Robin! Ai… In de afgelopen jaren heb ik Robins weblog veel en graag gelezen. Ik vind haar (net zoals de rest van de Vivalezeressen, haha!) grappig en adrem. Pittige concurrentie dus en geen wonder dat ze gewonnen heeft.

Ondanks het feit dat ik de webstrijd niet heb gewonnen, was het een fijne maand. In het verleden veroorzaakte ik regelmatig opgetrokken wenkbrauwen door te vertellen dat ik een weblog had. Uit beleefdheid beloofden mensen te gaan lezen wat ik schreef. Later kwamen ze dan bij me terug. “Waarom dóe je dat?! Je schrijft op je weblog echt álles!” Ik voel me dan altijd een beetje beledigd. Als ik enkel zou zijn wat op mijn weblog staat, zou ik een bijzonder oppervlakkig mens zijn.

Toen mocht ik een maand voor Viva schrijven en ineens werd ik een stuk serieuzer genomen. Viva.nl is namelijk een Echte Website, dus serieus. Het kon me ook niet meer schelen of men me nou oppervlakkig of exhibitionistisch vond. Ik schreef mijn meest persoonlijke stukje ooit, terwijl ik me realiseerde meer mensen dan ooit het zouden lezen… en het beviel me eigenlijk prima.

De wetenschap dat je drie keer per week ‘moet’ schrijven is een goeie stok achter de deur. En dan kon ik ook nog eens alles kwijt. Over mijn liefdesverdriet, mijn verslaving en mijn onzekerheden. Er werd geluisterd, gelachen en zo nu en dan zelfs getroost.

Ik heb de webstrijd niet gewonnen, maar in de afgelopen maand heb ik me de kosten van een psycholoog bespaard. Het was een bevrijdende ervaring! (Waarvoor mijn hartelijke dank.)

Mocht je het leuk vinden, dan ben ik na deze maand weer te vinden op mijn eigen weblog. Tot daar?

Foto: Privébezit

*…zet hierbij het tromgeroffelgeluid vol aan…*

Stop, nee, wacht, eerst wat meer info ;-p

Eén voor één heb ik de webstrijders gebeld. Eentje gokte dat Faye het was geworden. Eentje hoopte Loes. De andere drie dachten – nu ja, die noemden de uiteindelijke winnares!

En met deze opmerking vallen er twee webstrijders af…

Zelf heb ik me zó ‘want-ik-wil-objectief-blijven’-afzijdig gehouden, dat ik nul voorgevoel noch voorkeur had. Jullie, althans, de stemmers, dus wel. Lagen de stemmen vorig jaar nog dicht bij elkaar, dit keer was er duidelijk een winnaar.

Een paar argumenten die door de stemmers werden aangedragen:

“X heeft me als hardop laten lachen, ze is origineel, haar unieke persoonlijkheid en afkomst spreekt me aan daar herken ik veel van mezelf in!”

“Omdat ik haar stukjes herkenbaar, pakkend en humoristisch vind. Daarbij schrijft ze gewoon leuk! (En taalkundig correct, ook fijn).”

“Omdat zij degene is die mij kon boeien, een universeel gevoel van herkenning wist op te roepen en omdat ze gewoon de leukste, spontaanste en de meest onbevangen logster is!”

“X me elke keer weer hardop aan het lachen kreeg. En zelfs een glimlach toen ze over honden schreef, terwijl ik daar echt een… eh… voorzichtige hekel aan heb.”

Die hondenblog heeft indruk gemaakt, zo blijkt: “Omdat ze zo moedig is om ervoor uit te komen dat ze van honden houdt.”

Nog eentje dan:

“Omdat ze een heerlijke, gezonde, gezellige kijk op het leven heeft! Lekker spontaan en erg grappig is!”

Oké, ik hou al op. Ik vertel het gewoon.

De virtuele beker ‘Webstrijder van het jaar’ gaat van Nynke (die gelukkig blijft bloggen!) naar….

*****

****

***

**

*

Robin. En officieel begint ze maandag

Welkom, Robin! En… ui-ter-aard!… dank Marina, Faye, Loes en Isabel voor jullie blogs!

PS Geen idee waar dit over gaat? Hier vind je alles over Webstrijd 2009!

Het stemmen gaat natuurlijk niet echt met een rood potlood of een rode knop (jammer), maar door dit formulier in te vullen.  Op 29 juni gingen de stembussen open en over ruim drie uur sluiten ze definitief.

UPDATE: HET IS 12 UUR, DE STEMMING IS GESLOTEN!

De vijf dames hebben zich de afgelopen weken in het zweet gewerkt om zich van hun beste kant te laten zien. En nu is de beurt aan jou om te kiezen wie van de vijf mag blijven bloggen. Kies je de humoristische Robin (21), cultuurliefhebber Isabel (26), de over mooie mensen schrijvende Marina (27), bon vivant Loes (26) of de creatieve Faye (26)?

