*…zet hierbij het tromgeroffelgeluid vol aan…*

Stop, nee, wacht, eerst wat meer info ;-p

Eén voor één heb ik de webstrijders gebeld. Eentje gokte dat Faye het was geworden. Eentje hoopte Loes. De andere drie dachten – nu ja, die noemden de uiteindelijke winnares!

En met deze opmerking vallen er twee webstrijders af…

Zelf heb ik me zó ‘want-ik-wil-objectief-blijven’-afzijdig gehouden, dat ik nul voorgevoel noch voorkeur had. Jullie, althans, de stemmers, dus wel. Lagen de stemmen vorig jaar nog dicht bij elkaar, dit keer was er duidelijk een winnaar.

Een paar argumenten die door de stemmers werden aangedragen:

“X heeft me als hardop laten lachen, ze is origineel, haar unieke persoonlijkheid en afkomst spreekt me aan daar herken ik veel van mezelf in!”

“Omdat ik haar stukjes herkenbaar, pakkend en humoristisch vind. Daarbij schrijft ze gewoon leuk! (En taalkundig correct, ook fijn).”

“Omdat zij degene is die mij kon boeien, een universeel gevoel van herkenning wist op te roepen en omdat ze gewoon de leukste, spontaanste en de meest onbevangen logster is!”

“X me elke keer weer hardop aan het lachen kreeg. En zelfs een glimlach toen ze over honden schreef, terwijl ik daar echt een… eh… voorzichtige hekel aan heb.”

Die hondenblog heeft indruk gemaakt, zo blijkt: “Omdat ze zo moedig is om ervoor uit te komen dat ze van honden houdt.”

Nog eentje dan:

“Omdat ze een heerlijke, gezonde, gezellige kijk op het leven heeft! Lekker spontaan en erg grappig is!”

Oké, ik hou al op. Ik vertel het gewoon.

De virtuele beker ‘Webstrijder van het jaar’ gaat van Nynke (die gelukkig blijft bloggen!) naar….

*****

****

***

**

*

Robin. En officieel begint ze maandag

Welkom, Robin! En… ui-ter-aard!… dank Marina, Faye, Loes en Isabel voor jullie blogs!

PS Geen idee waar dit over gaat? Hier vind je alles over Webstrijd 2009!

Het stemmen gaat natuurlijk niet echt met een rood potlood of een rode knop (jammer), maar door dit formulier in te vullen.  Op 29 juni gingen de stembussen open en over ruim drie uur sluiten ze definitief.

UPDATE: HET IS 12 UUR, DE STEMMING IS GESLOTEN!

De vijf dames hebben zich de afgelopen weken in het zweet gewerkt om zich van hun beste kant te laten zien. En nu is de beurt aan jou om te kiezen wie van de vijf mag blijven bloggen. Kies je de humoristische Robin (21), cultuurliefhebber Isabel (26), de over mooie mensen schrijvende Marina (27), bon vivant Loes (26) of de creatieve Faye (26)?

Omdat we de winnaar graag gelijktijdig in Viva bekend willen maken, houden zowel de bloggers als wij de winnaar tot 17 juli geheim (moeilijk, moeilijk!). Wordt degene die jij het liefst leest de nieuwe blogger denk je? Over iets meer dan een week weet je het…

Onder de stemmers verloten we trouwens een cadeautje. Gewoon, omdat het kan

CC foto: Muffet

Ruim vier weken geleden ging webstrijd 2009 van start. Met als deelnemers:

Faye (26) -*- Isabel (26) -*- Loes (26) -*- Marina (27) -*- Robin (21)

Gemiddeld hebben deze dames 14 keer voor jullie geschreven. Ieder voor zich in de hoop dat jullie nu op háár stemmen. En dat kan vanaf nu.

Wie van de vijf webstrijders willen jullie blijven volgen op Viva?
De stemming is officieel geopend! T/m 9 juli 12 uur, kun je jouw favoriet doorgeven. UPDATE* De stemming is gesloten.*

Omdat we de winnaar ook graag in Viva bekend willen maken, houden zowel de bloggers (ja, da’s even doorbijten!) als wij (slik!) het tot 17 juli geheim.

En dan, dan begint de nieuwe blogger…

Ik wil stemmen! UPDATE* De stemming is gesloten.*

Dat kan Onder de stemmers zullen we een cadeautje verloten, gewoon, voor de leuk.

De Blokker, vrijdagmiddag 16.00 uur. De kassamevrouw wil me geen plastic tas geven om mijn net aangeschafte schildersezel in te doen, omdat hij er dan nog een stukje uitsteekt. Als ik aangeef dat ik desondanks toch graag een tas van haar ontvang, word ik uitgemaakt voor ‘eigenwijze jeugd.’

