Hoewel ik oorspronkelijk werd geïntroduceerd als muziekblogger, besloot ik al gauw (mede op advies van mijn zus) om het over een andere boeg te gooien. Ze beveelde me aan om persoonlijkere stukken te schrijven, zodat de lezers een beter beeld van me konden vormen. Daarnaast is het makkelijker voor een lezer om zich in te leven. Dat bleek moeilijker dan ik dacht.

Omdat ik een goede afwisseling wilde houden in het soort blogs dat ik schreef was het lastig om steeds met verse onderwerpen te komen. Enerzijds de dagelijkse anekdotes over bijvoorbeeld het kaal worden en anderzijds meer inhoudelijke blogs zoals die over de relativiteitstheorie en mijn donorblog. Die laatste was wel de kroon op mijn werk. Hij is zelfs in Viva 14 geplaatst!

Inmiddels ben ik ook door blijven schrijven voor mijn eigen muziekblog, Duurt Lang waar door een kleine technische aanpassing nu vele malen meer bezoekers op komen dan een tijdje geleden. Ik heb bezoekers uit alle windstreken, van Frans Polynesie tot St. Kitts and Nevis. Ik blijf het met plezier bijhouden, en het beste ervan is: ik heb er ook een baan aan overgehouden. Derde Paasdag begin ik bij mijn nieuwe werkgever. Wie had dat gedacht?

Ik wens de winnaar van de competitie veel succes tijdens zijn tijd als Viva-blogger. Hou de mannen-eer hoog!

Foto: privébezit

Genoeg sterke argumenten voor deze winnaar…
“Na het lezen van zijn blogs is mijn dag altijd stukken vrolijker.”

“Lekker relativeren en lezen over allerhande dagelijkse beslommeringen.”

“Ik vind zijn stijl van schrijven heerlijk humoristisch met de nodige ironie eronder. Bovendien lezen de blogs lekker weg.”

“Hij schrijft leuke, vlotte stukjes die me regelmatig hardop doen lachen.”

“Openhartig, eerlijk en humoristisch met de nodige zelfspot.”

De eerstevolgende blog die online komt is van…
De webstrijder die met een voorsprong heeft gewonnen is…
De man die deze week in Viva te bewonderen is…
Wie zorgt er voor herkenning…
De virtuele beker ‘Webstrijder van het jaar’ gaat van Robin naar….

*****

****

***

**

*

Werner!

Welkom, Werner! En uiteraard veel dank voor jullie blogs Victor, Roy, Martin en Mattijs!

Werners eerste officiële blog als Viva-blogger volgt hierna…

PS Geen idee waar dit over gaat? Hier vind je alles over Webstrijd 2010!

Vier mannen
Webstrijd 2010... Niet vijf maar vier deelnemers gaan door in de strijd om Viva-blogger te worden. Martin heeft zich helaas teruggetrokken uit de webstrijd. Zijn reden hiervoor kun je terug vinden onder de blog ‘Wie wordt de nieuwe Viva-blogger…?‘

Wat nu?
Heb je op Martin gestemd en baal je ervan dat je stem verloren is gegaan? Iedereen die op Martin heeft gestemd: jullie stem is komen te vervallen, maar jullie kunnen nog een keer stemmen op een van de andere webstrijders!

Roy, Mattijs, Victor en Werner – wie gaat het worden? De spanning stijgt…

Op wie stem jij?
Je kunt tot maandag 22 maart (12.00) je stem bekend maken. Stem door een mailtje te sturen (met als onderwerp ‘webstrijd’) naar actie@viva.nl. Laat ook even weten wat de reden voor je keuze is.

STEM NU!

CC foto: Markus Rödder

Zelf beginnen
Onder de muziekblogs die ik volgde, zat eigenlijk nooit een Nederlandse. Ze zijn er wel, getuige de awards die ervoor worden uitgereikt, maar ze zijn gewoon nauwelijks zichtbaar. Om mezelf in actie te houden tijdens mijn in-between-jobs periode, en om een portfolio op te bouwen begon ik mijn eigen blog. In eerste instantie plukte ik zomaar een WordPress-thema van het web en ben ik gewoon gaan schrijven. Hoe meer er staat, hoe makkelijker je gevonden wordt, was mijn idee. Al gauw kreeg ik hulp van een vriend, die elke maand een uitgebreid stuk levert en meedenkt over de site. Samen sta je toch sterker, en het is goed om iemand te hebben die er anders naar kijkt.