Omdat we de winnaar graag gelijktijdig in Viva bekend willen maken, houden zowel de bloggers als wij de winnaar tot 17 juli geheim (moeilijk, moeilijk!). Wordt degene die jij het liefst leest de nieuwe blogger denk je? Over iets meer dan een week weet je het…

Onder de stemmers verloten we trouwens een cadeautje. Gewoon, omdat het kan

CC foto: Muffet

‘Stiekem zie ik mezelf als een kunstenaar die geen kunst maakt.’ Die tekst las ik op een ansichtkaart op PostSecret. Ik zou ‘m zelf geschreven kunnen hebben.

Ik heb standaard minimaal twee notitieboekjes bij me die ik volschrijf met mooie quotes en ideeën die ik graag nog eens zou willen uitwerken. En dan vergeet ik nog de helft. De beste ideeën ontstaan altijd namelijk altijd onder de douche. Helaas zijn mijn kladblok, mijn laptop en mijn hersenen niet waterdicht, dus spoelen een hoop van die ideeën weer weg door het doucheputje.

Soms heb ik ideeën waarvan ik denk dat ze briljant zijn. Dat blijkt vaak ook het geval. Zo briljant dat iemand anders het eerder al bedacht. Zo dacht ik ooit dat het interessant zou kunnen zijn om je te laten inwijden in een heksencoven en daar een boek over te schrijven. Dat dacht Susan Smit ook.

Op diezelfde manier dacht ik ook: Wat zou het gaaf zijn om iedere dag van het jaar een foto van jezelf te maken. Zoiets als DailyMugshot, maar dan ‘voor het echie’. Via Google kwam ik terecht bij PhotoJeanique. Iedere dag van het jaar maakt ze een foto. Niet zomaar klik-en-klaar, maar prachtige kunstwerken. Ze is fotografe en model tegelijk. Ze is ook nog eens haar eigen kapster, visagiste en styliste en ze is niet bang om af en toe een kijkje in de keuken te geven.

Jeanique is niet de enige. Op Flickr zijn er groepen van mensen die allemaal 365 dagen per jaar een foto maken. Op zo’n site kan ik dagen doorbrengen. Ik word enthousiast van zoveel creativiteit.

Maar wat doe ik dan? Het feit dat ‘mijn’ idee al bedacht is, wil natuurlijk niet zeggen dat ik er niet aan mee kan doen. Dat, of mijn tijd besteden aan het bedenken van een nieuw plan. Ik weet het niet. Ik denk dat ik maar eens ga douchen.

© foto: ilovejeanique.com

Zeven jaar lang had ik een baan die iedereen, inclusief ikzelf, omschreef als een van de leukst denkbare banen. Ik was webredacteur bij Sky Radio/Radio Veronica. Stukjes schrijven, audio monteren, fotograferen en af en toe een filmpje maken. Toch vond ik het na zoveel jaar tijd voor iets anders. Ik vond een baan als copywriter. Ook al zo’n droombaan, maar ik werd er ondanks het fantastische bedrijf en mijn superleuke collega’s heel ongelukkig van.

De quarterlifecrisis/dertigersdip/(véél) te vroege midlifecrisis, werd me verteld. Ik moest maar eens gaan uitzoeken wat ik écht wilde. Ik volgde opleidingen en werd geen stucadoor. Ik werd stoelmasseur. En toen ‘gewoon’ masseur. En toen gebeurde het wonder: Ik kreeg opnieuw een van de leukst denkbare banen aangeboden. Binnenkort werk ik in de leukste massagewinkel van Utrecht!

Oud-collega Rick van Velthuysen hoorde van mijn carrièremove én las dat ik in de Viva stond. Woensdagochtend belde hij me tijdens MogguhRick uit bed om te zeggen dat hij best even reclame wilde maken voor mijn plekje in de Webstrijd. Als tegenprestatie moest ik daarvoor wel even razende reporter Erik-Jan masseren… op Utrecht Centraal!

Zo kwam het dat ik ineens, live op de radio en middenin de stationshal, een stoelmassage stond te geven. Over iets totaal anders doen gesproken.

CC foto: Radio Veronica

Ruim vier weken geleden ging webstrijd 2009 van start. Met als deelnemers:

Faye (26) -*- Isabel (26) -*- Loes (26) -*- Marina (27) -*- Robin (21)

Gemiddeld hebben deze dames 14 keer voor jullie geschreven. Ieder voor zich in de hoop dat jullie nu op háár stemmen. En dat kan vanaf nu.

