algemeen niet erg is. Ik ben het nu wel gewend dat als ik me sta om te kleden en mijn neef plotseling binnenkomt, dat hij dan begint over blootje en het liefst zo hard mogelijk. Of dat het neefje van Walter standaard mijn naam vergeet als we binnenkomen, en dat na tweeënhalf jaar.

Ach ja, het kan altijd erger
Op vakantie in Griekenland kwamen mijn ouders een jongetje tegen dat gezellig bij hen kwam kletsen. Hij vertelde over zijn oma, zijn vakantie tot nu toe en over zijn moeder, die een date had gehad met een Griekse man. Dit jongetje begon te vertellen over zijn moeder en dat ze naar die date geen geld had meegebracht, omdat ze wel had gedacht dat ze niks hoefde te betalen…

Mijn moeder vertelde me laatst over een vrouw die ook wat gênants had meegemaakt. De vrouw stond onder de douche toen ze de achterdeur open hoorde gaan. Er werd “oma!” geroepen en ze was niet snel genoeg om uit de douche te springen en kleren aan te trekken. De badkamerdeur ging open -hier mag een Jaws-muziekje- en haar kleinzoon zag haar naakt. Het enige dat hij zei was: “Eeej oma jij hebt jouw bril niet op!”

Gelukkig komt het overal voor, dat kinderen hun moeders, zusjes, broertjes, tantes, buurvrouw voor schut zetten. Mijn neef kan het ook als ik samen met hem een liedje wil zingen.

cc foto: privébezit

Ik ken zo’n vrouw die dat wel kan, witte blouses dragen. Ze draagt de witte blouses van haar man. Want ook dat staat haar. Als ik een mannenblouse zou dragen zou iedereen zich afvragen waarom ik een mannenblouse zou draag.

Sexy tijdens het klussen
Er zijn vast ook vrouwen die als prachtige, frisse deernes kunnen klussen. In witte blouses. Ik ben niet zo’n deerne. Verre van zelfs.

Ik weet wel, dit is een periode… Een periode waarin het huis belangrijker is dan een avondje tutten in de badkamer. Maar ik heb die avondjes nodig om me een beetje een deerne te voelen.

Dus daarom ging ik naar de parfumerie omdat ik zin had weer eens iets te kopen wat niet nodig is om te klussen. Ik kocht een luxe dagcreme en een luxe handcreme en meer van dat soort dingen waar ik af en toe heel gelukkig van kan worden. Een vriendin van me werkt in de parfumerie. En zij is niet bepaald op haar mondje gevallen als het gaat om uiterlijke imperfecties. Ik hield mijn handen in mijn broekzakken.

Een lijstje
Want nu is mijn uiterlijk ongeveer zo:

• Mijn huid laat de hele wereld weten dat ik al weken ongezond eet. Tijdens het klussen halen we wat bij de frietboer of eten we kant-en-klaarmaaltijden. Dat doet mij niet zo goed als verse groente.
• Mijn handen zijn veranderd een prachtig reliëf van kloven en droge pleken.
• Mijn nagels hebben rondom randjes verf en een kartelrandje.
• En tot slot zijn mijn wenkbrauwen gepromoveerd tot die van Frida Kahlo.

Die vriendin die altijd netjes is opgemaakt en nageltjes heeft alsof zij French Manicure heeft uitgevonden vroeg of ik mijn handen wilde laten zien. Ik haalde ze uit mijn broekzakken en ik zag dat ze schrok.

Nu zit ik thuis omringd door nieuwe, verse, luxe beautyproducten wetende dat ik volgende week in mijn nieuwe huis dat allemaal ga testen, scrubben, smeren en inkloppen. Maar ook wetende dat ik toch nooit zo’n vrouw ga zijn die witte blouses kan dragen. En dat kan heel soms frustreren.

cc foto: Janine’s Photostream

Maar mannenvriendschapen lijken simpeler dan vrouwenvriendschappen. Ik vind het bijvoorbeeld nog steeds moeilijk in te schatten wanneer je je vriendinnen kust. Of wanneer je teveel over je gevoelens praat. Of wanneer teveel over make-up.

Waar ik heen wil: de bromance
Ik keek laatst de film Superbad en in Superbad gaat het om de bromance tussen Seth en Evan. Een zeer intense, niet-seksuele vriendschap tussen mannen, aldus de boekjes. Vrienden die dus “Ik hou van jou” tegen elkaar zeggen. Superbad is trouwens één van mijn lievelings, want Michael Cera. Maar dat helemaal terzijde.

Walter heeft geen bromance. Geloof ik. Ik weet het eigenlijk niet. Laatst ging hij met vriend M. wat drinken in een kroeg. Dan denk je aan bier toch? Ik dacht wel aan bier. En aan pinda’s pellen en dat je dan de schillen op de grond mag gooien. En ik dacht aan bitterballen. Bier, pinda’s, bitterballen. Allemaal heel mannelijk.

Toen Walter thuiskwam liet hij me een fotootje van de avond zien. Op het tafeltje stonden twee glazen. Eentje met sinas (van Walter), eentje met cola (vriend M.). In het midden stonden twee bordjes met twee verschillende soorten taart. Dat was Walters mannelijke avondje uit.

Stoomovens, tieten, pinda’s, mannelijkheid.
Nu ik dit weet van Walter, stel ik me voor dat hij met zijn vrienden op de wielrenfiets zit, en dat ze dan over een lekker recept praten, even stoppen om een foto van een overstekend egeltje te nemen en “Houww fan jullie!” roepen bij het afscheid.

Ach ja, ik maak het allemaal weer even lekker belachelijk. Maar een bromance… Ik kan me er niets anders bij voorstellen dan een niet-ingewikkelde vriendschap. Waar vrouwen (ik vooral) altijd jaloers op kunnen zijn. Ook al weet ik niet zeker of er nou over voetbal en tieten wordt gepraat of over stoomovens en relaties.

cc foto:  aarontait

De paniek
“Robin kom kijken!” werd er vanuit de huiskamer geroepen. We stonden met zijn drieën naar de tv te kijken. De handen voor de mond geslagen. “Wat is er?” “Wat was er?” Nou, er was dus een gek.