Zó graag had ik op dat moment adequaat gereageerd. Ik had willen zeggen: ‘Ik begrijp het mevrouw, het leven ís ook zwaar’, maar er kwam niets uit. Een klein, gebogen en verbitterd vrouwtje van in de zestig met jampotglazen en uitgezakt permanent wist mij met een paar woorden de mond te snoeren. En ik kan je zeggen, dat gebeurt niet vaak.

Nu vraag ik me af: welk leed is haar aangedaan dat haar zo doet reageren naar onschuldige mensen als ik. Ik was beleefd, ik lachte, ik ben simpelweg een voorbeeldig mens. Ja, ik ben eigenwijs, maar sinds wanneer is dat een misdaad?

De laatste tijd beland ik vaker in soortgelijke situaties. Vorige week nog werd ik afgesnauwd door een moeder die door rood fietste en tegen mij aanknalde. Het was niet haar eigen domme schuld, nee, ík was de boosdoener. Ik was de ‘trut’ die in de weg stond en niet uitkeek. Het had helemaal niets te maken met het feit dat ze door rood reed, met haar frustraties om een verloren jeugd en een uitgezakt lijf of met de stress van vier blèrende peuters in haar diesajn bakfiets. En daar stond ik dan, met een scheef voorwiel en een mond vol sprakeloze tanden.

Ik heb ook wel eens een slechte dag. Ik zal de laatste zijn om te beweren dat ik nooit ‘(on)bewust asociaal’ ben. Maar dan blijft het bij een geïrriteerde zucht, ik scheld nooit iemand uit. Waarom doen sommige mensen dat wel? Hebben ze een verschrikkelijk leven? Te weinig seks? Of te weinig bier? Doen ze het überhaupt wel bewust? Ik weet het niet, maar ik hoop dat ik de volgende keer een ijzersterk antwoord klaar heb op zo’n aanval. Iets als: ‘Ga toch blij zijn, mens!’

CC foto: Beneneuman

Ik wist wel van het bestaan van Twitter af, maar ik begreep er weinig van. Bovendien zijn mijn vrienden aanzienlijk minder communicatie- en internetverslaafd dan ik, en in mijn eentje Twitteren leek me nou ook weer zo kansloos. En met kansloos bedoel ik nóg kanslozer dan het überhaupt al is om in 140 tekens te vertellen wat er net tussen je broodje zat.

Maar, na wat nader onderzoek heb ik de kunst van Twitteren ontdekt. De KUNST, inderdaad. Sommige Twitteraars hebben het tot een serieuze form of art verheven om in 140 tekens te zeggen wat ze op dat moment denken of doen. Marten Mantel bijvoorbeeld. Ik heb de man nimmer ontmoet maar hij voelt aan als de tweelingbroer die ik nooit had. Marten schrijft tweets als de beste. Zijn oud-Spunk-collega Wiegertje Postma idem.

Nu volg ik die mensen, en hoop ik elke ochtend bij het opstarten van mijn computer dat ze me die dag weer inspireren of op z’n minst keihard laten lachen om 140 briljant ingetikte tekens. Wat vaak ook gebeurt. Maar, dat is toch een beetje eng? Dat ik mensen volg die ik nooit ontmoet heb? Ach ja, het lijkt veel te gebeuren op Twitter. Van de 18 volgers die ik inmiddels rijk ben zijn er zelfs al 4 wildvreemd voor me.

Dus, vanaf nu ga ik me de levenskunst van het Twitteren eigen maken. Ik verruil de limericks voor de tweets. Ik zet Reve en Hermans bij het vuil en ik lees voortaan uitsluitend mijn fellow Twitteraars.

Maar nog één keer, voordat ik ga, een ode aan de voorloper van de tweet:

Een prachtig jong meisje uit Neeritter
Die schreef haar limericks met glitter
Zij verzuchtte bedeesd:
Geen mens die ze leest!
En stapte toen over naar Twitter

CC foto: Pete Simon

Het proces lijkt een beetje op het stappenplan van rouwverwerking: 1. shock, 2. protest, 3. aanvaarding. Begrijp me niet verkeerd, ik suggereer niet dat rouwverwerking in drie stappen gebeurd is. En ik vergelijk bloggen voor Viva zéker niet met het verliezen van een dierbare. Maar in essentie heb ik wel iets verloren: anonimiteit.

Toen ik begon met bloggen vroegen vrienden wel eens: vind je het niet lastig om jouw privéleven uit de doeken te doen? Nee joh, ik doe niets liever. Bovendien kies ik zelf wat ik openbaar maak. En daarbij, wie leest het nou? Dat is redelijk naïef om te denken als je een blog bijhoudt, maar ik floreer nou eenmaal bij struisvogelpolitiek.

