Het is niet makkelijk om van schrijven meer dan een hobby te maken. Je moet het wel echt willen en er voor gaan. Ik heb me dan ook zo vaak voor mijn hoofd geslagen dat ik niet gewoon een bètameisje ben en op mijn twaalfde al wist dat ik chirurg wilde worden. Nee, ik moet zo nodig creatief en cultureel zijn. Ik moet zo nodig grote hoogtes willen bereiken met schrijven. En ik bedacht dat pas toen ik zestig uur per week achter een computer zat bij een televisieproducent, mijn bazin mij commandeerde om die telefoon nu eindelijk eens op te nemen, een acteur aan mijn hoofd zeurde over wcpapier dat op was en ik voor de zoveelste keer te weinig geld had om figuranten uit te betalen en dat uit mijn eigen zak deed. Het was een Oprah-moment: de aha-erlebnis dat ik meer uit mijn leven wilde halen dan dit.

En zo maak ik omzwervingen in de horeca, vijzel ik mijn muziekkennis op bij de platenzaak en probeer ik braaf elke dag in ieder geval een blogje te schrijven, of ik ‘m nou wel of niet op het net zet. Er staan drie mappen met niet afgemaakte boeken in mijn documenten. Ik zie het maar zo: ik heb nu weer een kans gekregen om die boeken echt af te maken.

De afgelopen maand heb ik wel erg veel lol gehad in het schrijven voor de Viva-blog. Daarnaast ook wel stress als ik moest opschieten om mijn tijdslot te halen omdat ik nog een foto moest bewerken terwijl ik net mijn melkflesjes aan het bruinen was op een terrasje.

Ik hoop dat sommigen van jullie mij zullen blijven volgen via mijn eigen weblog. En bovendien wens ik Robin veel succes en heel veel plezier met bloggen voor de Viva!

Houdoe, dag, auf wiederschnitzel dames van de Viva! Bedankt voor het lezen en voor het stemmen. Het was me een waar genoegen!

Foto: Faye Cliné

*…zet hierbij het tromgeroffelgeluid vol aan…*

Stop, nee, wacht, eerst wat meer info ;-p

Eén voor één heb ik de webstrijders gebeld. Eentje gokte dat Faye het was geworden. Eentje hoopte Loes. De andere drie dachten – nu ja, die noemden de uiteindelijke winnares!

En met deze opmerking vallen er twee webstrijders af…

Zelf heb ik me zó ‘want-ik-wil-objectief-blijven’-afzijdig gehouden, dat ik nul voorgevoel noch voorkeur had. Jullie, althans, de stemmers, dus wel. Lagen de stemmen vorig jaar nog dicht bij elkaar, dit keer was er duidelijk een winnaar.

Een paar argumenten die door de stemmers werden aangedragen:

“X heeft me als hardop laten lachen, ze is origineel, haar unieke persoonlijkheid en afkomst spreekt me aan daar herken ik veel van mezelf in!”

“Omdat ik haar stukjes herkenbaar, pakkend en humoristisch vind. Daarbij schrijft ze gewoon leuk! (En taalkundig correct, ook fijn).”

“Omdat zij degene is die mij kon boeien, een universeel gevoel van herkenning wist op te roepen en omdat ze gewoon de leukste, spontaanste en de meest onbevangen logster is!”

“X me elke keer weer hardop aan het lachen kreeg. En zelfs een glimlach toen ze over honden schreef, terwijl ik daar echt een… eh… voorzichtige hekel aan heb.”

Die hondenblog heeft indruk gemaakt, zo blijkt: “Omdat ze zo moedig is om ervoor uit te komen dat ze van honden houdt.”

Nog eentje dan:

“Omdat ze een heerlijke, gezonde, gezellige kijk op het leven heeft! Lekker spontaan en erg grappig is!”

Oké, ik hou al op. Ik vertel het gewoon.

De virtuele beker ‘Webstrijder van het jaar’ gaat van Nynke (die gelukkig blijft bloggen!) naar….

*****

****

***

**

*

Robin. En officieel begint ze maandag

Welkom, Robin! En… ui-ter-aard!… dank Marina, Faye, Loes en Isabel voor jullie blogs!

PS Geen idee waar dit over gaat? Hier vind je alles over Webstrijd 2009!

Het stemmen gaat natuurlijk niet echt met een rood potlood of een rode knop (jammer), maar door dit formulier in te vullen.  Op 29 juni gingen de stembussen open en over ruim drie uur sluiten ze definitief.

UPDATE: HET IS 12 UUR, DE STEMMING IS GESLOTEN!

De vijf dames hebben zich de afgelopen weken in het zweet gewerkt om zich van hun beste kant te laten zien. En nu is de beurt aan jou om te kiezen wie van de vijf mag blijven bloggen. Kies je de humoristische Robin (21), cultuurliefhebber Isabel (26), de over mooie mensen schrijvende Marina (27), bon vivant Loes (26) of de creatieve Faye (26)?

Omdat we de winnaar graag gelijktijdig in Viva bekend willen maken, houden zowel de bloggers als wij de winnaar tot 17 juli geheim (moeilijk, moeilijk!). Wordt degene die jij het liefst leest de nieuwe blogger denk je? Over iets meer dan een week weet je het…

Onder de stemmers verloten we trouwens een cadeautje. Gewoon, omdat het kan

CC foto: Muffet

Niet alleen de vrouwen die deze naam dragen (opa Cliné bracht drie dochters voort), maar ook tantes, nichtjes en achter-gevallen zijn deel van de traditie van grote vrouwen. Bij het zien van die flinke dames, vrezen mijn vriendjes de toekomst. Maar dat is jammer voor ze, want het is een grootse traditie in alle aspecten.

