*…zet hierbij het tromgeroffelgeluid vol aan…*

Stop, nee, wacht, eerst wat meer info ;-p

Eén voor één heb ik de webstrijders gebeld. Eentje gokte dat Faye het was geworden. Eentje hoopte Loes. De andere drie dachten – nu ja, die noemden de uiteindelijke winnares!

En met deze opmerking vallen er twee webstrijders af…

Zelf heb ik me zó ‘want-ik-wil-objectief-blijven’-afzijdig gehouden, dat ik nul voorgevoel noch voorkeur had. Jullie, althans, de stemmers, dus wel. Lagen de stemmen vorig jaar nog dicht bij elkaar, dit keer was er duidelijk een winnaar.

Een paar argumenten die door de stemmers werden aangedragen:

“X heeft me als hardop laten lachen, ze is origineel, haar unieke persoonlijkheid en afkomst spreekt me aan daar herken ik veel van mezelf in!”

“Omdat ik haar stukjes herkenbaar, pakkend en humoristisch vind. Daarbij schrijft ze gewoon leuk! (En taalkundig correct, ook fijn).”

“Omdat zij degene is die mij kon boeien, een universeel gevoel van herkenning wist op te roepen en omdat ze gewoon de leukste, spontaanste en de meest onbevangen logster is!”

“X me elke keer weer hardop aan het lachen kreeg. En zelfs een glimlach toen ze over honden schreef, terwijl ik daar echt een… eh… voorzichtige hekel aan heb.”

Die hondenblog heeft indruk gemaakt, zo blijkt: “Omdat ze zo moedig is om ervoor uit te komen dat ze van honden houdt.”

Nog eentje dan:

“Omdat ze een heerlijke, gezonde, gezellige kijk op het leven heeft! Lekker spontaan en erg grappig is!”

Oké, ik hou al op. Ik vertel het gewoon.

De virtuele beker ‘Webstrijder van het jaar’ gaat van Nynke (die gelukkig blijft bloggen!) naar….

*****

****

***

**

*

Robin. En officieel begint ze maandag

Welkom, Robin! En… ui-ter-aard!… dank Marina, Faye, Loes en Isabel voor jullie blogs!

PS Geen idee waar dit over gaat? Hier vind je alles over Webstrijd 2009!

Het stemmen gaat natuurlijk niet echt met een rood potlood of een rode knop (jammer), maar door dit formulier in te vullen.  Op 29 juni gingen de stembussen open en over ruim drie uur sluiten ze definitief.

UPDATE: HET IS 12 UUR, DE STEMMING IS GESLOTEN!

De vijf dames hebben zich de afgelopen weken in het zweet gewerkt om zich van hun beste kant te laten zien. En nu is de beurt aan jou om te kiezen wie van de vijf mag blijven bloggen. Kies je de humoristische Robin (21), cultuurliefhebber Isabel (26), de over mooie mensen schrijvende Marina (27), bon vivant Loes (26) of de creatieve Faye (26)?

Omdat we de winnaar graag gelijktijdig in Viva bekend willen maken, houden zowel de bloggers als wij de winnaar tot 17 juli geheim (moeilijk, moeilijk!). Wordt degene die jij het liefst leest de nieuwe blogger denk je? Over iets meer dan een week weet je het…

Onder de stemmers verloten we trouwens een cadeautje. Gewoon, omdat het kan

CC foto: Muffet

Ruim vier weken geleden ging webstrijd 2009 van start. Met als deelnemers:

Faye (26) -*- Isabel (26) -*- Loes (26) -*- Marina (27) -*- Robin (21)

Gemiddeld hebben deze dames 14 keer voor jullie geschreven. Ieder voor zich in de hoop dat jullie nu op háár stemmen. En dat kan vanaf nu.

Wie van de vijf webstrijders willen jullie blijven volgen op Viva?
De stemming is officieel geopend! T/m 9 juli 12 uur, kun je jouw favoriet doorgeven. UPDATE* De stemming is gesloten.*

Omdat we de winnaar ook graag in Viva bekend willen maken, houden zowel de bloggers (ja, da’s even doorbijten!) als wij (slik!) het tot 17 juli geheim.

En dan, dan begint de nieuwe blogger…

Ik wil stemmen! UPDATE* De stemming is gesloten.*

Dat kan Onder de stemmers zullen we een cadeautje verloten, gewoon, voor de leuk.

Met vier vriendinnen, lekkend campinggasstel, lekkend self inflatable ultralicht slaapmatje, tienduizend fleecedekentjes tegen de koude nachten en heel veel Terschellinger Juttersbitter heb ik een paradijselijke mini-vakantie gehad.

