De Middeleeuwse God
We zijn ’s middags in een museum in Nijmegen een Middeleeuws gebedenboek wezen bekijken. Pagina na pagina versierd met de prachtigste miniaturen. Wat ziet de wereld er daar overzichtelijk uit: de (schatrijke) eigenaresse van het boek staat afgebeeld terwijl ze aalmoezen aan de armen uitdeelt. Ongetwijfeld zal zij na haar dood naar de hemel gaan. De slechteriken verdwijnen op een ander plaatje in de muil van de hel, waar een groot vuur oplaait.

God is overbodig geworden
’s Avonds mijmeren we nog wat na. ‘We hebben God gewoon niet meer nodig’, zegt vriendin A. ‘Wij zijn bekend met de omvang van het heelal, weten dat wij opgebouwd zijn uit cellen en kunnen alles verklaren met de moderne wetenschap.’ Nee, God hebben we niet meer nodig om de wereld om ons heen te verklaren.

Toch verlangen naar God
‘Bovendien,’ vervolgt ze, ‘heb ik God ook niet nodig voor troost of om mij zekerheid te bieden. Ik heb gewoon geen behoefte aan God.’ Waarom heb ik dat dan wel? Het is een vraag die ik mezelf al duizend keer gesteld heb, en het valt me niet mee, daar een goed antwoord op te vinden. Het is een verlangen dat ik niet echt kan uitleggen. Een soort verliefdheid, maar dan anders.

Niets is zeker
‘Weet je,’ antwoord ik, ‘je kunt alles in je leven proberen te plannen, en te beïnvloeden, maar tegelijkertijd is er een deel van je leven dat je niet in eigen hand hebt. Ik kan ziek worden, of iemand van wie ik houd. Ik kan onder de tram komen. Er is zo veel dat we niet zelf kunnen bepalen. Mijn leven, het feit dàt ik leef, heb ik niet zelf bepaald. Er is dus iets of iemand aan wie ik dat deel moet overlaten.’

Het grotere buiten mijzelf
Geen God dus om het onverklaarbare te verklaren, geen God om cadeautjes bij af te dwingen, of als schouder om op uit te huilen. God is voor mij dat deel van mijn leven waar ik zelf geen invloed meer op heb. Omdat ik mijzelf niet gemaakt heb. Of zoiets. God is in ieder geval óók altijd een boeiend gespreksonderwerp!

Dag!
Dit was mijn laatste blog voor Viva. Ik heb het heel leuk gevonden om te doen, niet in de laatste plaats vanwege al jullie enthousiaste reacties. Veel dank daarvoor! Ik hoop jullie weer tegen te komen op mijn eigen weblog, waar ik vrolijk verder schrijf. Tot ziens allemaal!

CC foto: striatic

Een jaar in een week gepropt
In het klooster werd deze cyclus iedere week gevierd: in de nacht van donderdag op vrijdag waakten we bij toerbeurt in de kerk om de lijdensnacht van Jezus te gedenken. Vrijdag was de vastendag, zaterdag een stille dag en zondag feest!

Het hele leven in ÈÈn dag
De binnenste cirkel van die cyclus is de dag zelf: ochtend-, middag-, avondgebed en de completen voor het slapengaan maken van iedere dag een afgerond geheel. Iedere dag is hetzelfde, maar in iedere dag zit het hele leven vervat: van geboren worden tot sterven, met al z’n hoogtepunten en dieptepunten.

De seizoenen van de tijd
Zo heeft ieder moment van de dag, iedere dag van de week, iedere tijd van het jaar zijn eigen kleur, zijn eigen stemming. Van inkeer en soberheid tot uitbundig feestvieren. Als de seizoenen. En als alles is geweest, begint alles gewoon weer opnieuw. In deze visie op de tijd gaat het niet om ‘verder komen’ of ‘vooruitgang boeken’, maar om ‘dieper gaan’, ‘beter begrijpen’ en rijper worden. Dat is wat anders dan ouder worden. Ik koester deze gedachte graag, des te meer omdat ik ook geen 21 meer ben…

Dit is mijn een na laatste blog voor Viva. Vanaf januari zullen jullie me kunnen volgen op mijn eigen weblog. Ik hoop daar ook weer van jullie te horen!