Cliné-vrouwen zijn namelijk niet alleen groot in omvang, maar ook in emoties: rond de eettafel (de plek waar we elkander meestal ontmoeten) wordt er hartgrondig gelachen. Met vuisten wordt er naast borden geslagen om de hilariteit luister bij te zetten. Wanneer er gehuild wordt, stromen dikke tranen over blozende wangen, de lippen gekruld. Bij intens verdriet wordt er geschreid, het lichaam schokt. Er wordt niet gehuild, er wordt gewéénd.

Cliné-vrouwen hebben nogal een grote mond. Profaniteiten worden niet geschuwd en we hebben overal een mening over. Cliné-vrouwen zijn immers principieel en hebben een groot rechtvaardigheidsgevoel. Zeker als het over eten gaat: als het niet lekker is of de service slecht, krijg je dat te horen.

Gelukkig zijn Cliné-vrouwen even groot in hun liefde. Gepassioneerd wordt er gehouden van echtgenoten, kinderen, huisdieren en familie. En veel trouwere vriendinnen kun je jezelf niet wensen.

In april stierf een van de dochters van opa Cliné. Ze was pas 62. Ons Patje was de oudste van de drie gezusters. Het gezin dat ooit uit vier Cliné-vrouwen bestond en de vader des huizes, was gereduceerd tot twee: mijn moeder en haar jongere zus. Tijdens de dienst was duidelijk hoe groot het hart van Patricia Eerland-Cliné was. Ruim zeshonderd mensen namen afscheid van dat grote, gulle lichaam dat nog maar een schim was van de levende vrouw. Mijn moeder en tante stonden hand in hand gebogen boven de kist. De twee vrouwen met grote mond en harde lach waren slechts twee meisjes. Twee kleine zusjes die afscheid namen van hun grote zus.

Ik pakte de hand van mijn grote zus en ze kneep terug. Samen legden we ons hoofd op de voluptueuze boezem van onze moeder en grootmoedig liepen we gedrieën de zon in. Trots ben ik er op dat ik de laatste in de lijn ben om de naam Cliné te dragen, een grootse naam voor een grootse familie.

Foto: Faye Cliné

Ruim vier weken geleden ging webstrijd 2009 van start. Met als deelnemers:

Faye (26) -*- Isabel (26) -*- Loes (26) -*- Marina (27) -*- Robin (21)

Gemiddeld hebben deze dames 14 keer voor jullie geschreven. Ieder voor zich in de hoop dat jullie nu op háár stemmen. En dat kan vanaf nu.

Wie van de vijf webstrijders willen jullie blijven volgen op Viva?
De stemming is officieel geopend! T/m 9 juli 12 uur, kun je jouw favoriet doorgeven. UPDATE* De stemming is gesloten.*

Omdat we de winnaar ook graag in Viva bekend willen maken, houden zowel de bloggers (ja, da’s even doorbijten!) als wij (slik!) het tot 17 juli geheim.

En dan, dan begint de nieuwe blogger…

Ik wil stemmen! UPDATE* De stemming is gesloten.*

Dat kan Onder de stemmers zullen we een cadeautje verloten, gewoon, voor de leuk.

Maar ja, hoe zet je de Viva-lezers naar jouw hand? Ik kan jullie natuurlijk nergens toe dwingen, dus wat ik de afgelopen maand heb geprobeerd, is om over verschillende onderwerpen te schrijven, soms serieus, soms luchtig, om jullie in mijn kamp te krijgen. En dat is wat de vier andere meiden natuurlijk ook hebben gedaan.

Als ik weinig reacties op stukjes kreeg, was ik bang dat ik niet interessant genoeg was. Of als ik in reacties veel gezeur kreeg, dacht ik dat iedereen me maar stom vond. Uiteindelijk kun je er helemaal niets uit afleiden, en gaat het bij het stemmen om iets heel simpels: van wie zou je nog meer stukjes willen lezen?

Of iemand wel bij de Viva past, is een andere overweging, maar als ik zie over hoeveel verschillende onderwerpen er wordt geschreven en hoeveel verschillende schrijfstijlen er zijn, zou je bijna kunnen stellen dat iedereen wel in het Viva-beeld past.

Ik vond het in ieder geval heel leuk om te zien hoe men reageerde op mijn schrijfsels en dat ik zomaar de kans heb gekregen om stukjes te schrijven: altijd prijs! Ik hoop echter wel dat ik dat nog even mag blijven doen. Tot de digitale stembus dicht gaat, blijven we alle vijf nog even bloggen.

Zo voel ik me net een politiek pamflet op een mededelingbord: stem op Faye, voor een beter weblog! Lobbyen is niet mijn ding, ik vertouw gewoon op jullie: getrainde bloglezers en – stemmers. Succes!

Foto: Faye Cliné

Klanten mogen vanzelfsprekend een gedegen kennis van hun platenverkoper verwachten. Het is natuurlijk wel wat vreemd als iemand die in een muziekzaak werkt, niet de Rolling Stones kent of de nieuwe plaat van Giovanca (om maar iemand te noemen).  Maar als het volledige oeuvre van Fela Kuti mij niet bekend is, betekent dat nog niet dat ik helemaal niks ken.

Ieder heeft in de platenzaak zijn eigen kennis, feitelijk hebben we allemaal beschikking tot onze eigen muziekencyclopedie. Als ik niet weet waar een klant het over heeft, roep ik eerst een collega die dag en nacht in die platenzaak staat als het even kon. En dat is nog wel het meest opvallende aan in een platenzaak werken: je kunt je niet voorstellen hoeveel mensen vragen. Enerzijds uit luiheid: “Ik weet écht niet waar Adele zou moeten staan”. Of uit schrik van ons overweldigend grote collectie: “Waaah, teveel cd’tjes, waar staat Duffy?”. Maar ook vragen als deze:

“Ik zag een optreden bij De Wereld Draait Door….”
“Sabrina Starke?”
“Nee…”
“Giovanca?”
“Nee…”
“Miss Montreal?”
“Nee, geen vrouw.”
“Kraak en Smaak?”
“Nee, hij las iets voor…”
“Dat is dan Nico Dijkshoorn.”
“Ja!”
“Die zingt niet volgens mij…maar hij staat daar verderop de nieuwe cd van de Golden Silvers te bewonderen.”
Mag ik dat zeggen? Ja, dat mag ik zeggen.

