And the winner is……. Marleen (26). Vanwege haar realistische tekening met duidelijke beschrijving.

———————————————————————————————–

Ik heb ‘hem’ op deze manier getekend omdat: Deze man best wel wat prijsgeeft over de kenmerken van zijn geslacht: hij is lang en heeft geen voorhuid. Daardoor was het makkelijk voor me om er een beeld bij te vormen. Hij zegt het niet met zoveel woorden, maar over het flinke formaat is hij naar mijn idee best tevreden.

———————————————————————————————–

Bekijk hier de blog met de links naar de penismonologen

CC foto: quinn.anya

‘Ik ga een heel jaar lang, drie keer per week, een tekst schrijven die op de Viva website komt te staan,’ zeg ik.

‘Dus jij gaat verhaaltjes schrijven voor vrouwen,’ zegt hij op zijn beurt, ‘zeg maar: recepten.’

Slagroomgebak
Rondom mij klinkt gelach van mannelijke collega’s. We staan in een grote cirkel in het midden van onze kantoorruimte. Ik trakteer slagroomgebak omdat ik iets te vieren heb: ik heb de Viva webstrijd gewonnen. Als ik blij ben geef ik geld uit aan etentjes (vrouw gelukkig) en gebak (collega’s gelukkig).

‘Nou,’ zeg ik heel serieus, ‘recepten, dat doet al iemand anders.’

‘Waar ga je dan over schrijven?’ vraagt iemand.

Danseressen in Rio
‘Hij schrijft over vibrators,’ zegt een collega die toevallig dat stukje heeft gelezen. Naar aanleiding van die blog gaf hij mij het advies om iets te schrijven over hoe danseressen in Rio hun onderbroekje zonder heupbandjes toch op de juiste plek kunnen houden. Je wil trouwens niet weten hoe ze dat doen, maar ik begrijp nu wel waarom ze altijd zo blij kijken als ze staan te dansen.

‘De stukjes gaan zeker niet alleen over vibrators,’ zeg ik, terwijl ik mij afvraag wat ik nog meer kan zeggen om verdere afdaling van het niveau te beperken. Op papier kan ik wel goed uit mijn woorden komen, maar verbaal ben ik niet zo sterk, getuige de onvoldoendes die ik kreeg voor mondelinge overhoringen in de tijd dat ik nog hoofdhaar had.

‘Hij schrijft ook over het tanken van de verkeerde brandstof,’ roept de collega van het onderbroekje-met-de-plug-erin. Hij heeft blijkbaar toch meer blogs gelezen. ‘En hij is bang van spoken.’

Goed. Hier is geen redden meer aan. Ik neem dus maar een grote hap van mijn slagroompunt. Eten geeft troost.

Honderdvijftig
Rondom mij bedenken collega’s onderwerpen voor de Viva blogs, goedbedoeld, maar het ene idee is nog beroerder dan het andere. Gelukkig zitten ze al snel zonder materie. Ha! Ze zouden het nog geen maand volhouden.

‘Dus je gaat dat een jaar lang doen, drie keer per week. Dan moet je nog zo’n honderdvijftig stukjes schrijven,’ zegt een collega die goed kan hoofdrekenen.

Ik knik.

Er klinkt een ‘Goh’, een ‘Pfff’ en daarna blijft het even stil. Dan stapt Sjef op mij af. ‘Nou,’ zegt hij, terwijl ik een klap op mijn schouder van hem krijg. ‘Sterkte ermee dan.’

‘Bwedankt,’ mompel ik met mijn mond vol slagroom.

CC foto: wieswies

De heren zullen eens even laten zien dat ze de Vivavrouw aankunnen. Ik sta er ook tussen met mijn kop. ‘Je kijkt een beetje boos’, zegt mijn vriendin. Victor ziet er relaxed uit, Matthijs heeft een echt ‘kom-maar-op-ik-kan-jullie-wel-aan-gezicht’ en Roy lijkt er over na te denken of hij wel weet waar hij aan begonnen is. Van de vier ben ik de oudste met mijn vijfendertig winters. De Vivavrouwen krijgen op de valreep de even oude Werner voor hun kiezen.

Droomvrouwen
Vier weken lang schrijven over wat mij bezighoudt. Vivavrouwen blijken echte ‘droomvrouwen’. Trillend en badend in het zweet werd ik wel eens wakker. Ze kunnen over elke spelfout vallen. ‘Heb ik verankert wel met een ‘t’ geschreven? Zal ik het nog even checken?’ ‘Ga slapen’, klinkt het naast me. Je vriendje ‘Snooze‘ maakt je wel weer wakker.’

Naast het enveloppe-exemplaar heb ik ook een inkijkexemplaar. Vrienden en familie moeten dat zien natuurlijk, Martin in de Viva. Het blaadje reist ook mee in de trein naar mijn werk in Utrecht. ‘Lachen’, zegt mijn collega. En dan ligt de bal opeens bij mij. Laat die brij van woorden maar van je hoofd naar je blog stromen. Geen moment ontbrak het mij aan inspiratie, ik had eerder teveel. Keuzes maken, waarover schrijf ik wel en waarover niet? Geen clichés, heb ik geleerd. ‘Gewoon jezelf blijven’, zegt een meisje, van – ik schat – een jaar of vijfentwintig, dat tegenover me zit in de terugtrein van Utrecht naar huis.

Avontuur
Met haar raak ik aan de praat over mijn blogavontuur. Ik sla bladzijde dertig en éénendertig open. ‘Ben jij dat?’ Ze kijkt iets verbaasd. In de Viva staat een foto die gemaakt is ten tijde van mijn blonde-haren-avontuur, in het echt is het donker, bijna zwart. Ze blogt zelf ook regelmatig en kletst honderduit over Viva.

Ze heeft een tas bij zich met twee niet nader te noemen letters erop, omdat ik anders reclame loop te maken voor M&S en dat hebben ze hier liever niet. Er hangt een kaartje over de rand: twee halen één betalen.

‘Wat heb je gekocht?’, vraag ik.
‘Deze.’ Ze trekt haar jas opzij en komt iets naar voren. Ik heb moeite mijn aandacht bij de blouse te houden.
‘Leuk!’, roep ik met een voelbaar warmer gezicht.
‘Ja, hè? Ik heb er direct maar twee van meegenomen.’ Ze reikt verder voorover om de Viva die naast me op het bankje ligt te pakken.
‘Mag ik hem even lezen?’

Ik kijk nu recht in haar blouse en krijg twee rondingen verpakt in een Marlies D. voor mijn neus, zo’n BH met van die ingewikkelde bandjes. Ik kan geen kant op en voel dat ik echt begin te blozen nu. Gauw wend ik mijn blik weer richting de roze Vivacover-met-ezelsoren.

Hmmm, ik denk dat ik het begrijp. De blouse in haar tas is om netjes in de kast te bewaren, want de blouse die ze nu aan heeft, is overduidelijk het inkijkexemplaar.

CC foto: Jorge Mejía peralta

Rechts van mij zit mijn moeder met een handleiding voor opa’s en oma’s in haar handen, links van mij trekt mijn zus het laatste pakpapier van een fotolijstje met daarin een echo.
Tegenover mij zitten mijn schoonzus en mijn broer te stralen. Mijn vader vraagt zich hardop af of mijn broer dat stuk kip nog op gaat eten.
Een paar gevallen kwartjes verder was het dus officieel: ik word oom!

Keteltjes
Een groot deel van mijn leven heb ik al ervaring met parttime kinderen: het soort waarvan je weet dat ze nog naar huis gaan. In mijn omgeving slaat het kindervirus om zich heen. Stuk voor stuk leuke parttimers, maar nu komt het toch wel heel erg dichtbij in de vorm van een jongetje dat de projectnaam Tusker heeft meegekregen.
Om mijn onafgeronde PABO-opleiding niet helemaal verloren te laten gaan kunnen alle cd’s, boeken en cassettes met kinderliedjes weer van de stoffige zolder worden getoverd. Keteltjes worden weer dik van buik, in de handjes zal veelvuldig worden geklapt en ook het trappetje in het raamkozijn zal kraken onder onze voeten.

Waarschuwen
Tusker kan heel goed fietsen, hij moet alleen beseffen dat het nog even kan duren voor zijn fiets daarvan overtuigd is.
Rond zijn zestiende zal het dan misschien eindelijk tijd worden voor ‘Baada ya kazi‘. Ergens voor die tijd moet ik hem nog vertellen dat het een kwestie is van meer opstaan dan vallen en dat vuurwerk en wc-potten niet goed samengaan. Ja ik weet het, levenswijsheden om U tegen te zeggen, maar als iemand het mij had verteld…

Mattijs de ouwe zemelaar
Lang daarna zal ome Mattijs die 3D-beeldtelefoon ooit wel gaan begrijpen zodat hij wat minder gaat schreeuwen zoals zijn ouders dat altijd deden via de mobiele telefoon. En dat gezeur over LP’s, cassettebandjes en discotheken waar het geluid nog niet hypergekristalliseerd in 15.1 surround hypersecret 18.2 was afgemixed barst toch pas los aan het eind van de verjaardag als Tusker al lang en breed op een oor ligt.

CC foto: Pink Sherbet Photography

Zelf beginnen
Onder de muziekblogs die ik volgde, zat eigenlijk nooit een Nederlandse. Ze zijn er wel, getuige de awards die ervoor worden uitgereikt, maar ze zijn gewoon nauwelijks zichtbaar. Om mezelf in actie te houden tijdens mijn in-between-jobs periode, en om een portfolio op te bouwen begon ik mijn eigen blog. In eerste instantie plukte ik zomaar een WordPress-thema van het web en ben ik gewoon gaan schrijven. Hoe meer er staat, hoe makkelijker je gevonden wordt, was mijn idee. Al gauw kreeg ik hulp van een vriend, die elke maand een uitgebreid stuk levert en meedenkt over de site. Samen sta je toch sterker, en het is goed om iemand te hebben die er anders naar kijkt.

Fanmail
Na een paar maanden kreeg ik mijn eerste mailtje via de site. Een Duitse band stuurde hun nummers, met de vraag of ik er eens naar wilde luisteren. Dat deed ik natuurlijk maar al te graag, en het was helaas van matige kwaliteit. Maar ze wisten me wel te vinden! Niet veel later kreeg ik mijn eerste fanmail: een lezer die zo enthousiast was geworden over Fred Falke dankzij mijn blogs, dat hij me wilde bedanken. Een erg bijzondere ervaring.

Internationale roem
Vorige week kreeg ik een mailtje uit Tsjechië, van een collega-blogger die links uit wilde wisselen. En gisteren ontving ik zelfs mijn eerste mailtje van een heuse platenmaatschappij. Uit Italië. Ze bieden me aan om exclusief nieuwe nummers te sturen, als ik erover wil schrijven. Dit had ik een half jaar geleden nog niet eens durven dromen. Mijn doel is om nu verder te groeien en mezelf meer te ontwikkelen als muziek-journalist. Een manier om mijn passies voor internet, communicatie en muziek te kunnen combineren. Misschien word ik dan op een dag net zo succesvol als mijn voorbeeld Arjan.

CC foto: Tanakawho

Ik vind rook stinken. Of het nu van een sigaret, pijp, sigaar of joint is, ik vind het vies. Je kunt begrijpen dat ik dan ook van binnen stond te juichen toen het rookverbod voor de horeca werd aangekondigd. Als ober heb ik jaren in de rook gelopen, en nu was het ineens afgelopen. Mijn rokende collega’s waren er minder blij mee, maar gingen uiteindelijk toch ook overstag met de regel dat ze alleen nog in de pauze mochten roken.

Een ander nadeel van rokers is de ontzettende troep die ze achterlaten. Hoe vaak zie je niet een roker die klaar is met zijn sigaret, de peuk gedachteloos weggooien of uitdrukken. Hoeveel moeite is het om de peuk netjes weg te gooien of in een asbak te drukken. Het ergste van alles is dat het ‘normaal is’. Ze denken er niet eens meer bij na!

Gelukkig zijn er ook rokers die wèl nadenken en hun peuk achterlaten in de asbak of in een vuilnisbak gooien. Deze rokers mag ik wel. Ik begrijp dat mensen behoefte hebben aan een sigaret op zijn tijd, en ik geef ze graag alle ruimte. Zolang ze er maar bewust van zijn dat peuken een ernstige vorm van milieuverontreiniging zijn (volgens Moerman, 1999).

CC foto: Gianni Dominici

Kinderkamer
Niet lang nadat ik mijn eerste lettergreep had uitgekraaid kwam ik er terecht; een rustige buurt in het centrum van Beverwijk. Hemelsbreed nog geen 300 meter van het ziekenhuis waar ik ter wereld kwam.

Stapelen
Uiteindelijk maakte de komst van mijn broer dat ik promoveerde naar de grote kamer aan de achterkant van het huis. Jarenlang hebben we op dezelfde kamer in een stapelbed geslapen. Het was maar goed dat we een stapelbed hadden, want we hadden zoveel mogelijk vloeroppervlak nodig voor onze lego en playmobil tornado’s. Niet veel later zouden dat He-man, Skeletor en transformers worden. He-man en Optimus konden het goed met elkaar vinden en pasten ook perfect in het vertrouwde tornadomodel.

Hogerop
Om te vorderen op de basisschool moeten de breinen volgestampt worden met tafels, rekensommen, apen, noten en Miezen. Daar zijn bureaus en boekenkasten voor nodig. Het stapelbed moest plaats maken voor echte hoogslapers met daaronder elk ons eigen minikantoor. De vreugde van een stapelbed zou ik vanaf nu alleen nog kunnen proeven in herbergen waar het taboe op volwassenen in stapelbedden nog niet heerst. Taboe of geen taboe, mijn zus werd ondertussen toch echt te groot voor haar kleine kamertje en dus moesten de grote broers het NOG hogerop zoeken. De zolder op met die knakkers!