CC foto: Aldaron

Lezen om te verzamelen
Het is een soort obsessie geworden. Soms vraag ik me af of ik niet vooral lees om mooie zinnen op te sporen die ik vervolgens aan mijn verzameling kan toevoegen.

Potentiële winkeldief
Laatst was mijn oude opschrijfboekje vol, en er moest dus een nieuwe komen. Wel een uur lang heb ik bij de Bijenkorf staan dralen welke het moest worden. Het winkelpersoneel ging me steeds argwanender aankijken; ook nette mensen kunnen winkeldieven zijn.

Mijn kostbaarste bezit
Uitspraken van kerkvaders en filosofen maken deel uit van mijn verzameling, maar ook citaten uit ‘Le petit prince’ en uit films. Mocht mijn huis ooit in brand vliegen, dan zijn mijn notitieboekjes de eersten die ik meeneem.

Stilteboekje
In het klooster heette mijn opschrijfboekje “stilteboekje”. ’s Ochtends, vóór het ochtendgebed, van 6 tot 7 uur, zaten wij stil in de kerk. Mijn stilteboekje had ik in een van mijn zakken gestopt. Ik hoefde er nauwelijks uit te lezen, kende de teksten – op volgorde – uit mijn hoofd.

Verdwijnen in de tekst
Iedere ochtend een uur de tijd om over een paar zinnen na te denken, ze te laten ronddwalen in je hoofd. Ik zou het nu niet meer volhouden denk ik, maar toen heeft het me geen moment verveeld. De woorden kwamen tot leven in mij, voedden mij. Ikzelf werd deel van de tekst, als Alice in Wonderland.

Als ik oud en wijs ben
De veelvraat die ik nu ben, heeft dat gevoel van één worden met de tekst verdreven. Toch kan ik nog altijd verdwijnen in een boek. Niets wat heerlijker is dan dat. En wie weet, als ik oud ben, is er iemand die mijn woorden in een boekje met wijsheden opschrijft. Ze zullen allemaal gejat zijn, ik heb niets zelf bedacht. Maar dat geldt voor de meeste wijsheden.

CC foto: Gibson Claire McGuire Regester

Egoïstisch geloven
Er is iets anders aan de hand. Het heeft met mijn geloof te maken, geloof ik. De bijbelverhalen hebben voor mij betekenis zolang ik mij er een voorstelling bij kan maken. Een priester zei mij eens daarover: “Je kunt niet egoïstisch genoeg zijn in het betrekken van de verhalen op je eigen leven”.

Ver weg en lang geleden
Als het beschrijvenissen blijven van gebeurtenissen die lang geleden hebben plaatsgevonden, van mensen die lang geleden leefden, dan hebben ze niets met mij te maken. Wanneer ik me persoonlijk aangesproken voel, de boodschap op mijn eigen leven betrek, dan wordt het geloof.

Meevoelen met de apostelen
Hoe oud de bijbelverhalen ook zijn, er zijn er veel waar ik wat mee kan. Ik herken me in de karakters uit het Oude Testament die met veel vallen en opstaan God zoeken, ik begrijp de volgelingen van Jezus, die in hem een machtig interessante man zien, maar vaak ook twijfelen. Het is voor mij invoelbaar, herkenbaar.

Een redder op aarde?
Maar het kerstverhaal van God die mens wordt? Een redder die ons komt verlossen? (Want zo staat het in de Bijbel.) Zelfs als ik het niet al te letterlijk zou nemen, dan nog weet ik niet goed wat ik ermee aanmoet. Hoe betrek ik dit gegeven op mijn dagelijkse bestaan? D··r zit ‘m het probleem.

Moeilijk doen als het makkelijk kan
Ik moet misschien niet zo moeilijk doen, en me gewoon overgeven aan de feestvreugde. En dat doe ik dan ook. Maar toch… Toch blijft Kerst voor mij, in gelovig opzicht, een lastig feest.

CC foto: jeffweese

Een te warme, kleffe deken
Aan Jezus kan het niet liggen, met hem heb ik rest van het jaar een prima relatie. Maar de weeïg zoete sfeer die overal hangt, George Michael die, waar ik ook kom, ‘Last Christmas’ uit de boxen schalt, het hangt voor mij als een dikke, veel te warme deken over deze dagen heen.