Bij Viva gaat die vlieger echter een heel andere kant op. Al steek ik mijn kop hier metersdiep in drijfzand, dan kan mijn dikke teen me nog attenderen op het publiek dat toekijkt. Geen spelfout wordt getolereerd en elk inspiratieloos moment bestraft. Helemaal terecht overigens. Spelfouten moeten de wereld uit en op het schrijven van saaie, lelijke teksten zou best een gevangenisstraf mogen staan. Kortom, niets mis met opbouwende kritiek, maar zoals ik zei: het is even wennen.

Dat wennen duurde een week of twee, drie en het leverde me bijna een identiteitscrisis op. Maar met trots kan ik sinds vorige week zeggen: ‘Hello, my name is Loes and I have been clean for seven days.’

Hoewel ik nog steeds niet weet of ik een Viva-meisje ben (maar dat is aan jullie, en wat is een Viva-meisje überhaupt?), weet ik nu wel dat ik hier dolgraag op dagelijkse basis ongegeneerd pak ‘m beet 400 woorden wijd aan een al dan niet interessant element uit mijn privéleven. Dat ik dat doe voor publiek maakt het spannend, maar dat is niet erg meer want zoals ik floreer bij struisvogelpolitiek, zo hang ik brullend van genot in de lianen door een beetje spanning.

Ik ben nu dus clean van alle onzuiverheden. De beren die voorheen op de weg stonden hangen als vellen aan de muur. Ik ga met frisse moed nog, eh, welgeteld zes dagen door. Voor haatmail, arrestatiebevelen en aanverwante zaken verwijs ik jullie naar doemealsjeblieftgeenpijn@hotmail.com.

CC foto: Silvaindemunck

Even terugspoelen met een copy paste uit een eerdere blog:

Nadat we een oproep plaatsten (en een tussentijdse update), hebben we op de redactie een longlist opgesteld van 30 kanshebbers. Een jury van Uitgeverij Nieuw Amsterdam, bestaande uit Leonoor Bergen, Jasper Henderson, in samenwerking met Elke Geurts, bepaalde uiteindelijk wie de komende maand mag gaan strijden om jullie: het publiek.

Uit het juryrapport: “Deze vijf dames steken er met kop en schouders boven uit. We hebben bij onze keuze gelet op de onderwerpen, het taalgebruik en de overige content die we op de blogs/sites tegenkwamen. De één schrijft goed, de ander heeft een originele, multimediale aanpak, weer een ander schrijft over boeiende thema’s. Voor elk wat wils dus!”
[Einde copy paste.]

Ik overtuig, jij overtuigt, wij…
En nu is de webstrijd al drie weken onderweg. Een strijd tussen vijf goede bloggers. En slechts één van hen kan Viva’s Nieuwe Vaste Blogger worden. Wordt het FayeC (26), IsabelS (26), LoesE (26), MarinaV (27) of RobinS (21)?!

Ze hebben nog één week om jullie te overtuigen: “Ik moet het worden, ik moet het worden!” Want maandag, volgende week dus, begint de stemming. Waaaaaaaaaaah!

Het allerleukste is, dat wij er nu niets meer over te zeggen hebben. Dat wij hier minstens zo benieuwd zijn als de webstrijders zelf. En ja, we proberen te voorspellen wie jullie gaan kiezen! Wat ik uitermate grappig vind, is dat onze officieuze-want-ze-tellen-niet-mee-stemmen gelijk verdeeld zijn.

Alles (her)lezen
Heb je zin om de blogs van onze webstrijdbabes alsnog te lezen, te herlezen, of wil je zeker weten dat je niets hebt gemist: hier staan alle webstrijdblogs anno 2009 op een rij!

Maandag! 29 juni! Dan kun je stemmen!

CC foto: Quinn Dombrowski

Ik vind 79 een keurige leeftijd voor iemand die haar hele leven 10 tot 25 alcoholische units per week nuttigde. Om nog niet te spreken over de grammen vet die ze naar binnen schoof of het beperkte aantal uren dat ze sliep. Negenenzeventig jaar. Zo oud word ik dus. Waar ik die wijsheid vergaar? In het kader van ‘doodgaan is het nieuwe leuk doen’ hebben we er een prachtige parel op online-bodem bij: Sterfdatum.nl.

Een week na ontdekken is die website een grote hit bij mijn vrienden en kennissen, die wel van een luguber grapje houden op z’n tijd. Bovendien is het verrekte handig om te weten dat je de komende jaren kunt doen en laten wat je wilt, omdat die sterfdatum toch vast staat. Maar wat blijkt nu, tot mijn grote schrik? Het gros van mijn beste vrienden gaat jaren eerder de hoek om dan ik. Afgezien van het feit dat ik er weinig voor voel om elk seizoen aan een steeds minder druk bezochte koffietafel te zitten, wil ik net als de rest ook een volle kerk. Tijd voor een plan de campagne dus: hoe schroef ik die 79 jaar terug?