Zoef! Daar gingen we op onze glimmende geruisloze Batavus huurfietsen, met versnellingen die werken, het was de zevende fietshemel. Van de camping naar het bosmeertje naar een voorstelling naar het strand en dan een restaurant, van het festivalterrein met te veel Sangria op naar de kroeg en onder de verbluffende sterrenhemel (die ik in de stad natuurlijk nooit zie) weer naar de camping.

Anders dan bij bijvoorbeeld theaterfestival De Parade komt het Oerol publiek echt voor het kwalitatieve en innovatieve locatietheater. Oerol is in je campingkloffie met coupe pluisje op stap en helemaal niet hip. Dat is voor grootstedelingen af en toe echt heerlijk kan ik je zeggen. Het publiek is ook niet elitair zoals in de Amsterdamse theaters en wel voor opa en oma, hippies, kleuters en iedereen die tegen een windstootje op de fiets kan en een lekkend luchtbed kan trotseren. Kortom: er is geen allochtoon te bekennen.

Midden in de nacht, in de plaatstelijke dorpsdisco waar de barman een stroom hele slechte oude hitjes ten gehore bracht, porde ik dan ook mijn vriendin in haar zij en uitte verbaasd “Huh?!? Da’s raar, er zijn hier helemaal geen negers!”

Ja, vind je het gek, krijg een Surinamer maar eens in een tent, concludeerden wij. Ik ben hier weer even lekker aan het generaliseren, maar over het algemeen valt wel te stellen dat Nederlandse Surinamers, Antillianen, Marokkanen en Turken ons Hollanders compleet gestoord vinden waar het gaat om kamperen. Je gaat toch zeker niet voor je lol in een provisorische hut slapen als je in een huis van steen kan slapen? En dan een beetje tien kilometer tegen de wind in fietsen ook nog! Als ik het zo opschrijf weet ik ook niet wat ik daar nou zo leuk aan vind.

Het zit in onze cultuur en opvoeding denk ik. Toen ik klein was werd ik zo enthousiast van het idee dat ik drie nachten voordat we op vakantie gingen mijn tent vast opzette in de woonkamer om hem even uit te testen. (Nee, we hadden geen tuin en ja, ik sliep er ook in.) En ook nu heb ik me vol overgave aan het kamperen overgeleverd. Nou ja goed, met uitzondering van de perculator  die ik toch maar mee heb genomen want zonder die straffe espresso ‘s ochtends ben ik echt niet vooruit te branden.

Nu al verheug ik me op volgend jaar Oerol. Het jaar waarin ik toch echt op tijd kaartjes ga kopen voor voorstellingen. Zodat ik niet zo hoef te huilen om alles wat ik gemist heb terwijl ik op de boot terug nog eens het programmaboekje doorkijk (nooit doen!). Wat had ik De Jongens graag willen zien, die waren twee jaar geleden echt fantastisch. En wat had ik En Viaje, Artistas de Circo graag willen zien! Dan had ik oprecht bij de afsluitende vuurwerkshow op het strand “Danjewel Oerol!” kunnen roepen.

Had ik maar, had ik maar… Ach, door een hele griezelige heks achterna gezeten worden in het doolhof van dotMaze was ook reuze spannend.

Foto: Annemarie Ubbels

Ik was nooit zo over Nederlandse filmproducties te spreken. Eigenlijk was de enige film van eigen bodem waar ik in de laatste jaren werkelijk enthousiast over was Minoes. Daar was ik niet de enige in, de producties van de Filmacademie waren vooral braaf en binnen de kaders. Daar heb ik een artikel over geschreven in de Amsterdam Weekly, vlak voordat de eindproducties van vorig jaar in première gingen.

De meesterwerkjes die ik nu heb gezien hebben niks van braaf. Documentairemaker Menno Otten sleepte meteen de VPRO Documentaire Prijs in de wacht. Zijn film In een Vergeten Moment vangt de verloren blikken van wachtende mensen op tramhaltes. Tussen de razende drukte van de stad, waar iedereen haast heeft, toetert, belt en scheldt, heeft hij die lege verloren blikken gevangen van mensen die wachten. Ken je dat moment, dat je er even niet bent? Tientallen gezichten komen langs en ze doen niks, maar het raadsel achter hun ‘vergeten moment’ raakt en intrigeert.