Zolderkamer
Mijn eindstation in dit huis. Eindelijk een kamer voor mezelf. Te laat wakker worden voor school, nachtjes doorhalen voor examens, tentamens en PABO-opdrachten. In deze kamer zou ook op een drumstel worden gerost. De bandjes waarin ik terecht kwam hebben me driekwart van mijn huidige vrienden- en kennissenkring opgeleverd. Hier zou ook voor het eerst aangerommeld worden met een vriendin. Dit alles met uitzicht op mijn geboorteplek. De PABO heb ik nooit afgerond, de vriendin is nu gelukkig met iemand anders. Ik heb pas een jaar geleden voorzichtig weer een drumstel aangeraakt.

Het huis kraakt niet, zucht niet, piept niet en veroordeelt niet.
Ik maak nog snel even een foto van het uitzicht op het Rode Kruis ziekenhuis en trek de deur van mijn oude zolderkamertje dicht.

Het huis wacht op nieuwe zielen om te verzorgen…

CC foto: sigsegv

Door het geritsel van het zakje staat er binnen no-time een kwispelende beagle naast mij in de keuken. Ik roer in mijn bekertje en schud mijn hoofd. ‘Nee, dit is niet voor hondjes.’ Struin krijgt elke dag een half pilletje ‘Carprodyl‘, verpakt in een stukje kaas. De koelkast zwaait open, kaas eruit, bolletje maken, pilletje erin en Struin slikt haar dagelijkse dosis weg alsof het niks is.

Spring-in-’t-veld
Bij Struin is anderhalf jaar geleden een vergroeiing van haar ruggenwervels geconstateerd. Ze kon niet meer lopen van de pijn. Met deze voorgeschreven pijnstiller is de echte spring-in-’t-veld weer terug, al is het wel oppassen dat ze nu niet gaat forceren.

Struin, mijn spring-in-’t-veld

Gelukkig, na een klein kwartier zakt mijn hoofdpijn af. Paracetamol is een mooie uitvinding, maar niet voor kat of hond. Sinds een aantal jaren weet ik dat een halve paracetamol al tot acute vergiftigingsverschijnselen kan leiden bij je huisdier. Het kan je kat zomaar één van zijn negen levens kosten.

Medicijnen uit de natuur?
Thuis ben ik opgegroeid met een rode poes. Toen ‘Poes’ een jaar of dertien was, voelde ik grote ronde bulten onder haar buik. Poes liep vaak buiten en op een gegeven moment werden de bulten minder en uiteindelijk voelde ik ze helemaal niet meer. Ik vraag me af of Poes zelf in de natuur een medicijn heeft gevonden. Ze is op achttienjarige leeftijd overleden.

Foto’s uit de oude doos van Poes en mij samen

Of Poes vroeger ooit een paracetamolletje heeft geslikt? Ik zal het mijn moeder eens vragen. In mijn omgeving schrik ik er van hoeveel mensen nog onwetend zijn over het gebruik van paracetamol bij huisdieren.

Wat zijn jouw ervaringen met het gebruik van paracetamol bij honden of katten?

CC foto: Sam Catchesides
Foto’s in de tekst: privébezit

Zapservice
De laatste jaren kijk ik weinig televisie. De techniek van het zappen pas ik nog dagelijks toe: ik lees boeken alsof ik tv kijk. Soms lees ik avonden achter elkaar hetzelfde boek om vervolgens halverwege over te schakelen op een ander. Er liggen bij mij meestal 3 boeken op het nachtkastje en in alledrie een boekenlegger.

Gewoonte
De reis door een normaal boek begint voor mij op pagina 1. En tot ik het uit heb kijk ik regelmatig hoeveel bladzijden er nog te gaan zijn. Ik vergeet telkens het totaal aantal pagina’s dus til ik voorzichtig de onderste of bovenste hoek op voor het nummer van de laatste pagina.
Het zicht op de laatste zin moet hierbij op alle mogelijke manieren vermeden worden om het verrassingseffect te behouden.
Ik ken ook mensen die het anders doen. Zo sprak ik iemand die altijd direct het laatste hoofdstuk van een boek leest. Als het boek niet goed afloopt dan leest ze sowieso niet verder.
Of je kan ook, als je halverwege het boek geen zin of tijd meer hebt direct doorbladeren naar het laatste hoofdstuk. Dan heb je toch het einde gelezen en vul je het tussenliggende deel zelf in.

Geheugensteun
Aangezien mijn aanschaftempo tot voor kort hoger lag dan het leestempo was mijn boekenkast gevuld met gladde ruggetjes. Ik lees meestal paperbacks omdat die makkelijker te tillen zijn in bed. In de winter zijn er weer aardig wat gebroken ruggetjes bij gekomen.
Bij sommige boeken weet ik nog precies wanneer ik ze gelezen heb of welke cd ik grijsgedraaid heb tijdens het lezen. Die boeken blijven in de kast. Soms zelfs meer als goede herinnering dan als goed boek.

Tweede leven
De overige boeken waar ik al jaren niet doorheen kom of waarbij 1 keer lezen meer dan genoeg is ga ik maar eens op vakantie sturen of gebruiken om de aanschaf van nieuwe boeken te betalen. Tweedehands boeken kopen kan natuurlijk ook, want het snuffelen in andermans herinneringen is nu juist wat boeken lezen zo leuk maakt.

Heeft een van jullie trouwens de nieuwe Pride and Prejudice al gelezen?

CC foto: Jayel Aheram

Er zijn genoeg redenen om wel donor te worden. Ik heb verschillende mensen (tijdelijk) gered of geholpen zien worden door donororganen, beenmerg, bloed of zaad. Daarnaast zou ik als ik een donororgaan nodig zou hebben, dolblij zijn als iemand mijn leven zou redden.

Mijn dilemma is meer een moreel dilemma. Ik zie mensen als een diersoort. Elke soort wil zo lang mogelijk overleven. De grootte van een soort wordt door de natuur gereguleerd: hoe meer dieren, hoe meer kans dat er dieren ziek worden, sterven of opgegeten worden en zo slankt de soort weer af tot redelijk normale proporties, om daarna weer opnieuw te groeien. Wij als mensen hebben ook zo geleefd, maar sinds de ontwikkeling van de medische wetenschap rijst de wereldbevolking de pan uit. De problemen die hiermee ontstaan (die dus eigenlijk natuurlijk zijn om de populatie terug naar normaal te brengen) zoals ziektes en hongersnood, proberen we allemaal tegen te gaan en op te lossen. Alleen maar om de populatie verder te laten groeien en iedereen evenveel kans op een goed leven te geven. Als donor werk je hier aan mee, door iemand die ziek is ook een kans op een leven te gunnen.

Ik heb mijn codicil dus nog niet ingevuld, omdat ik simpelweg nog niet duidelijk en vol overtuiging een keus kan maken. Als ik ervoor kies om het niet in te vullen, dan kan ik net zo goed ook nooit meer naar de dokter of tandarts gaan. Het is de wil van de natuur, toch?

CC foto: Alan Levine

Een man staat al in de startblokken bij de deuren als we het station binnen rijden. Hij drukt drie keer achter elkaar op de knop ‘openen’, terwijl de trein nog rijdt. Dat gaat dus niet werken. Wanneer de trein stilstaat, openen de deuren bij een vierde druk op de knop, waarna de trein langzaam leegstroomt. Op het perron staan ‘verse’ reizigers te popelen om in te stappen.

Opzij, opzij, opzij
Mensen met haast, ik blijf het een bijzonder soort vinden. Zo houden ze namelijk niet altijd rekening met de ander. Soms duwen en trekken ze om op tijd te komen of ze lopen je gewoon omver. Ik maak het bijna dagelijks mee rond het spoor.

De stationshal is één niveau hoger, dus is het een gedrang van jewelste bij de roltrappen. Er zijn zelfs mensen die op de roltrap nog lopen te trekken en te duwen. Voor je het weet, heb je een afdruk van een rugzak in je snufferd. ‘Roltrapterroristen’ noem ik ze. Een roltrap is er juist zodat je níet hoeft te lopen, toch?

En waarom hebben de mensen dan zo’n haast? Er gaat heus nog wel een trein en dan kom je een kwartier of hooguit een half uur later op je bestemming. Of ga een half uur eerder van huis en bespaar daarmee jezelf en de ander een hoop ergernis, maar misschien denk ik te praktisch.

Walk left, stand right?
Begrijp me goed, ik vind het een leuk principe, maar in de drukke ochtendspits is het naar mijn idee onuitvoerbaar. Daar komen nog eens ongelukken van. ‘s Middags en soms ook ‘s avonds is het een prima idee, maar ‘s ochtends komen we het snelst boven – geloof me – met stand left en stand right.

Mocht je toch haast hebben en willen rennen, neem dan de gewone trap, daar is meer ruimte. Pas wel op dat je niet struikelt, anders wordt het alsnog een roltrap.

CC foto: Todd Barnard

Routine
Omdat ik graag in de social media wil werken (communicatie-achtergrond + internetaddict = social media) zit ik dagenlang op Twitter, Facebook en soms ook Hyves. Het eerste wat ik ‘s ochtends doe (na mijn vriendin een goede ochtend zoenen) is mijn telefoon aanzetten om mijn mail en social networks te checken. Na mijn ontbijt maak ik een rondje Google Analytics, een stuk of 10 muziekblogs en dan begint mijn dag pas echt.

Social suicide
Mijn vriendin heeft weinig met social networks. Ze werkt bij het Advies- en Meldpunt Kindermishandeling en moet dus heel zorgvuldig omgaan met haar internet-privacy. Ze brengt bijna altijd vervelend nieuws bij haar ‘klanten’, en de kans op boze ouders die verhaal willen komen halen is altijd aanwezig. Zodoende heeft ze recentelijk social suicide gepleegd en al haar netwerken leeggehaald en afgesloten. Een gevolg daarvan is dat ze dus ook niet meer kan zien wat ik op die netwerken doe. En dat is dus vervelend.

Rekening houden
Het is moeilijk om ermee om te gaan. Vind ik het normaal om als ik een kroeg zit even in te checken op Foursquare, als zij erbij is doe ik het niet. Het geeft haar een gevoel dat de online wereld belangrijker is dan het hier en nu. Aan de andere kant begrijpt ze ook wel de voordelen. Zo heeft Twitter me al meerdere sollicitatiegesprekken opgeleverd en heb ik mijn eerste baan via een Hyvesadvertentie gevonden. De situatie is nu dus dat als ik met haar samen ben (thuis of ergens anders), ik niet online ben. Niet omdat ik het niet wil, maar om rekening met haar te houden.

Ga ik nu te ver?

CC foto: Andres Rodriguez

Oordopjes
Het overkwam mij afgelopen zomer toen ik met beagle Struin in het centrum wandelde, of beter gezegd, het overkwam de mevrouw die tegen mij aan fietste. Ze had nog zo geringeld met haar fietsbel, maar met de oordopjes van mijn iPhone in mijn oren heb ik haar niet aan horen komen.

De muziek zet ik direct uit en ik vraag mevrouw hoe het gaat. Ze kermt en kreunt van de pijn en mompelt iets onverstaanbaars. Ik herken het van de oma van mijn vriendin, die ook eens is gevallen en direct haar heup had gebroken. De omstanders stromen al snel toe. Gelukkig zijn het niet alleen kijkers. Diverse mensen schieten te hulp, waaronder een verpleegkundige, dat is mazzel. ‘Wie heeft er een deken?’ Nog een beetje dizzy knoop ik Struin vast aan de lantaarnpaal, waar iemand ook al mevrouws fiets-met-scheef-staand-stuur tegenaan heeft gezet. Zo kan ik mijn spreekwoordelijke handen uit de mouwen steken.

Ambulance
‘De ambulance is onderweg’, hoor ik achter me. Ik draai me om en bedank de man-met-mobiele telefoon. Een bruin geruite deken wordt aangereikt en over de vrouw gelegd. Ze rilt, maar dat is waarschijnlijk van de schrik. Een politiewagen heeft de melding doorgekregen en is inmiddels ter plekke. Twee agenten stappen uit en bevestigen dat de ambulance er aan komt. Ze informeren naar de situatie. ‘Hij hoorde mij niet want hij had die doppen in zijn oren’, kreunt de vrouw op de grond. Dat klopt inderdaad en ik voel me op dat moment best schuldig. Als ik mijn muziek niet op had gehad, lag deze mevrouw hier nu niet op de grond.

Schuldig?
Ook omstanders hoor ik daar over roezemoezen: ‘Ze belde nog’ en ‘Ja, hij hoorde haar niet’, klinkt het links en rechts. Toch liggen de feiten iets anders. Ik liep op het voetgangersgebied (waar fietsers overigens zijn toegestaan) en mevrouw is tegen mij aangereden, ik niet tegen haar. Maar zij is de zwakkere in deze, dus ik begrijp de reacties wel. Het is ook niet belangrijk, mijn zorgen zijn eerst bij mevrouw.

De ambulance arriveert en ze wordt meegenomen naar de eerste hulp. De agenten praten nog wat na met mij en de verpleegkundige. Ze noteren het één en ander aan gegevens. Struin zit wat aangeslagen na te rillen bij de lantaarnpaal. Ik maak haar los en breng samen met mijn viervoeter de fiets naar mevrouws huis, waar haar man het nieuws net heeft vernomen.

Bloemen
Een dag later ga ik bij de vrouw aan de deur met een bos bloemen. Ze heeft wat gekneusde ribben aan de val overgehouden. Gelukkig is ze niet boos. ‘Ik had gewoon moeten stoppen’, zegt ze. Binnen drinken we nog een kopje thee op de redelijk goede afloop.

Ze vraagt of ik een stuk appeltaart bij de thee lust. Nou, dat heeft mevrouw niet tegen dovemansoren gezegd!