Fanmail
Na een paar maanden kreeg ik mijn eerste mailtje via de site. Een Duitse band stuurde hun nummers, met de vraag of ik er eens naar wilde luisteren. Dat deed ik natuurlijk maar al te graag, en het was helaas van matige kwaliteit. Maar ze wisten me wel te vinden! Niet veel later kreeg ik mijn eerste fanmail: een lezer die zo enthousiast was geworden over Fred Falke dankzij mijn blogs, dat hij me wilde bedanken. Een erg bijzondere ervaring.

Internationale roem
Vorige week kreeg ik een mailtje uit Tsjechië, van een collega-blogger die links uit wilde wisselen. En gisteren ontving ik zelfs mijn eerste mailtje van een heuse platenmaatschappij. Uit Italië. Ze bieden me aan om exclusief nieuwe nummers te sturen, als ik erover wil schrijven. Dit had ik een half jaar geleden nog niet eens durven dromen. Mijn doel is om nu verder te groeien en mezelf meer te ontwikkelen als muziek-journalist. Een manier om mijn passies voor internet, communicatie en muziek te kunnen combineren. Misschien word ik dan op een dag net zo succesvol als mijn voorbeeld Arjan.

CC foto: Tanakawho

In de strijd!
Vier weken geleden ging de webstrijd 2010 van start. De deelnemers,  Roy, Mattijs, Martin, Victor en Werner hebben gedurende deze weken drie blogs per week geproduceerd. De heren schrijven hun (voorlopig) laatste Viva-blog dit weekend, maar er kan nu al gestemd worden.

Wie wil jij blijven volgen op Viva?
De stemming is NU officieel geopend en loopt t/m 22 maart om 12 uur.

Je kunt stemmen door een mailtje te sturen (met als onderwerp ‘webstrijd’) naar actie@viva.nl. Laat ook even weten wat de reden voor je keuze is.

STEM NU!

CC foto: tnarik

Ik vind rook stinken. Of het nu van een sigaret, pijp, sigaar of joint is, ik vind het vies. Je kunt begrijpen dat ik dan ook van binnen stond te juichen toen het rookverbod voor de horeca werd aangekondigd. Als ober heb ik jaren in de rook gelopen, en nu was het ineens afgelopen. Mijn rokende collega’s waren er minder blij mee, maar gingen uiteindelijk toch ook overstag met de regel dat ze alleen nog in de pauze mochten roken.

Een ander nadeel van rokers is de ontzettende troep die ze achterlaten. Hoe vaak zie je niet een roker die klaar is met zijn sigaret, de peuk gedachteloos weggooien of uitdrukken. Hoeveel moeite is het om de peuk netjes weg te gooien of in een asbak te drukken. Het ergste van alles is dat het ‘normaal is’. Ze denken er niet eens meer bij na!

Gelukkig zijn er ook rokers die wèl nadenken en hun peuk achterlaten in de asbak of in een vuilnisbak gooien. Deze rokers mag ik wel. Ik begrijp dat mensen behoefte hebben aan een sigaret op zijn tijd, en ik geef ze graag alle ruimte. Zolang ze er maar bewust van zijn dat peuken een ernstige vorm van milieuverontreiniging zijn (volgens Moerman, 1999).

CC foto: Gianni Dominici

Er zijn genoeg redenen om wel donor te worden. Ik heb verschillende mensen (tijdelijk) gered of geholpen zien worden door donororganen, beenmerg, bloed of zaad. Daarnaast zou ik als ik een donororgaan nodig zou hebben, dolblij zijn als iemand mijn leven zou redden.