Regisseuse Paloma Aguilera trapt met Blijf bij me weg alle heilige huisjes van het filmmaken omver. Ze vertelt het verhaal van een veertienjarig meisje, haar moeder en de vriend van haar moeder. Wat er gebeurt doet er niet toe en een zoektocht naar De Boodschap levert weinig op. Het scenario is niet geschreven maar in interactie met de acteurs tot leven gekomen, met als resultaat prachtig acteerwerk dat soms griezelig intens wordt. Je gelooft haast niet dat je naar fictie kijkt, zo menselijk en zo ontroerend zet ze dit verhaal van verlangen naar liefde neer.

De derde alom geprezen film die ik heb gezien is Jacco’s Film, een hilarische tragedie met in de hoofdrol het jongetje Jacco. De film won de Nassenstein Startprijs ter waarde van 10 duizend euro, dubbelop beloning voor producenten Constant van Panhuys en Derk-Jan Warrink die ook achter In een vergen moment zitten.

Het tienjarige jongetje Jacco heeft helemaal geen leuk leven want zijn ouders maken de hele tijd ruzie en zijn moeder is doodongelukkig met zijn gokkende, patat etende vader. Eigenlijk heeft hij geen vrienden, maar hij heeft wel een sprankelende fantasie die alle ellende wegvaagt en omzet in een spannende, wondere wereld. De film is een tikje absurd, haast slapstick, innemend en vertederend. Ik verheug me nu al op toekomstig werk van regisseur Daan Bakker en scenarist Sammy Reijnaert.

Verder veelbelovend zijn de documentaire Altijd 19 van regisseur Stephane Kaas, de fictiefilm Wes van  Peter Hoogendoorn en het in Rusland gedocumenteerde Tzirk van Nova van Dijk. Heel wat films die het kijken waard zijn dit jaar dus. Ze worden, helemaal gratis en vrij toegankelijk, twee maal per dag vertoond. Kom wel op tijd want je kan niet reserveren en vol is vol.

Alle info: filmacademie.nl

En voor de artsy people nog een videoclipje op I’m Ready van Aardvarck en U-gene. Regie: Menno Otten en Hielke Zevenbergen. Spel: Hielke Zevenbergen en Paloma Aguilera.

Copyright foto: Menno Otten

Even terugspoelen met een copy paste uit een eerdere blog:

Nadat we een oproep plaatsten (en een tussentijdse update), hebben we op de redactie een longlist opgesteld van 30 kanshebbers. Een jury van Uitgeverij Nieuw Amsterdam, bestaande uit Leonoor Bergen, Jasper Henderson, in samenwerking met Elke Geurts, bepaalde uiteindelijk wie de komende maand mag gaan strijden om jullie: het publiek.

Uit het juryrapport: “Deze vijf dames steken er met kop en schouders boven uit. We hebben bij onze keuze gelet op de onderwerpen, het taalgebruik en de overige content die we op de blogs/sites tegenkwamen. De één schrijft goed, de ander heeft een originele, multimediale aanpak, weer een ander schrijft over boeiende thema’s. Voor elk wat wils dus!”
[Einde copy paste.]

Ik overtuig, jij overtuigt, wij…
En nu is de webstrijd al drie weken onderweg. Een strijd tussen vijf goede bloggers. En slechts één van hen kan Viva’s Nieuwe Vaste Blogger worden. Wordt het FayeC (26), IsabelS (26), LoesE (26), MarinaV (27) of RobinS (21)?!

Ze hebben nog één week om jullie te overtuigen: “Ik moet het worden, ik moet het worden!” Want maandag, volgende week dus, begint de stemming. Waaaaaaaaaaah!

Het allerleukste is, dat wij er nu niets meer over te zeggen hebben. Dat wij hier minstens zo benieuwd zijn als de webstrijders zelf. En ja, we proberen te voorspellen wie jullie gaan kiezen! Wat ik uitermate grappig vind, is dat onze officieuze-want-ze-tellen-niet-mee-stemmen gelijk verdeeld zijn.

Alles (her)lezen
Heb je zin om de blogs van onze webstrijdbabes alsnog te lezen, te herlezen, of wil je zeker weten dat je niets hebt gemist: hier staan alle webstrijdblogs anno 2009 op een rij!

Maandag! 29 juni! Dan kun je stemmen!

CC foto: Quinn Dombrowski

Dat vind ik een beetje onbeleefd en helemaal niet galant. Bovendien hebben de meeste mannen met hele pietluttige dingen moeite omdat die niet ‘mannelijk’ genoeg zijn, zoals je vrienden gedag zoenen, met een vrouw zijn die meer verdient of dagcrème gebruiken. Ik kan me daarom zo slecht voorstellen dat er mannen zijn die moeiteloos een vrouw voor ze laten zwoegen op de fiets.

