Studente Media & Informatie Management en serveerster. Heeft Webstrijd 2009 gewonnen.
* Schrijft over: waarom mensen altijd maar zo graag met dolfijnen willen zwemmen, of hoe je na één jaar niet naar de tandarts gaan, acht gaatjes kunt hebben.
* Robin in vijf woorden: knus, rechtvaardig, sociaal, humoristisch en romantisch.
Robin heeft geblogd van 20 juli 2009 tot 20 juli 2010.
Bovengenoemde informatie betreft deze periode.
Mijn vader bakt de zondag voor kerst worstenbroodjes. Mijn moeder draait vanaf augustus al kerstcd’s. Op 23 december wordt de boom pas gezet.
Ik speel een beetje vals.
Voor de Viva’s Doe Goed in december zou ik het hokje ‘geld inzamelen voor een goed doel’ aan willen kruisen, maar ik zamel geen geld in. Wel doneer ik geld.
Oh ik hou van sneeuw. Het klinkt treurig, heel treurig zelfs, maar het liefst zou ik mijn hele huis vol zetten met sneeuwballen. Zo erg ik hou ik van sneeuw. En dan ben ik nog nooit op wintersport gegaan, kun je nagaan.
Er moesten onderbroeken gekocht worden. Ik kan het wel spannender maken en ‘lingerie’ schrijven. ‘Hè toch, nou moet ik toch echt een nieuwe jarretel.’ Of ‘Verdorie, nou is mijn body met open kruis echt helemaal versleten.’ Maar mijn ondergoed is niet spannend.
Cadeautjes kopen voor je lief is een kleine hel. Vooral als hij alles al heeft. Een boekje met Brabantse wijsheden? Heeft ie al. Een pollepelstandaard? Heeft ie al. Een boek? Hij heeft al een boek.
Walter en ik gingen kerstspullen kopen. Dit stond bij mij al maaaaaanden in de agenda: kerstspullen kopen!! Met hysterische uitroeptekens, hartjes, groetjes en xxx-juhs van vriendinnen.
Ik begin dit jaar al vroeg met mijn terugblik op 2009. Meestal vind ik dit iets voor de dagen tussen kerst en oudjaar. Dat zijn van die dagen waarvan je denkt dat ze heel leuk zijn, maar eigenlijk gewoon saai zijn. Want op die dagen eet je ook gewoon bloemkool, terwijl je een beetje verwacht had dat je die dagen met bladgoud versierde chocola zou eten.
Enfin, ik zocht dus een hobby. Echt zo’n hobby waarvan je zegt: héérlijk, ik ga even lekker mijn hobby doen. En dat als je dan terugkomt, er een kop thee voor je klaarstaat waar je handen omheen kunt vouwen en mijmerend uit het raam kunt staren.
Natuurlijk ging ik naar Komt Een Vrouw Bij De Dokter. Ik mag dan wel geen fan zijn van Kluun, verre van zelfs, maar ‘Hij heeft wel half Nederland aan het lezen gekregen, bla bla bla.’ Dus dan ga je.
Ik ben me ervan bewust dat het blog dat hierna volgt erg materialistisch is. Dus zeg ik nu alvast: ik kan echt oprecht blij zijn met een nieuw ontdekt smaakje thee, de glimlach van een kind la la laa, schoon beddengoed en de stem van Feist.
Juno is mijn favoriete film. Tienermeisje en zwanger zijn mijn favoriete onderwerpen.
Er kwam een fotograaf want ik moest voor iets op de foto worden gezet. Op de foto worden gezet vind ik net zo verschrikkelijk als kerstverlichting in de vorm van een arreslee.
Ik ben altijd al zo geweest dat als ik een politieagent op straat zie, ik extreem netjes ga fietsen. Ik ga beter op het zadel zitten. Recht mijn rug, tover een klein glimlachje rond mijn mondhoeken. Als ik links- of rechtsaf moet, zwier ik met een sierlijke armbeweging van een synchroonzwemster mijn hand uit en sla met wapperende haren de hoek om.
Ik heb in Londen minutenlang, met open mond, naar een speelgoedverkoopster staan luisteren. Ze gaf mij (en zo’n 658 andere meisjes) een demonstratie van de nieuwste, supersonische blaasstiften.
Al de hele week loop ik met twee woorden in mijn hoofd. Het zijn verontwaardige woorden. Die je met veel kracht en armbewegingen moet uitspreken. Die je dan bijvoorbeeld uitspreekt als je er achter komt dat je twee beste vrienden. Met elkaar. In Londen.
Kennen jullie die tijd nog dat je hooguit twee, drie cd-tjes had en dat je deze echt grijs draaide? Dat je ieder liedje mee kon zingen en dat dat prima was. Er was nog niet zoiets als en iPod waar je als een gek alle nummers die je kunt vinden op ging zetten.
Daphne Deckers is zonder meer koningin van tuttige kapsels. Maar daar gaat dit stukje niet over.
Waar ik het over wil hebben met jullie: het verlepte programma Benelux Next Top Model.
Er ging weer iets mis. De pakjes vielen in het water. De zoveelste Piet was kwijt. Dieuwertje in paniek. Jeroen de kinderen maar bezighouden. Mijn neef van drie zat met Pietenmuts met open mond naar het scherm te kijken.
Ik kijk dan wel geen Boer Zoekt Vrouw zoals de rest van Nederland. Maar ik kijk wel Meerkat Manor.
Nu ik hier zo’n beetje bekend sta als een 22-jarige Martha Stewart (en daar trots op ben) en mensen denken dat ik uren over het bakken van worstenbroodjes kan kletsen, mijn onderbroeken strijk, de hoekjes van de huiskamer met wattips schoonmaak en chocolaatjes op mijn hoofdkussen leg, moet er iets veranderen aan dat stoffige imago.
Van de keer dat we met mijn oude streetdancegroepje dansten op Michael Jacksons’ Bad kan ik me alleen nog herinneren dat ik de gleufhoed van mijn buurvrouw tegen de zijkant van mijn hoofd geslingerd kreeg.
Een vriendin sms’t me of ik in de buurt ben want ze moet iets vertellen.
Ik weet het al meteen: het is uit met haar vriend na zes jaar. Ik ben niet in de buurt, dus ik bel. En ik bel een uur met haar en ze huilt en huilt. En ik zeg dingen als: ik vind het zo erg voor je.