CC foto: Lee Maguire

Twee weken daarvoor zat ik bij de huisarts. Samen met mijn vader bezocht ik hem om onze medische verklaring op te halen. Hoewel je natuurlijk geestelijk niet helemaal in orde bent als je het verlangen koestert om uit een vliegtuig te kletteren had de huisarts verder geen bezwaren met betrekking tot onze fysieke gezondheid.

Niet lang daarna vertrokken we richting Paracentrum Teuge om daar de directe confrontatie met dat verlangen aan te gaan. Het is nu ongeveer 15 jaar geleden. Ik zat nog op de middelbare school en had hard gespaard voor deze cursus. Mijn vader, een kennis en ik hadden ons opgegeven voor een staticline cursus. We wilden ons niet aan iemand vast laten gespen die al het werk voor ons zou doen. Nee, wij moesten het zo nodig weer zelf doen.

Stampen
Zaterdag was de cursusdag. Een wat oudere heer zou ons alle veiligheidsprocedures uitleggen en er ook voor zorgen dat we die uit ons hoofd kenden. Ik ken ze niet helemaal meer uit mijn hoofd, maar af en toe denk ik nog wel eens “1001, 1002, 1003. Schok… vorm, richting”. Er werd uitgebreid gesproken over dingen die mogelijk fout kunnen gaan en hoe dat soort dingen opgelost worden. We moesten nu eenmaal op alles voorbereid zijn.
Ik herinner me nog goed dat de instructeur de zaal in keek en blijkbaar ingegeven door onze waar-zijn-we-aan-begonnen-gezichtjes zei: “staticline is leuk hoor”.

Staticline
Op een hoogte van ruim 1 km  spring je zelfstandig het vliegtuig uit en gaat je parachute automatisch open. Je zweeft daarna in een paar minuten in glijvlucht naar het landingsgebied.
Het klinkt simpel. We hadden de zaterdagmiddag besteed aan praktijkoefeningen. Vanuit een houten hutje oefenden we onze exit door op de grond te springen en mijn vader was een groot fan van de commandorol. Diezelfde commandorol zou hij dat weekend nog veelvuldig gebruiken. Ook op de camping ver verwijderd van het vliegveld. Die avond zou ik in mijn tent tot mijn ogen dichtvielen de procedures nog uitgebreid doorlopen.

Nog een keer, nog een keer!
De hele groep zit in het vliegtuig en we denderen over de startbaan. De zenuwen gieren door mijn keel. Net als je denk dat je hart niet sneller kan kloppen en de adrenaline niet harder kan gieren doen ze de deur open. Alsof je in de auto zit met een raampje open en dat tien keer zo hard. Ik ben de derde in de rij. Per keer gaan er twee springers uit. Ik kan dus eerst even kijken hoe het moet.
Voor een eerste sprong gaat het niet slecht. Om me heen een hoop gesmak en natte neuzen. Mijn lijf nog vol van de zenuwen trilt helemaal. De koeien om me heen hebben dit vaker gezien en gaan hun verdere gangetje.  Waren dit maar 5 minuten? Ik wacht tot de bus me komt halen. Dat duurt een eeuwigheid in vergelijking met de vlucht. Ik kon namelijk niet wachten tot ik weer in het vliegtuig zou zitten.

Perfect
Het  logboekje met sprongverslagen vond ik laatst terug tijdens een van de vrijdag-opruim-sessies. Bij een verslagje staat ‘perfecte sprong’ vermeld.
Een bil leunt op de rand van de deuropening. De instructeur roept voor de 4e keer die dag “Ready?” tegen mij. Ik knik naar hem, bulder een “YES” en krijg een “GO!” terug.
Ik zet mezelf af en wat er daarna gebeurde vergeet ik nooit meer. Mijn EXIT ging goed, ik nam de juiste houding aan en zag het vliegtuig langzaam van mij verwijderen. In de deuropening zat de instructeur mij toe te lachen met twee fikse duimen in de lucht.
De rest van de vlucht ging ook heerlijk. Ik herkende eindelijk de grond onder mij en wist in het midden van de dropzone te landen. Niks geen commandorol. Op het juiste moment ‘flaren’ en rechtop landen. Die landing tussen de koeien en die vlakbij het prikkeldraad van daarvoor was ik snel vergeten. De langste korte 5 minuten van mijn leven waren voorbij.

75 kilo onder een zakdoek aan een zooi schoenveters op 1200 meter hoogte; goed idee! 15 jaar geleden overleefde ik een sprong van 4000 voet en ik heb 6 foto’s met in het midden een klein zwart stipje om het te bewijzen.

Voor wie het ook durft: paracentrumteuge.nl

CC foto: Jeroen Bennink

Een jaar of wat later. Derek Ogilvie behaalt grote successen met zijn gesprekken met geesten. De wetenschapper in mij vraagt zich af hoe hij dat toch kan. Ik ben niet gelovig, zelfs atheïst, maar wat er bij deze kerel gebeurt gaat mijn pet toch te boven. Als het uur erna bij Het Zesde Zintuig wederom onverklaarbare dingen gebeuren begin ik te denken. Hoe kan ik dit verklaren?

In de 17e eeuw bedacht de filosoof René Descartes zijn dualisme. Lichaam en geest waren twee afzonderlijke dingen, die wel met elkaar in verband stonden. De ziel van een mens leeft verder in een ander lichaam als iemand overlijdt. Waar de ziel in het lichaam huist, ook daar had René een idee over: de pijnappelklier.

In de 20e eeuw ontdekte de wetenschapper Albert Einstein zijn speciale relativiteitstheorie: E=MC². De energie (E) van iets is gelijk aan massa (M) maal de lichtsnelheid (C) in het kwadraat. Hoewel voornamelijk toegepast op natuurkundige processen zie ik er iets in om deze theorie met die van Descartes te combineren, omdat het in zekere zin ook een dualistische theorie is. De energie is wat mij betreft de geest of de ziel en de massa het lichaam.

Op deze manier kon ik dus voor mezelf verklaren hoe Derek met de geesten kon communiceren. Derek’s energie komt in aanraking met de energie van de geest (die dus geen massa meer heeft) en kan zo de informatie die in de energie is opgeslagen herkennen. Ik denk dat meer mensen dit kunnen, maar het talent van Derek zit hem in het vertalen van die energie naar concrete woorden, beelden en emoties.

Ik weet dat dit niet de perfecte waarheid is, die is voor iedereen namelijk weer anders, maar voor mij is het een goede verklaring voor een verschijnsel als communicatie met geesten.

CC foto: Fahad Khalil

Naar de kapper
Gisteren aan het einde van mijn thuiswerkdag krijg ik het in mijn hoofd dat ik nog even bij de kapper langs wil. Het is eigenlijk zelfs heel nodig. Mijn haar staat werkelijk alle kanten op. Om tien over vijf klap ik mijn MacBook dicht en ga de deur uit, straat door, linksaf en dan na vijftig meter rechts het overdekte winkelcentrum in.

‘Waar zal ik vandaag eens over bloggen?’, gaat er door mijn hoofd wanneer ik op weg ben naar de kapper. Onderweg kijk ik goed of ik nog blogonderwerpen op straat zie liggen, want vanavond wil ik weer een stukje schrijven. De kapster weet niet dat ik kom, ik heb geen afspraak. Het is al vijf uur geweest, dus ik zal wel één van de laatste klanten zijn.

Om kwart over zeg ik ‘hallo’ tegen de drie dames in de kapsalon. Eén is bezig met schoonmaken, één staat er bij de kassa en het meisje dat mij gaat knippen, neemt mijn jas aan. Ze heeft halflang twee-tinten blond haar en blauwe ogen.

Ik hou van zoet
Ik mag direct gaan zitten en ze vraagt of ik koffie, thee of cappuccino wil. ‘Cappuccino graag, ik ben er aan toe.’ ‘Suiker?’, vraagt ze, terwijl het apparaat staat te brommen. ‘Ja, genoeg suiker, ik hou van zoet.’ Wanneer de kapster het kopje-met-melkschuim voor de spiegel zet, merk ik dat ze zelf ook aardig zoet ruikt. Ik meen het te herkennen, maar kan niet op de naam komen. Ik zie het zo voor me, zo’n kronkelig paars flesje.

Het gesprek komt snel op gang en gaat van werk via hobby al gauw over op de Viva-blogwebstrijd. ‘Bakkebaarden korter?’, vraagt ze tussendoor. Ze vindt het leuk dat ik schrijf en vraagt waar de blogs over gaan. ‘Nou’, richt ik mij tot het meisje in de spiegel, ‘dat zou vanavond maar zo eens over jou kunnen gaan.’ Haar wangen zie ik rood gloeien in de spiegel. ‘Ja?’, vraagt ze ietwat geschrokken. Titels als ‘Kapster, een sociaal beroep’ en ‘Geknipt voor Viva’, klinken door de kapsalon. Haar collega’s zien er de lol wel van in.

Na een slokje van mijn cappuccino bespreek ik met de kapster de beslommeringen die het vak van blogger soms met zich meebrengt. Dames die over spelling kunnen vallen of zelfs over elkaar. Ze vraagt of dat niet moeilijk is. ‘Het is wel even wennen’, antwoord ik en veeg mijn ‘melkschuimsnor’ af.

Magic!
Bij het afrekenen vraag ik maar even naar het zoete geurtje, voordat het de hele avond door mijn hoofd spookt. ‘Bruno Banani’, antwoord ze een beetje aarzelend. ‘Magic!’, voeg ik er aan toe. ‘Even zeker weten voor mijn blog’, zeg ik tegen de blauwe ogen, terwijl ik mijn pincode intoets. ‘Ga je echt over mij schrijven? Oeeehh, ik krijg het er warm van!’, zegt ze met een ‘stempotloodrood’ gezicht nu. ‘Uhuh’, knik ik bevestigend.

Waarvan akte

CC foto: James Whatley

Thuis
Sinds het einde van mijn vorige baan in mei vorig jaar (kreeg gelukkig nog wel anderhalve maand opzegtermijn doorbetaald, dus officieel juli) zit ik thuis. Nou ja, niet elke dag natuurlijk. Ik heb mijn oude bijbaan als bedrijfsuitjes-acteur weer opgepakt, ben een muziekblog begonnen en ga naar zoveel mogelijk congressen en netwerkborrels als mijn budget maar toestaat. Ook solliciteer ik in opdracht van het UWV drie keer per week op veel verschillende banen. Zocht ik het eerst nog in de te verwachten hoek (in het verlengde van mijn vorige baan), inmiddels heb ik gesprekken gehad voor Havo/MBO-banen en horeca-werk. En dat terwijl ik twee universitaire studies heb afgerond.

Wachten wordt hopen
Na elk gesprek is het wachten op het verlossende telefoontje. Als het gesprek matig ging was het wachten niet erg, maar als ik enthousiast over een baan en werkgever was geworden werd het wachten ineens een stressvolle periode. Wachten wordt hopen, en hopen geeft meteen een kans op teleurstelling. Om de wachttijd door te komen schrijf ik stukken, luister ik nieuwe muziek, speel ik eens op de playstation of maak ik websites. Toch kan ik niet overal mijn aandacht helemaal bij houden.

Vertellen
Regelmatig komen bedrijven hun afspraken niet na en bellen ze niet op het moment dat ze beloofd hadden. Meestal is dat al een slecht teken. En als je dan verlost wordt van het wachten door het telefoontje verdwijnt de stress. Helaas is het tot nu toe ook vaak een teleurstellende mededeling geweest. Jammer als je net enthousiast over de baan hebt verteld bij je vrienden en familie. Inmiddels kijk ik dus wel uit voor ik over een baan vertel die ik graag wil hebben. Zo’n baan als waarvoor ik afgelopen maandag op gesprek was.

CC foto: Josep Mª Rosell

Marleen voorspelde het al als trend van 2010: infobesitas. Met name jongeren hebben last van slaaptekort, vermoeidheid en concentratieproblemen. En dat vanwege de angst om iets te missen en er niet bij te horen.

Semi-nieuws
De gemeenteraadsverkiezingen zullen vandaag waarschijnlijk het nieuws beheersen. Partij X stijgt in de peilingen, partij Y verliest, partij X wint weer iets, partij Z blijft gelijk. En zo kabbelt het nog een tijdje door. Een slimme verslaggever houdt een moment waarop niets gebeurt interessant door de indruk te wekken dat het elk moment raak kan zijn. Ik blijf dan gekluisterd aan de buis alsof ik een schaatswedstrijd zit te kijken waarvan ik elke slag wil zien, maar wat krijg ik in die tijd voor informatie?

Uitslag
Vandaag lijkt me een mooie dag om mijn infobesitasgevoeligheid te testen. Als dit stukje online verschijnt heb ik mijn stem al uitgebracht op weg naar mijn werk. Dat is het enige moment vandaag waarop ik invloed heb op de peilingen. Mijn democratische eitje is dan gelegd. Ik vind het belangrijk dat wij als Nederlanders gebruik maken van ons stemrecht en ik ben dan ook benieuwd naar de uitslag. Wie stemt er wat en waarom?
Die uitslag wordt ook wel bekend als ik niet de hele dag mee zit te F5-en.

Rust
Behalve voor werkdoeleinden (en daar valt de viva.nl dan voor 15 minuten lunchpauze ook even onder) zal de browser vandaag gesloten blijven en de TV en radio uit. De sociale media krijgen van mij ook een dagje rust en de telefoon gaat op de ‘stil-stand’.
Dan schuift vanaf morgen viva.nl weer terug naar het kopje plezier en hoor ik er ook wat de rest betreft weer helemaal bij.

CC foto: Sister72

Onze dierenarts Shirley Hendriks is in 2008 uitgeroepen tot ‘Dierenheld 2008‘. Ze is by far de liefste dierenarts ter wereld. We hebben het echt getroffen met haar.

Gefrunnik
Toch heeft Struin het niet zo op Shirley. Ze zit meestal met haar handen aan plekjes waar het misschien wel zeer doet en dat gefrunnik vindt Struin maar niks. Hoe dol Struin ook is op koekjes, voor die van Shirley draait ze haar neus de andere kant op, al zijn het dezelfde koekjes die ze thuis zo lekker vindt.