De paniek op de Dam was tot in onze huiskamer te voelen en ik gok in de rest van alle huiskamers van Nederland. We keken om de minuut op Nu.nl. Op Facebook deed iemand die er was verslag. Hij vreesde even voor zijn leven.

Later keken we de filmpjes die inmiddels overal op internet waren opgedoken. We zagen een filmpje dat was opgenomen bij het begin van de Kalverstraat. Daar was de paniek het grootst. Toen zagen we een filmpje dat was opgenomen bij het Rokin, de plek waar iemand zijn handen de lucht instak en “Heeeeeeee!” had geroepen. Daar schrok iedereen van. Maar daar, bij de plaats waar die gek stond te gillen, werden de mensen na twee seconden alweer kalm.
Gek hoe dan zo’n wave van paniek ontstaat.

Het angstklimaat is veranderd
Hekken vielen om en een paar jaar geleden hadden we daar beschaamd om moeten lachen en zou Beatrix waarschijnlijk iets als “Genant” denken. We hadden dan de hekken rechtop gezet en waren doorgegaan met de ceremonie. Nu werden er mensen naar de ambulances gebracht en doken de foto’s van huilende meisjes in brede politiearmen op. Het angstklimaat (hoor mij nu) is behoorlijk veranderd.

Dodenherdenking was voor mij altijd die twee minuten stil zijn voordat Goede Tijden Slechte Tijden begon. De komende jaren gaat het die twee minuten met dichtgeknepen billen naar de tv staren zijn.

cc foto: Marshall Astor

De vloer was nog niet binnen dus bleef het laatste over. Deaf is de dove border collie waar ik al eens eerder over schreef. En Deaf is nu ziek. Hij heeft al twee weken medicijnen voor (ongelooflijk dat ik dit woord ook nog eens in een stukje zou stoppen, maar het kan niet anders…) diarree.

Vertoeven, dat doe ik
Zo, daar staat het! Diarree. Dunne. Racekak. Buikloop. Zelf noem ik deze aandoening het liefst ‘lang op het toilet toeven’ maar om nu in een stukje over mijn zieke hond steeds die benaming te gebruiken vind ik een beetje overdreven. Want let’s face it: Deaf heeft gewoon diarree en Deaf gebruikt nooit het toilet, laat staan dat hij daar lang vertoeft.

Maar Deaf is ziek dus. Zo ziek dat mijn moeder me belde en dat ik meteen in de trein sprong. Ik heb me altijd afgevraagd hoe dat is: de trein inspringen na een slecht nieuws telefoontje. Nou, ik kan het je vertellen. Je ergert je zo mogelijk nog meer aan vrolijk bellende meisjes en vrolijke dagjesmensen die tot de ontdekking komen dat hun pakje jus d’orange heeft gelekt in de tas en dat nou al hun spullen (“Oh alle spullen! Oh! Oh wat errug. Och! En hier zit jus op! En hier, en hier ook al!”) onder de jus zitten.

Het was een smurfenijsje
Ik kon alleen maar denken: mijn hond, mijn hond! Ik rende de trein uit, naar de bus die gewoon al klaarstond en pas een paar minuten nadat ik hijgend in de stoel was gaan zitten vertrok. Toen ik bij het huis van mijn ouders kwam liep ik recht naar zijn mandje waar hij lag te slapen. Ik huilde even terwijl mijn neef van drie zijn ijsje per se op dat moment aan mij wilde laten proeven.

Het was misschien allemaal wat dramatisch, maar Deaf is oud en aan het verslijten. De dierenarts had het over kanker en onderzoeken en dat hij de narcose misschien niet eens zou overleven. Dus ik ging dit weekend naar Deaf, want dat doe je dan.

En Deaf? Die eet gekookte kip met rijst, slaapt heel veel en lijkt ieder uurtje weer wat beter te worden. Hij vindt het geloof ik wel gezellig dat ik dit weekend weer kwam. Zoals het er nu uitziet is Deaf er volgend weekend ook nog wel. Of volgende maand. Of volgend jaar. Maar zoals ik al zei: hij is oud en aan het verslijten. Ik kom toch liever een weekendje dramatisch lopen doen, dan hem niet meer te kunnen knuffelen.

cc foto: privébezit

Ik heb eens een keer op de stoep gezeten met een kleedje en oude puzzels. Gewoon, bij ons aan de straat. In zo’n straat waar één keer in het uur een auto voorbij rijdt. Oud speelgoed verkopen was voor mij geen succes.

Ik heb eens een keer door een park gelopen, tijdens Koninginnedag. Met in mijn linkerhand een stempelkaart voor alle spelletjes die je daar kon doen. Zaklopen, blikken gooien, koekhappen. Ondertussen krabde ik met mijn rechterhand mijn hele gezicht stuk. De vlinderschmink was gaan irriteren.

Op mijn zeventiende ging ik naar Amsterdam. Mijn overbuurjongen vroeg of ik met hem meeging naar het Museumplein en dat leek me wel wat. De Grote Stad enzo. Van de hele dag weet ik alleen nog dit: Heel. Veel. DJ. Jean.
(En ik hou niet van DJ Jean)

Ik probeerde het leuk te vinden
Ik heb dus oude troep verkocht, oud-Hollandse spelletjes gedaan en ik ben naar het Museumplein geweest. Geloof me, ik heb de dingen gedaan die je zou moeten doen met Koninginnedag. En ik vind het gewoon niet zo leuk.

Nu woon ik zelf in Amsterdam en het is me nog niet gelukt om aan Koninginnedag te ontkomen. Walter vindt Koninginnedag wel leuk en vriendinnen willen Koninginnenach vieren. En dan ga je mee.

Maar geen paniek! Ik heb een nieuwe traditie gevonden. Voor het tweede jaar ben ik nu ‘s middags op Koninginnedag naar het Vondelpark gegaan. Daar staan meisjes oude puzzels te verkopen, kun je spelletjes doen voor 50 cent en je komt mensen tegen die met de blikken bier naar het Museumplein lopen.