Uit een snelle test blijkt dat ik twee jaar vroeger het loodje leg als ik ga roken. Op zich geen probleem. Vind het al jaren jammer dat ik niet meer rook, en na het zien van een wulps vlammende Audrey Tautou in Coco avant Chanel voel ik er wel weer wat voor. Wil ik er nog wat jaren vanaf bietsen, dan moet ik een paar extra drankjes per week drinken. Is ook de moeite niet. Maar, en nu komt ‘ie, als ik graag moeiteloos en in één klap negen jaar eerder de kist inkruip, dan hoef ik niets anders te doen dan linkshandig worden. Hoef ik geen sigaret voor op te steken en geen Chardonnay voor open te trekken. Enige vereiste is dat ik het andere handje wat vaker gebruik.

Bijkomend voordeel: met negen jaar eraf sterf ik op dinsdag 1 april 2053. Lijkt me een mooie dag. Graag met de graftekst ‘Loes was eigenlijk rechtshandig’.

CC foto: André Banyai

Dat ik niet de enige ben die geboeid raakt door alles wat er zich afspeelt op de Wallen is duidelijk. De ene na de andere creatieve broedplaats schiet er uit de grond. Vorig jaar openden tientallen modeontwerpers er hun eigen peeskamers, bijna elke maand vindt er ergens in een vuige kelder wel een underground-feest plaats en afgelopen weekend stond ik nog op de opening van het tijdelijke project Rooms of Red Bull in het oude Matahari-gebouw. En daar is morgen, tijdens La Petite Nuit Blanche, een bijzonder kunstproject te bewonderen: Just Looking.

In dit project worden de clichés van de Wallen, zoals ik ze wel en niet graag zie, ‘voorlangs en achterom keihard genomen’. In een landschap van rood neon halen Sarah Kleyweg en Mels Evers geen kunst van buiten naar de Wallen, maar maken ze gebruik van de al aanwezige bronnen. Met een fototentoonstelling, een video-installatie en een debat moet Just Looking zorgen voor synergie tussen prostituees, wetenschappers, publiek en kunstenaars. Voor één nacht treden ze allemaal buiten hun grenzen.

Tijdens La Petite Nuit Blanche, een serieuze voorproef op het officiële evenement Nuit Blanche in 2010, is er op meer plekken in de stad iets bijzonders te beleven. De officiële openingom 23.00 uur gebeurt met Paint the City, waarvoor verschillende kunstenaars het Centraal Station versieren met laserstralen.

In het voormalig Kadasterpand aan de Prins Hendrikkade is op de begane grond het lichtproject LightBeat te zien, draaien bekende Amsterdammers samen met gerenommeerde DJ’s en kun je pingpongen aan de Blacklight Ping Pong tafel. Op de derde etage, in de ateliers van What is Happening Here (met o.a. Egbert Jan Weeber), worden jouw zenuwen getart met een ‘illusiereis’ door een heus spookhuis.

Niet ver van het Kadasterpand in de Why Not (ingang Spuistraat, tegenover Bitterzoet) presenteert Kiss Escorts Bete Noir, een nacht vol jazz, poëzie, kunst en fingerfood met artiesten uit binnen- en buitenland.

En zo is er nog veel, veel en veel meer te beleven zaterdagnacht. De héle nacht lang. Ik kan dan ook niet beschrijven hoeveel pijn het doet dat ik er niet bij kan zijn. Het doet onbeschrijflijk veel pijn omdat ik een beetje meewerkte aan dit evenement, omdat ik groot voorstander ben van een rijker nachtprogramma in Amsterdam, omdat letterlijk elk programmapunt mij aanspreekt, omdat ik zo graag nog een keer die clichés van de Wallen op de hak neem en omdat het me zo fijn lijkt om een hele midzomernacht gezellig met z’n allen door die fijne stad te zwerven.

Heb veel plezier!

Foto: Nuit Blanche Amsterdam

De treinreis van Roermond naar Amsterdam blijkt voor de hond een grotere opgave dan voor mijn lieve moedertje zelf. Macho hijgt als een 80-jarige bejaarde die gedwongen een marathon loopt, hij trilt als een afkickende heroïnejunk en hij laat zenuwscheten als een stinkdier met obstipatie.

Omstanders vragen wat er met de hond aan de hand is. ‘Een dierenbeul’, zo noemt een voorbijganger mijn moeder zelfs, die letterlijk geen vlieg kwaad doet en Macho behandelt alsof hij een koninklijke afstammeling is. Dus als mama na die helse treinreis in Amsterdam arriveert moet ze eerst twee uur revalideren in mijn tuin.