Zoals je ziet, weet je soms ook net iets teveel, waardoor een klant de serie aan namen niet meer uit elkaar kan houden. Meestal veroorzaakt door het feit dat ze zelf niet weten wat ze nou eigenlijk zoeken….

“Ik zoek iets van Ron McQueen.”
“Dat hebben we niet. Bedoelt u Steve McQueen?”
“Nee, Ron McQueen.”
“Don McLean?”
“Ron McQueen.”
“Niet Queen denk ik toch?”
“Ron McQueen.”
“Oh, u bedoelt Rod McKuen. Dat is Mac-Kjoe-Un.”
“Ja, dat zeg ik, Ron McQueen.”

En dan heb je nog de zonderlinge gevallen die zaterdag een dagje uit mogen:

“Heb je ook hokie pokie?”
“Eh, de hokey pokey? Zo van, ‘You put your left foot in, you put your…”
“Ja, hokie pokie.”
“Dat wordt nog moeilijk te zoeken denk ik zo. Het is meer een soort kinderliedje.”
“Van wie is dat? Hokie pokie?”
“Nou, dat is niet van een iemand, eigenlijk. Maar deze band heeft het wel eens gezongen….”
“Ja, hokie pokie.”
“Sorry, daar kunnen we niet aan komen.”
“Oh…..nou dag!”

Het is net als in een ‘gewone’ winkel werken, je hebt leuke klanten en heel vermoeiende klanten. Mensen die alle cd’s vergelijken met The Beatles, en mensen die de mediahype van Duffy hebben gemist. Mensen die denken dat Amy Winehouse net een nieuwe cd uit heeft, en mensen die nog steeds denken dat Lisa zelf ‘Hallelujah’ heeft geschreven. Ik kan wel zeggen dat ik uitkijk naar elke zaterdag dat ik daar mag werken.

Foto: Faye Cliné

Een scabreuze telefoonwinkel gerund door Turken van dubieus kaliber, een boekenwinkel die zich focust op religie (“Hemelse gerechten” is een van de titels uit de etalage), een pizzaria annex ijssalon die altijd in verbouwing lijkt en de pizzaprijzen op het uithangbord met een uitgedroogde markerpen verandert. Dit naast een luxueuze keukenwinkel, de vlaaienwinkel en de Christine le Duc. Maar er zijn een paar echte diamantjes van winkels.

De snackbar, waar de kroketten nog log en halfwarm zijn. Waar elke dag dezelfde koppen achter het raam op een versleten kruk hun bamiblok naar binnen stouwen. Een zaak waar je binnenloopt omdat je trek hebt, maar bij het aanschouwen van het vieze schort van de patatbakker met bierbuik en chagrijnige snor, liever gillend naar buiten wilt rennen. Maar omdat er nog van die koddige plastic nepsla tussen de frikadellen ligt, en het een antieke automatiek is en de stamgasten eruit zien of ze je in elkaar meppen als je geen snack aanschaft, loop je toch met een vettig servetje met die klodderige kroket naar buiten.

De schoenmaker, waar de vrouw achter de balie een stem heeft alsof ze elke dag vier pakjes Belinda Menthol oprookt, maar waarschijnlijk gewoon een nare ziekte heeft gehad. Die onder haar helblauw geverfde wimpers je aanraadt om een inlegzooltje bij je veters aan te schaffen. Waar je gewoon nog een lekker handgeschreven briefje krijgt om je schoenen volgende week woensdag op te halen, aangereikt door een grote man met leren schort en vuil onder zijn nagels.

Maar de mooiste zaak van de Korevaarstraat, en misschien wel van heel Leiden, is Rokerspaleis Marcella. Waar verlatende klanten de deur nog voor je openhouden, waar mannen Van Nelle roken en teveel uitgeven aan een lot uit de loterij waar ze nooit wat op winnen. Waar de moeder van de sigarettenwinkel weet wat ik rook, zelfs als ik van merk ben verandert. Dat, ook al staan mensen tot aan buiten in de rij, ze altijd tijd hebben voor een praatje. Over het rookbeleid, over iemand die is overleden, de lelijke gebouwen rond het stationsgebied. Maar vooral over het weer. Nooit kan ik zo lang discussiëren over het weer als daar. Het is een snelle handeling, een pakje peuken halen, maar ik betrap mezelf er wel eens op dat ik een kwartier heb gesproken over de aflatende zomer, de langdurige winter of de natte lente. Een pakje sigaretten kopen bij Marcella is mijn zen-momentje.

Foto: Faye Cliné

Het gros van de nachtelijke televisie bestaat uit de geile wijven van de commerciële TV. Op alle commerciële netten, waar we voor betalen, laten we wel wezen, is de programmering gericht op de nukken van de eenzame man. In zware stem horen we Felicia6 uit Rosmalen smeken om een beurt, en zien we een Oost-Poolse boederijmeid wat aan haar tepels melken. Nu wil ik best eenzame mannen een ‘handje helpen’, maar de programmeurs lijken zich niet te realiseren dat ook vrouwen ‘s nachts wakker kunnen zijn.

Zo werden ik en mijn vrienden wat geschokt door Lekker Live: een lieftallig meisje uit ons kleine stadje was te zien met opgepompt décolleté, sloeg op haar billen en wreef de telefoon tegen haar slipje. Zo werd Lekker Live voor ons een ‘guilty pleasure’: wat zou ze deze keer aan het doen zijn? Lekker Live kijken werd net als aan vieze sokken ruiken: je weet niet waarom, maar je doet het toch. De lol is er inmiddels vanaf en we hebben meer het idee dat we haar moeten redden. Maar ach, als zij er blij mee is, dan zappen we lustig door naar Natasja33 uit Ridderkerk die het graag op parkeerplaatsen doet.