Tot een van m’n beste vrienden me vertelde dat hij van zijn ex niet op haar fiets mocht fietsen. Alleen zij mocht dat en daarom moest hij achterop. Dit beeld is heel storend want die ex is echt minuscuul en het verschil in gewicht is waarschijnlijk zo’n 25 kilo. Goed, die vrouw zei wel vaker rare dingen, dus laat dit geen algemene verklaring zijn. Wel ging er een lampje branden…

Aha! Het zijn niet de mannen maar de vrouwen zelf die achter dit verstorende beeld zitten. Dat zijn van die vrouwen die de wereld vertikken te accepteren zoals die is.

Mannen zijn groter en sterker dan vrouwen en dat is niet erg. Zware tassen laat ik graag dragen en ik vertik het te fietsen voor een man die zwaarder is dan ik. Nou ja goed, ukkie hier weegt maar vijftig kilo, maar je begrijpt het idee.

Misschien speelt bij mij nog iets mee en dat is een verschijnsel van deze tijd. Ik bedoel de tijd waarin wij vrouwen niet zo feministisch meer hoeven te zijn omdat het zware werk al voor ons gedaan is door de Dolle Mina’s en anderen. Ik ervaar in ieder geval een tegenbeweging. Of een omgekeerd verlangen, of hoe je het wilt noemen. Ik heb juist een hang naar de romantiek die tegenwoordig niet meer te vinden is. (Zie Ginger Rogers en Fred Astaire in m’n vorige blogje .

Eigenlijk wil ik gewoon en prins op een paard (die hoeft niet per se wit te zijn). Wel met een stoer zwaard, die je komt redden, eerder een ridder dus. Paarden zijn alleen uit het straatbeeld verdwenen dus moeten we het doen met fietsen. En die knight in shining armour is gewoon niet zo charmant en imposant meer als hij achterop bij de prinses in kwestie.

http://www.flickr.com/photos/32912172@N00/3485950336/

Haar boek de Happy Hooker (1971) vloog reeds zestien miljoen keer over de toonbank en ze heeft nog zeventien andere titels op haar naam staan. Met haar ervaring en expertise lijkt het me dat het publiek zeker wat leuks van deze workshop kan opsteken.

Ze komt op uitnodiging van Steven de Peven, bekend als dj en initator van het collectief Rednose Distrikt. Steven (een van m’n allerliefste vrienden) organiseert elke twee maanden de inhoudelijke clubavond Living Legends en en ik help hem altijd een beetje.
Hij nodigt elke keer een andere beroemde of beruchte gast uit. Eerder waren onder andere de Rotterdamse nachtburgemeester Jules Deelder, grafittilegende Niels Shoe Meulman, goochellegende Magic Flip en absurdistische cartoonist Gummbah op bezoek.

Nu is het podium aan Xaviera en ze beloofde me aan de telefoon alle intieme vragen van het publiek te zullen beantwoorden.

Die kan je op een papiertje schrijven en in de grote hoed van haar assistente stoppen, was haar voorstel. Zo kunnen ook de verlegen mensen een vraag stellen.

Dit alles vertel ik natuurlijk bovenal omdat het me heel leuk lijkt om erbij te zijn en ik het graag met jullie deel, voor het geval jullie dat ook vinden. Ik heb alleen een probleem. Ik ben er niet bij omdat ik op Oerol ben (hoera!). Dus, als iemand op die bewuste avond iets bijzonders opsteekt van Xaviera, laat het me weten! Ik ben benieuwd.

Zaterdag 20 juni, 22:00-03:00
Canvas (Oude Volkskrantgebouw)
Wibautstraat 150, 7de verdieping
Entree: 10 euro
Plaatjesdraaiers: Aardvarck & Steven de Peven

copyright foto: Xaviera Hollander

De Spanjaarden wikkelden de tabak in flinterdun papier en noemden de rookstaafjes papelates. In de vroeg 19de eeuw namen de Fransen het rookgedrag over en doopten de papelates om tot een verkleinwoord van cigar, namelijk cigarette. En zo werd via de Franse cinema en dan het jonge booming  Hollywood de sigaret pas echt een begrip.

Roken werd hip, chique, stylish, stoer en bovenal een symbool voor vrijheid. Vooral voor vrouwen. Tot midden jaren 1920 was roken voor mannen en als een vrouw het deed was ze een del, een ‘slecht meisje’. Sigarettenfabrikanten in de VS adopteerden de feministische beweging in de roerige tijd dat vrouwen streden voor stemrecht en andere vrijheden. Zo  lanceerde Lucky Strike de Torches of Freedom campagne: “An ancient predjudice has been removed”.