Maar dan lijken zowel moeder als Macho er klaar voor om op pad te gaan. Dus we hijsen de hond in zijn tuigje, moeder haakt een arm in de mijne en we zetten koers richting Westerpark. Dat gaat goed totdat we bovenbuurvrouwtje Lulu tegenkomen, ook een Franse bulldog die graag geaaid wordt. Macho ziet het echter niet zitten dat zijn bazin een ander liefkoost en – BAM! – hij rent mijn moeder bruut omver. Midden in Amsterdam zit mama op haar kont op de stoep.

Nadat ik mijn moeder van de stoep heb geschraapt en haar heb gerustgesteld dat níemand het zag, kunnen we doorlopen. Althans, zo’n 100 meter. Want dan, bij een brug, speelt zich het volgende debacle af: Macho heeft bruggenangst. Hij begint te rillen van angst, kruipt plat op de grond en hij weigert om ook nog maar één stap te verzetten. Deze scène trekt behoorlijk bekijks, maar na wat gesjor en geduw ziet de hond gelukkig in dat dit de enige weg is.

Drie bruggen later arriveren we in het Westerpark. We zijn er allemaal helemaal klaar mee en willen alleen maar rust, een wit biertje en een bitterbal. En hoera, Macho gunt ons de rust. Hij gaat zelfs even liggen.

Het lijkt er op dat Macho begint te wennen aan al het nieuwe om hem heen. Toch maak ik me best zorgen om het beestje. Zo’n drukke stad is ook niet niks voor een schizofrene, panische hond van 15 centimeter hoog. Bij dat besef smaakt het witbiertje ineens niet meer. Ik besluit dat we arme Macho naar huis moeten brengen.

Op de terugweg blijkt echter dat Macho geheel van zijn grote-stad-angst af is. Geen brug is meer te hoog; met opgeheven hoofd zwiert hij er overheen. Hij rent op honden af die vier keer groter zijn en hij bijt de ballon van een peuter stuk. En als we thuiskomen wil hij niet naar binnen.

Echt heel leuk, zo’n dagje uit met de hond. Enig!

Foto: Loes Evers

Maar ik zeik dus helemaal niet. Vier en een halve kilo, schoon aan de haak. Dat is niet zeiken, dat is een serieuze zaak. Vooral gezien het feit dat de zomer eraan komt en ik me eigenlijk gisteren al in een bikini moest hijsen.

Nu heb ik als oplossing even zo’n citroensapkuurtje van Robin overwogen. Klinkt lekker extreem en ik heb wel wat met die luchtige Lindsay Lohan-look. Gelukkig of helaas, het is maar hoe je het bekijkt, zag ik al snel in dat ik niet de discipline bezit die Robin wel heeft (respect!). Naar alle waarschijnlijkheid zou ik binnen een uur afhaken. Of binnen vijf minuten. Hell, ik zou na de eerste slok al stoppen. In diëten ben ik namelijk bewezen slecht. Hoe meer ik met eten bezig ben, hoe meer ik eet. Het enige dieet dat voor mij kan werken is een verdikkingsdieet. Maar laat dat nou net het tegenovergestelde effect hebben van waar ik naar streef.

Afvallen dus. Sommige mensen sporten daarvoor. Dat heb ik ook geprobeerd. Ik ben in de afgelopen twee weken welgeteld drie keer gaan zwemmen (ja, baantjes), maar mijn tijgerprintbikini en lange, glanzende lokken blijken niet chloorbad-proof. En om nou met een Speedo badpak en dito badm…nee, de gedachte alleen al doet me huiveren. Wat als ik dan iemand tegenkom?

Anyhoo, ervaring heeft uitgewezen dat diëten niet lukt. Sporten idem dito. De natuur laat het ook flink afweten. Dus wat te doen, in godsnaam? Een optelsom doet vermoeden dat ik deze week maar gewoon weer een nieuwe poging moet wagen. Dus chloorbad en citroenen, here I come!

CC foto:  Superbomba

Toen ik gisteren inlogde op Viva.nl viel mijn oog op de Week up beeldcolumn ‘Liefdesverdriet fysiek meetbaar’. Met huivering dacht ik terug aan de dagen, weken en maanden dat ik totaal miserabel door het leven ging om een verloren liefde. ‘Pff, godzijdank heb ik daar al jaren geen last meer van’, schoot meteen door mijn hoofd. Of toch wel…?