Mijn dilemma is meer een moreel dilemma. Ik zie mensen als een diersoort. Elke soort wil zo lang mogelijk overleven. De grootte van een soort wordt door de natuur gereguleerd: hoe meer dieren, hoe meer kans dat er dieren ziek worden, sterven of opgegeten worden en zo slankt de soort weer af tot redelijk normale proporties, om daarna weer opnieuw te groeien. Wij als mensen hebben ook zo geleefd, maar sinds de ontwikkeling van de medische wetenschap rijst de wereldbevolking de pan uit. De problemen die hiermee ontstaan (die dus eigenlijk natuurlijk zijn om de populatie terug naar normaal te brengen) zoals ziektes en hongersnood, proberen we allemaal tegen te gaan en op te lossen. Alleen maar om de populatie verder te laten groeien en iedereen evenveel kans op een goed leven te geven. Als donor werk je hier aan mee, door iemand die ziek is ook een kans op een leven te gunnen.

Ik heb mijn codicil dus nog niet ingevuld, omdat ik simpelweg nog niet duidelijk en vol overtuiging een keus kan maken. Als ik ervoor kies om het niet in te vullen, dan kan ik net zo goed ook nooit meer naar de dokter of tandarts gaan. Het is de wil van de natuur, toch?

CC foto: Alan Levine

Routine
Omdat ik graag in de social media wil werken (communicatie-achtergrond + internetaddict = social media) zit ik dagenlang op Twitter, Facebook en soms ook Hyves. Het eerste wat ik ‘s ochtends doe (na mijn vriendin een goede ochtend zoenen) is mijn telefoon aanzetten om mijn mail en social networks te checken. Na mijn ontbijt maak ik een rondje Google Analytics, een stuk of 10 muziekblogs en dan begint mijn dag pas echt.

Social suicide
Mijn vriendin heeft weinig met social networks. Ze werkt bij het Advies- en Meldpunt Kindermishandeling en moet dus heel zorgvuldig omgaan met haar internet-privacy. Ze brengt bijna altijd vervelend nieuws bij haar ‘klanten’, en de kans op boze ouders die verhaal willen komen halen is altijd aanwezig. Zodoende heeft ze recentelijk social suicide gepleegd en al haar netwerken leeggehaald en afgesloten. Een gevolg daarvan is dat ze dus ook niet meer kan zien wat ik op die netwerken doe. En dat is dus vervelend.

Rekening houden
Het is moeilijk om ermee om te gaan. Vind ik het normaal om als ik een kroeg zit even in te checken op Foursquare, als zij erbij is doe ik het niet. Het geeft haar een gevoel dat de online wereld belangrijker is dan het hier en nu. Aan de andere kant begrijpt ze ook wel de voordelen. Zo heeft Twitter me al meerdere sollicitatiegesprekken opgeleverd en heb ik mijn eerste baan via een Hyvesadvertentie gevonden. De situatie is nu dus dat als ik met haar samen ben (thuis of ergens anders), ik niet online ben. Niet omdat ik het niet wil, maar om rekening met haar te houden.

Ga ik nu te ver?

CC foto: Andres Rodriguez

Een jaar of wat later. Derek Ogilvie behaalt grote successen met zijn gesprekken met geesten. De wetenschapper in mij vraagt zich af hoe hij dat toch kan. Ik ben niet gelovig, zelfs atheïst, maar wat er bij deze kerel gebeurt gaat mijn pet toch te boven. Als het uur erna bij Het Zesde Zintuig wederom onverklaarbare dingen gebeuren begin ik te denken. Hoe kan ik dit verklaren?

In de 17e eeuw bedacht de filosoof René Descartes zijn dualisme. Lichaam en geest waren twee afzonderlijke dingen, die wel met elkaar in verband stonden. De ziel van een mens leeft verder in een ander lichaam als iemand overlijdt. Waar de ziel in het lichaam huist, ook daar had René een idee over: de pijnappelklier.

In de 20e eeuw ontdekte de wetenschapper Albert Einstein zijn speciale relativiteitstheorie: E=MC². De energie (E) van iets is gelijk aan massa (M) maal de lichtsnelheid (C) in het kwadraat. Hoewel voornamelijk toegepast op natuurkundige processen zie ik er iets in om deze theorie met die van Descartes te combineren, omdat het in zekere zin ook een dualistische theorie is. De energie is wat mij betreft de geest of de ziel en de massa het lichaam.