Roken was het ultieme symbool voor de geëmancipeerde vrouw. Ze liet zich niet langer door mannen vertellen wat haar behoeften, rechten en verlangens moesten zijn. De commerciële marketingtruc van Lucky Strike heeft zo bijgedragen aan onze vrijheid vandaag de dag.

En nu vragen experts en overheden zich af waarom men in Nederland zich nog steeds niet heeft neergelegd bij het rookverbod. Cafe’s spannen rechtszaken aan, overal duiken steeds nieuwe plekjes op waar je om het verbod heen kan en in ‘gewone’ kroegen en clubs wordt nog steeds flink gemopperd.

In Ierland gaat het wel goed met het rookverbod. Maar Berlijn heeft het direct weer afgeschaft, in Spanje roken ze gewoon door en in Frankrijk hebben ze alle terrassen overdekt voor de rokers.

In Ierland is de overheid erin geslaagd de succesvolle pro-roken marketingcampagnes uit de  vorige eeuw om te draaien. Ik weet ook niet hoe, maar het is ze gelukt. In Nederland lukt het voor geen meter. Het argument “het is ongezond” heeft nooit op veel mensen indruk gemaakt. Mensen doen altijd dingen die gevaarlijk zijn voor de gezondheid, we zijn er dol op. Hallucinerende middelen, alcohol, speed, GHB, junkfood, voor de lol uit een vliegtuig springen, motorracen, in het leger gaan: het is niet uit de mensheid te slaan. Niet alle mensen ondernemen deze praktijken, maar altijd een percentage. Het lijkt wel inherent aan de mensheid.

Wil de overheid mensen echt van de sigaretten afkrijgen – wat ze totnogtoe niet heeft durven pretenderen- dan moet niet roken in onze beleving meer vrijheid, genot en plezier opleveren dan wel roken. Tot die tijd blijft roken een symbool voor vrijheid: om te doen wat je zelf wilt, om te genieten, om je af te zetten. Tot die tijd is de status van roken verheven tot cult.

Dus ik steek er nog één op bij deze nostalgische bijdragen van Judy Garland, Ginger Rogers en Fred Astaire.

http://www.flickr.com/photos/hamedmasoumi/2266654041/

Ik kan wel heel politiek correct gaan doen alsof ik me een “Nederlander” voel. Alsof ik helemaal niet hoofdstedelijk arrogant ben ook al ben ik hier geboren en getogen, maar het is wel zo. Drie centimeter buiten Amsterdam waan ik me al in het buitenland. Ik ben in Osdorp voor mijn gevoel al op vakantie. Je kan Amsterdammers ook zo makkelijk betrappen als ze bellen in de trein: “Ja ik ben over een uurtje in Nederla… eeeh.. Amsterdam.”

Maar bij native Amsterdammer zijn komt nogal wat kijken, bij het zijn van een bekrompen arrogante hoofdstedeling. Zo heb je als je in oost woont heel veel moeite met west (lees: de andere kant van de wereld) en andersom. Dat is niet omdat het minimaal een half uur fietsen is, het is een sociaal-cultureel gegeven en maar weinig zijn zo knap hier bovenuit te stijgen. 

En als je een kind uit het centrum (inclusief de Jordaan) bent, verlaat je gemiddeld vier jaar later dan je leeftijdsgenoten je ouderlijke nest omdat je geen huis kan vinden. Althans, je kan geen huis vinden in je vertrouwde hood, maar voor centrumkids is alles 200 meter buiten de grachtengordel griezelig ver en buitengewoon eng.

Gelukkig heb ik van deze fobie geen last. Sterker nog, ik wil helemaal niet in het centrum wonen. Veel te veel stronken toeristen, rotzooi en alleen maar dure winkels. O en een heel muggenzifterig stadsdeelbestuur. Nee, ik ben een Westie. Oost is voor mij verweggistan. Als ik naar mijn werk op de Wibautstraat fiets neem ik altijd mijn hele hebben en houwen mee en geef ik de poes voor drie dagen te eten.

In de Indische buurt voel ik me ‘s nachts beloerd en krijg ik last van achtervolgingswaan, terwijl ik rustig in het holst van de nacht in de Mercatorbuurt ronddool. In oost zet ik mijn fiets op twee sloten, in west op zo’n klein klikslot. In west zegt de lokale hangjeugd “Alles goed, buuf?” of “Mooi weer vandaag!”. In oost zeggen ze “Hey, chickie..”, of erger.