En daar zit ‘m het euvel: waarom niet gewoon een leuke Tirolerporno? Waarom alleen maar die oeverloze sms-seks? Omdat er geld te verdienen is aan eenzame mannen. Tragisch niet?

Ik kijk liever naar Friedl met hangtieten en Fritz met harige buik die droogneuken op een berg in Oostenrijk, daar valt tenminste nog om te lachen. Die arme Svetlana’s die in nepporno zijn vervallen, op een grasveld in de Achterhoek semi-erotisch lopen te strelen voor twaalf seconden, om vervolgens te worden gedubd door Priscilla28 uit Amsterdam, ik krijg er tranen van in mijn ogen.

En het is niet eens Priscilla uit Amsterdam, het is gewoon Irene uit Purmerend die vanuit huis geile zinnen inspreekt voor tien euro per uur nadat ze braaf haar kinderen in bed heeft gelegd en de boel aan kant heeft gemaakt. En die mannen maar sms’en: “Ja, ik vind seks op een parkeerterrein ook spannend. Wat heb je aan?”

Foto: Faye Cliné

Even terugspoelen met een copy paste uit een eerdere blog:

Nadat we een oproep plaatsten (en een tussentijdse update), hebben we op de redactie een longlist opgesteld van 30 kanshebbers. Een jury van Uitgeverij Nieuw Amsterdam, bestaande uit Leonoor Bergen, Jasper Henderson, in samenwerking met Elke Geurts, bepaalde uiteindelijk wie de komende maand mag gaan strijden om jullie: het publiek.

Uit het juryrapport: “Deze vijf dames steken er met kop en schouders boven uit. We hebben bij onze keuze gelet op de onderwerpen, het taalgebruik en de overige content die we op de blogs/sites tegenkwamen. De één schrijft goed, de ander heeft een originele, multimediale aanpak, weer een ander schrijft over boeiende thema’s. Voor elk wat wils dus!”
[Einde copy paste.]

Ik overtuig, jij overtuigt, wij…
En nu is de webstrijd al drie weken onderweg. Een strijd tussen vijf goede bloggers. En slechts één van hen kan Viva’s Nieuwe Vaste Blogger worden. Wordt het FayeC (26), IsabelS (26), LoesE (26), MarinaV (27) of RobinS (21)?!

Ze hebben nog één week om jullie te overtuigen: “Ik moet het worden, ik moet het worden!” Want maandag, volgende week dus, begint de stemming. Waaaaaaaaaaah!

Het allerleukste is, dat wij er nu niets meer over te zeggen hebben. Dat wij hier minstens zo benieuwd zijn als de webstrijders zelf. En ja, we proberen te voorspellen wie jullie gaan kiezen! Wat ik uitermate grappig vind, is dat onze officieuze-want-ze-tellen-niet-mee-stemmen gelijk verdeeld zijn.

Alles (her)lezen
Heb je zin om de blogs van onze webstrijdbabes alsnog te lezen, te herlezen, of wil je zeker weten dat je niets hebt gemist: hier staan alle webstrijdblogs anno 2009 op een rij!

Maandag! 29 juni! Dan kun je stemmen!

CC foto: Quinn Dombrowski

Zo ook een van de Leidse gekken. Ik noem hem Eric, want zo ziet hij eruit, als een Eric. Als het een oude gek was geweest was hij Henk of Adriaan, misschien nog John, maar deze jongen is in de dertig, dus Eric. Eric is geen domme jongen denk ik, niet iemand die met een nare hersenafwijking is geboren en kwijlend zijn tijd spendeert in een rolstoel. Eric heeft foute vrienden gehad in zijn jeugd. Eric rookte graag een blowtje en dat werden meer blowtjes en een afdwaling in drugs die zo ingewikkeld en chemisch zijn dat ze enkel nog uit letters bestaan.

Drugs zijn duur, en Eric verzeilde in overmatig alcoholverbruik. Makkelijker te krijgen en goedkoper. Eric vind dat hij een mooi potje gitaar kan spelen en sjouwt zijn houten klankkast met twee snaren overal mee naar toe. Eric vond het op een maandagavond een goed idee om bij mij aan de bar een drankje te bestellen. Ik vond dat een minder goed plan. Eric had mijns inziens al genoeg biertjes gedronken en mijn collega en ik besloten dat het wel mooi was geweest.

“Mag ik een biertje?”, vroeg Eric en pulkte wat losgeld uit zijn zak. Ik zei dat ik het idee had dat hij wel genoeg biertjes had gehad en dat hij best een frisje mocht bestellen, maar iets met alcohol kreeg hij niet van me. Eric keek verbaasd, alsof het grootste onrecht in de wereld eigenhandig door mij was veroorzaakt. “Maar ik maak muziek”, zei hij en met zijn wijsvinger plukte hij aan een van de twee snaren: kleeeng!. “Ook hier”, zei Eric en maakte en weids gebaar waarmee hij aantoonde dat hij wel degelijk hier had gespeeld. Ik antwoordde dat dat een mooie eigenschap was, muzikaal zijn, maar dat een biertje er toch niet in zat. Eric fronste en uit de grond van zijn hart zei hij de onvergetelijke oneliner: “Maar…zo ben ik!”

Eric heeft zodoende al lang geleden besloten dat dit zijn lot is: dronken zijn en vals gitaar spelen met twee snaren. Een mooi inzicht. Hij liep boos weg, mompelde “kutwijf”, ging buiten zitten en gaf mij een kwartier de ‘evil eye’ tot hij het opgaf en de nacht inliep. Eric spoort natuurlijk niet, maar de zelfkennis die hij geniet, daar kan menig ashrambezoeker nog een puntje aan zuigen.