Struin heeft al meerdere malen haar leven te danken gehad aan Shirley. Ze heeft daardoor wel een aantal traumatische ervaringen opgelopen, maar Struin is een dappere beagle.

Naar de dierenarts
Gelukkig hoeft Struin dit keer alleen maar een prikje. Op weg naar de dierenarts loop ik over een grasveldje waar Struin nog even kan snuffelen. Het enige dat Struin ruikt, is onraad en ze maakt meteen rechtsomkeert. Een beagle van zeventien kilo lijkt wel een blok beton wanneer die haar pootjes in de grond verankert. Trekken heeft geen zin dus ik ga op mijn hurken zitten en overtuig Struin ervan dat het dit keer heus wel mee zal vallen. Uiteindelijk weet Struin dat ik het beste met haar voor heb en geeft ze toe, zonder commentaar.

Tijdens het spreekuur is het altijd razend druk. Twee uur wachten is hier volstrekt normaal. Shirley maakt tijd voor iedere ‘patient’. Struin heeft meestal een afspraak buiten het spreekuur om. Ze hoeft dan niet zo lang te wachten op die voor haar toch al niet zo leuke plek.

Lars en Barrel
Er zit een jongetje – Lars – van een jaar of zes in de wachtkamer met zijn hondje ‘Barrel’. Barrel is een ‘Ashtray Terriër‘ van bijna een jaar, vertelt de mama van Lars. ‘Wat heeft jouw hond dan?’, vraagt Lars met een vingertje in zijn mond. ‘Ze krijgt een spuitje’, antwoord ik. Verschrikt kijken de twee oogjes richting mama. ‘Zo’n spuitje dat hij niet meer wakker wordt?’ Mama kijkt wat ongemakkelijk en ik begrijp direct waarom. Ik leg hem uit dat Struin een prikje krijgt zodat ze juist niet ziek wordt. ‘Er is niks aan de hand, hoor!’ Ik geef de jongen een aai over zijn bol. Lars vertelt mij dat Barrel een zeer pootje heeft. Ik zeg hem dat Barrel hier in goede handen is en dat het vast allemaal in orde komt.

De deur van de spreekkamer gaat open en Shirley roept ons naar binnen. Struin geeft geen ‘kick’ bij het prikje. Ze gunt Shirley echter geen blik waardig. Ach, Struin vertoont soms wat ondankbaar gedrag.

Weer naar buiten
Wanneer we weer buiten staan, schudt Struin eens even flink de stress van haar af. Nu krijg ik alsnog het commentaar om mijn oren dat ze binnen heeft verbeten. Het is een geluid zoals alleen beagles dat kunnen produceren.

Al kwispelend loopt Struin nu over hetzelfde grasveldje als net. Ze snuffelt er lustig op los. Van de geur van onraad is kennelijk geen spoor meer te bekennen.

Foto: privébezit

Het is zaterdagavond, mijn vriendin en ik zijn met vrienden uit eten bij een Italiaans restaurant in de buurt. André (A) veegt zijn mond af, schuift zijn stoel naar achteren en staat op.

A: Even naar het toilet. Martin, moet jij ook?
M: Ja, ik loop met je mee.

Toilet
M: Heb je dat kapsel van die blonde serveerster net gezien? Ik dacht dat ik niet meer bijkwam.
M: *proest*
A: En dan die hoge hakken, als je daar niet op kunt lopen, trek ze dan gewoon niet aan.
M: Hé, is dit nu die nieuwe broek waar je me laatst over vertelde?
A: Ja, die heb ik vorige week gekocht toen ik in de stad was met Willem, was lachen joh! ‘k Heb van hem ook nog deze boxer gekregen.
M: Staat je goed!
A: Ja, vind je? Heb ik geen dikke kont in deze broek?
M: Nee, jij hebt geweldige billen, moet je die van mij eens zien!
M: *draait zijn achterwerk naar de spiegel*
A: Nou, dat valt toch best mee. Die van mij zijn dikker.
M: Je moet die broek ook niet zo hoog optrekken, joh. Doe die riem eens af.
M: *helpt André met zijn riem en trekt zijn broek wat omlaag*
M: Kijk, als je hem iets lager op je heupen draagt, staat hij leuker, stuk vlotter zo.
M: Zie je? Zo heb ik dat ook.
A: *bekijkt mijn billen-in-broek nog eens goed*
A: Dat zit ook nog lekkerder, niet zo strak.

Buikpijn
A: Ik heb je laatst toch verteld over die buikpijn?
M: Klopt, ben je daar al eens mee naar de huisarts geweest?
A: Nee, ik durf niet zo goed. Straks is er meer aan de hand.
M: Wil je anders dat ik met je meega?
A: Oh, wat lief van je. Zou je dat echt willen doen?
M: Tuurlijk ga ik met je mee man!
A: *krijgt het even te pakken*
M: *grist een stuk papier uit de automaat en geeft dit aan André*
A: Dankje kerel, het gaat alweer.

Daar zijn we vrienden voor
M: Vind jij het trouwens niet raar dat Inge ‘s avonds laat nog zo lang op internet zit terwijl jij op bed ligt?
A: Nee joh, dat doen we altijd al, zij hoeft er ook niet zo vroeg uit, hè?. Hoezo, denk jij dat er iets aan de hand is dan?
M: Nou ja, ik weet niet, maar mijn vriendin doet dat niet. Wij gaan meestal samen naar bed.
A: Hmmm, ik zal er eens op letten.
M: Niet zeggen dat je het van mij hebt, hoor!
A: Vanzelfsprekend, dit blijft tussen ons. Je kent me toch?
A: Kun je zien dat ik gehuild heb?
A: *checkt nog een keer in de spiegel*
M: Niks meer te zien, zullen we maar weer richting de dames gaan?

Terug aan tafel
Mijn vriendin ratelt: ‘Waar bleven jullie nou zo lang, het toetje staat er al een kwartier en de oppas van André en Inge kan niet zo lang blijven vanavond, dat weet je toch?’

Oh jee, gezeik.

CC foto: David Woo

De regels
Ultimate combineert onderdelen uit rugby, basketbal, korfbal en american football. Het veld is ongeveer de lengte van een voetbalveld, en de helft van de breedte. Er zijn twee end-zones, waar de frisbee (‘de schijf’ voor intimi) door iemand van jouw team gevangen moet worden. Als tijdens het gooien de frisbee de grond raakt, is hij voor de tegenstander. Daarnaast is het zo dat de speler die de frisbee vast heeft niet mag lopen, maar weer wel mag pivoten. Ook is er een verdediger die telt tot tien, en als er dan nog niet gegooid is, is de frisbee voor hem. Er wordt vaak gemengd gespeeld en er is geen scheidsrechter. Dit omdat de spelers volwassen genoeg zijn om te beslissen of ze wel of geen fout hebben gemaakt.

Spirit
Zelf heb ik twee jaar actief gespeeld. Als een dolle achter een plastic schijf aanhollen is leuker dan je denkt. De sfeer onderling is erg goed. Naast het winnen van een toernooi kun je ook de ‘spirit’ prijs winnen. Deze prijs is voor het team die volgens de andere teams het positiefste en leukste is. Mijn studententeam ging meestal voor die prijs. Zo hebben we in gekleurde fluoriscerende leggings gespeeld, als mannen onze snorren laten staan en zelfs een keer 3d twister gespeeld met de tegenstander. De lol was belangrijker dan het winnen.

Sektarisch
Als buitenstaander kan het spel soms wel vreemd overkomen, dat geef ik toe. Een stel volwassen kerels en vrouwen die achter een vliegend stuk plastic aanrennen, dat is gewoon vreemd. Maar aan de andere kant, we kijken ook met miljoenen tegelijk naar 22 mannen die tegen een leren bal schoppen. Ultimate wordt zelfs een beetje sektarisch als een wedstrijd is afgelopen. Het is dan gebruikelijk om in een kring (met de spelers van de teams om-en-om) te gaan staan, en elkaar complimentjes uit te delen. Degene die het laatste punt heeft gemaakt neemt het woord en begint: ‘Jullie waren echt goed, het was zo spannend’. Waarna de leider van de verliezer het woord overneemt en nog een paar statements maakt over het eerlijke spel en dat de winnaar vast het toernooi gaat winnen. Vervolgens wordt er nog een spelletje gespeeld en gaan de groepen uit elkaar. Dat zie ik ze bij voetbal nog niet doen.

Nederlands Team
De Ultimate-wereld is wel een kleine wereld. Na 1 seizoen spelen stond mijn team al in de landelijke middenmoot en met een jaar of 3 flink fanatiek trainen kan je zo in het Nederlands Team komen. Als je een flinke zak geld hebt trouwens ook, wat alleen degenen die het ervoor over hebben om een vliegticket naar kampioenschappen te kopen doen mee. Ook door vrienden te worden met de beste spelers in het land kan je ver komen. Maar waar is dat niet het geval?

The Greatest
Tot slot: mocht je geïnteresseerd zijn, dan kun je vooral in de grotere studentensteden vast een team vinden waar je mee kan trainen. Gezien de open en positieve sfeer kun je in vrijwel elk team zonder moeite meedoen, hoe goed of slecht je ook bent. De verschillende manier om te gooien heb je zo onder de knie en ook tactieken worden je in no-time bijgeleerd. Ga je iets verder dan leer je een lay-out (een duik om nog in een laatste inspanning een schijf te vangen), en als je geluk hebt zie je ook nog een keer ‘The Greatest’. Daarbij springt een speler in de lucht om -terwijl hij in de lucht is- de schijf te vangen en weer door te gooien voor hij landt. En dat is moeilijker dan het lijkt.

CC foto: Johnny Ashburn

Academy awards
Op 2 maart sluiten de Academy stembussen. Leden van de Academy hebben tot dan om te stemmen op alle genomineerden. Vakbroeders stemmen op vakbroeders, ons kent ons. Je houdt van Hollywood of niet. Al die glitter en glamour zijn wij hollanders misschien te nuchter voor. Ik vind het met alle poeha wel leuk. Gewoon voor even instappen in de zeepbel en meeliften op de rode loper.

Verhipping
De categorie ‘Beste picture’ is uitgebreid naar 10 nominaties. En er is het voornemen om de uitreikingen wat korter te houden. De Academy wil af van het oubollige imago dus de uitreikingen moeten hipper en breder. Vorig jaar was het Hugh Jackman die het niet onverdienstelijk aan elkaar breide. Het was een wat minder stijve ceremonie. Dit jaar zijn er twee presentatoren: Steve Martin en Alec Baldwin. Twee oude rotten in het vak. Hoe die precies bij gaan dragen aan de verjonging weet ik niet. Ik vermoed dat er een twittersketch tussen deze twee mastodonten aan gaat komen.
Mocht dat niet leuk genoeg voor je zijn dan kan je in ieder geval je eigen oscarfeestje bouwen met de Oscar partykit.

Wansmaak
Dit jaar worden voor de 30e keer de Razzies uitgereikt. De Razzies worden 24 uur voor de Academy awards uitgereikt. De schaduwzijde van Hollywood even in de spotlights. De ideale tegenhanger van de gepolijste gouden beeldjes die de dag erna worden uitgedeeld. Academypresentator Steve Martin is dit jaar voor een Razzie genomineerd voor zijn rol in Pink Panther 2. Ik ben benieuwd of daar nog melding van gemaakt zal gaan worden tijdens de Oscarceremonie.

Voorspellen
Het afgelopen jaar heb ik niet veel films kunnen zien, dus het voorspellen in de jaarlijkse oscarpoule gaat lastig worden. Zeker nu de categorie beste film is uitgebreid naar 10 is de kans dat ik mis gok nog groter. Eerst maar een oude film als inspiratie op deze druilerige zondag. De zitzak ligt klaar en de cola en chips draven op als trouwe medeplichtigen. Nu alleen nog kiezen uit Gremlins, Indiana Jones, The Goonies en Spinal Tap.
Nadenken over mijn Oscarvoorspellingen kan per slot van rekening nog een week. De uitreiking van de Razzies is op 6 maart, de Academy awards zullen in de nacht van zondag 7 maart worden gehouden.

CC foto: tom.arthur

Voor de mensen die net als ik ver verwijderd zijn van een perfecte chachacha, quickstep of foxtrot zou je denken dat dit een groot probleem is. Sinds het uitzenden van dansspektakels als ‘So you think you can dance’ is mijn vertrouwen in mijn danskwaliteit er geen millimeter op achteruit gegaan. Hoe dat kan? Daar kom ik zo op.

Onhandig
Als het mij al lukte om mijn benen in beweging te krijgen dan hingen mijn armen er maar slapjes bij. Waar moet je heen met die dingen? Een hopsende worst op de dansvloer is niet wat je wil. Snacks horen op de bar, niet op de dansvloer. Lekkere hapjes daarentegen…

Tweehandig
Geen paniek, er is een simpele oplossing voor ons probleem. Zonder dat je het beseft heb je deze dancemove al geoefend. Vlak voor je de deur uit loopt om colleges te gaan volgen, te werken of te stappen.
Jong, oud, man, vrouw, de handdoekdans is stereotiep-onzijdig. Het voelt een beetje als goochelaars ontmaskerd, maar dit geheim is te goed om niet te delen.

Kleine wasjes
De laatste shampoo is uit je haar, de oksels zijn weer fris en het dansen kan beginnen. Je pakt je handdoek en slaat hem achter je rug ter hoogte van je heupen om je heen. Zak een beetje door je knietjes, en druk je billen goed in de handdoek, want ze moeten wel goed glimmen! Nu beweeg je je kont naar links en je handdoek naar rechts. Herhaal deze move enkele malen in beide richtingen op de maat van de muziek.
Kijk die handen, kijk die heupen! Dankzij je handdoek weten je handen precies waar ze moeten zijn. Iedereen kan zich afdrogen. En op de dansvloer ziet niemand dat je stiekem dat stukje tussen je schouderbladen overslaat.