Da’s gek. Tieners die op straat hangen in oost zijn echt niet slechter opgevoed, crimineler of op een andere manier asocialer dan in west en toch zijn ze in mijn eigen buurt erg beleefd tegen me en in oost vaak niet. Dit verhaal ken ik andersom ook, van mensen die de hangjeugd in west eng vinden, die lach ik altijd uit.

De enige verklaring die ik kan bedenken is dat het aan me te zien is als ik me ergens thuisvoel. Een -dit is mijn buurt dus ben je aardig tegen me- houding. Dat werkt op vakantie ook altijd, gewoon gedragen of je er thuis bent en binnen de kortste keren vragen andere toeristen jou de weg. Misschien wordt het tijd om mijn oost-o-fobie achter me te laten en me overal in mij eigen stad thuis te gaan voelen.

http://www.flickr.com/photos/simongroenewolt/6685903/

Talloze onderwerpen vliegen over tafel. Wie z’n stempas kwijt was, of had verscheurd, favoriete vakantielanden, de treurnissen binnen het Amsterdamse nachtleven, countrymuziek en wat niet. Maar uiteindelijk gaat het natuurlijk over liefde. En billen.
Hoe we er precies op kwamen is me ontschoten, maar het ging ongeveer zo:

Vrouw (V): Nou ja, cellulitis is niet zo fijn…

Man 1 (M1): PPPFFFFFF! Dat gezeur altijd!

M2: Wat is dat? Cellu-lie-tes?

M3: Sinaasappelhuid…

M1 & M5 (in koor): Oooo, Putjes!

V: -lacht hard-

M1: Ja dat vinden vrouwen  heel erg, maar mannen interesseert het niets.

V: Wijsheid…?

M1: Komt ze weer: “Kijk!” En dan zo (knijpt vel op bovenbeen bij elkaar) en dan gillen “Oh nee! Ik heb cellulitis!”. Ja, zo kan ik het ook…

M4: Ja maar wat zeg je dan tegen je vriendin?

M5: “Zeur niet en ga naar de sportschool!”?!?

M1: PPFF, negeren. Of zelf ook doen. Elke dag “Aaaah, kijk! Ik heb cellulitis!”

V: Ja dan houdt ze vanzelf wel op.

En zo ging deze nacht nog een uurtje langer door, over putjes hebben we het niet meer gehad.

http://www.flickr.com/photos/missrogue/

Ik vergeet er vast een paar, maar het zijn er veel en ze hebben toch allemaal ongeveer dezelfde jury dus het maakt ook niet zo veel uit.

Vergis je niet, ik heb niets tegen talentshows, ik ben gewoon verbaasd. Ik kijk zelf ook wel eens naar een willekeurige. En met plezier ook! Alleen al die reclame en dat overdreven gedoe eromheen vind ik niet zo interessant. Ik wil gewoon de liedjes horen en de dansjes zien. Leuk toch? Duizend jaar geleden ging het net zo, liedjes en dansjes voor het volk. We zijn geen spat veranderd met z’n allen. Nou ja, we verbranden geen heksen meer. We smsen gewoon. Virtuele eliminatie is de moderne guillotine.

Wel jammer dat Susan Boyle het net niet heeft gered. Weten jullie nog? Het lelijke 41 jarige eendje dat nooit is gekust, met die mooie engelenstem. Ze heeft geloof ik nog steeds die snor en haar bloemetjesjurk. Dat hoop ik althans. Het mooiste vond ik dat de juryleden van Britain’s Got Talent zich, na haar optreden en een staande ovatie, verontschuldigden voor hun vooringenomenheid en neerbuigende houding. Ze schaamden zich oprecht.

En zijn meer verassingen bij talentshows, vooral de kleintjes zijn leuk. Zoals het elfjarige mini-Anoukje -a.k.a. Tessa Kersten- in Nederland en de stoere kleine 10-jarige “I wanna be a diva” Alicia Keys -a.k.a. Nathalie Okri- in de U.K. Oh en dan, speciaal voor iedereen die het nog niet wist of was vergeten, die vurige miniatuur Carmen uit Spanje, Maria Isabel (1995). Ze won op haar negende de Junior Eurovision Song contest en is nu een popster waar K3 geloof ik niet aan kan tippen. Wat een vrouw is dat al met haar negen jaar, bijna griezelig. Kijk maar…

Big bloody deal, denk je dan. Er gaat toch niemand aan dood?

Nee. Inderdaad. Maar er zijn twee redenen waarom iedereen wel even dat ommetje naar de stembus had moeten maken.