Iedereen gelooft in Kerst
Kerst is het enige christelijke feest dat door mijn hele ongelovige familie en al mijn ongelovige vrienden uitbundig gevierd wordt. Met Pasen, Pinksteren, Hemelvaart en al die andere feesten ben ik lekker uniek, en kan ik als enige gelovige tussen hen volop feestvieren. Met Kerst word ik in uitbundigheid door iedereen ingehaald. Iedereen gelooft in Kerstmis.

De diepgang van een surfplank
Wat ik doorgaans zo mooi vind aan de christelijke feesten, is hun symboliek, de diepere betekenis. Kerst lijkt een feest met de diepgang van een surfplank: “er is een kindeke geboren op aard”. Niets aan uit te leggen, niets aan toe te voegen. Kerst is als het geboortehuis van Mozart bezoeken: mensen gaan erheen omdat hij later zo’n groot man werd.

De vervulling van de hoop
Natuurlijk zit er ook bij dit feest meer achter dan op het eerste gezicht lijkt. God is met de geboorte van Jezus mens geworden. Dat is in geen andere godsdienst ooit vertoond. In het Oude Testament wordt eindeloos gesproken over een verlosser die komen zal, en hier is hij dan eindelijk. De geboorte van het kind als vervulling van een generatieslang gekoesterde hoop. Mooi toch?

Een zucht van verlichting op 27 december
Hoe heeft het dan zover kunnen komen dat we met Kerst ons nu allemaal vol zitten te eten, dat we veel te dure cadeaus kopen omdat we niet weten wat we elkaar moeten geven en dat we op 27 december massaal een zucht van verlichting slaken?

Waar gaat dit nog over? Ik weet het niet, en onderga het maar. Dank dat ik even heb kunnen klagen. Het lucht op. Ik ga er de komende dagen, zoals ieder jaar, toch weer wat van proberen te maken.

CC foto: Lin Pernille ♥ Photography

Geen discussie
Er volgde geen verklaring, geen discussie, geen verzoek om een compromis van de andere zusters. (‘Kunnen we niet de ene week de soep weglaten en de andere week de kaas,’ of zoiets dergelijks.) Niets van dat alles, de vergadering ging door met het volgende onderwerp.

Niets te willen
Ik was nog maar een paar maanden in het klooster, en kon haast niet geloven wat er gebeurde. Ik wilde een verklaring! Het is de kern van wat mij in het jaar dat ik ingetreden was, het zwaarst viel. Het celibataire leven, nooit meer leuke nieuwe schoenen of rokjes kopen; het was peanuts vergeleken bij het opgeven van mijn eigen mening.

De dingen gaan zoals ze gaan
Niet dat ik die eigen mening niet meer had, integendeel. Maar er was niemand meer die erin geïnteresseerd was. In het klooster gaan de dingen zoals ze gaan, en of je het ermee eens bent of niet, je hebt je eraan te houden.

Ik heb ook een mening
Ik, de schooljuf, die tegen een klas kan zeggen dat ze stil moeten zijn. Ik, die altijd over alles een mening heb, waarnaar (meestal) geluisterd wordt. Ik wilde zo graag laten zien aan mijn medezusters dat ik iets kan, dat ik een goed stel hersens heb, met goede ideeën, met weloverwogen standpunten. Ik kon het soms wel uitschreeuwen: luister naar mij!

Gelijk zijn aan ieder ander
De lange uren van gebed in de kerk, het vele, vele huishoudelijk werk, de afwezigheid van wijn drinken op een terras, ze hebben me niet de das om gedaan. Wat ik niet volhield, was het besef dat ik in die gemeenschap wèl heel welkom was, maar niet méér dan een ander, dat ik niet specialer was dan de rest. Ik kreeg niet de aandacht die ik zo gewend ben om te krijgen.

Het gemeenschappelijk ideaal
Ik was onderdeel van een gemeenschap, niet meer en niet minder. In het klooster leef je voor een gemeenschappelijk ideaal. Ik vind het zó mooi, maar ik was er niet geschikt voor. Te eigenwijs. Dat vond, en vind ik nog steeds, heel jammer.