Op deze manier kon ik dus voor mezelf verklaren hoe Derek met de geesten kon communiceren. Derek’s energie komt in aanraking met de energie van de geest (die dus geen massa meer heeft) en kan zo de informatie die in de energie is opgeslagen herkennen. Ik denk dat meer mensen dit kunnen, maar het talent van Derek zit hem in het vertalen van die energie naar concrete woorden, beelden en emoties.

Ik weet dat dit niet de perfecte waarheid is, die is voor iedereen namelijk weer anders, maar voor mij is het een goede verklaring voor een verschijnsel als communicatie met geesten.

CC foto: Fahad Khalil

Thuis
Sinds het einde van mijn vorige baan in mei vorig jaar (kreeg gelukkig nog wel anderhalve maand opzegtermijn doorbetaald, dus officieel juli) zit ik thuis. Nou ja, niet elke dag natuurlijk. Ik heb mijn oude bijbaan als bedrijfsuitjes-acteur weer opgepakt, ben een muziekblog begonnen en ga naar zoveel mogelijk congressen en netwerkborrels als mijn budget maar toestaat. Ook solliciteer ik in opdracht van het UWV drie keer per week op veel verschillende banen. Zocht ik het eerst nog in de te verwachten hoek (in het verlengde van mijn vorige baan), inmiddels heb ik gesprekken gehad voor Havo/MBO-banen en horeca-werk. En dat terwijl ik twee universitaire studies heb afgerond.

Wachten wordt hopen
Na elk gesprek is het wachten op het verlossende telefoontje. Als het gesprek matig ging was het wachten niet erg, maar als ik enthousiast over een baan en werkgever was geworden werd het wachten ineens een stressvolle periode. Wachten wordt hopen, en hopen geeft meteen een kans op teleurstelling. Om de wachttijd door te komen schrijf ik stukken, luister ik nieuwe muziek, speel ik eens op de playstation of maak ik websites. Toch kan ik niet overal mijn aandacht helemaal bij houden.

Vertellen
Regelmatig komen bedrijven hun afspraken niet na en bellen ze niet op het moment dat ze beloofd hadden. Meestal is dat al een slecht teken. En als je dan verlost wordt van het wachten door het telefoontje verdwijnt de stress. Helaas is het tot nu toe ook vaak een teleurstellende mededeling geweest. Jammer als je net enthousiast over de baan hebt verteld bij je vrienden en familie. Inmiddels kijk ik dus wel uit voor ik over een baan vertel die ik graag wil hebben. Zo’n baan als waarvoor ik afgelopen maandag op gesprek was.

CC foto: Josep Mª Rosell

De Vloer Op
Bij De Vloer Op zijn er gelukkig een paar professionele acteurs die het improviseren serieuzer nemen. Toch draait het ook hier regelmatig op bizzare wendingen en onrealistische situaties uit. Ze laten het lijken alsof tekstacteurs per definitie ook goede impro-acteurs zijn. Ik denk dat dat niet het geval is. Er zijn genoeg tekstacteurs die zodra ze de vastigheid van een script verliezen niet weten wat ze moeten doen. Aan de andere kant zijn er natuurlijk ook genoeg impro-acteurs die weer niet met een script overweg kunnen.

De Lama’s
Een ander vooroordeel van improvisatietheater is dat het grappig moet zijn. Het programma De Lama’s heeft hier natuurlijk sterk aan meegwerkt. Groot verschil is echter dat er bij De Lama’s voor televisie wordt geïmproviseerd, met andere doelstellingen. Een televisieprogramma moet veel tevreden kijkers hebben, dus is het bij De Lama’s zaak om zoveel mogelijk grappen per minuut te maken. Het liefst over taboeonderwerpen als seks, poep, pies en bekende Nederlanders. Alles om maar te zorgen dat de kijker niet wegzapt.