Zo vier ik Koninginnedag met de dingen die je hoort te doen op deze dag, zonder dat ik er zelf iets voor hoef te doen. En ik begin het stiekem nog leuk te vinden ook.

cc foto: Radio Nederland Wereldomroep

Op naar Oekoeloekoe
In mijn omgeving ken ik dus wel wat mensen die even héérlijk een paar maanden weggaan. Even lekker eruit! Energie opdoen! De batterij opladen! Ik zou zo graag willen dat ik dat ook zou willen. Dat je op een dag besluit dat je best weleens zou willen reizen. Dat je dan langs een boekenwinkel komt en daar een Lonely Planet van Oegeboebië of Oekoeloekoe koopt ter voorbereiding op je drie maanden lange reis.
Zoiets heb ik nou niet. Ik had ervoor kunnen kiezen om na het behalen van mijn havodiploma een half jaartje te kunnen gaan werken in een lunchroom om dan genoeg te kunnen sparen voor een reis. En sommigen uit mijn klas deden dat en ik dacht daar dan altijd ongeveer dit over: “Sjemig, wat volwassen!”

Waarbenjij.nu
Maar het heeft mij nooit getrokken, dat lange reizen en ergens bij een Afrikaanse volksstam je lichaam insmeren met koeienpoep. Dat gedoe met die rugzakken en afritsbroeken (oh wat een vooroordeel, oh wat errug). Al die tradities die je niet mag verbreken omdat je dan de lokale bevolking zou kunnen kwetsen. Dus dat je daar dan zit aan je aardewerken kopje slangenbloed, naast de trotse zoon van het opperhoofd Barumpoepoep, die ook net toevallig had heeft besloten dat jij zijn bruid gaat zijn.

Nu klinkt dit voor mij als horror. Maar je hebt natuurlijk ook leuke reizen waar je heel relaxed op het strand armbandjes kunt zitten knopen, iknoemmaarwat. Of waar je dus ook wat doet voor de bevolking. Lesgeven bijvoorbeeld. Hoewel ik wel denk dat lesgeven en ik niet altijd dezelfde ideeën hebben. Enfin. Ik zou graag willen, willen reizen. Dan was ik nu bezig een reis te plannen naar Zuid-Amerika of Scandinavië. Dan had ik nu een arsenaal aan Lonely Planets en littekens van die ene keer dat ik werd aangevallen door een of ander gevaarlijk beest. Nu ik dit allemaal schrijf, zou ik toch nog eens een langere reis willen maken. Om het mee te maken. Om andere culturen te leren kennen. Om in Hello Goodbye te komen. Om dreadlocks te nemen.

Even iemand bellen om dit te melden, want ik voel me ineens heel erg van de wereld en volwassen.

cc foto:  The-Lane-Team

Tenminste, als alles op tijd binnen is. Als de vloer op tijd binnen is, dan nog twee weken. Als de vloer er niet is, dan nog drie weken. Of vier. Ik wil er even niet aan denken.

Diepgewortelde vriendschap
Ieder vrij uurtje spendeer ik in de bouwmarkt of Ikea. Wat op zich best leuk is, want je bouwt een diepgewortelde vriendschap met het personeel op. En ik weet nu dat je nooit iets met groente bij het restaurant van Ikea moet bestellen want de groentes smaken naar doodgestoomde, glibberige, ondefinieerbare, plakjes… ja plakjes van wat eigenlijk?

Ik klaag niet hoor. Echt niet. Het gaat allemaal heel voorspoedig en we hebben met veel dingen geluk. *even afkloppen* Zelfs de twee deuken in de nieuwe roestvrij stalen koelkast die ze echt net twee minuten binnen hadden gezet, kunnen me niet echt heel boeien. (Ja natuurlijk wel, ik baal en ik heb Jos vervloekt. Maar ik probeer even te genieten van het feit dat dat het enige is wat tot nu toe mis is gegaan.)

Maar ik hoop vooral dat deze twee (of drie, of vier) weken snel voorbij zullen gaan, zodat mijn hoofd weer normaal gaat denken. Gisteren hadden we een etentje bij vrienden en in gedachten zat ik bij plinten, gordijnen, beitsen… Ik denk dat Walter in gedachten bij schuren, boren en zijn nieuwe decoupeerzaag zat.

Een oven! We moeten nog een oven!
Ergens tussen de tweede en derde gang van het etentje ben ik naar het toilet gegaan en sprak mezelf via de spiegel even streng toe. “Robin. Je gaat nu genieten van dit lekkere eten en deze gezelligheid en je mag nu niet meer denken aan Gamma, Praxis of Ikea.”

Toen ik weer ging zitten, kwam de derde gang op tafel en ik zag in een oogflits de mooie oven en ik dacht alleen maar: “We moeten nog een oven!”

Het is leuk, klussen en alles mooi maken, en we voeren diepe gesprekken over montagekit en het nieuwe servies. Maar ik zal wel blij zijn als ik ook weer kan praten over andere dingen. En omdat wij zelf in zo’n isolement van klussen zitten, denk ik dat de rest van de wereld ook aan het klussen is. Dat mensen nu gewoon een zondag hebben met lekker weer dringt niet tot me door. Dus vertel: wat doen jullie allemaal dit weekend? Beitsen? Schuren?

cc foto: KellyK

Fèèèta
Ik was uitgenodigd om tortillataart te eten bij vriendin L. en zij sprak feta uit als bèta. Ik wist niet zo goed wat ik ervan moest vinden. Zij ook niet.

Ik had vroeger een vriendin die jouwe uitsprak als joune. Van het woord mijne maakte ze mijnese.

Ik ken mensen die in plaats van paaprika, papppprika zeggen. Met een korte a. Ze pappen die paprika. Mijn paprika klinkt als paaaaprika.

Rondom het woord chips  bestaan ook enkele misvattingen. Je hebt mensen die sjips zeggen (ik) en mensen die tjips zeggen (meestal zongen zij dan in Kinderen voor Kinderen en nemen ze maar een klein handje tjips als tussendoortje) (ik doe niet aan handjes tjips, ik doe een een zak sjips, soms een sjaksjips, maar ik ben de enige die dat grappig vind).

Waarom tjips? Of nee, waarom papprikatjips?

Met zonder jas
Door een vriendin ben ik ‘bij me’ gaan zeggen. Als ik bijvoorbeeld: “Hoi! Ik heb muziek bij!” zei, zei zij terecht (toch irritant) “Bij me!”