Wie van de vijf webstrijders willen jullie blijven volgen op Viva?
De stemming is officieel geopend! T/m 9 juli 12 uur, kun je jouw favoriet doorgeven. UPDATE* De stemming is gesloten.*

Omdat we de winnaar ook graag in Viva bekend willen maken, houden zowel de bloggers (ja, da’s even doorbijten!) als wij (slik!) het tot 17 juli geheim.

En dan, dan begint de nieuwe blogger…

Ik wil stemmen! UPDATE* De stemming is gesloten.*

Dat kan Onder de stemmers zullen we een cadeautje verloten, gewoon, voor de leuk.

Niet veel later lees ik: ‘Michael Jackson is dood.’ Nu ook op officiële nieuwssites. Hoewel ik dat best erg vind, ben ik vooral ook verbaasd. Twitter ligt plat en er is zelfs een extra live-uitzending van RTL Nieuws.

Toen ik eigenlijk nog naar Kinderen voor Kinderen hoorde te luisteren, kreeg ik van mijn oudere nichtjes cassettebandjes met muziek waar zij naar luisterden. Dat was natuurlijk heel cool. Gloria Estefan, Madonna en dus ook Michael Jackson. Mijn eerste album was Bad. Mijn tweede Jacksonalbum kreeg ik van een juf op de basisschool: Thriller.

Daarna luisterde ik pas weer naar Michael Jackson toen ik op de middelbare school zat. In de brugklas zat Youssef, een Marokkaanse jongen van een jaar of dertien. Hij was mager en slungelig zoals alleen een jongen in de brugklas dat kan zijn. Een grote bril en een beetje kroezend haar. Hij was een die hard Michael Jackson-fan.

Youssef droeg dag-in-dag-uit drukke blouzen en een soort opgepimpte trainingsjasjes, want dat droeg Michael in die tijd. Voor de baard in de keel was het nog te vroeg en met zijn hoge stem deed hij op ieder willekeurig moment de uithalen van Michael na. *wie-hie… auw!* Inclusief bijbehorende en vaak enigszins ongepaste handgrepen. Ondanks ieder gebrek aan gelijkenis, verdacht ik Youssef er wel eens van dat hij dacht dat hij Michael wás.

Michael Jackson is dood, de wereld lijkt in rep en roer en ik vraag me af: Hoe zou het nu met Youssef zijn?

CC foto:  Curent News Stories

Desperate Housewives keek ik wel eens als ik er toevallig langszapte, maar Sex and the City, Ugly Betty en Grey’s Anatomy… Ik blijf er niet voor thuis. Vroeger was ik verslaafd aan series als The X-Files, maar de laatste jaren was er weinig dat daarbij in de buurt kwam. Toch ging het ergens fout.

Er was eens… Een lang weekend waarin ik alleen thuis zou zijn. Op vrijdagmiddag liep ik nog even in de stad en zag het eerste seizoen van McLeod’s Daughters op dvd. Voor wie het niet kent: McLeod’s Daughters gaat over het wel en wee van een groep vrouwen die een boerderij runt in het binnenland van Australië. Dat had ik wel eens op tv gezien en ik vond het wel oké. Zestien afleveringen voor tien euro, daar zou ik het weekend wel mee doorkomen.

Ik redde het einde van het weekend niet. Ik keek letterlijk dag nacht door. Voordat ik het wist, was ik verslaafd! Dvd’s kopen deed ik nooit. Hoe vaak kijk je tenslotte naar dezelfde film? Samen met een vriendin begon ik toch alle seizoenen van McLeod’s Daughters bij elkaar te sparen. Om de beurt kopen we een box. Inmiddels zijn we aangekomen bij het einde van seizoen vijf, maar nu wordt het pittig!

Net5 zendt namelijk sinds kort op maandagavond dubbele afleveringen uit van McLeod’s Daughters. Maar… Net5 is al bij seizoen acht! Iedere maandagavond zit ik dus rillend, terwijl het zweet me uitbreekt, twee uur lang op mijn handen om te voorkomen dat ik de afstandsbediening grijp om stiekem toch even te kijken.

Als ik mensen vertel van mijn verslaving, vinden ze me heel grappig. Tot ze erachter komen dat het bittere ernst is. Dan kijken ze ineens heel serieus. Maar echt, al die wilde paarden, verdwaalde koeien en kunstmatig geïnsemineerde schapen… Ik kan er geen genoeg van krijgen. En vooruit, de (buur)mannen zijn ook best oké.

© foto: Marina

Ik was verdrietig omdat ik zeker wist dat wij bij elkaar horen. Vrienden en vriendinnen knikten in de eerste periode meewarig. Natuurlijk hoorden wij bij elkaar. Maar na een tijdje vonden de meesten het nodig om me tot de orde te roepen. “Niets wijst erop dat hij er ook zo over denkt. Je moet echt verder…”, zeiden ze. In eerste instantie wilde ik dat natuurlijk niet horen, maar op een gegeven moment kon ik er niet meer omheen.