De eerste is dat we ons eigen comfortabele systeem naar de knoppen helpen als we het niet doen. Wij hebben de representatieve democratie bedacht: we willen allemaal iets te zeggen hebben over hoe het gaat, maar we hebben er niet elke dag tijd voor of zin in. Daarom zijn er mensen die hun beroep maken van politiek, die wij kiezen en dan zijn we van het gelazer af. Eens in de zoveel jaar hebben we er iets over te zeggen. We hebben dus als burgers collectief politici in dienst.

Of dit gemeentelijke, landelijke of Europese gekozen vertegenwoordigers zijn maakt niet uit. Zij worden betaald om voor ons te argumenteren, debatteren, formuleren en heel hard te werken. Dat we het bijna nooit geheel met ze eens zijn is ook logisch, want een gekozen politicus is per definitie een compromis. Representatie is een compromis voor directe democratie (lees: met z’n allen schreeuwen op een plein, zoals in het oude Athene).

Mijn lieve moeder weet dit. Ze kijkt geen televisie en ze leest geen krant, dat heeft ze nooit gedaan. Het politieke gehannes zal haar een zorg zijn. Toch heeft ze altijd gestemd. Ook toen ze net in Nederland woonde en ik nog in haar buik zat. Toen ze nog geen woord van de taal verstond. Ze vroeg aan mensen om haar heen welke partij een beetje sociaal en groen is, en lief voor dieren en daar stemde ze op. Als een soort dankbaarheid aan het bestuur van het land waar ze in woont. Nu belt ze mij een dag van te voren op en vraagt ze wat ze moet stemmen. “Doe de kieskompas maar even,” zeg ik dan en ik stuur haar een linkje door.

“Maar op wie stem jij dan?”

“Op Sophie in ‘t Veld.”

“Alleen omdat ze een leuke naam heeft of ..?”

“Neehee, natuurlijk niet. Ik ben het geloof ik wel met haar eens. Stoere dame ook. Heb het een beetje druk, zullen we het er een andere keer over hebben?”

De tweede en heel belangrijke reden waarom iedereen volgens mij had moeten stemmen is dat ik geen enkele goede reden ken om het niet te doen.

“Het zijn allemaal zakkenvullers!”

Die Europarlementariers werken harder dan jij je voor ogen kan houden en verdienen nog altijd heel veel minder dan al die bonus-banken-pipo’s waar we zo dol op zijn.

“Stem ik een keer, zitten we nog steeds met Balkenende opgescheept!”

Tsja, een beetje naïef om te verwachten dat jouw stem alleen die man in mist doet oplossen.

In hetzelfde straatje: “Mijn stem maakt toch niet uit.”

Dit is hetzelfde als het zielig vinden voor de dieren maar wel vlees eten omdat die ene koe meer of minder geen verschil maakt. Verkiezingen zijn een collectief proces: als we allemaal op onze aarsen blijven zitten omdat niets een verschil zou maken krijgen we helemaal niets gedaan op deze planeet.

“Ik heb geen tijd.”

De stembus zit per definitie om de hoek en er staat heus geen rij. Die vijf minuten heeft iedereen.

Oké, misschien een redelijke reden:

“Het interesseert me allemaal niet.”

Prima, zolang je dan ook je mond houdt. Niet zeuren over belastingen, over nieuwe wetten en regels en al helemaal niet over wat politici zeggen. Als je niet stemt heb je geen recht van spreken. Punt.

En wat zeg je dan tegen die mensen aan wie ik vertelde dat ze de komende maand vooral de webstrijd op viva.nl moeten volgen?

Bloggen, dat is een stukje schrijven op je eigen internetpagina. Maar ja, soms post ik eigenlijk alleen een filmpje met een link. Of een citaat. Of een grapje. Of ik kondig iets aan waarvan ik m’n lezers op de hoogte wil brengen omdat ik het zo leuk vind.

“En wat voor stukjes schrijf je dan?”

Dat is een vraag om even bij stil te staan. Journalisten en tekstschrijvers zoals ik houden zich meestal gedeisd waar het hun eigen mening betreft. Dat is maar goed ook want de mening van een ander vertolken is ook waar dit beroep op gestoeld is (met uitzondering van recensenten en columnisten natuurlijk). Toch vliegt er zo nu en dan wat voorbij in mijn dagelijks leven waar ik graag iets over wil zeggen en mijn blog geeft me die vrijheid.

Een heerlijke vrijheid om mijn ongezouten meningen de wereld in te slingeren met als bijkomend gelukje dat mensen het lezen en, naar ik heb vernomen, het soms nog vermakelijk vinden ook!