Het werkte. Ik plak er nu keurig netjes me achter. Maar als ik iemand anders bijvoorbeeld “Hoi! Ik heb muziek bij!” hoor zeggen, verbeter ik diegene nooit maar denk ik altijd even terug aan de tijd dat ik ook barbeknoeien zei. Of met zonder jas naar buiten ging.

Maar toch. Sommige dingen kan ik niet begrijpen. Walter zegt zeuven. Ik zeg zeven. Want ik zeg toch ook geen eun, tweu, dreu, veur, veuf of zeus. Walter doet wel vaker gekke dingen met taal. Zo maakt hij van de letter v een f en van de letter z een s. Dus dan hep ie lekker die son sien sakken in die see. Of gaat hij met fakantie.

Ik denk dat ik even met Paulien Cornelisse moet bellen, want taal en ik, echt himmel mun ding.

cc foto: pin add

Maar om nu dit stukje over ongesteld zijn te schrijven vind ik en een beetje gek én een beetje viezig. Dus ik laat de kans om over ongesteld zijn te schrijven even voorbij gaan. Het zij zo.

Dit stukje gaat geen viezig stukje zijn
We gingen dus naar een witgoedwinkel voor een wasmachine en een koelkast en we hadden een budget in ons hoofd. En daar was Jos.
Jos heeft wellicht een intro nodig. Jos leek namelijk op een sukkelige fret. Ja, sukkelig. Een beetje zoiets. Hij liep een beetje krom en had van die waterige oogjes die je aankijken van “Toe, neem mij op je schouder want dat is gezellig.” Maar diezelfde oogjes zouden ook dit kunnen zeggen: “Toe, neem mij op je schouder dan knabbel ik je oor eraf.”

Ik wist het dus niet zo goed met Jos. Jos wist het wel goed met ons. Hij gaf advies over een wasmachine en wij keken elkaar aan en we vonden het een goede wasmachine. Toen de koelkast.

We hadden wel wat eisen aan de koelkast: roestvrij staal en groot. Jos’ oogjes begonnen nog harder te glimmen en likkebaardend liep hij ons voor richting de koelkasten. Jos begon.
“Nou deze heb ik zelf ook. Die is heel fijn.”
Hij vervolgde: “Ja met zo’n grote vriezer is altijd handig. Ik ben alleen. Of nou ja, ik heb wel een vriendin maar die is er niet zo vaak.”

Jos, onze nieuwe huisvriend
In no time wisten we alles van Jos. Dat hij van alles invroor (kipfiletjes, brood, babyvingers, rundervinken) en dat hij bij ons de buurt woonde. Dat hij van tv kijken hield en dat hij schimmelige nagels (nu wordt mijn stukje toch nog een beetje viezig) had.

Jos liet ons geen seconde met rust. We konden niet even de voors en tegens van de dure koelkast vergelijken met de goedkopere. We konden niet even nadenken over de prijs. Niet even iets over Jos tegen elkaar zeggen, want toen Jos eenmaal over zijn vriendin begon had ik ernstig de behoefte om over Jos te praten.

Toen we twijfelden, deed Jos iets van de prijs af. Dat wilde hij best voor ons doen, zonder dat we daar om gevraagd hadden. Zo was ie wel, die Jos. Ik denk dat Jos ook wel bij ons zou willen komen eten, zonder dat we daar om gevraagd hadden.

We kochten de duurdere koelkast en een goede wasmachine. En kregen Jos erbij als huisvriend.

cc foto: Willem van Bergen

Het gaat hier ook niet over So Thijs, wat ik stiekem ook leuk vind, maar dat mag ook wel omdat ik een meisje ben. En het gaat hier ook niet over Wipe Out, want daar schreef ik eerder al over. Nee, ik heb ervoor gekozen om een docusoap te gaan volgen. Danny en Jenny. Jawel, Danny en Jenny.

Rooie Mercedes
En ik weet niet hoe het komt. Ik weet. Echt niet. Hoe het komt. Ik zou er ook wel vanaf willen, geloof me. Maar ik word heel blij als ik in mijn bedje een aflevering van Danny en Jenny kan kijken. Veel te blij als je het mij vraagt.

Nou, om eerlijk te zijn weet ik wel waarom ik het zo leuk vind om te kijken. Walter zat vroeger, toen je poep nog met een lange oe schreef, bij Jenny op school. Af en toe vraag ik dan of Walter wil vertellen hoe Jenny dan door Danny werd opgehaald in zijn foute, rooie Mercedes. En dan voelt het alsof ik Jenny een beetje ken en mijmer ik weg terwijl ik dan dit liedje draai.

Danny en Jenny, mijn lievelings
Ik denk ook dat ik ze aardig vind. Maar nu vind ik tegenwoordig al gauw iemand aardig. In vergelijking met mijn puberjaren waarin ik iedereen stom vond tot het tegendeel bewezen was.

En tja, de docusoap gaat nu eenmaal over de verhuizing van Danny en Jenny. Ik voel dus heel erg mee en vind alles even herkenbaar.

En Danny, oh oh oh, wat een schavuit is het toch. Ik vind zijn accent echt iets om van te houwe. Heerlijk. En dan de aflevering waarin Danny de broek van zijn vader omlaag trekt (hier ging niet de hele aflvering over hoor). Tja, ik moet daar om lachen. Zo’n simpele ziel ben ik. Trek je broek omlaag en ik moet lachen. Oh het is toch om te gieren?

cc foto: Marcus Q

Sms’en daarentegen… Ik heb een grote hekel aan het tudeleduu tudeleduu (of zoals mijn iPhone zegt: “ting ting!”) van een sms. En dat je dan slaapdronken naar je telefoon kijkt en dingen denkt als: jemig, ik word ge-sms’t. Hoe laat is het? Hoe durven die klootzakken mij wakker te sms’en? Nou?! Nou?!

Vet leuk? Ik slaap!
Om dan de volgende morgen heel vredig en kalm te denken: ben ik nou ge-sms’t? Hm, wat vreemd.. Ik kan me niks meer herinneren. En dat ik dan met vogeltjesgefluit op de achtergrond, met een milde lach, mijn inbox als een bezetene langsga. Om er dan weer achter te komen dat iemand het nodig vond om het volgende te sms’en: Ik sta nu hier en hier en ze draaien Wannabe van de Spice Girls. Vet leuk!
Grr…

Ruw uit je slaap gehaald worden vind ik, op zoete witte wijn met ijs na, zo’n beetje het ergste wat je kan overkomen. Je bent gedesoriënteerd, chagrijnig, zielig en je kunt meestal niet meer verder slapen.