CC foto: Ned Raggett

Verlichting voor een zacht prijsje
Afgelopen weekend stond er weer zo’n advertentie in de krant: “Energetische lichthealing”. Kosten: € 20,-. Ook kan ik me inschrijven voor een lezing over het thema “Hoop” waarbij ik leer waar ik hoop vandaan kan halen, en hoe ik het bij anderen kan opwekken. Char, The secret, en wat er al meer op de spirituele markt te krijgen is, ik vertrouw het niet. Aan de geestelijke nood van de moderne mens wordt grof geld verdiend.

Problemen zijn er om opgelost te worden
Een “Hoe word ik gelukkig in tien dagen”-cursus klinkt natuurlijk reuze aantrekkelijk. Wie wil niet op eenvoudige wijze van al zijn problemen verlost worden? Wie hoopt niet op een helder inzicht waardoor moeilijkheden verdwijnen als sneeuw voor de zon?

Een andere realiteit
Maar waar lees je ooit dat het accepteren van moeilijke situaties jaren kan duren? Dat het leren omgaan met teleurstellingen of tekortkomingen wel een leven lang in beslag kunnen nemen? Niet in die brij van spirituele boeken in ieder geval.

Niet duur
Gerard Reve zei eens over het christelijk geloof: “Het is een mooi geloof, helemaal niet duur ook.” Erg grappig, maar ook heel waar. Aan realisme ontbreekt het in de Bijbel geenszins.

Vallen en opstaan
Het Oude Testament is een aaneenschakeling van beschrijvingen van het vallen en opstaan van het volk Israël. Ze willen wel doen wat God behaagt, maar iedere keer weer gaat het mis. De mensen vervallen in oude gewoontes of ze worden bang en grijpen dan maar weer terug naar valse zekerheden. Vervolgens gaat het vreselijk mis, waarop ze tot inkeer komen, totdat… nou ja, het wéér mis gaat.

Commercieel geen succes
De bijbelverhalen bieden geen instantoplossingen, geen wonderbaarlijke visioenen worden mij beloofd zolang ik me maar aan een rijtje leefregels houd. Het leven is een spel van vallen en opstaan. Geen boodschap waarmee je de handen op elkaar krijgt, maar volgens mij wel de enig juiste, en… helemaal niet duur.

CC foto: Borman818

Een adventskalender met luikjes
Toen ik klein was, was het nog makkelijk. Bij ons thuis werd niets aan het geloof gedaan, maar er was wel een adventskalender, waarbij mijn zusje en ik iedere dag om en om een luikje mochten openen. Totdat we, o heerlijke opwinding, op Kerstmis bij het grootste luikje in het midden aangekomen waren. Dat waren nog ’s tijden van hoopvol uitzien naar Kerst! Maar nu, hoe zit dat nu? Verlang ik vurig naar de komst van Christus? Ik zou liegen als ik zou zeggen dat dat het geval is.

De neef van Jezus
Gisteren in de kerk ging het over Johannes de Doper. Hij was de neef van Jezus, en erg geliefd onder de mensen. Ze liepen hem achterna, wilden bij hem horen. Maar Johannes zei dat ze niet hem moesten hebben, maar iemand die na hem zou komen: Jezus.

De lieveling van het publiek
Johannes kan, als hij dat wil, als een voetballer die net de Europacup gewonnen heeft, op de schouders van de menigte gedragen worden. Hij kan de mensen uit zijn handen laten eten. Maar hij doet het niet. Hij maakt met liefde plaats voor een ander.

Alles draait om mij
Als je het mij vraagt, is dat precies waar het om gaat in het geloof: plaats kunnen maken voor een ander. Ik hoef echt niet slaafs te gehoorzamen aan de wetten van God, of op mijn knieën om onderdanigheid te leren. Wel is het goed dat ik me af en toe realiseer dat ik mezelf soms wat al te belangrijk vind. Het verhaal van Johannes werkt als een spiegel: niet alles draait om mij, om wat ik vind, wat ik wil, waar ik recht op meen te hebben.

Wie is de belangrijkste?
Johannes was bereid af te zien van zijn eigen belang. Advent zou voor mij een tijd moeten zijn waarin ik stilsta bij de vraag op welke plaats de ander komt. Zou ik, als het erop aankwam, werkelijk een stap opzij kunnen zetten voor iemand anders? Ook als dat betekende dat ik daar iets voor moet laten schieten wat ik graag wil?