Varieeeeee
Naarmate je vertrouwen in de handdoekdans toeneemt groeit je handdoek. De starters beginnen met een mini-handdoekje, gevorderde handdoekers kunnen met hun strandlaken de dansmagneet uithangen op de dansvloer.
Er zijn variaties te bedenken met washandjes, met twee handen naast je hoofd je haar drogen of elkaar afdrogen (wel diagonaal kruisen anders komen jullie handdoeken in de knoop).

Handdoekclub
Zoals mijn schrijfheld zei: “zorg altijd dat je een handdoek bij je hebt” (al is het maar in gedachten).
En het mooie is dat je elke dag kan oefenen. Gaat dit weekend heen en verspreid de handdoekdans onder het volk!

Laat me hieronder weten welke variant jij bedacht hebt dit weekend.
Handdoekfoto’s als reactie op dit blog zijn uiteraard ook van harte welkom.

CC foto: JaBB

Snooze
Ik ben nog he-le-maal niet klaar voor het begin van de dag. Om drie uur was ik zelfs wakkerder dan nu. Nog tien minuten en dan klinken er harpgeluiden uit mijn iPhone. Toch hoef ik er pas tegen acht uur uit. Waarom ik mijn wekker dan niet gewoon op acht uur zet? Het antwoord daarop is simpel en eenvoudig: Snooze en ik zijn dikke vriendjes.

De uitvinder van Snooze verdient wat mij betreft de hoogste onderscheiding die er is. Hemels, de wekker gaat, je drukt op een knop en tien minuten later denkt hij weer aan je en daarna nog een keer en nog eens. Zou het niet mooi zijn als je mensen ook zou kunnen snoozen? Even tien minuten geen gezeur over koekjes, voetbal of ‘Mam, waarom is de wereld rond?’

Vijanden
Mijn vriendin denkt héél anders over Snooze. Zij en Snooze zijn regelrechte vijanden van elkaar. Ik heb al een paar keer kunnen voorkomen dat Snooze tegen de slaapkamermuur belandde. Tijdens mijn Snoozeperiode (tussen zeven en acht uur) vraagt ze of dat kutding niet uit kan. Helaas voor haar is mijn iPhone niet gevoelig voor ‘voicecontrol’. En ik? Ik krijg er niks van mee. Ik bevind me tijdens de Snoozeperiode in een soort comateuze toestand.

Blindelings weet mijn rechtervinger het tien-minuten-uit-knopje te vinden op mijn iPhone. Mijn arm, hand en vinger doen dat op een heel subtiele manier, waardoor de rest van mijn lichaam rustig kan blijven slapen. Tegen de klok van acht ben ik uitgesnoozed en stap ik uit bed, bijna net zo fris als rond een uur of drie.

Clocky?
Mocht Snooze ooit uit de tijd komen, dan vrees ik dat mijn vriendin al een waardige opvolger voor hem op het oog heeft. Iemand die mij wèl direct uit bed krijgt, zijn naam is ‘Clocky’. Voor wie Clocky nog niet kent, kan Clocky hier in aktie zien. Clocky zal de plek van Snooze nooit in kunnen nemen, maar toch verwacht ik dat ik ook met Clocky vriendjes kan worden. Al denk ik wel dat hij dan tijdelijk zijn wielen zal moeten missen, minstens tien minuten.

CC foto: Alan Cleaver

Gewoonte
Waar een roker zijn nicotinebehoefte bevredigt kan ik me geen beloningskick voorstellen die met rommelmaken verbonden is. Waarom is stoppen dan zo’n probleem? De kick die je krijgt bij de aanblik van een schoon, opgeruimd huis is wel een lekkere, maar om daar speciaal rommel voor te gaan maken…

Geheelonthouder of afbouwer?
Er zijn ex-rokers die nooit die ene laatste sigaret gerookt hebben. Gewoon gestopt, omdat ze dat nu eenmaal wilden en konden. Ik heb mezelf al zoveel jaar getraind in het verzamelen van spullen en het laten slingeren ervan dat het wat langer zal duren voor ik die training teniet heb gedaan. Het kan wel, daar ben ik zeker van.
Voorlopig houd ik de doelen laag en de beloningen hoog. Een kwartiertje mariokart op de supernintendo in ruil voor een afwas, een glas cola in ruil voor een geschrobde plee.

Vast ritueel
Sinds mijn kennismakingsblog is er veel veranderd. Naast het schrijven van 3 blogs per week zijn er nog meer leuke dingen op de agenda gefrommeld die al behoorlijk vol was. Je zou denken dat opruimen een van de eerste dingen is die van de toedoelist afkukelt. Niets is minder waar. Een tip die voor mij goed werkt is die van de landingsbaan. Ik heb een plek ingericht waar ik bij thuiskomst al dingen klaar kan leggen voor de volgende dag. Mijn telefoon gaat daar ook op de lader om direct al te onthaasten.
In een minuut of twintig wervel ik langs de plekken in huis waar ik het meest kom. Zijn die plekken schoon en rommelvrij, dan verleg ik de aandacht naar een andere kamer. De laatste tien minuten voor het koken gebruik ik voor het volproppen en aanzetten van de wasmachine. Met 30 minuten per dag heb ik de boel aardig op orde. Het zorgt er in ieder geval voor dat de schuif-maar-door-naar-vrij-dag aan leukere dingen besteed kan worden dan de was.

Gebruiken, verdelen of weggooien
Na de laatste mega-afwas heb ik de helft van mijn servies in een doos op zolder gezet. Ik was nu vaker, maar wel minder af! De 70 balpennen waren in een mum van tijd verspreid door het bedrijf en die tweede en derde kookwekker die ik in de kast had staan heb ik meegenomen naar de kringloopwinkel en zonder dat zij het weten aan hun voorraad toegevoegd.

Voorjaar
Mijn kledingkast kan ook wel een opfrisactie gebruiken. Vorige week donderdag heb ik opgezocht waar voor mij het dichtstbijzijnde inzamelpunt is voor kleding. Op tien minuten fietsafstand is er een Leger des Heils waar ik met mijn oude kleding terecht kan. De volgende dag lag er een concurrerende plastic zak op de deurmat die het mij nog makkelijker maakt. Morgen staat de zak volgestouwd met oude kleding aan de stoeprand om opgehaald te worden. Eenvoud siert de opruimende mens.

Ik ben erg benieuwd naar jullie schoonmaak- en opruimtips.

CC foto: Chris.Corwin

Een stukje voorgeschiedenis
Oom Istvan is vijftien jaar geleden van Vojvodina naar Drenthe gekomen. Hij is blij met elk bezoek, of het nu van familie is of van de pedicure. Ik denk dat hij zelfs een deurwaarder warm welkom zou heten. Nog nooit in zijn 59-jarige leven heeft hij als patiënt een ziekenhuis van binnen gezien; hij is niet zo van de witjassen. Afgelopen jaren heeft hij last gekregen van zijn rechtervoet. Hij werkt bij de gemeente in de plantsoenendienst. Dat is zijn lust en zijn leven. Hij kan genieten van het kleinste straaltje zon of een bloempje dat net haar kopje boven de grond uitsteekt.

Op een dag moet hij er toch aan geloven en brengt met zijn pijnlijke voet een bezoek aan de dokter. Deze diagnosticeert hielspoor. Wanneer hij op therapiebasis weer aan het werk gaat, krijgt hij speciale zooltjes aangemeten. Een pedicure behandelt zijn voeten iedere zes weken. Als de pijn aanhoudt, belt ze de huisarts. Ze vermoedt problemen met zijn bloedvaten. De huisarts is echter van mening dat meneer kerngezond is.

Amputatie?
Ik verkeer in de veronderstelling dat het allemaal wel mee zal vallen. Hij is in Nederland immers in goede handen? Ik stel mijn vriendin dus een beetje gerust en zeg dat ze er maar niet vanuit moet gaan dat zijn voet eraf moet.

Regelmatig heb ik telefonisch contact met mijn vriendin die mee is naar het ziekenhuis. Zijn voet is al ruim een week aan het afsterven en moet acuut geamputeerd worden om erger te voorkomen. Ik schrik natuurlijk, dit heb ik niet verwacht. Optimist als ik ben, zeg ik dat het goed is dat hij zijn knie kan behouden, de tranen van mijn vriendin zijn er niet minder om.

De operatie verloopt goed. Toch is het schrikken natuurlijk wanneer je de lakens optilt en moet zien dat je voet voltooid verleden tijd is. ‘Oh my God’, klinken de woorden uit zijn mond. Na een dag krijgt oom Istvan koorts. Je zult maar net de pech hebben dat er op de chirurgische afdeling geen plek genoeg is. Daar zijn ze namelijk zeer alert op zulke koortsverschijnselen. Op de verpleegafdeling wordt de chirurg erbij gehaald wanneer hij echt doodziek blijkt te zijn.

‘Witjas’ onderzoekt hem en stelt vast dat zijn been aan het afsterven is. Er moet onmiddellijk verder worden geamputeerd, nu tot boven zijn knie. ‘De operatie is voorspoedig verlopen’, meldt de chirurg direct na de operatie aan mijn vriendin, maar nog geen kwartier later krijgt oom Istvan moeite met ademhalen. Hij wordt snel overgebracht naar de intensive care en belandt daar aan de beademing. Ze houden hem zeker een dag in slaap. De vaatchirurg vertelt  ‘s avonds dat we ons op het ergste moeten voorbereiden.

Paniek
Wanneer hij uit zichzelf wakker wordt, slaat de paniek toe. Zo zit je thuis en zo word je wakker met allemaal slangetjes om je heen, ik kan het me best voorstellen. Na toediening van kalmeringsmiddelen valt hij weer in slaap. Dagenlange koorts van rond de 40°C doen de doktoren vermoeden dat er meer aan de hand moet zijn. Ze onderzoeken zijn buik en longen.

Een dag later belt mijn vriendin mij op mijn werk in Utrecht. Door de tranen heen hoor ik dat er longkanker is geconstateerd met uitzaaiingen naar de bijnieren. De crisis is compleet, ik vertrek linea recta richting het thuisfront. Als ik twee uur later in het ziekenhuis ben, is de beademing er gelukkig af. Oom Istvan is zichtbaar blij dat die slangen nu weg zijn. Hij begrijpt heel goed wat er aan de hand is en toch geniet hij van alle aandacht die hij krijgt van de weinige familie die hij heeft. Wanneer mijn vriendin haar tranen de vrije loop laat, heeft ook oom Istvan het even moeilijk.

Na een dag krijgt hij het toch weer benauwd. Zijn stembanden zijn opgezet door het inbrengen van de slangen. Opnieuw belandt hij aan de beademing en krijgt hij slaapmedicatie.

Hoe nu verder?
Op dit moment ligt oom Istvan nog steeds te slapen. Waren we ruim twee weken geleden nog opgelucht dat alleen zijn onderbeen eraf moest, nu zijn we blij dat hij nog leeft. Op zulke momenten word je met de neus op de feiten gedrukt dat je blij mag zijn met een gezond lichaam.

CC foto: Adrian Clark

Gabber-biljartbal
Ik heb mijn haar vanaf mijn 18e al kort gehouden, stekels en soms een kleine hanekam, want David Beckham deed dat tenslotte ook. Helaas begon het bovenop in het midden steeds dunner te worden, tot je op mijn 24e er doorheen kon kijken en mijn hoofdhuid kon zien. Tijd voor maatregelen! Een tondeuse werd aangeschaft en alles ging eraf. Met een mesje scheren ging me te ver, want dan zou het echt zo’n glimmende gabber-biljartbal worden. En als ik ergens niet mee geassocieerd mee wil worden, dan is dat het wel.

Kennedy
Inmiddels scheer ik het elke twee weken en laat ik ook regelmatig mijn baard staan om er toch nog wat van te maken. De meeste van mijn vrienden kennen me eigenlijk niet meer met haar en dat is maar goed ook. Als ik het nu zou laten staan, dan zou ik er als Ajacied Kennedy Bakircioglü uitzien. Een vol bos rondom maar in het midden een open veldje waar veel licht op kan vallen.

Koop een tondeuse
Mijn advies aan kalende mannen zoals Kennedy die er niet aan toe willen geven: koop een tondeuse. Dat is echt voor iedereen het beste. Net als met brillen denk je dat het je niet zal staan, maar uiteindelijk pakt het altijd prima uit en vergeten mensen hoe de situatie ervoor was. En valt het tegen, dan laat je het toch weer groeien?

foto: Privébezit

Skydiven
Naast de test-en promotieuitjes gaan we als team ook wel eens een gezellig dagje uit. Zo zijn we afgelopen vrijdag naar Indoor Skydive Roosendaal geweest. Tijdens een testuitje heb ik daar al eens mijn eerste vlucht gemaakt, dus ik heb een kleine voorsprong op mijn drie collega’s. Mijn twee vrouwelijke collega’s vinden het toch een beetje eng allemaal. Ik stel ze gerust en leg uit dat hier nog niet zo heel vaak doden bij zijn gevallen.

Instructies
Wanneer iedereen in een vliegoverall is gehesen, krijgen we van een ‘luchtmarshall’ instructies. Dat gebeurt in een soort bioscoopruimte met vliegtuigstoelen om ons alvast in hogere sferen te brengen. In de windtunnel wordt enkel nog met handgebaren gecommuniceerd, vanwege het lawaai. De marshall legt het allemaal haarfijn uit. ‘Gewoon blijven ademhalen en ontspannen’, zegt hij. Als alles duidelijk is, gaan de oordopjes in, vliegbril en helm op en betreden we de windtunnel.