Ik vroeg hem zijn laatste spullen op te halen en zijn adres te wijzigen. Ik zei dat ik hem niet meer wilde spreken. Ik wond er geen doekjes meer om als iemand naar ons vroeg. Sterker nog: Ik vond het doodeng, maar ik schreef er zelfs over op viva.nl in de hoop dat dat me zou helpen de harde feiten onder ogen te zien.

Een paar dagen na het schrijven van dat stukje fiets ik van mijn werk naar huis. In de verte denk ik dat ik zijn auto voor de deur zie staan. Dat denk ik drie keer per week. Het begint te wennen. Als ik dichterbij kom, denk ik dat er iemand in die auto zit. Ik vraag me af of ik nu echt aan het doordraaien ben. Dan zie ik aan het kenteken dat het werkelijk zijn auto is. Als ik aan kom fietsen, stapt hij uit. We omhelzen elkaar. We houden elkaar vast. We houden van elkaar. Voor altijd en dat zeggen we ook.

Er is niets dat me gelukkiger had kunnen maken dan dit. Alles voelt alsof het zo moet zijn, alsof het zo hoort. Toch moet ik nog een beetje wennen aan het idee dat alles ineens 180 graden gedraaid is. “Wat moet ik nou in de Viva schrijven?!”, grap ik.

Die avond besluiten we samen uit eten te gaan. Het voelt alsof ik droom wanneer we hand in hand door de stad lopen. Om de paar minuten knijp ik hem even om te voelen of hij echt is. Ik heb hem zo gemist. Alles aan hem. Alles van ons. We staan voor het stoplicht als ik een jongen op slippers zie staan. “Weet je wat ik ook zo gemist heb?!”, roep ik tegen mijn vriendje, die ik nu weer mijn vriendje mag noemen. “Je tenen!” Even is hij stil. Dan zegt hij: “Schrijf dát maar in de Viva.”

© foto: Marina

Even terugspoelen met een copy paste uit een eerdere blog:

Nadat we een oproep plaatsten (en een tussentijdse update), hebben we op de redactie een longlist opgesteld van 30 kanshebbers. Een jury van Uitgeverij Nieuw Amsterdam, bestaande uit Leonoor Bergen, Jasper Henderson, in samenwerking met Elke Geurts, bepaalde uiteindelijk wie de komende maand mag gaan strijden om jullie: het publiek.

Uit het juryrapport: “Deze vijf dames steken er met kop en schouders boven uit. We hebben bij onze keuze gelet op de onderwerpen, het taalgebruik en de overige content die we op de blogs/sites tegenkwamen. De één schrijft goed, de ander heeft een originele, multimediale aanpak, weer een ander schrijft over boeiende thema’s. Voor elk wat wils dus!”
[Einde copy paste.]

Ik overtuig, jij overtuigt, wij…
En nu is de webstrijd al drie weken onderweg. Een strijd tussen vijf goede bloggers. En slechts één van hen kan Viva’s Nieuwe Vaste Blogger worden. Wordt het FayeC (26), IsabelS (26), LoesE (26), MarinaV (27) of RobinS (21)?!

Ze hebben nog één week om jullie te overtuigen: “Ik moet het worden, ik moet het worden!” Want maandag, volgende week dus, begint de stemming. Waaaaaaaaaaah!

Het allerleukste is, dat wij er nu niets meer over te zeggen hebben. Dat wij hier minstens zo benieuwd zijn als de webstrijders zelf. En ja, we proberen te voorspellen wie jullie gaan kiezen! Wat ik uitermate grappig vind, is dat onze officieuze-want-ze-tellen-niet-mee-stemmen gelijk verdeeld zijn.

Alles (her)lezen
Heb je zin om de blogs van onze webstrijdbabes alsnog te lezen, te herlezen, of wil je zeker weten dat je niets hebt gemist: hier staan alle webstrijdblogs anno 2009 op een rij!

Maandag! 29 juni! Dan kun je stemmen!

CC foto: Quinn Dombrowski

Tijdens mijn eerste werkdag nam ik dan ook geen enkel risico. Ik droeg een nette broek, een blouse, een colbert en hoge hakken. Vrij overbodig, vond ik toen al, want ik zou geen contact hebben met klanten of zakenrelaties. In mijn apenpakje was ik alles dat ik niet was.

Ik was jong en gruwelijk onzeker. Als ik vijf minuten niets te doen had, was ik bang dat iedereen dacht dat ik de lapzwans van de eeuw was. Als ik écht niets kon bedenken om die vijf minuten mee te vullen, ging ik maar (weer) koffie halen. Als je koffie haalt, heb je vrienden.