De luikjes in mij
De kalender met de luikjes is er niet meer. Ik ben groot geworden, en het is tijd om de luikjes in mijn hoofd en in mijn hart open te zetten en eerlijk te kijken wat daar allemaal achter verborgen zit.

CC foto: aesop

God is geen sprookje
Toch is er, ondanks dat ik de nuchterheid zelf ben, al jaren ‘iets’ tussen God en mij. Hij boeit me, fascineert me. Steeds weer denk ik: ik wil er meer van weten, ik moet iets met dat geloof. Dus verdiep ik me erin. Maar wel op mijn voorwaarden. En voorwaarde nummer één is dat ik niet in sprookjes geloof.

God als symbool voor van alles
Er zijn mensen die beweren dat je de Bijbelverhalen puur symbolisch moet opvatten. Het verhaal van Jezus die over het water loopt? Geschreven om te laten zien hoe gemakkelijk hij de moeilijkheden in het leven het hoofd bood. Dezelfde Jezus die opstaat uit de doden? Er waren gewoon veel mensen die lang na zijn dood nog aan hem dachten. En God is gewoon een ander woord voor alles wat mooi en lief is.

Verstand vs. geloof
Maar ja, om zo te denken, dat vind ik wel weer erg kort door de bocht. Kortom, moet je als modern mens anno (bijna) 2010 je verstand overboord zetten om iets met God in het bijzonder of met het geloof in het algemeen te kunnen?

De Bijbel als krant
Een voorlopige oplossing heb ik gevonden door de verhalen op een andere manier te benaderen. Ik maak me niet zo druk meer om de vraag of het nu ‘waar’ of ‘niet waar’ is wat er staat. De Bijbel is niet bedoeld als journalistiek verslag.

Wat kan ik ermee
Ik stel mezelf liever de vraag wat de schrijver heeft willen zeggen met zijn verhaal, en of ik daar iets mee kan. Zo is het scheppingsverhaal een herinnering om toch één dag in de week, maakt niet uit welke, het een beetje rustig aan te doen. Jezus die over het water loopt, wijst mij erop dat ik me niet overal zo druk over hoef te maken, dat ik niet alles zelf in de hand moet willen hebben. En Jezus die verrijst uit de dood? Dat is een goede les in nederigheid: je kunt niet alles begrijpen, en dat zal altijd wel zo blijven ook.

CC foto: eye2eye

‘Maar juf, hoe kun je nou leven zonder tv,’ stamelt de één. ‘Wat doe je dan ’s avonds als je thuis bent,’ vraagt een ander verbijsterd. Het ontbreken van een televisie in huis staat voor hen gelijk aan de afwezigheid van elektriciteit of stromend water.

De grote onruststoker
Ben ik een mens met zulke harde principes dat een verderfelijk medium als de tv er bij mij niet in komt? Verre van dat. Het punt is, dat ik mezelf te goed ken. Ik lees graag de krant, of een mooi boek. Ik houd ook van een beetje rust in huis na de dagelijkse orkaan op school. En ik weet dat dat met de komst van een tv allemaal verloren gaat.

De zombie op de bank
Natuurlijk kan ik mezelf beloven dat ik alleen maar naar de programma’s kijk die ik echt de moeite waard vind. Maar als ik eerlijk ben, weet ik dat ik binnen de kortste keren weer hele avonden op de bank hang, als een zombie naar de herhalingen van As the world turns kijkend, waarna ik veel later dan goed voor me is naar bed ga.

De tv is als een zak M&M’s
Zo is de tv bij mij al jaren de grote afwezige. Het is net als een zak M&M’s: is hij onder handbereik, dan moet hij helemaal op, maar als hij er niet is mis je hem ook niet. Door mijn zelfopgelegde regime kom ik zo toe aan de krant, en lees ik soms ook een mooi boek. Ik weet dat ik programma’s mis die echt wel de moeite waard zijn, maar dat is dan maar zo.

Kiezen is winst
Kiezen is verliezen? Welnee. Kiezen is pure winst. Soms moet je een beetje streng voor jezelf zijn, en dat doet even pijn, maar mijn idee is dat je van kiezen alleen maar gelukkiger wordt. En als er iets is wat ik echt graag wil zien? Dan installeer ik mezelf bij mijn ouders op de bank, of ga naar het café op de hoek. De tien kilometer van Sven straks in Vancouver zal mij zeker niet ontgaan!