De adrenaline giert door je lijf wanneer de wind met 275 km/h langs je lichaam raast. Deze orkaansnelheid zorgt ervoor dat je blijft zweven op de lucht. De kleinste armbeweging wordt afgestraft met een botsing tegen de wand. Ik volg de instructies en haal gewoon adem, maar de adrenaline zorgt ervoor dat de ontspanning toch een etage lager is blijven liggen. Het is echt supergaaf om te doen!

Mijn ‘flight’

What’s next?
In april staat er een weekendje ‘Bourgondisch Ardennen’ op de agenda. De nadruk ligt voornamelijk op het bourgondische. Een karakteristiek biertje proeven bij de lokale bierbrouwerij, overnachten in een echt kasteel, lekker eten, maar ook activiteiten zoals mountainbiken, rotsklimmen en abseilen ontbreken niet. De veiligheid staat uiteraard voorop.

Stel je voor dat ik dáár uit de lucht kom vallen.

CC foto: Kevin King

Gebruiken of wegwerken
Grote veranderingen beginnen klein. Om mijn jarenlange verzameltraining teniet te doen begin ik met kleine projecten om langzaam mijn huis minder rommelig te krijgen. Dat gaat het snelst door spullen te verhuizen. Niet naar de prullenbak. Afvalbergen zijn er al genoeg.

Adoptiepen
Tijdens de eerste ronde door mijn huis ben ik zo rond de 70 balpennen tegengekomen. Allemaal in de loop der jaren ergens opgepikt. Ik vermoed dat de meeste pennen ooit in mijn tas terecht zijn gekomen op het werk. Deze adoptiekindjes zullen meer liefde ontvangen als ik ze weer inzet in de is-dat-mijn-pen-of-jouw-pen roulette.

IDMPOJP roulette
Je staat aan het bureau van je collega om even snel iets te vragen. Het antwoord is te lang om te onthouden. Zeker met de koffieautomaat als obstakel op de terugweg naar je bureau. Je komt vast weer een gezellige collega tegen die het antwoord op je probleem uit je hoofd praat. Opschrijven dus. Had je nu je pen maar meegenomen. “Even je pen vasthouden hoor” en voor je collega kans heeft om te antwoorden heb je de pen al van zijn bureau gegrist en sta je op je handpalm te krabbelen.

Terug naar de ba(a)sis
“Bedankt voor je hulp”, zeg je terwijl je omdraait en weer richting je werkplek hobbelt. Pas als je op je bureaustoel zit besef je dat je je collega vrij gemakkelijk een pen afhandig hebt gemaakt.
Tijd om die rollen om te draaien. De pennen gaan maandag mee in mijn tas en zullen op identieke wijze bij mensen op hun bureau terecht komen. “Nee hoor, die pen is van jou.”

Collega’s blij, ik blij, pennen blij.

CC foto: © Foto: Privébezit

Hurtful
Erik is een talent, zoveel kan gezegd worden. Hoewel hij gesloten oogt, spreken zijn nummers voor zich. Zijn ‘Hurtful’ lijkt over een liefdesrelatie te gaan, maar niets is minder waar. Het is een manier om sorry te zeggen tegen zijn vrienden uit het dorp waar hij opgroeide. Hij heeft hard aan zijn carrière gewerkt en daardoor soms zijn roots uit het oog verloren. Een beetje zoals Groeten Uit Maaiveld van Acda en de Munnik, maar dan vanuit de artiest gezien.

Pieces
Zijn hele debuutalbum Pieces staat vol met goed geschreven en nog beter geproduceerde nummers, zoals het meeslepende ‘Wanna Be Loved’ en het mooie akoestische ‘All That I Wanted Is You’. Let op mijn woorden, van deze jongen gaan we nog veel horen.

CC foto: Carl Jansson

36 dagen
Ik ben ook nogal obsessief-compulsief wat betreft mijn muziekcollectie. Al mijn CD’s heb ik op mijn computer gezet en ik download tegenwoordig meer dan dat ik nog iets in een platenzaak haal. Gevolg van die obsessie is dat ik in de loop der jaren een collectie heb opgebouwd die inmiddels voor ruim 36 dagen non-stop muziek omvat. Een heel gedoe om dat allemaal te beheren.

Mijn Systeem
Zelf hou ik vast aan het patroon van Alle Woorden Met Een Hoofdletter als het om artiesten, titels of albums gaat. Daarnaast ga ik bijna maandelijks door de hele lijst om dubbele nummers te verwijderen. Probleem daarbij zijn de live-versies. Is dat nou een dubbele of een apart nummer? En wat als er nou meerdere live-versies bestaan? Sorteer ik ze dan op plaats waar het is opgenomen, of op datum? Ook met duetten en andere samenwerkingen raakt mijn systeem in de knoop en kan ik maar niet de juiste manier vinden.

Heeft er iemand een systeem dat wèl werkt?

CC foto: Camilo Rueda López

Met haar duim drukt ze het oplichtende groene knopje in en met één vloeiende beweging brengt ze het apparaat naar haar oor. ‘Hallo, met mij’, klinkt het vriendelijk, bijna zingend. Er is duidelijk een bekende aan de andere kant van de lijn. Nu weet die ander natuurlijk wel wie hij of zij belt, maar dan nog vind ik het leuker om gewoon met je eigen naam te antwoorden, die heb je immers niet voor niets gekregen.

Frustraties
De hele coupé kan meegenieten van het gesprek. Maar ach, we zitten hier niet in een stiltecoupé. Of je nu met iemand tegenover je praat of met je vriendje thuis, dat maakt voor mij weinig verschil. Uit de neus-in-boek schuin tegenover mij komen nu heftig snuivende geluiden. Is het boek zo spannend of zit meneer zijn frustraties te verbijten? Hij kán natuurlijk gewoon vragen of het iets zachter kan of een andere plek opzoeken.

Wanneer de ‘telefoonterreur’ is beëindigd, raak ik met het meisje aan de praat. Ze studeert psychologie en is op zoek naar een baan. Het gesprek gaat van aardbeien naar stereotypen, voer voor een psychologe in spé. Ik leg haar een (stereo)typisch raadsel voor waar ze met beide bruine ogen intuint. Dat is dan weer voer voor een treincolumnist.

Overstap
Als het lawaai van de over de IJsselbrug denderende trein ons gesprek overstemt, pak ik ondertussen een kaartje uit mijn tas. Dan kan ze mijn verhalen nog eens opsporen. Zij geeft mij haar kaartje waarop enkele Chinese tekens staan afgebeeld. Mei Ling heet ze. In Zwolle zullen onze wegen zich scheiden. Zij heeft een overstap richting Groningen, ik richting Emmen. Bij het opstaan geef ik haar een hand en bedank haar voor het leuke gesprek. De woorden ‘succes met je studie’ staan op het punt mijn mond te verlaten, maar ik word onderbroken door weer diezelfde ringtone. Een zucht komt achter het boek vandaan. Zal het een zucht van verlichting zijn, nu we op het punt staan de trein te verlaten?

Ze neemt de telefoon op: ‘Hallo, met Mei.’

CC foto: Bas Bogers

Hulp zoeken
Eerst zocht ik contact met een psycholoog. Prima om mee te babbelen over familie, prive, het verleden en mezelf, maar echt verder kwam ik er niet mee. Ik had handvaten nodig waar ik iets mee kon. Volgende stap: een medium (op aanraden van mijn vriendin overigens). Een hele gezellige en directe vrouw, maar de sapkuur en bio-groenten die ze me voorschreef hielpen me ook niet. De laatste stap was het zoeken van een coach. Via Twitter kwam ik bij een vrouw uit Voorburg terecht met wie het meteen goed klikte.

Bij de coach
De eerste stap die ik moest doen was het ‘interessespel’. Ik moest uit een grote stapel 10 kaarten trekken waar ik blij van werd. Zo gezegd, zo gedaan. De tien kaarten lagen op tafel. Slechts één van de tien kaarten kwam voor in mijn vorige baan. Een erg duidelijk teken dat ik het over een andere boeg moest gooien. Inmiddels ben ik drie sessies verder en er vallen steeds meer stukken op zijn plek. Een coach, dat was precies wat ik nodig had.

CC foto: bionicteaching

Het begin
Vrijdagmiddag stond ik in de supermarkt met een opengeslagen knalroze Viva in mijn handen. Op pagina 30 een stuk tekst met mijn foto erbij. Nu moet ik nog bewijzen dat ik dat heb verdiend. Gelukkig ben ik niet de enige op de arenavloer op wie de ogen zijn gericht. Naast mij staan nog 4 mannen.

Zwaarden en papercuts
Vergeleken met de oude gladiatoren komen de webstrijders andere hobbels tegen op de weg naar het erepodium. Waar de gladiatoren zwaarden, speren en en leeuwen als carrièrebedreigers zagen maakt de webstrijdgladiator eerder kans op een muisarm, een falende harde schijf of een papercut. Writersblocks, tikfouten en tijdgebrek liggen in deze arena ook op de loer. Meeleven met ondergetekende gladiator kan, maar medelijden is overbodig. Ik kan datgene doen wat ik leuk vind. Het voelt alleen nog wel wat vreemd om dat met zoveel van jullie te delen.

Winnende punt
Zo nu en dan bekruipt mij het gevoel van een Idolskandidaat die naar de stip geschuifeld is en op het punt staat zijn eerste noten op de jury af te sturen. “Kan ik echt wel zingen?” Of in dit geval: boeiend schrijven. Het volgende moment voel ik me als de honkballer die in de laatste inning van de World Series het winnende punt binnenslaat. En dat terwijl de wedstrijd nog maar net is begonnen. Tussen die twee uitersten zal ik nog wel even heen en weer stuiteren.

Levensverwachting
Hoe het allemaal af gaat lopen zullen we zien over 4 weken. Uiteindelijk spreekt de Vox populi haar voorkeur uit en zal voor slechts één gladiator de duim niet omlaag gaan. Gelukkig is deze beslissing niet van invloed op de levensverwachting van de overige bloggers. Tot de verlossende ontknoping ga ik genieten van de stukjes van mijn medestrijders, jouw reacties en ook alle writersblocks, tikfouten en hobbels onderweg.

CC foto: Hans S

Bewust biologisch
Een bewust biologisch stuk vlees van net iets over de tachtig kilo en van onbespoten gedrag, dat ben ik. Mij krijg je met geen mogelijkheid in hokjes, ik scharrel liever lekker los in de wei. Nu heb ik het niet direct over het magerste stukje vlees, maar van afvallen wil ik niks weten. Deze blogwedstrijd is gelukkig geen afvalrace. Jullie lezeressen en lezers bepalen immers wie er wint. Nee, over afvallen zul je mij niet snel horen. Ik zet namelijk niet graag iets op de weegschaal.

Trein
Bijna dagelijks ben ik te vinden in de trein op het traject Coevorden-Utrecht. De verhalen die ik op het spoor kom, dienen als voer voor mijn treincolumns. Als rasoptimist belicht ik de dingen van een vrolijke kant. Ik wil de lezer graag een glimlach meegeven. ‘Pay It Forward‘ is daar een aardig voorbeeld van. Op perron ‘Twitter’ ben ik bekend onder de naam @treincolumn.

Wat kun je van mij verwachten?
Interactie! Een debat of discussie ga ik niet uit de weg. Met af en toe een vette knipoog geef ik mijn ongezouten mening over de wereld om ons heen. Ongezouten, dat past goed in deze tijd van schaarste. Als jij iets op-of aan te merken hebt dan lees ik dat graag in de reacties terug. Ik zal mijn best doen om daar zo spoedig mogelijk op te reageren.

Vreemde uitdrukking
Sommige mensen betitelen mij als taalkunstenaar, omdat ik graag speel met (spreek)woorden, gezegden en uitdrukkingen, zoals ‘vlees in de kuip’. Vreemde uitdrukking eigenlijk. Ik heb nog nooit vlees in een kuip gezien. Boter daarentegen wel – of nee – dat smeer je dan weer op je hoofd.

Taal, ik heb er geen woorden voor.

© Foto: Privébezit

Zal het zo ook bij mij gaan? Mijn baan bij Viva.nl is mijn eerste ‘echte’ baan, hiervoor had ik slechts bijbaantjes. Amper begonnen en nu al zijn we genomineerd voor een Dutch Bloggie (de Oscar van weblogland).

Twee jaar geleden won Viva.nl al eens de publieksprijs. Sanne was toen degene die het podium mocht beklimmen, nu lijkt het mij wel wat om dat dit jaar te mogen doen. Sanne is met zwangerschapsverlof en Sheila, ach die springt maar op m’n rug

Enfin; de speechschrijver in mij is geboren! Ik wil die prijs binnenhalen. Voor alle harde werkers hier op de redactie, onze geweldige bloggers en voor jullie lezers.

<theatrale toon><bold> En daarom aan jullie de vraag: stem alsjeblieft! </bold></theatrale toon>

Benieuwd of wij daadwerkelijk in de prijzen vallen, de uitslag wordt tussen 21 november en 4 december bekend gemaakt. Bij deze beloof ik jullie een vlog van mijn vreugdetranen (mits die er zijn natuurlijk, anders gaat het feest niet door) en het spring-op-mijn-rug-ritueel met Sheila.

© Foto: Jessica Vennik

Robin! Ai… In de afgelopen jaren heb ik Robins weblog veel en graag gelezen. Ik vind haar (net zoals de rest van de Vivalezeressen, haha!) grappig en adrem. Pittige concurrentie dus en geen wonder dat ze gewonnen heeft.

Ondanks het feit dat ik de webstrijd niet heb gewonnen, was het een fijne maand. In het verleden veroorzaakte ik regelmatig opgetrokken wenkbrauwen door te vertellen dat ik een weblog had. Uit beleefdheid beloofden mensen te gaan lezen wat ik schreef. Later kwamen ze dan bij me terug. “Waarom dóe je dat?! Je schrijft op je weblog echt álles!” Ik voel me dan altijd een beetje beledigd. Als ik enkel zou zijn wat op mijn weblog staat, zou ik een bijzonder oppervlakkig mens zijn.