Op mijn hakjes liep ik met het dienblad over de afdeling. Beste beentje voor: Ik nam ook de vuile kopjes met restanten koffie en thee mee. Met minstens tien lege kopjes op het dienblad liep ik richting het bureau van de baas. Vlak voor zijn bureau bleef mijn te hoge hak hangen in het hoogpolig tapijt. De kopjes rolden een voor een van het dienblad op zijn bureau. Inclusief de restjes koffie.

Koffie ging aan de bovenkant van zijn telefoon naar binnen en kwam er aan de onderkant weer uit. Hetzelfde gold voor zijn toetsenbord en zijn agenda. De spetters zaten op zijn stropdas en witte overhemd.

De hele afdeling was muisstil. Ik wachtte op het moment waarop iedereen me zou gaan uitlachen. Die seconden leken een uur te duren. Ik werd afwisselend lijkbleek en vuurrood. De baas ook. Toen liep hij weg. De deur viel achter hem dicht en de hele afdeling begon luid te applaudisseren. En ik dacht nog wel dat ik de enige was die hem niet mocht.

Ik heb ervan geleerd. Voor officiële gelegenheden in mijn latere leven heb ik nooit meer een apenpakje aangetrokken. Hakken laat ik achterwege. Jezelf zijn loont. Ik ben nooit meer zenuwachtig geweest voor een sollicitatiegesprek of eerste werkdag bij een nieuwe baan. Het nadeel: Ik heb ook nooit meer zo’n oorverdovend applaus gehad.

© foto: Marina

Over het algemeen lukt het me redelijk om dingen waar ik niets aan kan doen van me af te zetten. Daarop is wel één grote uitzondering: Het openbaar vervoer, waar ik voor een groot deel afhankelijk van ben. Ik heb namelijk geen rijbewijs. Dat is mijn eigen schuld. Mijn ouders wilden me mijn rijbewijs cadeau doen toen ik achttien werd. In plaats van blij werd ik panisch. Ik kon net fietsen zonder zijwieltjes! Zet mij niet in een auto!

Gisteren meldde de Telegraaf dat ouderen die afgekeurd worden voor hun rijbewijs volgens de PvdA een cursus openbaar vervoer zouden moeten krijgen. Daar kan ik me dus over opwinden. Over het totale gebrek aan realiteitszin.

Ik reis al jaren dagelijks met de bus, trein en tram. Als ik belangrijke afspraken heb, zorg ik dat ik een uur speling heb. Ondanks dat kan ik me niet herinneren wanneer ik voor het laatst op tijd kwam. De bus komt standaard veel te vroeg of veel te laat. De trein heeft vertraging of rijdt helemaal niet. Het is een zeldzaamheid wanneer je bij overstappen je aansluiting kunt halen.

Ik zie mezelf al staan over pakweg een jaar of 45. Een kaartjesautomaat met te veel knopjes die ik niet begrijp. Niemand die me daar even bij kan helpen, want een loket is er vaak niet. Met mijn rollator loop ik niet zo snel, dus even snel inspelen op een spoorwisseling is er niet meer bij. En als ik eenmaal bij de trein kom, heb ik een minuutje om mijn rollator door de ongeduldige mensenmassa de trein in te proppen. Ik zie niet welk deel van de cursus hierbij zou moeten helpen.

Van vriendinnen hoor ik wel eens dat ze bang zijn om oud te worden. Ze maken zich zorgen over rimpels, kraaienpootjes, hangende borsten, hangende billen en al wat er nog meer kan hangen. Tot nu toe hield ik me daar niet zo mee bezig, maar als ik denk aan het openbaar vervoer, merk ik dat ook ik bang ben om oud te worden. Ik weet niet waar dat precies vandaan komt. Het zal wel iets met geraniums te maken hebben.

CC foto: FaceMePLS

Ik ben gek op projecten waarbij het gaat om gewoon iets aardigs doen voor een ander. Postcrossing (stuur een kaartje naar zomaar iemand ergens op aarde), Bookcrossing (laat een boek achter voor wie ‘m wil lezen) en ToyVoyagers (bied een slaapplaats aan een pluche beest op reis) vond ik al geweldig, maar kort geleden ontdekte ik The Toy Society. Wat mij betreft met stip het allerleukste initiatief op dat gebied. Het idee in het kort: Maak zelf een knuffelbeest en laat ‘m achter in een openbare ruimte in de hoop dat iemand ‘m vindt en dat meldt op de website.

Tot een jaar geleden had ik nog nooit een naald en draad vastgehouden, maar sinds ik dat regelmatig doe, grijp ik ieder excuus aan. Dus maakte ik vier knuffelbeestjes. Ik verpakte ze in een mooi zakje, deed er een briefje bij en ging op pad.