Ik lag bijvoorbeeld nog niet zo heel lang geleden een hele nacht huilend op bed omdat mijn beste in het vliegtuig was gestapt om een jaar later pas terug te komen. Dat is liefdesverdriet, als je het mij vraagt. En nog erger: ik zat vorige week huilend op de fiets. Huilend. Op de fiets. Midden op straat, tijdens spitsuur. Niet omdat ik bruut bedrogen of verlaten ben. Nee, omdat ik verliefd ben.

Op J., of Prins J. zoals hij officieel te boek staat (tot groot vermaak van zijn vrienden). Ik kan best zeggen dat ik van niemand zoveel hou als van hem. Met J. heb ik het dusdanig fijn dat ik af en toe overmand word door de angst om hem kwijt te raken. Geef toe, dat is een reële angst. Mensen bedriegen, gaan weg of soms zelfs dood. Dat mag J. nooit doen, want dan ga ik ook dood. En bij dat besef begin ik dus te brullen. Op de fiets.

Wat natuurlijk volstrekt belachelijk is, want tranen van geluk bestaan bij de gratie van ‘bij wijze van spreken’. Niemand doet dat letterlijk! En al helemaal niet in het openbaar. Maar ach, er zijn ergere dingen om om te huilen. Zoals geen liefde. Of hooikoorts. Ook heel irritant.

CC foto: A National Acrobat

Op maandag staat de beste markt van Nederland er. Op maandag kun je lekker nagloeien van een fijn weekend. Op maandag mag je eindelijk weer aan de slag. Op maandag eet je gezond. Op maandag komt As The World Turns weer op tv. Ik ben dól op maandag, maar het lijkt alsof ‘ie mij saboteert. Zo ook gisteren:

Maandagochtend, 8.30 uur. Ik drink een kop koffie, zet de computer aan en ik open de mail met instructies voor mijn opdracht van vandaag. De druk is redelijk hoog, want deze tekst móet af voor het einde van de dag. Bovendien wacht er hierna een ellenlange to do-lijst met bijbehorende deadlines. Het zonnetje schijnt en ik ben fit. Kortom, geen beren op de weg die mij vandaag weerhouden van een loeiharde knalsessie. Ik recht mijn rug, knak mijn vingers en…

Niks.
Nada.
Noppes.

Ik staar naar het lege Word-document. Het staart terug. Ik tik een werktitel, want vaak helpt het als er al iets staat. Maar de werktitel lacht me keihard uit. Dan denk ik: misschien moet ik even stofzuigen, om daarna met een fris hoofd verder te gaan.

Een stofzuigbeurt, afwassessie, opruimrondje en een paar telefoongesprekken met vriendinnen later kruip ik weer achter de laptop. Het is inmiddels half twee(!), dus er zal nu toch echt iets moeten gebeuren. Maar nee hoor, lijf en geest weigeren wederom om ook maar enige vorm van werk te verrichten, alsof er een dik, lui beest in mij is gekropen dat liever de hele dag met een reep BonBonBloc op de bank ligt.

Ik besluit het nog even te laten voor wat het is, want ervaring heeft mij geleerd dat staren naar een leeg Word-vel alleen maar tot meer staren én frustraties leidt. Maar de rest van de middag komt er nog steeds niets uit. Het lukt echt niet.

Ja ja, ik hoor jullie denken: ze moet niet zeiken en gewoon aan de slag gaan. Klopt. He-le-maal waar. Dat deed ik dus ook, om één uur ‘s nachts, toen ik thuiskwam van een brainstormsessie voor een filmfestival. Toen kon het ineens wel. Arrrrgh!

Foto: Loes Evers

Het was woensdagavond, uurtje of elf. Een jarige vriendin besloot haar feest op een werkdag te houden, want ‘zaterdag is zo cliché’. En gelijk had ze. Het magische effect van een feest op woensdag ontstaat volgens mij doordat iedereen denkt: shit, dit kan niet want morgenochtend om half acht gaat de wekker. En we weten allemaal dat verboden vruchten het sappigst zijn.

Oh, wat was het fijn. Alle beste vrienden bij elkaar. We hebben gedanst, gedronken, gezongen, geknuffeld. Ik hield van niemand zoveel als van mijn vrienden op die avond. En dat had niets te maken met die anderhalve pitcher cocktail die ik op had.

Afgelopen weekend daarentegen was er een uit de categorie ‘Bridge & Begonia’s‘.  Vrijdag viel nog mee, met een journalistenborrel en een mini-oud-klasgenoten-reunie. Zaterdag en zondagmiddag met mama en haar zenuwpeeshond Macho waren nog enigszins spannend doch vrijwel volledig alcohol-, drugs-, en dansvrij (daarover morgen meer). Op zondagavond thee en tric trac-en op de huiskamervloer sloeg daadwerkelijk alles in het kader van de stoffigheid.