Foto: Faye Cliné

‘Love story’ is een simpel verhaaltje via het Hollywoodiaanse  boy-meets-girl stramien met een Shakesperiaanse dramatische inslag. Hij een rijk verwend jongetje,  zij alleen opgegroeid met haar vader in een scheef huisje aan de verkeerde kant van de treinsporen. Verliefd, verloofd, getrouwd, ze kopen een huisje, zij wordt ziek en gaat dood. Dat moge een spoiler zijn, maar een diepzinnigere betekenis heeft de film niet, dus zoveel valt er niet te verpesten.

Halverwege het verhaal, als ze in hun huisje zitten, liggen ze samen op de bank en lezen beiden een boek. Zij op zijn schoot gevleid, hij half zittend met een arm op de leuning. Als meisje van vijftien, hevig boeken verslindend, vond ik dat het summum van een relatie. Samen op de bank een boekje lezen, dat deed natuurlijk iedereen.  In mijn relaties heb ik echter nog niet dit moment mogen meemaken.

Mijn vriendjes wisten me te verleiden door de illusie te wekken dat ze wel degelijk belezen waren door hints te laten vallen over schrijvers en interesse te tonen in mijn absurde voorliefde voor ‘Lolita’ van Nabokov. Zodra de relatie vorderde was dat wel anders. De eerste las enkel biografieën van Bruce Lee en de tweede ruilde Donna Tartt en Dante in voor ‘MySQL voor Dummies’. En niks geen boekie op de bank.

De huidige heeft een Ikea roomdivider van heb ik jou daar, volledig afgeladen met kunstboeken en zesdehands boekjes van rommelmarkten. Ik was onmiddellijk verliefd. Ik stak mijn neus in ‘Ik, Jan Cremer’ en de verzamelde werken van Kees van Kooten, rook even aan de cover van ‘Altijd weer’ van Erwin Kroll en ploos alle foto’s in ‘World Press Photo ‘87’ uit. Hij had ze ooit wel allemaal gelezen, zei  hij, maar kon nu het geduld niet meer opbrengen voor het lezen van een boek.

Zodoende zitten we wel eens op de bank samen, ik probeer een boek te lezen en hij leest een reclameblaadje. Ik berust me in de gedachte  dat hij een bundel van Godfried Bomans op zijn nachtkastje heeft liggen en vol goede moed reik ik hem een exemplaar van Carmiggelt. “Leuk”, zegt hij en laat de pagina’s door zijn vingers gaan. Hij legt het opzij en loert naar een aanbieding van de Aldi. Ik probeer mijn hoofd zo comfortabel tegen zijn zij aan te leggen, mijn benen in een rare hoek over de leuning van de bank. Afgeleid lees ik drie alinea’s en leg het boek neer. “Ik steek wel even een kaarsje aan”, zucht ik, “dat is romantisch”.

Foto: Faye Cliné

De meeste mannen lijden in zekere mate aan een schaamte over de lengte van hun piemel en toch staan ze na het voetballen samen in de douche. De oplossing hiervoor is het zogenaamde jelken: een beetje aan dat slungelige object sjorren zodat het bloed wat gaat stromen en hij groter lijkt. Een typisch mannenfenomeen. Ik zie toch weinig vrouwen in hun tieten knijpen na handbal zodat ze groter lijken tijdens het douchen. Al hossen vrouwen natuurlijk wel net zo lang hun beha op tot hun décolleté op twee appeltjes in een fruitschaal lijken. Maar dat doen we voor de mannen, zeggen we.

Daarnaast is een beetje man homofoob, maar onder het mom van sport gaan al die principes overboord. Als in de kroeg een man met wapperhandje op hun af komt, weten ze niet hoe snel ze weg moeten zijn, want zo groot is het ego van de man ook wel weer: ze zijn allemaal een homomagneet. Echter, tijdens gemengd douchen wordt er op elkaars kont geslagen of het een lieve lust is. Ook eerder als ze op het veld staan. Heel mannelijk Nederland kan aanschouwen dat twee voetballers elkaar op de kont tikken na een grandioos doelpunt, en geen breedgeschouderde Amsterdammer die er wat van zegt. Geef diezelfde Sjonnie een tik op z’n billen op de Albert Cuypstraat en je roept de Derde Wereldoorlog over jezelf uit als man zijnde.

Ik snap het principe ook niet van samen douchen. Waarom kunnen er niet gewoon aparte hokjes worden gebouwd? Er vliegen miljarden euro’s over tafel in de professionele sport, maar een paar gipswandjes optrekken is teveel van het goede.

En dan gemengd douchen. Gelukkig doe ik helemaal niks aan sport, want zwakke enkels, astma en een diepgewortelde aversie. Ik moet er niet aan denken om met een heel team mannen en vrouwen gezellig in de douche te staan na het sporten. Onder een lauwwarme douche met een vloer die in mijn herinnering van de middelbare school vergeven is van schimmels, wratten en grasplukken. Bezwete lijven ingesmeerd met Badedassop. Overal armen en benen.

Gespierde lijven die met handdoeken elkaar op de billen kletsen.

Lachend.

Naakt.

Stoom.

Grijpende vingers.

Misschien moet ik me eens inschrijven bij een team.

Foto: Faye Cliné

“De fotograaf belt je dan nog even om een fotootje te maken”. Ugh, geposeerde foto’s van mezelf vind ik echt wanstaltig, maar het hoort erbij. De fotgraaf en ik hadden afgesproken voor een van de twee grote kerken in Leiden, waar toevalligerwijs net een man met witbeschilderd gezicht en een crèpe jurk met sleep van zo’n 20 meter naar buiten marcheerde. Het was een raar gezicht om de fotograaf daar achter vandaan te zien komen. “Het is een soort kunstzinnig festival. Beetje Oerol-achtig”, zei hij, “Best leuk. Je werkt toch bij het LVC? Je baas zit ook binnen”.