In het theater
In het theater gaat het er heel anders aan toe. De kijker heeft al betaald, heeft ervoor gekozen om te komen kijken en zal de hele avond blijven. Je hebt dus als acteur veel meer tijd om een scène op te bouwen en inhoud te geven. Daarnaast draait het niet alleen om grappig zijn (hoewel het natuurlijk wel voorkomt en erg leuk is om te zien) maar ook om het geloofwaardig neerzetten van een personage of situatie. Er komt veel meer bij kijken dan zomaar gaan staan en een grap vertellen.

Improvisatietheater heeft mij gegrepen. In eerste instantie omdat je inderdaad geen tekst hoeft te leren en veel grappen mag en kan maken. Gelukkig ben ik nu verder en heb ik geleerd dat je uit het spelen van een mooie scène net zoveel, zo niet meer voldoening kan halen. Het applaus van een publiek, de voorzet geven aan je medespeler, die ene bulderende lach achteruit de zaal, allemaal dingen die ik niet meer zou willen missen.

CC foto: House of Sims

De regels
Ultimate combineert onderdelen uit rugby, basketbal, korfbal en american football. Het veld is ongeveer de lengte van een voetbalveld, en de helft van de breedte. Er zijn twee end-zones, waar de frisbee (‘de schijf’ voor intimi) door iemand van jouw team gevangen moet worden. Als tijdens het gooien de frisbee de grond raakt, is hij voor de tegenstander. Daarnaast is het zo dat de speler die de frisbee vast heeft niet mag lopen, maar weer wel mag pivoten. Ook is er een verdediger die telt tot tien, en als er dan nog niet gegooid is, is de frisbee voor hem. Er wordt vaak gemengd gespeeld en er is geen scheidsrechter. Dit omdat de spelers volwassen genoeg zijn om te beslissen of ze wel of geen fout hebben gemaakt.

Spirit
Zelf heb ik twee jaar actief gespeeld. Als een dolle achter een plastic schijf aanhollen is leuker dan je denkt. De sfeer onderling is erg goed. Naast het winnen van een toernooi kun je ook de ‘spirit’ prijs winnen. Deze prijs is voor het team die volgens de andere teams het positiefste en leukste is. Mijn studententeam ging meestal voor die prijs. Zo hebben we in gekleurde fluoriscerende leggings gespeeld, als mannen onze snorren laten staan en zelfs een keer 3d twister gespeeld met de tegenstander. De lol was belangrijker dan het winnen.

Sektarisch
Als buitenstaander kan het spel soms wel vreemd overkomen, dat geef ik toe. Een stel volwassen kerels en vrouwen die achter een vliegend stuk plastic aanrennen, dat is gewoon vreemd. Maar aan de andere kant, we kijken ook met miljoenen tegelijk naar 22 mannen die tegen een leren bal schoppen. Ultimate wordt zelfs een beetje sektarisch als een wedstrijd is afgelopen. Het is dan gebruikelijk om in een kring (met de spelers van de teams om-en-om) te gaan staan, en elkaar complimentjes uit te delen. Degene die het laatste punt heeft gemaakt neemt het woord en begint: ‘Jullie waren echt goed, het was zo spannend’. Waarna de leider van de verliezer het woord overneemt en nog een paar statements maakt over het eerlijke spel en dat de winnaar vast het toernooi gaat winnen. Vervolgens wordt er nog een spelletje gespeeld en gaan de groepen uit elkaar. Dat zie ik ze bij voetbal nog niet doen.

Nederlands Team
De Ultimate-wereld is wel een kleine wereld. Na 1 seizoen spelen stond mijn team al in de landelijke middenmoot en met een jaar of 3 flink fanatiek trainen kan je zo in het Nederlands Team komen. Als je een flinke zak geld hebt trouwens ook, wat alleen degenen die het ervoor over hebben om een vliegticket naar kampioenschappen te kopen doen mee. Ook door vrienden te worden met de beste spelers in het land kan je ver komen. Maar waar is dat niet het geval?