Toen mocht ik een maand voor Viva schrijven en ineens werd ik een stuk serieuzer genomen. Viva.nl is namelijk een Echte Website, dus serieus. Het kon me ook niet meer schelen of men me nou oppervlakkig of exhibitionistisch vond. Ik schreef mijn meest persoonlijke stukje ooit, terwijl ik me realiseerde meer mensen dan ooit het zouden lezen… en het beviel me eigenlijk prima.

De wetenschap dat je drie keer per week ‘moet’ schrijven is een goeie stok achter de deur. En dan kon ik ook nog eens alles kwijt. Over mijn liefdesverdriet, mijn verslaving en mijn onzekerheden. Er werd geluisterd, gelachen en zo nu en dan zelfs getroost.

Ik heb de webstrijd niet gewonnen, maar in de afgelopen maand heb ik me de kosten van een psycholoog bespaard. Het was een bevrijdende ervaring! (Waarvoor mijn hartelijke dank.)

Mocht je het leuk vinden, dan ben ik na deze maand weer te vinden op mijn eigen weblog. Tot daar?

Foto: Privébezit

Het is niet makkelijk om van schrijven meer dan een hobby te maken. Je moet het wel echt willen en er voor gaan. Ik heb me dan ook zo vaak voor mijn hoofd geslagen dat ik niet gewoon een bètameisje ben en op mijn twaalfde al wist dat ik chirurg wilde worden. Nee, ik moet zo nodig creatief en cultureel zijn. Ik moet zo nodig grote hoogtes willen bereiken met schrijven. En ik bedacht dat pas toen ik zestig uur per week achter een computer zat bij een televisieproducent, mijn bazin mij commandeerde om die telefoon nu eindelijk eens op te nemen, een acteur aan mijn hoofd zeurde over wcpapier dat op was en ik voor de zoveelste keer te weinig geld had om figuranten uit te betalen en dat uit mijn eigen zak deed. Het was een Oprah-moment: de aha-erlebnis dat ik meer uit mijn leven wilde halen dan dit.

En zo maak ik omzwervingen in de horeca, vijzel ik mijn muziekkennis op bij de platenzaak en probeer ik braaf elke dag in ieder geval een blogje te schrijven, of ik ‘m nou wel of niet op het net zet. Er staan drie mappen met niet afgemaakte boeken in mijn documenten. Ik zie het maar zo: ik heb nu weer een kans gekregen om die boeken echt af te maken.

De afgelopen maand heb ik wel erg veel lol gehad in het schrijven voor de Viva-blog. Daarnaast ook wel stress als ik moest opschieten om mijn tijdslot te halen omdat ik nog een foto moest bewerken terwijl ik net mijn melkflesjes aan het bruinen was op een terrasje.

Ik hoop dat sommigen van jullie mij zullen blijven volgen via mijn eigen weblog. En bovendien wens ik Robin veel succes en heel veel plezier met bloggen voor de Viva!

Houdoe, dag, auf wiederschnitzel dames van de Viva! Bedankt voor het lezen en voor het stemmen. Het was me een waar genoegen!

Foto: Faye Cliné

*…zet hierbij het tromgeroffelgeluid vol aan…*

Stop, nee, wacht, eerst wat meer info ;-p

Eén voor één heb ik de webstrijders gebeld. Eentje gokte dat Faye het was geworden. Eentje hoopte Loes. De andere drie dachten – nu ja, die noemden de uiteindelijke winnares!

En met deze opmerking vallen er twee webstrijders af…

Zelf heb ik me zó ‘want-ik-wil-objectief-blijven’-afzijdig gehouden, dat ik nul voorgevoel noch voorkeur had. Jullie, althans, de stemmers, dus wel. Lagen de stemmen vorig jaar nog dicht bij elkaar, dit keer was er duidelijk een winnaar.

Een paar argumenten die door de stemmers werden aangedragen:

“X heeft me als hardop laten lachen, ze is origineel, haar unieke persoonlijkheid en afkomst spreekt me aan daar herken ik veel van mezelf in!”

“Omdat ik haar stukjes herkenbaar, pakkend en humoristisch vind. Daarbij schrijft ze gewoon leuk! (En taalkundig correct, ook fijn).”

“Omdat zij degene is die mij kon boeien, een universeel gevoel van herkenning wist op te roepen en omdat ze gewoon de leukste, spontaanste en de meest onbevangen logster is!”

“X me elke keer weer hardop aan het lachen kreeg. En zelfs een glimlach toen ze over honden schreef, terwijl ik daar echt een… eh… voorzichtige hekel aan heb.”

Die hondenblog heeft indruk gemaakt, zo blijkt: “Omdat ze zo moedig is om ervoor uit te komen dat ze van honden houdt.”

Nog eentje dan:

“Omdat ze een heerlijke, gezonde, gezellige kijk op het leven heeft! Lekker spontaan en erg grappig is!”

Oké, ik hou al op. Ik vertel het gewoon.

De virtuele beker ‘Webstrijder van het jaar’ gaat van Nynke (die gelukkig blijft bloggen!) naar….

*****

****

***

**

*

Robin. En officieel begint ze maandag

Welkom, Robin! En… ui-ter-aard!… dank Marina, Faye, Loes en Isabel voor jullie blogs!

PS Geen idee waar dit over gaat? Hier vind je alles over Webstrijd 2009!

Het stemmen gaat natuurlijk niet echt met een rood potlood of een rode knop (jammer), maar door dit formulier in te vullen.  Op 29 juni gingen de stembussen open en over ruim drie uur sluiten ze definitief.

UPDATE: HET IS 12 UUR, DE STEMMING IS GESLOTEN!

De vijf dames hebben zich de afgelopen weken in het zweet gewerkt om zich van hun beste kant te laten zien. En nu is de beurt aan jou om te kiezen wie van de vijf mag blijven bloggen. Kies je de humoristische Robin (21), cultuurliefhebber Isabel (26), de over mooie mensen schrijvende Marina (27), bon vivant Loes (26) of de creatieve Faye (26)?

Omdat we de winnaar graag gelijktijdig in Viva bekend willen maken, houden zowel de bloggers als wij de winnaar tot 17 juli geheim (moeilijk, moeilijk!). Wordt degene die jij het liefst leest de nieuwe blogger denk je? Over iets meer dan een week weet je het…

Onder de stemmers verloten we trouwens een cadeautje. Gewoon, omdat het kan

CC foto: Muffet

‘Stiekem zie ik mezelf als een kunstenaar die geen kunst maakt.’ Die tekst las ik op een ansichtkaart op PostSecret. Ik zou ‘m zelf geschreven kunnen hebben.

Ik heb standaard minimaal twee notitieboekjes bij me die ik volschrijf met mooie quotes en ideeën die ik graag nog eens zou willen uitwerken. En dan vergeet ik nog de helft. De beste ideeën ontstaan altijd namelijk altijd onder de douche. Helaas zijn mijn kladblok, mijn laptop en mijn hersenen niet waterdicht, dus spoelen een hoop van die ideeën weer weg door het doucheputje.

Soms heb ik ideeën waarvan ik denk dat ze briljant zijn. Dat blijkt vaak ook het geval. Zo briljant dat iemand anders het eerder al bedacht. Zo dacht ik ooit dat het interessant zou kunnen zijn om je te laten inwijden in een heksencoven en daar een boek over te schrijven. Dat dacht Susan Smit ook.

Op diezelfde manier dacht ik ook: Wat zou het gaaf zijn om iedere dag van het jaar een foto van jezelf te maken. Zoiets als DailyMugshot, maar dan ‘voor het echie’. Via Google kwam ik terecht bij PhotoJeanique. Iedere dag van het jaar maakt ze een foto. Niet zomaar klik-en-klaar, maar prachtige kunstwerken. Ze is fotografe en model tegelijk. Ze is ook nog eens haar eigen kapster, visagiste en styliste en ze is niet bang om af en toe een kijkje in de keuken te geven.

Jeanique is niet de enige. Op Flickr zijn er groepen van mensen die allemaal 365 dagen per jaar een foto maken. Op zo’n site kan ik dagen doorbrengen. Ik word enthousiast van zoveel creativiteit.

Maar wat doe ik dan? Het feit dat ‘mijn’ idee al bedacht is, wil natuurlijk niet zeggen dat ik er niet aan mee kan doen. Dat, of mijn tijd besteden aan het bedenken van een nieuw plan. Ik weet het niet. Ik denk dat ik maar eens ga douchen.

© foto: ilovejeanique.com

Zeven jaar lang had ik een baan die iedereen, inclusief ikzelf, omschreef als een van de leukst denkbare banen. Ik was webredacteur bij Sky Radio/Radio Veronica. Stukjes schrijven, audio monteren, fotograferen en af en toe een filmpje maken. Toch vond ik het na zoveel jaar tijd voor iets anders. Ik vond een baan als copywriter. Ook al zo’n droombaan, maar ik werd er ondanks het fantastische bedrijf en mijn superleuke collega’s heel ongelukkig van.

De quarterlifecrisis/dertigersdip/(véél) te vroege midlifecrisis, werd me verteld. Ik moest maar eens gaan uitzoeken wat ik écht wilde. Ik volgde opleidingen en werd geen stucadoor. Ik werd stoelmasseur. En toen ‘gewoon’ masseur. En toen gebeurde het wonder: Ik kreeg opnieuw een van de leukst denkbare banen aangeboden. Binnenkort werk ik in de leukste massagewinkel van Utrecht!

Oud-collega Rick van Velthuysen hoorde van mijn carrièremove én las dat ik in de Viva stond. Woensdagochtend belde hij me tijdens MogguhRick uit bed om te zeggen dat hij best even reclame wilde maken voor mijn plekje in de Webstrijd. Als tegenprestatie moest ik daarvoor wel even razende reporter Erik-Jan masseren… op Utrecht Centraal!

Zo kwam het dat ik ineens, live op de radio en middenin de stationshal, een stoelmassage stond te geven. Over iets totaal anders doen gesproken.

CC foto: Radio Veronica

Niet alleen de vrouwen die deze naam dragen (opa Cliné bracht drie dochters voort), maar ook tantes, nichtjes en achter-gevallen zijn deel van de traditie van grote vrouwen. Bij het zien van die flinke dames, vrezen mijn vriendjes de toekomst. Maar dat is jammer voor ze, want het is een grootse traditie in alle aspecten.

Cliné-vrouwen zijn namelijk niet alleen groot in omvang, maar ook in emoties: rond de eettafel (de plek waar we elkander meestal ontmoeten) wordt er hartgrondig gelachen. Met vuisten wordt er naast borden geslagen om de hilariteit luister bij te zetten. Wanneer er gehuild wordt, stromen dikke tranen over blozende wangen, de lippen gekruld. Bij intens verdriet wordt er geschreid, het lichaam schokt. Er wordt niet gehuild, er wordt gewéénd.

Cliné-vrouwen hebben nogal een grote mond. Profaniteiten worden niet geschuwd en we hebben overal een mening over. Cliné-vrouwen zijn immers principieel en hebben een groot rechtvaardigheidsgevoel. Zeker als het over eten gaat: als het niet lekker is of de service slecht, krijg je dat te horen.

Gelukkig zijn Cliné-vrouwen even groot in hun liefde. Gepassioneerd wordt er gehouden van echtgenoten, kinderen, huisdieren en familie. En veel trouwere vriendinnen kun je jezelf niet wensen.

In april stierf een van de dochters van opa Cliné. Ze was pas 62. Ons Patje was de oudste van de drie gezusters. Het gezin dat ooit uit vier Cliné-vrouwen bestond en de vader des huizes, was gereduceerd tot twee: mijn moeder en haar jongere zus. Tijdens de dienst was duidelijk hoe groot het hart van Patricia Eerland-Cliné was. Ruim zeshonderd mensen namen afscheid van dat grote, gulle lichaam dat nog maar een schim was van de levende vrouw. Mijn moeder en tante stonden hand in hand gebogen boven de kist. De twee vrouwen met grote mond en harde lach waren slechts twee meisjes. Twee kleine zusjes die afscheid namen van hun grote zus.

Ik pakte de hand van mijn grote zus en ze kneep terug. Samen legden we ons hoofd op de voluptueuze boezem van onze moeder en grootmoedig liepen we gedrieën de zon in. Trots ben ik er op dat ik de laatste in de lijn ben om de naam Cliné te dragen, een grootse naam voor een grootse familie.

Foto: Faye Cliné

Ruim vier weken geleden ging webstrijd 2009 van start. Met als deelnemers:

Faye (26) -*- Isabel (26) -*- Loes (26) -*- Marina (27) -*- Robin (21)

Gemiddeld hebben deze dames 14 keer voor jullie geschreven. Ieder voor zich in de hoop dat jullie nu op háár stemmen. En dat kan vanaf nu.

Wie van de vijf webstrijders willen jullie blijven volgen op Viva?
De stemming is officieel geopend! T/m 9 juli 12 uur, kun je jouw favoriet doorgeven. UPDATE* De stemming is gesloten.*

Omdat we de winnaar ook graag in Viva bekend willen maken, houden zowel de bloggers (ja, da’s even doorbijten!) als wij (slik!) het tot 17 juli geheim.

En dan, dan begint de nieuwe blogger…

Ik wil stemmen! UPDATE* De stemming is gesloten.*

Dat kan Onder de stemmers zullen we een cadeautje verloten, gewoon, voor de leuk.

De Blokker, vrijdagmiddag 16.00 uur. De kassamevrouw wil me geen plastic tas geven om mijn net aangeschafte schildersezel in te doen, omdat hij er dan nog een stukje uitsteekt. Als ik aangeef dat ik desondanks toch graag een tas van haar ontvang, word ik uitgemaakt voor ‘eigenwijze jeugd.’