En dat maak ik nu elke ochtend mee. Achter de flat zijn ze bezig een gebouw af te breken. Je zou denken dat ze dat doen in één dag. Een grote kraan met een ketting en dat dan aan die ketting een enorme stalen bal hangt die zo tegen het gebouw geslagen wordt. Zoals in tekenfilms. Dat dacht ik. Of dat ze het gebouw opblazen.

Het gaat dus ongeveer zo
Nou, het gaat ongeveer zo: nnnnnnnnnnaaaaaaaahhhhhhnn, nnaaaaahhhnnn, kaboem, plof, tikketikketikketikketik!!! Nnnnnnnnnnaaaaaaaahhhhhhnn, nnaaaaahhhnnn, kaboem, plof, tikketikketikketikketik!!! En dat dan heul hard en heul lang.

Ze beginnen om zeven uur. En ik weet het, ik weet het, er zijn mensen die om vier uur moeten opstaan om op tijd op hun werk te zijn. Maar ik bevind mij momenteel in de positie dat ik om half acht pas de wekker hoef te zetten. Om dan mijn ritueel te doen. Dus ik mag niet zeuren. Maar toch: ruw uit je slaap gehaald worden is erg. Ook al is dit tijdens je powernap, je schoonheidsslaapje, je uiltje geknap. Wat dan ook. Het is erg en het zou verboden moeten worden. En ze zouden een kraan moeten hebben met zo’n stalen bal die gebouwen in elkaar kan slaan.

cc foto: Editor B

Het geniale idee
Ik heb het over – en nu rollen jullie weer met al jullie ogen – het samenwonen. Ik had laatst met mijn vader een typisch vader-dochter-gesprek over houtwerk schilderen. “En dan wil ik het spierwit hoogglans, maar moet ik dat dan met een rollertje doen?” Mijn vader dacht even na. En sprak toen de verlossende woorden: “Waarom laten jullie het niet door een schilder doen?” Eureka! Er zijn dus mensen die schilderen voor geld!

Ik dacht namelijk dat ik dat varkentje wel zou wassen. Kozijnen, deuren, plinten, muren, plafonds. Ik zou het klusje wel klaren. Ik zou dat wel even doen. Bring it on, moet ik gedacht hebben.

Maar goed, wanneer? Ik loop vanaf maandag iedere dag stage (en werk daarbij van negen tot half zes, wat heel volwassen voelt) en Walter is er overdag ook niet.

Om een heel lang en heel saai verhaal kort te maken: we hebben een schilder. Een schilder met een golden retriever. En de schilder wil het deze week helemaal afhebben. Wat betekent dat afgelopen weekend gordijnen en de vloer zijn besteld. Dat we Walters spullen hebben ingepakt en dat we zo’n 500 oude Ivar-kasten bij het grofvuil hebben gezet. Dat iemand dit weekend heel erg blij is geworden van zo’n 500 Ivar-kasten die ineens bij een boom stonden.

Nu gaat het snel, heel snel
Het betekent dat ik me nu helemaal niet meer thuis voel in mijn kamertje. Dat Walter nu in mijn studentenkamer slaapt (Walter, een volwassen man, die in pak naar zijn werk vertrekt, vanuit een studentenhuis, zie je het voor je?). Dat mijn hoofd overloopt van dingen als: adreswijzigingen, gezamelijke rekeningen, ik-ga-nu-niet-meer-schoonmaken-want-ik-ga-toch-verhuizen en ga zo maar door.

Het betekent ook dat ik over een pak em beet drie weken samenwoon. And I have to live with a boy!!!

cc foto: privébezit

Ja, dat zou mooi zijn als ik dat dagelijks zou doen. Een stuk minder paniekerig ook, als je de tijd hebt om inspiratie op te doen.

Maar goed, jullie voelen hem al aankomen: ik doe dat helemaal niet. Sterker nog, ik doe dat nooit.

Nog tien minuutjes
Met mijn dagelijkse standaardrondje bedoel ik:
Ik word wakker en pak mijn iPhone om te kijken hoe laat het is om dan te besluiten dat ik een kwartiertje mag iPhonen. Als dat kwartiertje op de veertien minuten zit, plak ik er nog even tien minuten aan. En zo lig ik een klein half uurtje in bed te iPhonen.

Ik kijk dan eerst op Twitter omdat ik het zo verschrikkelijk, walgelijk belangrijk vind om te weten wie wat op dat moment aan het doen is. Dan check ik mijn mail. Dan doe ik een spelletje, en nog eentje en nog eentje. En als laatste kijk ik dan op Nu.nl (met achterklap).

En Nu.nl zorgt er altijd voor dat ik dan lichtelijk chagrijnig mijn bed uit stap. Als ik bijvoorbeeld lees dat Connie Breukhoven bladzijdes uit het boek van Gordon scheurt. Of dat Hans van der Togt baalt van zijn openhartigheid bij Ranking the Stars. Tja. Dit nieuws is voor mij belangrijk, iedere ochtend weer.

Ik wil een pauze
Ik had nog zeker niet verteld dat dit standaardrondje zich ook iedere avond voor het slapen herhaalt? Nou, bij deze. En ik word er gek van.

Maar hoe kom je hier vanaf? Ruggegraat heb ik niet of nauwelijks en ik laat mijn telefoon ‘s nachts graag aan omdat.. je weet maar nooit enzo.

Misschien las ik een Twitterpauze in, en check ik mijn mail nog maar op één moment van de dag. En Nu.nl verban ik. En ik begin… morgen. Na mijn standaardrondje.

cc foto: cogdogblog

Nu ik ga samenwonen en mijn leven steeds meer en meer in Amsterdam is, zal ik niet meer ieder weekend teruggaan. Het blijft een hoop gedoe. Vrijdag ben ik de hele dag bezig met naar Brabant gaan. Spullen pakken, op tijd naar het station, de bus net missen.