The Greatest
Tot slot: mocht je geïnteresseerd zijn, dan kun je vooral in de grotere studentensteden vast een team vinden waar je mee kan trainen. Gezien de open en positieve sfeer kun je in vrijwel elk team zonder moeite meedoen, hoe goed of slecht je ook bent. De verschillende manier om te gooien heb je zo onder de knie en ook tactieken worden je in no-time bijgeleerd. Ga je iets verder dan leer je een lay-out (een duik om nog in een laatste inspanning een schijf te vangen), en als je geluk hebt zie je ook nog een keer ‘The Greatest’. Daarbij springt een speler in de lucht om -terwijl hij in de lucht is- de schijf te vangen en weer door te gooien voor hij landt. En dat is moeilijker dan het lijkt.

CC foto: Johnny Ashburn

Gabber-biljartbal
Ik heb mijn haar vanaf mijn 18e al kort gehouden, stekels en soms een kleine hanekam, want David Beckham deed dat tenslotte ook. Helaas begon het bovenop in het midden steeds dunner te worden, tot je op mijn 24e er doorheen kon kijken en mijn hoofdhuid kon zien. Tijd voor maatregelen! Een tondeuse werd aangeschaft en alles ging eraf. Met een mesje scheren ging me te ver, want dan zou het echt zo’n glimmende gabber-biljartbal worden. En als ik ergens niet mee geassocieerd mee wil worden, dan is dat het wel.

Kennedy
Inmiddels scheer ik het elke twee weken en laat ik ook regelmatig mijn baard staan om er toch nog wat van te maken. De meeste van mijn vrienden kennen me eigenlijk niet meer met haar en dat is maar goed ook. Als ik het nu zou laten staan, dan zou ik er als Ajacied Kennedy Bakircioglü uitzien. Een vol bos rondom maar in het midden een open veldje waar veel licht op kan vallen.

Koop een tondeuse
Mijn advies aan kalende mannen zoals Kennedy die er niet aan toe willen geven: koop een tondeuse. Dat is echt voor iedereen het beste. Net als met brillen denk je dat het je niet zal staan, maar uiteindelijk pakt het altijd prima uit en vergeten mensen hoe de situatie ervoor was. En valt het tegen, dan laat je het toch weer groeien?

foto: Privébezit

Hurtful
Erik is een talent, zoveel kan gezegd worden. Hoewel hij gesloten oogt, spreken zijn nummers voor zich. Zijn ‘Hurtful’ lijkt over een liefdesrelatie te gaan, maar niets is minder waar. Het is een manier om sorry te zeggen tegen zijn vrienden uit het dorp waar hij opgroeide. Hij heeft hard aan zijn carrière gewerkt en daardoor soms zijn roots uit het oog verloren. Een beetje zoals Groeten Uit Maaiveld van Acda en de Munnik, maar dan vanuit de artiest gezien.

Pieces
Zijn hele debuutalbum Pieces staat vol met goed geschreven en nog beter geproduceerde nummers, zoals het meeslepende ‘Wanna Be Loved’ en het mooie akoestische ‘All That I Wanted Is You’. Let op mijn woorden, van deze jongen gaan we nog veel horen.

CC foto: Carl Jansson

36 dagen
Ik ben ook nogal obsessief-compulsief wat betreft mijn muziekcollectie. Al mijn CD’s heb ik op mijn computer gezet en ik download tegenwoordig meer dan dat ik nog iets in een platenzaak haal. Gevolg van die obsessie is dat ik in de loop der jaren een collectie heb opgebouwd die inmiddels voor ruim 36 dagen non-stop muziek omvat. Een heel gedoe om dat allemaal te beheren.

Mijn Systeem
Zelf hou ik vast aan het patroon van Alle Woorden Met Een Hoofdletter als het om artiesten, titels of albums gaat. Daarnaast ga ik bijna maandelijks door de hele lijst om dubbele nummers te verwijderen. Probleem daarbij zijn de live-versies. Is dat nou een dubbele of een apart nummer? En wat als er nou meerdere live-versies bestaan? Sorteer ik ze dan op plaats waar het is opgenomen, of op datum? Ook met duetten en andere samenwerkingen raakt mijn systeem in de knoop en kan ik maar niet de juiste manier vinden.

Heeft er iemand een systeem dat wèl werkt?