Voor een gerenoveerd pand maakte hij wat foto’s van me, recht voor de neus van de man die ik nog wel eens in de kroeg tegen kom. Dat pand is prachtig opgeknapt nadat het helemaal uitgebrand was omdat de eigenaar van de zonnestudio die er voorheen in zat, verzekeringsgeld op wilde strijken. Hij had zichzelf geboeid en de brandweer vond hem midden in zijn studio tussen de brandende zonnebanken. Als ware het een inbraak. Vanzelfsprekend zit hij in de cel: beetje een monumentale silo laten uitbranden terwijl er mensen naast wonen.

Omdat ik ‘s avonds moest dj’en voor een feest (Faye, voor al uw feesten en partijen) liep ik nog even langs bij platenzaak Velvet waar ik werk om cd’tjes te lenen. Ik zocht wat foute-maar-altijd-dansbare krakers uit en zei gedag tegen een van de leden van Kraak en Smaak die in de winkel de vinylsectie op orde houdt. Tijdens het draaien deed allerhande apparatuur het niet, wat mijn medeplaatjesdraaier en ik gemakkelijk konden oplossen door spullen te lenen van de zaak aan de overkant van het feestgedruis, de Burcht, gezien we daar beiden werken. De stamgasten zagen mij met een gigantische mixer en mijn collega met boxen zeulen en dachten: “Er zal wel een feestje aan de overkant zijn”.

Gister stond het artikel in de krant en terwijl ik met een collega van het LVC afsprak dat ik haar dienst overnam, sms’te mijn baas van de Burcht dat hij me in het dagblad had gezien. Op weg naar huis kwam ik een vriendin tegen die een make-up zaak heeft en visagistenopleidingen geeft en naast uitgebreide felicitaties me terloops vroeg of ik model wilde zitten binnenkort. Bij mijn vaste sigarettenzaak zei de mevrouw achter de balie dat ze mijn stukje in de krant had gelezen en gaf me kletsend mijn pakje Gauloises terwijl ik haar lustig babbelend vier euro vijftig overhandigde.

“Waar gaat dit verhaal heen?”, hoor ik jullie vragen. Nergens heen, net zoals ik. Want terwijl ik in mijn huis in de binnenstad dit stukje typ, buiten de bussen richting Centraal Station hoor rijden, de dames van de printershop aan de overkant hun sigaretje zie roken en de nieuwe winkel ernaast zie opbouwen denk ik alleen maar: ik wil voor altijd in Leiden blijven wonen!

Enne, voor het artikel verwijs ik jullie even naar mijn blog.

Foto: Faye Cliné

De handterminal is zo’n bestelcomputertje waar serveersters mee rond zeulen. Het lijkt nog het meest op een groot uitgevallen Blueberry. Het zal wel handig zijn als je een groot terras hebt, het helemaal vol zit en je wilt snel bestellingen doorgeven. Voor mij is het een doorn in het oog.

Ik werk al een tijdje in de horeca en als er iets is waar ik goed in ben, is het bestellingen onthouden. Dat krijg je als je achter een bar werkt. Twee gin-tonic met citroen en ijs, een baileys zonder ijs, twee biertjes, een warme chocolademelk zonder slagroom en eentje mét en een Chouffe. Achter een bar kun je niet alles opschrijven als het druk is, dus zal je het moeten onthouden en als je nou echt iets vergeet dan is het snel gevraagd.

Daarom heb ik er zo’n gloeiende hekel aan als serveersters (of ‘serveerders’) met zo’n grote mobiel aankomen. Ten eerste omdat ze die dingen altijd half in je gezicht drukken en nog erger, omdat desbetreffende ober (m/v) vervolgens alleen nog maar op dat ding kijkt en niet meer naar mij. Vol enthousiasme storten ze zich op hun zakmachine met zo’n handig plastic aanwijspennetje en blijven net zo lang op dat ding drukken tot ze klaar zijn voor de volgende tafel.

Ik denk dat die computers het aanvoelen dat ik ze stom vind, want ze doen het in mijn buurt nooit. Een typisch gesprek:
Ik: “Een cola en een witte wijn alsjeblieft”
Zij: “Een coooooooooolaaaaaa….o wacht even, de vorige tafel staat er nog in”
Ik: (gekscherend)“Oh, ja, dat gebeurt vaker merk ik”
Zij: (kijkend op haar handheld) “Jaaaa, haha….eh…wacht even hoor”
Ik: (een sigaretje opstekend) “Het is ook druk”
Zij: (nog steeds wild drukkend) “Ja, mooi weer he? Even kijken hoor, ja, ik heb ‘m. Een sinas?”
Ik: “Een cola en een witte wijn”
Zij: “Een colaaaaaaa eeeeeeen…nou zeg….oh ja…dus een cola en een rode wijn?”
Ik: “Een cola en een witte wijn”
Zij: “Een coooolaaaa en een witte…(druk, druk, druk) wijn”.
Ik: “Jep, een cola en een witte wijn”.

Ach, het is ook niet de schuld van de jongens en meisjes die zo’n ding moeten gebruiken. Het ligt aan de horecaeigenaren die liever willen investeren in een duur maar slecht werkend systeem in plaats van de opleiding van hun personeel. Maar alsjeblieft terraslopers, zouden jullie me eerst eens willen aankijken en dan je bestelling doorvoeren? Want die terminal werkt niet bij mij in de buurt, echt niet!