De route
De Arena, de weilanden van Noord-Holland. Vanaf het Amstel station het altijd deprimerende kanaal richting Utrecht. Zo’n rechte streep. Met vrachtschepen waar mensen gewoon op wonen. Deprimerender kan niet voor mij.

Schapen. Lammetjes nu. Het schuurtje met het gat in het dak wat er al zeker twee jaar zit. Een eenzame fazant op het terras van hotel Breukelen.

Bijna twee jaar lang, ieder weekend. Pff.
En nu ik tussen drie huizen in zit (het huis van Walter, het huis van mijn ouders en o ja, mijn eigen huis is er ook nog) begin ik er een beetje als een bag lady bij te lopen. Altijd twee tassen bij me met daarin de spullen die ik nodig heb om te logeren. Want ik slaap gemiddeld twee nachten in de week bij mijn ouders, als ik moet werken. Dan slaap ik twee nachten bij Walter, in het huis waar ik ga wonen. En dan nog twee nachten in mijn eigen huis. De overgebleven nacht verschilt waar ik dan slaap.

Het kanaal over, Utrecht in. Geen bereik met mijn telefoon rond Zaltbommel. Een kwartier wachten op Den Bosch, waar het altijd koud is en waar ik altijd honger trek heb.
Ik kan de route van Amsterdam naar Brabant inmiddels dromen. Dus werd het tijd voor verandering. Ik heb mijn baantje in het restaurant opgezegd.

cc foto: Benjamin Rossen

De angst
Waarom die angst Robin? Nou, dat zal ik je vertellen.
Ten eerste heb ik een beetje een bestelfobie ontwikkeld. Wat raar is, omdat ik zelf ook zo’n zes jaar in de horeca als serveerster werkte. Maar bestellen in een drukke kroeg gaat bij mij ongeveer zo: “Mag ik drie biertjes?!” “Wat?” “Drie biertjes?” “Twee?” “Nee, drie!” “Wat?” “Drie pilsjes? Biertjes? Goudgele rakkers?” En dan sla ik meestal met mijn hoofd tegen de bar.
Ik praat een beetje zacht en dan bestellen met overslaande gillende stem is het niet voor mij. Voor de barman trouwens ook niet.

Ten tweede vind ik met drankjes in je hand teruglopen naar je plekje heel eng. En wel hierom:

We waren op een feestje en dat feestje was gevuld met voetbalvrienden en tantes. Een prima combinatie natuurlijk. Ik zie niet in waarom voetbalvrienden niet samengaan met tantes.

Rode wijn, oh, rode wijn
Ik haalde een rondje. En bij dat rondje zat ook rode wijn, rode wijn voor mijzelf. Rode wijn van de bar naar je plekje vervoeren is eng, want als er ook maar één druppeltje rode wijn over het randje van het glas gaat, begint er altijd wel iemand te gillen “Rode wijn! Rode wijn! Rode wijhijn!”
Dus je snapt dat ik huiverig was voor de tocht van bar naar ons plekje. Ik nam de glazen in mijn hand, duwde tegen bovenarmen om duidelijk te maken dat ik er langs wilde. Ik riep “Sorry!” en de voetbalvrienden deden van “Heu!” en “Personeel!”

Toen ik op mijn plek stond en een slokje wilde nemen van mijn rode wijn, botste een tante tegen me en er ging een golf rode wijn over mijn blouse. Ik wil niet zeggen dat het mijn lievelingsblouse was, maar.. hij was wel heel erg leuk.

Nu ik er iets langer over nadenk was het wel mijn lievelingsblouse. Met die leuke, lieve bloemetjes en die lieve kopmouwtjes.

Het middel tegen rode wijn
De tante deed dit: “Oh wat errug! Oh wat dom!” Ik deed een beetje van: “Maakt niet uit, kan gebeuren.” En ik draaide me om, hevig vechtend tegen de tranen (ja ik ben een beetje flauw). De tante tikte op mijn schouder. “Hier,” zei ze. En ze hield een vol glas bier voor mijn boezem. Ik weet dat zout strooien helpt, en dat witte wijn ook helpt tegen rode wijn. Maar een koud glas bier over mijn meisjes zag ik niet zitten.

Nu ben ik thuis en ik kijk naar mijn verpeste blouse. Ik ben veel te laat met zout en witte wijn. Het is tijd om mijn moeder te bellen voor grootmoeders tips.

cc foto: quinn.anya

Maar nu ga ik samenwonen. En samenwonen betekent vooral samen nieuwe spullen kopen. Om een voorbeeldje te noemen: ik heb geen pannen. Walter, die wel pannen heeft, is toe aan zijn tweede generatie pannen. Dus kopen we samen nieuwe pannen.

We moesten wel, we hadden geen keus
En omdat ik stage ga lopen en Walter overdag werkt, hebben we weinig tijd om pannen (hier kan ook staan: knoflookpers, schilmesjes, medicijnkastje of vloerkleed) te kopen. We werden dus eigenlijk min of meer gedwongen om op Tweede Paasdag net als de rest van Nederland naar een woonboulevard te gaan.

Vanochtend op 3FM deed Annemiek een beetje lacherig over mensen die heulemaaaaaal naar een woonboulevard gingen en ook dit jaar deed ze weer het woonboulevardspel.

Dat deed een beetje pijn Annemiek. Ze lachte me een beetje uit, vond ik. Ze vond me sneu.

Maar we gingen toch! En we hadden overal rekening mee gehouden: dikke stromen mensen. Mensen die over elkaars voeten rijden met hun karretjes. We hielden zelfs rekening met het feit dat het ook wel zo zou kunnen dat we nog minstens zes keer terug zou moeten voor een onderdeeltje. Want zo gaat dat bij de grote, vriendelijke Zweedse reus.

“Shakira wil graag opgehaald worden uit Smalland”
Ik had echter geen rekening gehouden met twee vechtende vrouwen in het restaurant. Ik denk dat de ene vrouw de gehaktballetjes van de andere vrouw had afgepakt. Een andere reden om te gaan vechten (GAAN VECHTEN!!) kan ik namelijk zo 1, 2, 3 niet verzinnen.