Van Utrecht reisde ik naar Alphen aan den Rijn en onderweg liet ik er twee achter. In het fietsenhok van een zwembad en onder het bankje van een bushalte. Dat klinkt simpeler dan het is. Probeer dat maar eens onopvallend te doen. Met terugwerkende kracht hoop ik dat er in het fietsenhok geen camera’s hingen. ‘s Middags moest ik naar Maarn. Daar hing ik een cadeautje in een lantaarnpaal en in een boom.

Ik had me voorbereid op het Grote Wachten, maar al na twee dagen kwam er bericht. Twee meisjes van dertien (Sophie en Sofie, kan het schattiger?!) vonden mijn beestje. Aan hun grijns op de foto te zien, maakte ik hun dag goed. En zij daarmee die van mij. Soms is het leven heerlijk simpel.

Geluk zit in kleine dingen. Dat past al net zo mooi op een tegeltje. Ik ben ervan overtuigd dat er een kern van waarheid in schuilt, maar ik slaag er niet altijd in om tot die kern te komen. In mijn liefdesverdriet van de afgelopen maanden vond ik het vaak lastig om een lichtpuntje te zien. En wanneer ik wel licht aan het einde van de tunnel meende te zien, dacht ik: Als het maar geen goederentrein is.

Ik heb lieve mensen om me heen, maar met hun goed(bedoeld)e adviezen kan ik niet altijd even veel. Toen ik in de zoektocht naar een nieuwe baan de stapel afwijzingen alleen maar zag groeien, was ik gewoon minder vatbaar voor opmerkingen als ‘maar kijk eens hoe heerlijk het zonnetje schijnt’. Het glas is niet halfleeg of halfvol. Het is gewoon twee keer zo groot als het zou moeten zijn.

Hoe mooi of hoe ellendig het leven ook is: Als ik ‘s avonds naar bed ga en een blik werp in de hoek van de kamer, dan zie ik daar mijn drie harige huisgenootjes. Weinig dingen in het leven zijn zo mooi als drie caviaatjes die zich opmaken voor de nacht. Ze nemen een laatste hapje, ze gapen en ze kruipen tegen elkaar aan. Dat maakt me boven alles en door alles heen een gelukkig mens.

Geluk zit in kleine, harige dingen. Het tegeltje dat alle andere tegeltjes overbodig maakt.

Wat zat ik ernaast toen ik dacht dat de dingen die stuk konden nu wel op zouden zijn. Ik ben niet zo materialistisch, maar er zijn een paar dingen waar ik niet zonder kan. Een van die dingen is mijn fijne, subtiele, met mijn iPod matchende, haast onopvallende Skullcandy-koptelefoon. Zelfs een wandeling van tien minuten naar de brievenbus doe ik niet zonder. Maar op een kwade dag brak hij spontaan dwars doormidden. Ik weet dat kinderen in Afrika honger hebben en dat Noord-Korea kernproeven doet, maar ik zou liegen als ik zou zeggen dat ik er niet gewoon ziek van was.

Op het moment dat het gebeurde, herinnerde ik me ineens dat ik een week eerder de bon weggooide. Dat is belachelijk, want ik gooi nooit zoiets weg. Ik heb een enorme la vol garantiebewijzen en handleidingen. Mijn koptelefoon kon ik dus niet meer ruilen, dacht ik. Daarom ging een goede vriend aan de slag met secondelijm en een thermisch lijmpistool. (Thermisch lijmpistool! Go Gadget, go!) Helaas werkten die oplossingen respectievelijk drie minuten en drie dagen.

“Ken je die tv-commercial dan niet?”, vroeg hij. Hij doelde op een tv-commercial die wijst op je rechten als consument. Meteen klonk in mijn hoofd het veel te bijdehante kind uit dat spotje. “Is kapot gegaan buiten mijn schuld om, dus heb ik recht op herstel of vervanging. Dit recht mag door u niet worden beperkt of uitgesloten.” Zou het werkelijk zo simpel zijn?

Ik kan, als ik mijn best doe, best stoer uit de hoek komen, maar opkomen voor mijn recht in dit soort situaties is niet mijn sterkste punt. Vooraf heb ik visioenen van het winkelpersoneel dat me hard uitlacht, waarna alle klanten in de winkel zich omdraaien, naar me wijzen en tegen elkaar fluisteren dat ik niet goed bij mijn hoofd moet zijn. De drempel om naar de winkel te gaan lag dus enigszins hoog.

Een mens lijdt het meest van het lijden dat ‘ie vreest, dus fast forward naar de samenvatting: Zonder bon en met een kopie van mijn bankafschrift kreeg ik, nota bene in een ander filiaal van de keten waar ik ‘m kocht, binnen tien minuten een nieuwe koptelefoon! Hoewel ik blijkbaar helemaal in mijn recht stond, was ik verbaasd over zoveel service.