Doe mij daarom maar woensdagen. Of maandagen, dinsdagen, donderdagen… hell, doe mij alle dagen. Ik ben voor vrijheid van feestuiting. Als anti-reactie op de ongepaste opmerking van Rutte en op die andere partij die vrijheid gebruikt als verbloeming voor engheid richt ik bij deze de PVF op. Driemaal hoera en een trommel en een fluit!

CC foto: Slow Brook

Een paar maanden geleden besloot ik op een donderdagavond, ergens tussen Will & Grace en Het Journaal, om een blog te beginnen. Weinig doordacht, simpelweg omdat ik daar zin in had. Vervolgens gooide ik bijna dagelijks een willekeurige hersenscheet online. Wat ik, volleerd struisvogel met een beperkt reflectievermogen, echter niet besefte is dat zo’n blog gelezen wordt.

Onwetendheid kan heel vruchtbaar zijn, want op de dag dat het realiteitsbesef kwam – dankzij de immense hoeveelheid reacties op deze posting – verloor ik al een stukje toon en inspiratie. Nu ik voor Viva.nl schrijf is de feeling met mijn schrijvende ik volledig verdwenen in een bodemloze, pikzwarte, potdichte plankenkoortsput. Bij elke tekst die ik poog te schrijven word ik verhinderd door gedachten als ‘maar wat als Viva-vrouwen cynische botheid niet waarderen?’, ‘vinden ze mijn humor wel grappig?’ of ‘kan ik nog wel los gaan over seks, drugs en rock ‘n roll?’

Dat ik dit zo eng vind doet me tegelijkertijd afvragen wie ik ben als schrijver. Een blik op mijn cv zegt genoeg: ik heb geen flauw idee. Ik ben trots op het werk dat ik deed en doe als journalist/tekstschrijver, maar van een rode draad is geen sprake. Ja, ik zit een beetje in dat kunsthoekje door wat ik deed als ‘redacteur kunst & cultuur’ bij Carp en nog steeds doe voor kunstfestivals. Maar er staat ook een rits ranzige jongerenbladen op mijn cv, een paar glossy’s en Amnesty.

Daarom heb ik besloten om de komende vier weken bij Viva te ‘gebruiken’ als een oefenmoment (ah getver). Om te ontdekken wie of wat bij mijn schrijftaal past. Ik ga heel hard mijn best doen om mezelf te zijn. Met alle mogelijke gevolgen daarbij ingerekend. Voor de zekerheid bereid ik me voor op verguizing en steniging. Met een beetje geluk komt er dan ook af en toe wat liefde voorbij.

CC foto: Ayumina

Daar sta je dan, op de lingerie-afdeling. Ik mag niet gillen, ik mag het niet eens hardop zeggen. Dit is keihard een kwestie van de kat op het spek binden. Ik deel álles met iedereen. Laat ik een scheet die klinkt als een fluitketel, dan bel ik een vriendin om er samen om te lachen. Maar natuurlijk wil ik niet al voor mijn officiële aanstelling als webstrijder de regels overtreden (ben ik trouwens ook heel slecht in: regels). Dus ik bedenk een oplossing die voor iedereen acceptabel is: ik vertel het aan papa.

Papa is mijn vader; ’s werelds beste geheimenbewaarder, altijd trots op zijn ‘geitje’ (serieus), een man van middelbare leeftijd die nog net weet wat Viva is maar de ballen verstand heeft van ‘bloggen’ of ‘webstrijden’. Kortom, papa is de ultieme kandidaat om mijn blijdschap mee te delen. Wat ik even vergat, is dat papa ook een fervent grappenmaker is. Zo een die zelf het hardst lacht om zijn grappen. En als het even kan, gaan zijn grappen ten koste van een ander.

Deze keer was mijn broertje het mikpunt van papa’s leedvermaak. Kort nadat ik mijn geheim met hem deelde, belt hij zijn zoon: ‘Loes heeft een gróót geheim, maar ze kan het pas over drie weken vertellen.’ In de weken die daarop volgen grijpt papa elke gelegenheid aan om mijn broertje te pesten met dat ‘grote geheim’. Logischerwijs knapt die bijna uit zijn voegen van nieuwsgierigheid en hij bedenkt dan ook een waslijst van mogelijke geheimen.

Nu zou ik zelf, als iemand mij zou vertellen dat ik een groot geheim heb, de volgende scenario’s als realistische opties bedenken:
a) ze krijgt een hond of
b) ze heeft een boek geschreven.

Maar nee, broerlief schat in dat de meest voor de hand liggende opties zijn:
a) ze heeft, samen met J., een huis gekocht in Limburg of
b) ze gaat trouwen.