Om een heel lang en saai avontuur kort te maken… Shakira, Cheneenee, Ashanti en Marieke wilden graag opgehaald worden uit Smalland. Walter en ik wilden dat we een auto hadden. En het enige waar we mee thuis kwamen was een servies. Wel een heel mooi servies. Dat dan weer wel. Maar om ons wij-doen-net-als-alle-andere-stellen-Tweede Paasdagje nou bevredigend te noemen… Nee. Ach ja, zalig pasen allemaal.

cc foto: privébezit

“Ik kan het! Ik kan het! Ik kan het!”
Dit hysterische geschreeuw komt niet van mijn neef, maar van de televisie. Op vrijdagmiddag staat van vier tot vijf de televisie bij mijn ouders aan, zodat mijn moeder even niet hoeft te puzzelen of voor te lezen. Ik voel ontzettend de drang om het uurtje televisie kijken van mijn neef te verdedigen, omdat ik dus niet weet hoe het tegenwoordig staat met kinderen opvoeden en televisie kijken. En is het ook nog zo ontzettend verantwoord om je kind alleen met houten speelgoed te laten spelen? Je ziet, ik ben daar niet van op de hoogte.

Fimo klei was het helemaal in mijn tijd
Waar ik wel van de op de hoogte ben is de hysterische kindertelevisie van tegenwoordig. Mijn neef noemde zijn poppetjes laatst “Shusin en Shuson.” Wij dachten: lief! Zelfverzonnen namen! Maar het bleken karakters te zijn van zijn favoriete televisieprogramma. Dit televisieprogramma leert kinderen Chinees. Chi-nees!

Ik leerde van televisieprogramma’s dat postbode mijn droombaan zou zijn. Of dat je heel veel leuke dingen kon doen met Fimo klei en dat pinguïns vooral “Nook! Nook!” zeggen.

Maar wat ik mij nog het meest kan herinneren van mijn televisiekijkcarrière, is dat het vooral stille televisie was. Dat je dan naar een peuter keek, die met een enorme snottebel (zo eentje die met iedere ademhaling groter… kleiner… groter werd),  plastic ringen om een staaf deed. En dit werd dan drie minuten gefilmd en wij keken allemaal met open mond. Of zoals in dit filmpje, het meisje eet een ei. En dat is de hele rode draad van deze aflevering. Een ei-etend-meisje. Gewoon, de dagelijkse dingen.

Het spannendste van dit hele programma was dat achter de schaapjes bij de begintune weleens een hondje kwam. En als er dan een hondje kwam dachten wij “Ja het hondje!” Dat was het dan. En dan konden wij, zonder een woord Chinees te spreken, zielsgelukkig tanden poetsen en naar bed.

cc foto: yajamesu

Zo eentje zoals ze vroeger droegen
Het was namelijk een klassieker. Zo eentje die ze heel vroeger droegen tijdens het goud zoeken. Zo eentje die cowboys droegen. Cowboys dus, en mijn moeder. Het was toen haar enige spijkerbroek en in die tijd het stoerste en het hipste wat er was. Dus zodra de spijkerbroek naar de wasmachine kroop, wachtte mijn moeder totdat hij klaar was en trok ze de broek vrijwel meteen weer aan. Plat liggend op bed, met een nijptang de rits omhoog.

Nu heb ik ook zo’n broek. Ik hou van spijkerbroeken en eigenlijk heb ik nooit iets anders aan, behalve die ene keer dat ik een rokje droeg en met een gat ter grootte van Utrecht in mijn panty bij college kwam. Maar dat is een heel ander verhaal.

Mijn lievelingsspijkerbroek hangt al twee jaar bij me in de kast en ik draag hem altijd, behalve als hij in de was moet. Dan heb ik een vervanger waarvan de kont na een uur dragen alweer uitgelubberd is. Dus als mijn lievelings niet in de wasmachine zit of om mijn kont hangt, hangt hij op de verwarming om zo snel mogelijk te drogen.

Patchwork denim tussen mijn benen
Maar mijn spijkerbroek is hevig aan het verslijten. En met hevig bedoel ik: het hele kruis is al een paar keer vervangen en als ik niet als een net meisje met mijn benen over elkaar geslagen zit, zie je vooral patchwork denim.

Als ik dan in het weekend naar Brabant ga, ga ik met een gat in mijn broek en kom ik terug met een extra lapje denim tussen mijn benen. Ik denk dat mijn spijkerbroekenkruis nu uit zo’n zeventien lapjes bestaat, wat dan wel weer goed is voor eventuele zadelpijn.

Mijn moeder vindt dat mijn spijkerbroek het museum in mag, vast naast die van haar. Ik vind vooral dat ik een nieuwe spijkerbroek moet kopen die precies zo zit als mijn lievelings. En ik denk… Ik denk dat dat echt nog meer een hel gaat zijn dan op Tweede Paasdag naar de Ikea.

cc foto: privébezit

As we speak luister ik naar Rihanna – Rude Boy en je kunt zeggen wat je wil, maar zo’n liedje pakt mij af en toe nog wel flink even in. Ik heb namelijk een periode gehad dat ik naar R&B-feesten ging en grote gouden oorringen droeg. Net zoals misschien jullie een Australianpak droegen en Hakkûhbar echt 4-life vonden.

Chersonissos, het Griekse equivalent van Salou
Goed, foute periode dus, check. Bij een foute periode hoort een vakantie from hell. Zo eentje naar Salou en Blaaaaaaanes.
Vriendin S. en ik hadden grootste plannen voor een vakantie in New York. Maar omstandigheden die geen naam mogen hebben (het hebben van geen baantje voor vriendin S. en het werken van drie uur per week in een lunchroom voor mij) zorgden ervoor dat we terecht kwamen in Chersonissos en dan met name Star Beach.

Toen vond ik dat helemaal niet erg. Ik kocht topjes en broekjes en twee bikini’s en een grote zonnebril en ik vond dat New York wel een keer zou komen als ik later groot zou zijn.
In de bus naar ons appartement keken vriendin S. en ik elkaar aan en we zagen dat het goed was. We gooiden de koffers op bed en trokken onze nieuwe topjes en broekjes aan en werden iedere bar ingesleurd. Nieuw voer uit Holland doet het altijd goed.