Een blog is, vind ik, een heel krachtig iets. Je kan mensen laten zien wat jij interessant vindt en waarom, je kan je interesses en je smaak delen. Je kan ook je boosheid of onbegrip over iets uiten in columnachtige stukjes. Je kan je proza zonder uitgever publiceren (dat heb ik eens gedaan maar vind ik eigenlijk veel te eng), of je kan je observaties delen. Soms maak je lezers enthousiast en soms breng je een verhitte discussie op gang.

Dit alles wat een blog kan hoop ik jullie, lieve lezers, in de komende maand allemaal te bieden. Tot snel!

Mocht je denken: eh, hoe zit het ook alweer met die webstrijd: wel…

Nadat we een oproep plaatsten (en een tussentijdse update), hebben we op de redactie een longlist opgesteld van 30 kanshebbers. Een jury van Uitgeverij Nieuw Amsterdam, bestaande uit Leonoor Bergen, Jasper Henderson, in samenwerking met Elke Geurts, bepaalde uiteindelijk wie de komende maand mag gaan strijden om jullie: het publiek.

Uit het juryrapport:
“Deze vijf dames steken er met kop en schouders boven uit. We hebben bij onze keuze gelet op de onderwerpen, het taalgebruik en de overige content die we op de blogs/sites tegenkwamen.

De één schrijft goed, de ander heeft een originele, multimediale aanpak, weer een ander schrijft over boeiende thema’s. Voor elk wat wils dus!”

Klopt: er zijn dit jaar enkel dames overgebleven –> overigens heb ik daarom deze week al contact gehad met een mogelijke mannelijke blogger! Er mag best wat testosteron bij, vindt u ook niet?
Terug naar de webstrijd!

Waar hebben we zoal op gelet bij de selectie?
Onze criteria. Een Viva-blogger (m/v): * heeft een mening * is kritisch, met enige humor * kijkt naar wereld om zich heen: nieuws, maatschappij * kan prettig en foutloos schrijven  * maakt gebruik van leuk beeld * plaatst leuke links in haar blogs * leest reacties van lezers en reageert/beantwoordt vragen

Genoeg! De vijf webstrijders!

*Tromgeroffel… Nog meer tromgeroffel…*

FayeC (26)
IsabelS (26)
LoesE (26)
MarinaV (27)
RobinS (21)

Het volledige Webstrijd 2009-overzicht vind je hier:

En nu? Voor de nieuwsgierigen, alles op een rijtje:
* T/m 29 juni bloggen de webstrijders minimaal 3x per week
* Op vrijdag 29 juni wordt de stemming geopend! Stemmen kan t/m 9 juli.
* Op 10 juli weten wij wie de winnaar is… We vragen de winnaar natuurlijk wél het stil te houden! Op straffe van ontslag
* Op 17 juli horen jullie het ook: in Viva en op Viva.nl! En dan, dan begint de nieuwe blogger…

PS Herinneringen ophalen aan Webstrijd 2008? Dit waren toen de webstrijders! CathelijneB * NynkedeJ * IndiraR * JanvanT * RoosG * SannevanA.

Woont in: Amsterdam, op haar eigen 50 m2 in de Baarsjes (“de allerleukste buurt van Amsterdam!”) met een balkon en poes.
Schrijft over:  Rare sociale en culturele verschijnselen of andere malligheid die me aanspreekt of waar ik me druk over kan maken. Always overstate understatements while stating the unobvious

Uit Isabels blog:
Natuurlijk ben ik geen echte taalpurist, want ik vind dat niet zo’n gezellig label en bovendien worden mensen dan bang van je. Ze durven je zowiezo niet meer te… o nee, sowieso niet meer te mailen en dat wil ik niet hebben.
Toch kan ik me als taaldocent flink druk maken om de taalvaardigheid van jongeren en mensen om me heen in schrift en spraak. Hoe beter jij je wensen kunt verwoorden, hoe meer je voor elkaar krijgt. Zo simpel is het. Als je slordig spreekt en schrijft, word je niet serieus genomen en kun je geen overtollig betaalde telefoonkosten terugeisen. [...] Het pragmatische argument “En tcoh bgerijpt u perceis wat ik bdeeol,” gaat hierom niet op. Ik gun het mijn vmbo-leerlingen alle kansen te benutten die hen toekomen en daarom moeten ze aan ’t kofschip.

Uit het juryrapport:
‘Isabel is culti! Haar blogs zijn voor het ‘grote publiek’ soms wat aan de intellectuele kant. Originele observaties en tips over culturele en maatschappelijke onderwerpen. Haar blog staat bol van de mooie citaten, links naar andere sites en kunstige video’s.’

Foto: privébezit