Voor vandaag had ik nog geen plannen, maar ik denk dat ik onder het genot van een muziekje op mijn hoofd eens ga kijken waar ik mijn telefoon, computer, router, camera en flitser kan slijten.

In de afgelopen twee maanden moest ik wennen aan mijn nieuwe leven. Mijn leven zonder de man met wie ik oud dacht te gaan worden. Met wie ik oud wilde worden. Met wie ik oud wil worden. Ik leerde er veel van. Bijvoorbeeld dat liefdesverdriet alleen maar mooi is in de film. En dat er voor mij geen acteercarrière is weggelegd. Hoewel er geen traan gespeeld was, klonken mijn hysterische snikken op geen moment romantisch of hartverscheurend. Eerder gewoon belachelijk. In plaats van de voorzichtig biggelende traan over mijn wang kleefde het snot aan alle kanten van mijn gezicht. Mijn ogen zagen er permanent uit als die van Viola Holt in de week na haar ooglidcorrectie.

Ik huilde om ‘ons’ liedje. Ik huilde om vakantiefoto’s. Ik huilde om zijn geur in het kussen dat van hem is. Dat van hem was. Ik huilde toen de geur niet meer in het kussen zat. Ik bleef mezelf vertellen dat dat hoort. Dat het normaal is. Dat het niet de eerste keer is dat ik liefdesverdriet heb en dat ik zeker niet de eerste persoon op aarde ben die hier doorheen moet, maar zo voelt het natuurlijk wel. Iedere herinnering was een stomp in mijn maag.

Alle mooie dingen die er ooit waren, deden ineens zo’n pijn. Omdat ik niet begrijp en niet geloof dat ze zouden moeten stoppen. Omdat ik weet dat dat niet hoeft. Mijn Lief is bang dat ik daarin ongelijk heb. Daarom huil ik nu niet meer om de dingen die er waren. Ik bewaar iedere mooie herinnering in mijn hart. Maar een van onze standaard grapjes, die niemand snapt, klinkt nu ineens zo anders: “Weet je wat het is? Het is zo jammer. Het hoeft niet. Het kan ook zo anders.”

Als ik de koelkast opentrek, ligt daar de kaasfondue die we samen zouden eten. Die aanblik ontneemt me al mijn eetlust. Ik ga een klein beetje dood bij alle dingen die nog zouden komen, maar er niet meer zullen zijn. De sms’jes waarin hij me bij mijn koosnaampje noemde, doen geen pijn meer, maar de wetenschap dat niemand me ooit nog zo zal noemen, is ondraaglijk. Het zijn de kleine dingen die het doen. Zoals de pasta in de vorm van hartjes, die ik nu zonder hem moet eten. En hij houdt niet eens zo van pasta.

Mijn groeiende ‘zwembandje’ stoort me mateloos, maar ik hou te veel van eten en te weinig van sport om er iets aan te doen. Ik kan zo tien dingen bedenken die ik aan mijn uiterlijk zou willen veranderen, maar het is nou eenmaal zoals het is en daar kan ik over het algemeen ook wel mee leven. Natuurlijk heb ik mijn onzekere periodes: Ongeveer eens per maand en duurt dan meteen een dag of acht. Verder valt het allemaal best mee.

Vorig jaar begon ik aan een nieuwe opleiding: WellnessCoaching. Ik startte met vijftien klasgenoten: veertien vrouwen en een man. Een belangrijk deel van de opleiding bestaat uit massage. Het begon voorzichtig met stoelmassage. Heel veilig, want daarbij kun je je kleding aanhouden. Een aantal weken later gingen we verder met de ontspanningsmassage, wat natuurlijk een stuk lastiger is met kleding aan. Dat veroorzaakte nogal wat onrust en dat irriteerde me. Waar maken die vrouwen zich druk om?! We staan allemaal in ons hempie, denk ik dan.

Dat dácht ik dus. Tot ik op een zekere dag proefkonijn was. Het proefkonijn wordt aandachtig bestudeerd terwijl de docent de massage voordoet. Zestien paar ogen gericht op mijn bijna naakte lijf. Een massage zou ontspannend moeten zijn, maar er schieten duizend vragen door mijn hoofd. Ik heb mijn benen toch gisteren nog onthaard? En mijn oksels? En mijn bikinilijn? Blubberen mijn billen niet te veel als ik zo lig? Is mijn lingerie niet te sexy? Of te truttig? Moet ik mijn sokken nou aanhouden of uitdoen? Heb ik mijn teennagels wel geknipt? Stink ik niet nu het angstzweet me een beetje begint uit te breken? Ik lijk wel… Ik lijk wel een vrouw!