CC foto: Camilo Rueda López

Hulp zoeken
Eerst zocht ik contact met een psycholoog. Prima om mee te babbelen over familie, prive, het verleden en mezelf, maar echt verder kwam ik er niet mee. Ik had handvaten nodig waar ik iets mee kon. Volgende stap: een medium (op aanraden van mijn vriendin overigens). Een hele gezellige en directe vrouw, maar de sapkuur en bio-groenten die ze me voorschreef hielpen me ook niet. De laatste stap was het zoeken van een coach. Via Twitter kwam ik bij een vrouw uit Voorburg terecht met wie het meteen goed klikte.

Bij de coach
De eerste stap die ik moest doen was het ‘interessespel’. Ik moest uit een grote stapel 10 kaarten trekken waar ik blij van werd. Zo gezegd, zo gedaan. De tien kaarten lagen op tafel. Slechts één van de tien kaarten kwam voor in mijn vorige baan. Een erg duidelijk teken dat ik het over een andere boeg moest gooien. Inmiddels ben ik drie sessies verder en er vallen steeds meer stukken op zijn plek. Een coach, dat was precies wat ik nodig had.

CC foto: bionicteaching

…de ‘Viva zoekt een vent’-webstrijd!
In Viva 7  (vandaag in de winkel) schrijven we: “Tien mannen durfden het aan zich op te geven. Schrijven kunnen ze alle tien, toch moesten we kiezen. Deze vier zijn het geworden.”

Vijf mannen in de aanbieding
Uit de spambox  – want ook bij Viva gooit het spamfilter vibratorteksten eruit – hebben we op de valreep een vijfde man geplukt. Zodoende hebben we nu geen vier, maar víjf mannen in de aanbieding.

Boel blogs!
Deze vijf mannen gaan vanaf maandag vier weken lang bloggen. Drie keer per week zullen ze hier hun verhaal doen. Na die vier weken, mogen jullie stemmen. En bepalen wie van hen mag blijven.

Grote eer
Ze hebben een eer hoog te houden, medunkt. Want vorige webstrijdwinnaars waren onder anderen Anne, Nynke en Robin!

Waar moeten de bloggers aan voldoen?
Een Viva-blogger: * heeft een mening * is kritisch, met enige humor * kijkt naar wereld om zich heen: nieuws, maatschappij * kan prettig en foutloos schrijven * maakt gebruik van leuk beeld * plaatst leuke links in haar zijn blogs * leest reacties van lezers en reageert/beantwoordt vragen.

Genoeg! De vijf webstrijders!
Dit zijn ze…

Martin (35)
Mattijs (31)
Roy (24)
Victor (28)
Werner (35)

Het volledige Webstrijd 2010 mannen-overzicht vind je hier:

PS Herinneringen ophalen aan Webstrijd 2008 of Webstrijd 2009?

CC foto: Ed Yourdon

Woont in: Amsterdam
Schrijft over: liefst muziek! “Daar ben ik zelf het meeste mee bezig.”

Een blogfragment:
“Ik had nooit veel met Ramses, laat ik dat eerlijk zeggen. Sammy herinner ik van mijn basisschooltijd, toen een leuk meisje uit mijn klas het zong. Mijn vader zong ook af en toe liedjes van hem, maar het meest associeer ik Ramses met de late David Dabekaussen. David is een van mijn inspiratiebronnen op impro-gebied, en in ruimere zin op levens-gebied. Zijn spel was geestig, goed, overtuigend en bij vlagen briljant.”

“Helaas heeft de leukemie hem vorig jaar ingehaald.”

“Op zijn bruiloft, een week voor zijn overlijden speelde hij samen met zijn beste vriend Zing, Vecht, Huil, Bid. De hele zaal zong mee en de warmte in het kerkje was te groot voor de kleine ruimte. Heel Amsterdam-Noord moet vanuit de hemel verlicht geweest zijn tijdens Davids laatste optreden. Gelukkig voor David heeft hij vanaf vandaag dus goed gezelschap.”

Uit het juryrapport:
Victor schrijft over muziek, daarmee weet hij ons niet alleen te informeren maar vooral ook te enthousiasmeren. Hij is door zijn specialisme wellicht een interessante toevoeging voor Viva.nl.

© Foto: Privébezit