CC foto: Maufdi

Schuldgevoel
Wat het nut van bidden is, is een vraag die wel door velen wordt gesteld. Dat is ook niet zo gek; ook ik voelde altijd een sluimerend schuldgevoel als ik in de kerk zat. Ik kon toch veel zinvollere dingen doen? Na mijn studie had ik een jaar in India met straatkinderen gewerkt. Dát is pas nuttig! Maar bidden? Met het excuus dat je met God in gesprek bent, lekker met jezelf bezig zijn!

Bidden doe je voor niets
Op een dag, ik zat al een paar maanden in het klooster, sprak ik over mijn ‘probleem’ met mijn overste. Een geweldige, bruisende, wijze vrouw van een jaar of vijftig. Ik vroeg haar wat zij het nut van bidden vond. Haar antwoord sloeg bij mij in als een bom: “c’est la gratuïté”. (Had ik al verteld dat mijn klooster in hartje Parijs stond? Nee? Nou, bij dezen.) Moeilijk te vertalen, maar met “gratuïté” bedoelde ze zoiets als “gratis” of “voor niets”.

Tijd is geld
Wat ze bedoelde was, dat wij eraan gewend zijn dat alles wat we doen iets moet opleveren. Niet alleen werk je voor geld, maar ook je relaties, je vriendschappen, de moeite die je doet om er voor iemand te zijn, de aandacht die je anderen geeft, moeten iets opleveren. Geen wonder, we leven maar één keer, tijd is kostbaar.

Liefde om de liefde, bidden om het bidden
Maar is de liefde niet het mooist als het liefde om de liefde is, en niet omdat het je iets brengt wat je graag hebben wilt, status bijvoorbeeld of zekerheid? Zo is bidden per definitie iets wat je doet om het bidden zelf. Je weet niet wat het je oplevert, je krijgt er geen bonnetje bij, geen garanties. (God vragen om een gelukkig leven, of om voorspoedige genezing van het gebroken been van tante Sjaan is wat mij betreft prima, maar het is geen bidden.)

Zeker niet zinloos
Zo is bidden voor mij een krachtig gebaar tegen onze voor-wat-hoort-wat-instelling. Als ik bid, geef ik het kostbaarste weg dat ik heb, namelijk mijn tijd, zonder dat ik er iets voor terug verwacht. Dat wil niet zeggen dat het zinloos is. Ik bid simpelweg omdat ik het graag doe. En nergens anders om.

CC foto: raimoogles/a>

De dingen die moeten
Toch ben ik er echt gelukkig geweest. Hoewel de ijzeren regelmaat me op een gegeven moment opbrak, heb ik veel momenten gehad waarop ik nergens liever had willen zijn dan daar. Nu vul ik mijn dagen weer met schipperen tussen alles wat er moet gebeuren, van werk tot boodschappen doen, vrienden en familie die ik al veel te lang niet gesproken heb, boeken die gelezen en films die bekeken moeten worden, noem maar op. We vinden het normaal dat het zo gaat, maar in het klooster leerde ik dat het echt anders kan.

Ruimte in mijn hoofd
Met het binnenstappen van het klooster liet ik al die kleine en grotere verplichtingen achter me. Wat er toen gebeurde, dat mis ik nu nog steeds: ruimte in mijn hoofd, lichtheid en lucht, zintuigen die ineens alles beter leken te ruiken, proeven, voelen, zien. Had het met God of met het geloof te maken? Nou nee, maar wie zich ergens helemaal op wil richten, moet eerst leeg zijn van zichzelf. En geen betere plek om dat te doen dan in het klooster.

Wie is er nou gek?
Mijn medezusters waren geen wereldvreemde zonderlingen. Integendeel, het waren sterke vrouwen, die heel goed wisten wat ze wilden. Prioriteiten konden stellen. Ik zoek ze nog regelmatig op, en voel de jaloezie opkomen. Want terwijl zij zich bij alles wat ze doen richten op het hier en nu, ben ik al weer lijstjes in mijn hoofd aan het maken van alles wat ik straks nog moet doen, en morgen, en volgende week, en wie ik nog even moet bellen en…..