Foto: Faye Cliné

Goed natuurlijk. En om gebruik te maken van de eighties mode revival, waar we ons helaas al weer enkele jaren in begeven, is heel slim. Om dan ook nog Tokio Hotel, Katy Perry en meer van die bekende koppies als gezicht voor de campagne te gebruiken is al helemaal goed bedacht. Zeker aangezien de androgyne kop van die zanger van dat middelmatige bandje Tokio Hotel, zo’n enorme bi-vibe geeft, dat je wel twintig condooms naar zijn mangahaar wilt smijten.

Wellicht is dat de reden voor de AIDS-campagne. Het is in sterrenland in om bi te zijn. Na ‘I kissed a girl’ was het duidelijk dat, zelfs door zo’n commercieel braaf liedje, meisjes aan elkaar durfden toe te geven dat ze ook wel eens met een meisje hadden gezoend. Pink en Lady Gaga zijn er als stoere dames inmiddels voor uit gekomen. Nu wil dat niet zeggen dat je als bi bent naar de apotheek moet rennen om allerlei ufo’s in je doos te steken en de hele boel af te dekken met beflapjes, maar het geeft wel aan dat er een minuscule seksuele revolutie gaande is. Een hele lieve schattige ik-zoen-iedereen-die-ik-lief-vind-revolutie.

Begin jaren ’90 was er eenzelfde tendens: Madonna met haar naaktboek, George Michael bleek inderdaad homofiel te zijn en Freddie Mercury stierf aan de gevolgen van AIDS. Homo zijn was geen taboe, het was zelfs leuk om ‘anders’ te zijn! Je kon je kont niet keren of je liep tegen een Gay Pride Parade aan, achtergronddansers schudden wellustig met hun kruizen en je werd doodgegooid met de wiebelpoppetjes van kunstenaar Keith Haring. Tom Hanks speelde een AIDS-patient met een voorliefde voor opera. Daarna was de lol er wel een beetje vanaf.

Niks nieuws onder de zon dus. Met enige verschil dat ziektes anno 2009 vercommercialiseren. Meer aandacht voor borstkanker? Roze shirtjes! Roze galaballen! Roze, roze, roze! Bewustzijn kweken voor politieke vluchtelingen? Zet “één meneren” op een rood shirt! Trek Daphne Bunskoek zo’n ding aan! Meer aandacht voor HIV? Fotografeer Sophie Hilbrand en zet Santogold op een t-shirt!

Het is allemaal niet slecht, het is heel slim. Maar een beetje tragisch vind ik het wel. Alsof we alleen maar geld willen doneren aan goede doelen wanneer er iets tegenover staat. Als er dan geen shirts zijn, dan maar een slecht gefabriceerde pluchen zeehond gemaakt door onderbetaalde vietnamezen. Pas écht mensen bewust maken van alle onrecht in de wereld kan alleen wanneer je er een bekende kop en een hip thema aanplakt.

Hippe ziektes en hun hippe vertegenwoordigers. Ziektes als een fashion statement. Het is een beetje de omgekeerde wereld.

Foto: Faye Cliné

Overbodig haar. Jarenlange evolutie heeft voor lichte tot geen haargroei op armen, rug en bovenbenen gezorgd zodat we niet als orang-oetans door het leven hoeven, maar om een onverklaarbare reden moeten we nog steeds haren van buik, tepels en kin epileren.

Heksenharen. Hardnekkige dikke haartjes die uit het niks opeens uit je nek groeien. Of op een schouder. Om ons er aan te herinneren dat we ooit echt wel aapjes waren. Zouden de tegenstanders van de evolutietheorie dit niet hebben? Groeit bij hen sporadisch een blaadje klimop uit de venusheuvel? Ligt er bij hen in de douche geen glitterende Venus maar een snoeischaar van de Intratuin?

Ik vind het nu al een tour de force. Met benen in mijn nek die ellendige haren weghalen van benen en kruis (zie mijn blog). Met mijn neus in m’n schouder de okselharen verwijderen. Uitgezakt op de bank de ‘treasure trail’ epileren. Snor scheren. Wenkbrauwen plukken, heksenharen spotten en ja, zelfs tepels moeten er eens in de zoveel tijd aan geloven. Als ik het zo opschrijf, hoop ik dat mijn vriend dit blogje niet leest, want het is weinig charmant.

Zodra we ouder worden, wordt het enkel erger. Mannen krijgen oorhaar, vrouwen krijgen haar op hun kin. Ik heb vaak genoeg in de 637 winkels waar ik heb gewerkt een toverkol aan de balie gehad met baardharen tot op de uitgezakte boezem, die minzaam haar snor tussen haar vingers krulde terwijl ik de artikelen in een tasje deed. Het is een schrikbeeld, die haren waar niet meer tegenop te epileren, waxen en scheren valt.

Rimpels kan ik me niet zorgen om maken. Dik en uitgezakt worden kan ik nog voorkomen. Maar die haren! Ik verwacht dat ik na mijn veertigste een fortuin ga uitgeven aan peperdure laserbehandelingen, om maar niet als de ‘bearded lady’ op een kermis te hoeven staan. Dan maar geen vakantiehuisje in de Provence. Gracieus oud worden met een kalkoennnek is één ding, als er maar geen haar op groeit.

Foto: Faye Cliné

Jarenlang heb ik profijt van studenten als mijn buren die niet weten dat je wireless internet ook kunt beveiligen. Tot een tijdje geleden. Al die meiden die boze blikken in mijn  ruime huis werpen, hebben slimme vriendjes denk ik. Of kunnen ze dat tegenwoordig allemaal ook zelf? Wellicht schat ik de dames die met boodschappentassen vol pizza’s en flessen rosé D’Anjou over straat kuieren richting studentenhuis te a-technisch in.