Zó graag had ik op dat moment adequaat gereageerd. Ik had willen zeggen: ‘Ik begrijp het mevrouw, het leven ís ook zwaar’, maar er kwam niets uit. Een klein, gebogen en verbitterd vrouwtje van in de zestig met jampotglazen en uitgezakt permanent wist mij met een paar woorden de mond te snoeren. En ik kan je zeggen, dat gebeurt niet vaak.

Nu vraag ik me af: welk leed is haar aangedaan dat haar zo doet reageren naar onschuldige mensen als ik. Ik was beleefd, ik lachte, ik ben simpelweg een voorbeeldig mens. Ja, ik ben eigenwijs, maar sinds wanneer is dat een misdaad?

De laatste tijd beland ik vaker in soortgelijke situaties. Vorige week nog werd ik afgesnauwd door een moeder die door rood fietste en tegen mij aanknalde. Het was niet haar eigen domme schuld, nee, ík was de boosdoener. Ik was de ‘trut’ die in de weg stond en niet uitkeek. Het had helemaal niets te maken met het feit dat ze door rood reed, met haar frustraties om een verloren jeugd en een uitgezakt lijf of met de stress van vier blèrende peuters in haar diesajn bakfiets. En daar stond ik dan, met een scheef voorwiel en een mond vol sprakeloze tanden.

Ik heb ook wel eens een slechte dag. Ik zal de laatste zijn om te beweren dat ik nooit ‘(on)bewust asociaal’ ben. Maar dan blijft het bij een geïrriteerde zucht, ik scheld nooit iemand uit. Waarom doen sommige mensen dat wel? Hebben ze een verschrikkelijk leven? Te weinig seks? Of te weinig bier? Doen ze het überhaupt wel bewust? Ik weet het niet, maar ik hoop dat ik de volgende keer een ijzersterk antwoord klaar heb op zo’n aanval. Iets als: ‘Ga toch blij zijn, mens!’

CC foto: Beneneuman

Maar ja, hoe zet je de Viva-lezers naar jouw hand? Ik kan jullie natuurlijk nergens toe dwingen, dus wat ik de afgelopen maand heb geprobeerd, is om over verschillende onderwerpen te schrijven, soms serieus, soms luchtig, om jullie in mijn kamp te krijgen. En dat is wat de vier andere meiden natuurlijk ook hebben gedaan.

Als ik weinig reacties op stukjes kreeg, was ik bang dat ik niet interessant genoeg was. Of als ik in reacties veel gezeur kreeg, dacht ik dat iedereen me maar stom vond. Uiteindelijk kun je er helemaal niets uit afleiden, en gaat het bij het stemmen om iets heel simpels: van wie zou je nog meer stukjes willen lezen?

Of iemand wel bij de Viva past, is een andere overweging, maar als ik zie over hoeveel verschillende onderwerpen er wordt geschreven en hoeveel verschillende schrijfstijlen er zijn, zou je bijna kunnen stellen dat iedereen wel in het Viva-beeld past.

Ik vond het in ieder geval heel leuk om te zien hoe men reageerde op mijn schrijfsels en dat ik zomaar de kans heb gekregen om stukjes te schrijven: altijd prijs! Ik hoop echter wel dat ik dat nog even mag blijven doen. Tot de digitale stembus dicht gaat, blijven we alle vijf nog even bloggen.

Zo voel ik me net een politiek pamflet op een mededelingbord: stem op Faye, voor een beter weblog! Lobbyen is niet mijn ding, ik vertouw gewoon op jullie: getrainde bloglezers en – stemmers. Succes!

Foto: Faye Cliné

Met vier vriendinnen, lekkend campinggasstel, lekkend self inflatable ultralicht slaapmatje, tienduizend fleecedekentjes tegen de koude nachten en heel veel Terschellinger Juttersbitter heb ik een paradijselijke mini-vakantie gehad.

Zoef! Daar gingen we op onze glimmende geruisloze Batavus huurfietsen, met versnellingen die werken, het was de zevende fietshemel. Van de camping naar het bosmeertje naar een voorstelling naar het strand en dan een restaurant, van het festivalterrein met te veel Sangria op naar de kroeg en onder de verbluffende sterrenhemel (die ik in de stad natuurlijk nooit zie) weer naar de camping.

Anders dan bij bijvoorbeeld theaterfestival De Parade komt het Oerol publiek echt voor het kwalitatieve en innovatieve locatietheater. Oerol is in je campingkloffie met coupe pluisje op stap en helemaal niet hip. Dat is voor grootstedelingen af en toe echt heerlijk kan ik je zeggen. Het publiek is ook niet elitair zoals in de Amsterdamse theaters en wel voor opa en oma, hippies, kleuters en iedereen die tegen een windstootje op de fiets kan en een lekkend luchtbed kan trotseren. Kortom: er is geen allochtoon te bekennen.

Midden in de nacht, in de plaatstelijke dorpsdisco waar de barman een stroom hele slechte oude hitjes ten gehore bracht, porde ik dan ook mijn vriendin in haar zij en uitte verbaasd “Huh?!? Da’s raar, er zijn hier helemaal geen negers!”

Ja, vind je het gek, krijg een Surinamer maar eens in een tent, concludeerden wij. Ik ben hier weer even lekker aan het generaliseren, maar over het algemeen valt wel te stellen dat Nederlandse Surinamers, Antillianen, Marokkanen en Turken ons Hollanders compleet gestoord vinden waar het gaat om kamperen. Je gaat toch zeker niet voor je lol in een provisorische hut slapen als je in een huis van steen kan slapen? En dan een beetje tien kilometer tegen de wind in fietsen ook nog! Als ik het zo opschrijf weet ik ook niet wat ik daar nou zo leuk aan vind.

Het zit in onze cultuur en opvoeding denk ik. Toen ik klein was werd ik zo enthousiast van het idee dat ik drie nachten voordat we op vakantie gingen mijn tent vast opzette in de woonkamer om hem even uit te testen. (Nee, we hadden geen tuin en ja, ik sliep er ook in.) En ook nu heb ik me vol overgave aan het kamperen overgeleverd. Nou ja goed, met uitzondering van de perculator  die ik toch maar mee heb genomen want zonder die straffe espresso ‘s ochtends ben ik echt niet vooruit te branden.

Nu al verheug ik me op volgend jaar Oerol. Het jaar waarin ik toch echt op tijd kaartjes ga kopen voor voorstellingen. Zodat ik niet zo hoef te huilen om alles wat ik gemist heb terwijl ik op de boot terug nog eens het programmaboekje doorkijk (nooit doen!). Wat had ik De Jongens graag willen zien, die waren twee jaar geleden echt fantastisch. En wat had ik En Viaje, Artistas de Circo graag willen zien! Dan had ik oprecht bij de afsluitende vuurwerkshow op het strand “Danjewel Oerol!” kunnen roepen.

Had ik maar, had ik maar… Ach, door een hele griezelige heks achterna gezeten worden in het doolhof van dotMaze was ook reuze spannend.

Foto: Annemarie Ubbels

Niet veel later lees ik: ‘Michael Jackson is dood.’ Nu ook op officiële nieuwssites. Hoewel ik dat best erg vind, ben ik vooral ook verbaasd. Twitter ligt plat en er is zelfs een extra live-uitzending van RTL Nieuws.

Toen ik eigenlijk nog naar Kinderen voor Kinderen hoorde te luisteren, kreeg ik van mijn oudere nichtjes cassettebandjes met muziek waar zij naar luisterden. Dat was natuurlijk heel cool. Gloria Estefan, Madonna en dus ook Michael Jackson. Mijn eerste album was Bad. Mijn tweede Jacksonalbum kreeg ik van een juf op de basisschool: Thriller.

Daarna luisterde ik pas weer naar Michael Jackson toen ik op de middelbare school zat. In de brugklas zat Youssef, een Marokkaanse jongen van een jaar of dertien. Hij was mager en slungelig zoals alleen een jongen in de brugklas dat kan zijn. Een grote bril en een beetje kroezend haar. Hij was een die hard Michael Jackson-fan.

Youssef droeg dag-in-dag-uit drukke blouzen en een soort opgepimpte trainingsjasjes, want dat droeg Michael in die tijd. Voor de baard in de keel was het nog te vroeg en met zijn hoge stem deed hij op ieder willekeurig moment de uithalen van Michael na. *wie-hie… auw!* Inclusief bijbehorende en vaak enigszins ongepaste handgrepen. Ondanks ieder gebrek aan gelijkenis, verdacht ik Youssef er wel eens van dat hij dacht dat hij Michael wás.

Michael Jackson is dood, de wereld lijkt in rep en roer en ik vraag me af: Hoe zou het nu met Youssef zijn?

CC foto:  Curent News Stories

Desperate Housewives keek ik wel eens als ik er toevallig langszapte, maar Sex and the City, Ugly Betty en Grey’s Anatomy… Ik blijf er niet voor thuis. Vroeger was ik verslaafd aan series als The X-Files, maar de laatste jaren was er weinig dat daarbij in de buurt kwam. Toch ging het ergens fout.

Er was eens… Een lang weekend waarin ik alleen thuis zou zijn. Op vrijdagmiddag liep ik nog even in de stad en zag het eerste seizoen van McLeod’s Daughters op dvd. Voor wie het niet kent: McLeod’s Daughters gaat over het wel en wee van een groep vrouwen die een boerderij runt in het binnenland van Australië. Dat had ik wel eens op tv gezien en ik vond het wel oké. Zestien afleveringen voor tien euro, daar zou ik het weekend wel mee doorkomen.

Ik redde het einde van het weekend niet. Ik keek letterlijk dag nacht door. Voordat ik het wist, was ik verslaafd! Dvd’s kopen deed ik nooit. Hoe vaak kijk je tenslotte naar dezelfde film? Samen met een vriendin begon ik toch alle seizoenen van McLeod’s Daughters bij elkaar te sparen. Om de beurt kopen we een box. Inmiddels zijn we aangekomen bij het einde van seizoen vijf, maar nu wordt het pittig!

Net5 zendt namelijk sinds kort op maandagavond dubbele afleveringen uit van McLeod’s Daughters. Maar… Net5 is al bij seizoen acht! Iedere maandagavond zit ik dus rillend, terwijl het zweet me uitbreekt, twee uur lang op mijn handen om te voorkomen dat ik de afstandsbediening grijp om stiekem toch even te kijken.

Als ik mensen vertel van mijn verslaving, vinden ze me heel grappig. Tot ze erachter komen dat het bittere ernst is. Dan kijken ze ineens heel serieus. Maar echt, al die wilde paarden, verdwaalde koeien en kunstmatig geïnsemineerde schapen… Ik kan er geen genoeg van krijgen. En vooruit, de (buur)mannen zijn ook best oké.

© foto: Marina

Klanten mogen vanzelfsprekend een gedegen kennis van hun platenverkoper verwachten. Het is natuurlijk wel wat vreemd als iemand die in een muziekzaak werkt, niet de Rolling Stones kent of de nieuwe plaat van Giovanca (om maar iemand te noemen).  Maar als het volledige oeuvre van Fela Kuti mij niet bekend is, betekent dat nog niet dat ik helemaal niks ken.

Ieder heeft in de platenzaak zijn eigen kennis, feitelijk hebben we allemaal beschikking tot onze eigen muziekencyclopedie. Als ik niet weet waar een klant het over heeft, roep ik eerst een collega die dag en nacht in die platenzaak staat als het even kon. En dat is nog wel het meest opvallende aan in een platenzaak werken: je kunt je niet voorstellen hoeveel mensen vragen. Enerzijds uit luiheid: “Ik weet écht niet waar Adele zou moeten staan”. Of uit schrik van ons overweldigend grote collectie: “Waaah, teveel cd’tjes, waar staat Duffy?”. Maar ook vragen als deze:

“Ik zag een optreden bij De Wereld Draait Door….”
“Sabrina Starke?”
“Nee…”
“Giovanca?”
“Nee…”
“Miss Montreal?”
“Nee, geen vrouw.”
“Kraak en Smaak?”
“Nee, hij las iets voor…”
“Dat is dan Nico Dijkshoorn.”
“Ja!”
“Die zingt niet volgens mij…maar hij staat daar verderop de nieuwe cd van de Golden Silvers te bewonderen.”
Mag ik dat zeggen? Ja, dat mag ik zeggen.

Zoals je ziet, weet je soms ook net iets teveel, waardoor een klant de serie aan namen niet meer uit elkaar kan houden. Meestal veroorzaakt door het feit dat ze zelf niet weten wat ze nou eigenlijk zoeken….

“Ik zoek iets van Ron McQueen.”
“Dat hebben we niet. Bedoelt u Steve McQueen?”
“Nee, Ron McQueen.”
“Don McLean?”
“Ron McQueen.”
“Niet Queen denk ik toch?”
“Ron McQueen.”
“Oh, u bedoelt Rod McKuen. Dat is Mac-Kjoe-Un.”
“Ja, dat zeg ik, Ron McQueen.”

En dan heb je nog de zonderlinge gevallen die zaterdag een dagje uit mogen:

“Heb je ook hokie pokie?”
“Eh, de hokey pokey? Zo van, ‘You put your left foot in, you put your…”
“Ja, hokie pokie.”
“Dat wordt nog moeilijk te zoeken denk ik zo. Het is meer een soort kinderliedje.”
“Van wie is dat? Hokie pokie?”
“Nou, dat is niet van een iemand, eigenlijk. Maar deze band heeft het wel eens gezongen….”
“Ja, hokie pokie.”
“Sorry, daar kunnen we niet aan komen.”
“Oh…..nou dag!”

Het is net als in een ‘gewone’ winkel werken, je hebt leuke klanten en heel vermoeiende klanten. Mensen die alle cd’s vergelijken met The Beatles, en mensen die de mediahype van Duffy hebben gemist. Mensen die denken dat Amy Winehouse net een nieuwe cd uit heeft, en mensen die nog steeds denken dat Lisa zelf ‘Hallelujah’ heeft geschreven. Ik kan wel zeggen dat ik uitkijk naar elke zaterdag dat ik daar mag werken.

Foto: Faye Cliné