Acht lange dagen
Ik geloof dat ik die nacht onder de douche heb staan huilen en dacht “moet ik dit nog acht dagen volhouden?”
We brachten de dagen door op Star Beach en ik probeerde iedere Griek uit te leggen wat gyros was. We raakten bevriend met onze buurmannen met een Leidse R. en zaten op het balkon te wachten totdat het een fatsoenlijke tijd was om naar de Bio Bio te gaan.
Toen ik een oud Griekse mannetje vertelde over mijn liefde voor Griekenland, zuchtte hij vermoeid en vroeg of ik een stok pornokaarten wilde kopen.

Mijn liefde voor Griekenland werd daar een beetje afgestompt en net zoals de rest van TMF-minnend Nederland stond ik op de schuimparty van Star Beach.

We hielden het acht dagen vol. En zoals een vakantie from hell betaamt, eindigde deze ook echt grandioos. Op onze een na laatste dag trapte ik tijdens zo’n schuimparty met mijn blote voet in een kapot bierglas, werd gehecht toen de verdoving alweer uitgewerkt was en vriendin S. viel flauw. We lagen onze laatste avond in bed, de Leidse buurmannen op onze deur kloppend “of we meegingen naar de Bio Bio.”

Op Schiphol heb ik weer staan huilen dat “mijn voet zo’n pijhijn doehoet” maar wat ik eigenlijk wilde zeggen was dat ik nu wel groot genoeg zou zijn voor New York.

cc foto: privébezit

Verstoppertje is het beste spelletje ooit
Want wat ik, of wij, (of nee, ik geloof dat ik ermee begonnen ben) hem hebben geleerd is: verstoppertje spelen. Het leek mij heel erg leuk om verstoppertje te spelen omdat het a) superleuk is om verstoppertje te spelen en b) ik dan een excuus had om eindelijk weer eens met een beetje fatsoen verstoppertje te spelen. Want op je 22ste verstoppertje spelen is natuurlijk heel erg sneu. Maar als je een neef van drie hebt mag dat gewoon.

Verstoppertje spelen met mijn neef van drie is dus het nieuwe blokjes bouwen, het nieuwe eendjes voeren en het nieuwe bieb-boekjes-lezen.
En ik herleef het weer allemaal. De spanning als je een goede verstopplek hebt gevonden en ja hoor, als ik eenmaal goed verstopt ben, moet ik plassen. Dat was vroeger zo, en dat is 12 jaar later nog steeds zo.

Toen ik het hem net leerde moest ik hem helpen een verstopplek te vinden en dan mocht ik tot tien tellen om hem daarna te gaan zoeken. Als het te lang duurde kwam hij vanzelf van zijn verstopplek. Als het echt heel lang duurde, viel hij in slaap.

Iedere keer weer, echt, iedere keer weer
Maar nu hij weer een beetje ouder is en niet meer bang om zelf een verstopplek te zoeken, heeft hij iets nieuws gevonden: jezelf verstoppen als iemand binnenkomt.
Dus zodra mijn neef van drie de deur beneden hoort, kruipt hij als een gek onder tafel en blijft daar zitten totdat degene de huiskamer binnenkomt. En wij moeten allemaal meespelen.

Degene die net de huiskamer binnenkomt zal dan zoals altijd zeggen: ‘Waar is Maxim?’
Waarop wij altijd antwoorden: ‘Maxim is weggegaan.’ En soms variëren we: ‘Maxim is opgegeten.’ Degene die net de huiskamer is binnengekomen: ‘Jammer.’
En dan hoor je onder de tafel vandaan een piep en dan zeggen wij allemaal in koor: ‘Horen jullie iets?’

Dit gaat iedere keer zo. Soms negen keer op een dag. Het is naast grappig soms ook een beetje vermoeiend. En dat hebben wij hem dan geleerd.

cc foto: privébezit

Ik hou niet zo van bier
Maar het smaakte me toch wel goed en het was gezellig. Met mijn projectgroep zat ik in de zon en volgens mij zeiden we ook om de haverklap dat het gezellig was. Er kwamen tosti’s op tafel en we schoven met de zon mee. Sommige projectleden gingen verstandig op tijd terug naar huis.
Maar J. en ik bleven zitten. We bleven zo lang zitten dat we de volgende projectgroep die na ons in de studio hun televisieprogramma mochten opnemen, ook bij ons kwamen zitten. Nou, en dan blijf je lang zitten hoor.

Ik denk dat we zo lang bleven zitten om de andere projectgroep te laten zien dat wij wel leuk en gezellig zijn. De andere projectgroep heeft namelijk na Brussel een beetje het idee dat wij stoffige studenten zijn die nooit bier drinken.

Dat komt namelijk omdat wij niet meegingen naar Brussel
Een tijdje terug gingen we naar Brussel. We stonden daarvoor om half zeven ‘s ochtends op het station en in de trein was het schoolreisjesgehalte hoog. Iemand had een stapeltje tijdschriften meegebracht. En we aten winegums.

De andere projectgroep was de avond daarvoor naar Brussel gegaan. Want dan zouden ze niet zo vroeg op hoeven te staan en konden ze die avond daarvoor gezellig uit in Brussel. Toen ze ons vroegen of wij ook eerder wilden gaan dachten we waarschijnlijk allemaal dat dat heel gek zou zijn.

De andere projectgroep ging eerder en er werden dingen getwitterd zoals ‘What happens in Brussel, stays in Brussel.’ Er happende natuurlijk niet zoveel in Brussel. Sommigen werden erg dronken, sommigen verloren hun stem.

Wij kwamen fris en fruitig aan in Brussel, de andere projectgroep zaten met zonnebrillen op gekreukeld sigaretten te roken naast de ingang van het Parlementsgebouw.

Zeven uur, mijn record
Om mijn stoffige imago van me af te stoffen zat ik daarom zeven uur op het terras. En ik was niet de laatste die ging. In de tram terug naar huis dacht ik steeds: schandalig, overdreven, ik denk dat ik voor de zomer een hoed koop en zeven uur (!!). Ik ben normaal echt nooit zo, want ik lach mensen altijd een beetje uit die bij de eerste zonnestralen naar buiten rennen voor een witbiertje op het terras. Maar ik haalde mijn schouders op en ging kijken wat Walter had gekookt.

cc foto: FaceMePLS