CC foto: celeste.lozier

Daarnaast is mijn tweede boek net uit. Als ik niet op school ben, zijn er interviews, tv-opnames en nu dus ook een weblog om te schrijven! Dat boek gaat over, schrik niet, Jezus. Ik heb in een klooster gezeten. Een jaar slechts hield ik het vol, maar het geloof fascineert me sindsdien niet minder.

Van mij hoef je geen halleluja-verhalen te verwachten, of beschrijvingen over hoe Jezus in mijn leven kwam ‘en toen veranderde alles’. Voor mij geen visioenen of engelen aan m’n bed.

Wat dan wel? Toen ik studeerde, kreeg ik een vriendje die wel ’s naar de kerk ging. Ik ging mee, zoals ik waarschijnlijk ook met hem meegegaan was naar de voetbalclub als hij op voetbal had gezeten. En wat daar in die kerk gebeurde, boeide me. Ik was en ben een actief, sociaal iemand. Dreig mezelf regelmatig voorbij te rennen.

Maar in de kerk vond ik een plaats waar er even rust was, waar ik gedwongen werd over mezelf en over mijn leven na te denken. Ik raakte er aan de praat met mensen die werkelijk iets te zeggen hadden, wijze mensen. Ik was onder de indruk.

Mijn vooroordeel dat wie gelooft wereldvreemd of niet goed bij zijn hoofd moet zijn, moest ik aan de straatkant zetten. Dat wil niet zeggen dat ik nu weet hoe het allemaal zit met God. Het verhaal van mijn geloof is er een van twijfel en vooral veel vragen. Maar dat maakt het er niet minder boeiend op, integendeel.

Kerstmis komt eraan; het is een goede tijd om, ondanks alle drukte, ook weer ’s stil te staan bij de dingen die ertoe doen in het leven. Ik heb er zin in!

CC foto: aussiegall

Voorstelrondje
De eerste gastblogger hebben jullie al kunnen ‘ontmoeten’: Maaike, die voor de liefde naar Bolivia is verhuisd. De derde gastblogger zal Nicole morgen aan jullie voorstellen. En de tweede, dát is Suzanne (36).

Een ex-non op Viva?!
Suzanne is wel iets meer dan dat. Ze:
* besloot vlak voor haar dertigste non te worden in Parijs
* geeft nu les op een VMBO-school in Amsterdam-Oost
* heeft een boek over haar kloostertijd geschreven
* heeft óók al een boek over haar zoektocht naar Jezus geschreven

Niet bang voor discussie
Door Suzannes leerlingen wordt ook geloofd – maar zelden in Jezus. En haar vrienden, die geloven ook niet. Toch blijft Suzanne stug bidden – als ze er niet te lui voor is Want intussen is ze ook een jonge vrouw ‘zoals jij en ik’ (zo’n uitdrukking waar ik ook niks mee kan, maar je snapt hopelijk wat ik bedoel). Die afspreekt met vrienden. Van wijn houdt. Van leuke jurkjes.

Niks vrome verhalen
Onze gastblogger is niet iemand die klakkeloos gelooft. Suzanne zoekt naar een manier om het geloof in haar huidige leven in te passen. Dat Hij is opgestaan uit de dood enzo… Dat zijn van die dingen die ze echt niet zomaar voor waar aanneemt. Zoals ze in een van haar boeken zegt: ze heeft niet haar verstand uitgezet toen ze kerkganger werd.

Morgen!
Ik ben benieuwd naar Suzannes blogs – én naar jullie reacties!
Morgen komt haar eerste blog live.

PS De boeken
Beide boeken heb ik gelezen. Recensiepoging in één zin:

* ‘Moeilijk te geloven‘
Lezen over een leven vol twijfel én geluksmomenten in een klooster is heel intrigerend.

* ‘De minnaar, de monnik en de rebel‘
Een zoektocht naar ‘wie is Jezus’ vergt, alleen al vanwege de bijbelteksten die geciteerd worden, enige concentratie, maar is m.i. wel zó interessant dat je het wilt uitlezen.
Zo’n lange zin is een beetje sjoemelen, maarrrr… ‘t is één zin

© Foto: Bob Bronshoff