Van alle mogelijke geheimen die ik kan hebben, bedenkt mijn broertje – die mij overduidelijk na 23 jaar nog steeds voor geen moer kent – uitgerekend de twee opties die zonder twijfel volledig uitgesloten zijn. Als ik Amsterdam verlaat, dan is het omdat de president van Aitutaki mij een baan aanbiedt als fulltime eilandbewoner. Als ik ga trouwen, dan is het omdat een Sardische maffiabaas dreigt mijn familie en vrienden te liquideren als ik niet met hem trouw. En dan zou ik nog twijfelen.

Goed. Ik wijt het in het eerste geval (de verhuizing) aan wishful thinking. Natuurlijk weet hij dat ik nooit naar Limburg terugkeer, maar een broer mag dromen. Het tweede geval (trouwen) is duidelijk een kwestie van projectie. Mijn broertje treedt namelijk zelf in het huwelijk, op 09/09/09. Met de liefde van zijn leven. En hoe verschillend mijn broer en ik ook in het leven staan en hoe goed of slecht we elkaar ook kennen, daar ben ik heel trots op.

SXC foto: Awkward Family Photos

Mocht je denken: eh, hoe zit het ook alweer met die webstrijd: wel…

Nadat we een oproep plaatsten (en een tussentijdse update), hebben we op de redactie een longlist opgesteld van 30 kanshebbers. Een jury van Uitgeverij Nieuw Amsterdam, bestaande uit Leonoor Bergen, Jasper Henderson, in samenwerking met Elke Geurts, bepaalde uiteindelijk wie de komende maand mag gaan strijden om jullie: het publiek.

Uit het juryrapport:
“Deze vijf dames steken er met kop en schouders boven uit. We hebben bij onze keuze gelet op de onderwerpen, het taalgebruik en de overige content die we op de blogs/sites tegenkwamen.

De één schrijft goed, de ander heeft een originele, multimediale aanpak, weer een ander schrijft over boeiende thema’s. Voor elk wat wils dus!”

Klopt: er zijn dit jaar enkel dames overgebleven –> overigens heb ik daarom deze week al contact gehad met een mogelijke mannelijke blogger! Er mag best wat testosteron bij, vindt u ook niet?
Terug naar de webstrijd!

Waar hebben we zoal op gelet bij de selectie?
Onze criteria. Een Viva-blogger (m/v): * heeft een mening * is kritisch, met enige humor * kijkt naar wereld om zich heen: nieuws, maatschappij * kan prettig en foutloos schrijven  * maakt gebruik van leuk beeld * plaatst leuke links in haar blogs * leest reacties van lezers en reageert/beantwoordt vragen

Genoeg! De vijf webstrijders!

*Tromgeroffel… Nog meer tromgeroffel…*

FayeC (26)
IsabelS (26)
LoesE (26)
MarinaV (27)
RobinS (21)

Het volledige Webstrijd 2009-overzicht vind je hier:

En nu? Voor de nieuwsgierigen, alles op een rijtje:
* T/m 29 juni bloggen de webstrijders minimaal 3x per week
* Op vrijdag 29 juni wordt de stemming geopend! Stemmen kan t/m 9 juli.
* Op 10 juli weten wij wie de winnaar is… We vragen de winnaar natuurlijk wél het stil te houden! Op straffe van ontslag
* Op 17 juli horen jullie het ook: in Viva en op Viva.nl! En dan, dan begint de nieuwe blogger…

PS Herinneringen ophalen aan Webstrijd 2008? Dit waren toen de webstrijders! CathelijneB * NynkedeJ * IndiraR * JanvanT * RoosG * SannevanA.

Woont in: Amsterdam
Schrijft over: Keihard beuken, mierzoete muffins en tijgerende bejaarden.

Uit Loes’ blog:
Tot helemaal niet zo lang geleden stond de telefoon elk weekend roodgloeiend. ‘Wat gaan we doen vanavond?’ Heb je even tijd voor me?’ ‘Biertje?’ ‘Ahhh toe nou, volgend weekend anders?’ Ja, we kunnen best zeggen dat ik een populaire vogel was. Was, inderdaad. Sinds een maand of drie hoef ik de telefoon niet meer stil te zetten voordat ik een potje wil seksen, of even naar het toilet moet. Geen hond die me belt. NIEMAND! Het onverwachte, my worst nightmare, is gebeurd: mijn vrienden houden niet meer van me, want ik ben saai.

Uit het juryrapport:
‘Loes noemde zichzelf onlangs een ordinaire intersletter, maar niets is minder waar. Met veel humor beschrijft ze onalledaagse onderwerpen. Haar scherpe stijl, met korte zinnen, maken haar teksten zeer geschikt voor internet. Mooie, evenwichtige blog.’

Foto: privébezit