Voorlopig red ik me met de supersnelle verbindingen van ouders, zus, vriendjes, vriendinnetjes en werkplekken. Als een soort nerd draag ik altijd mijn usb-stick bij me, ik heb ‘m nog net niet aan zo’n vermaledijde keycord hangen. Als een ware pro bikkel ik me door de verschillende tekstverwerkingsprogramma’s heen, ken ik Windows ’98, XP en Vista op mijn duimpje en heb ik overal back-upjes geplant voor je-weet-maar-nooit.

Wie zegt dat schrijven een eenzame bezigheid is, heeft waarschijnlijk nooit geblogd zonder zelf internet te hebben. Overal klets ik bij alvorens aan de slag te gaan aan de pc, mijn moeder komt kopjes thee en koekjes brengen, achter de bar wil elke naar alcohol ruikende gast weten waar ik mee bezig ben en mijn vriend stofzuigt een rondje om de bureaustoel heen. Als ik als een ware blogster in stilte gehuld wil zijn, moet ik dit afdwingen door heel gemeen te zeggen dat ik wel degelijk aan het werk ben.

De komende vier weken zodoende een hoop heen en weer gereis. Maar ik heb er wel degelijk wat voor over om jullie, trouwe Viva-lezeressen, verslag te doen van mijn verbazingen over mannen, vrouwelijke malaise, ergernissen over kleinigheden en alles wat daar tussenin zit.

 © foto: Faye Cliné

Mocht je denken: eh, hoe zit het ook alweer met die webstrijd: wel…

Nadat we een oproep plaatsten (en een tussentijdse update), hebben we op de redactie een longlist opgesteld van 30 kanshebbers. Een jury van Uitgeverij Nieuw Amsterdam, bestaande uit Leonoor Bergen, Jasper Henderson, in samenwerking met Elke Geurts, bepaalde uiteindelijk wie de komende maand mag gaan strijden om jullie: het publiek.

Uit het juryrapport:
“Deze vijf dames steken er met kop en schouders boven uit. We hebben bij onze keuze gelet op de onderwerpen, het taalgebruik en de overige content die we op de blogs/sites tegenkwamen.

De één schrijft goed, de ander heeft een originele, multimediale aanpak, weer een ander schrijft over boeiende thema’s. Voor elk wat wils dus!”

Klopt: er zijn dit jaar enkel dames overgebleven –> overigens heb ik daarom deze week al contact gehad met een mogelijke mannelijke blogger! Er mag best wat testosteron bij, vindt u ook niet?
Terug naar de webstrijd!

Waar hebben we zoal op gelet bij de selectie?
Onze criteria. Een Viva-blogger (m/v): * heeft een mening * is kritisch, met enige humor * kijkt naar wereld om zich heen: nieuws, maatschappij * kan prettig en foutloos schrijven  * maakt gebruik van leuk beeld * plaatst leuke links in haar blogs * leest reacties van lezers en reageert/beantwoordt vragen

Genoeg! De vijf webstrijders!

*Tromgeroffel… Nog meer tromgeroffel…*

FayeC (26)
IsabelS (26)
LoesE (26)
MarinaV (27)
RobinS (21)

Het volledige Webstrijd 2009-overzicht vind je hier:

En nu? Voor de nieuwsgierigen, alles op een rijtje:
* T/m 29 juni bloggen de webstrijders minimaal 3x per week
* Op vrijdag 29 juni wordt de stemming geopend! Stemmen kan t/m 9 juli.
* Op 10 juli weten wij wie de winnaar is… We vragen de winnaar natuurlijk wél het stil te houden! Op straffe van ontslag
* Op 17 juli horen jullie het ook: in Viva en op Viva.nl! En dan, dan begint de nieuwe blogger…

PS Herinneringen ophalen aan Webstrijd 2008? Dit waren toen de webstrijders! CathelijneB * NynkedeJ * IndiraR * JanvanT * RoosG * SannevanA.

Woont in: Leiden. In een te mooi (dus te duur) appartement boven een winkel. Ze is echter vaker bij haar vriend even verderop want die heeft wel gordijnen in zijn slaapkamer.
Schrijft over: Damesperikelen en actuele frustraties.

Uit Fayes blog:
Wat doen vrouwen als ze hun tas op moeten ruimen? Een nieuwe kopen. Want een nieuwe tas kopen is net zo leuk als een nieuwe agenda-inhoud. Een schone lei. Je stelt voor jezelf de tas-geboden op:
1. Gij zult je sigarettenpakjes altijd weggooien als ze op zijn, zodat er geen tabakkruimels in de hoekjes kruipen
2. Gij zult lege aanstekers eveneens verwerpen
3. Gij zult bonnetjes bewaren in de portemonnee
4. Gij zult tampons bewaren in een apart compartiment
5. Gij zult vanaf nu met een graai direct uw sleutels kunnen vinden
6. Gij zult uw mobiele telefoon aan de zijkant in dat geinige vakje stoppen
7. Gij zult een kleinere haarborstel kopen met een leuk plaatje van Hello Kitty
8. Gij zult enkel mini-flesjes deo van de Etos meedragen
9. Gij zult uw zonnebril nimmer beschadigen door verdwaalde haarspeldjes
10. Gij zult nooit meer een extra truitje meenemen aangezien u die uiteindelijk toch niet aantrekt.
Met een agenda maak je dezelfde beloftes aan jezelf: je zal vanaf nu alles heel geordend houden, de verjaardagen overzichtelijk, telefoonnummers en adressen braaf in het daarvoor bestemde vakje, en je zal vanaf nu echt altijd netjes schrijven en altijd in dezelfde kleur. Binnen een maand staat er in dronken handmanschap met lippenstift een telefoonnummer van iemands huisbaas over de gehele maand oktober.

Uit het juryrapport:
‘Faye schrijft bij voorkeur over onderwerpen waar andere vrouwen nauwelijks aan durven denken. Dat levert hilarische blogs op, waar elke vrouw zich in zal herkennen. Eigen, scherpe stijl. De teksten zijn voor internet af en toe wat lang.’

Foto: privébezit