Ik lijk soms wel een vrouw en ik geloof dat ik daar nog het meest onzeker van word. Niet dat ik een man zou willen zijn. Nog geen dag! Ik vind innerlijk belangrijker dan uiterlijk, maar soms kijk ik om me heen en dan denk ik: Wat zijn er toch een hoop onaantrekkelijke mannen. Natuurlijk zitten er bijzonder geslaagde exemplaren tussen, maar ik heb altijd het idee dat er verhoudingsgewijs veel minder mooie mannen zijn dan mooie vrouwen.

Wij vrouwen zijn gewoon een stuk mooier geschapen. Ondanks onze onzekerheden en vetrolletjes. Misschien moet ik daar de volgende keer maar eens aan denken als ik weer op de massagetafel lig te twijfelen over mijn blubberbillen.

CC foto: Mzelle Biscotte

Toen ik een jaar of zestien was, wilde ik graag beroemd worden. Ik had geen talent dat goed genoeg ontwikkeld was voor het bereiken van een sterrenstatus, maar dat deed er niet toe. Het ging me om één enkele bijkomstigheid van beroemd zijn: Geïnterviewd worden. In programma’s als Wintertijd zag ik Bekende Nederlanders uren praten over hun favoriete artiesten. Heel televisiekijkend Nederland kocht de volgende dag braaf de cd’tjes die in het programma genoemd werden. Dát wilde ik ook!

Afgelopen weekend ging ik naar de cd-presentatie van mijn favoriete band: Stream of Passion. Ze hadden vorig jaar een bescheiden hit, maar de meerderheid zal er nog nooit van gehoord hebben. Volledig onterecht, al was het alleen maar omdat de voormanvrouw van de band in alle opzichten een van de mooiste zangeressen ooit is. Na het concert dacht ik: Hier ga ik over schrijven! Ik ben nog lang niet beroemd, maar met het verplaatsen van mijn blog naar viva.nl is mijn publiek wel in één klap een stuk groter geworden.

Eén ding zag ik over het hoofd. Als je geïnterviewd wordt, heb je een goed excuus om over ieder gillend gitaar en iedere tragische tekst eindeloos uit te wijden. Hier heeft er echter niemand om gevraagd, dus toen ik eenmaal thuisgekomen mijn recensie begon te tikken, kwam ik niet verder dan dit-is-echt-hysterisch-goed-en-komt-dat-allen-zien. Zit iemand daarop te wachten?

Als collega’s iets zoeken om me mee te plagen, komen er meestal grappen over mijn muzikale voorkeur. Van die gedachte kreeg ik spontaan faalangst. Ik durfde mijn stukje niet meer te schrijven. In plaats daarvan kocht ik een T-shirt van de band. Die draag ik nu, dag in dag uit, in de hoop dat er iemand zegt: Goh, Stream of Passion… Vertel eens?

Als een soort van logisch gevolg ging ik op de middelbare school bij de schoolkrantredactie. Ik deed interviews, tikte een uitgebreid verslag na ieder schoolfeest en tussendoor schreven we zelf de horoscopen. Ik vond het zo leuk dat we iedere maand een extra sterrenbeeld verzonnen, zodat er nog wat meer te schrijven was. (Sterrenbeeld pissebed, anyone?) En toch, als iemand vroeg wat ik wilde worden als ik later groot zou zijn, was het antwoord niet schrijfster.

De meeste schrijvers hebben de grote wens om ooit een boek te schrijven. Ook die wens heb ik nooit gehad. Stel dat ik wel een boek zou willen schrijven… Waar moet het dan over gaan? En vooral: Wie zou het lezen? Zit daar ook maar íemand op te wachten?! Voor sommige mensen maakt dat geen verschil. Die schrijven om het schrijven. Ik geloof daar niet zo in. Volgens mij is schrijven alleen maar leuk als het eindresultaat gelezen wordt.

Ondanks mijn plankenkoorts begon ik in 2004 (waarschijnlijk in een vlaag van verstandsverbijstering) een weblog. Voordat ik iemand erover vertelde, werd er al gereageerd op mijn eerste stukje. Geweldig: Ik werd gelezen, dus ik bestond! Vaak krijg ik leuke reacties op mijn weblog. Twee keer kreeg ik zelfs te horen dat mijn weblog de doorslaggevende factor was om me uit te nodigen voor een sollicitatiegesprek.

Vorige week zorgde hetzelfde weblog ervoor dat ik, samen met vier andere dames, een maand lang mag bloggen op viva.nl. Ik deed een voorzichtig dansje toen ik het hoorde. Daarna dacht ik meteen: Oh jee, het moet natuurlijk wel ergens over gaan, want blijkbaar zitten er dus mensen op te wachten.

Ik ben benieuwd naar wat ik de komende maand allemaal zal gaan schrijven. Nog meer ben ik benieuwd naar door wie ik gelezen zal worden.

Mocht je denken: eh, hoe zit het ook alweer met die webstrijd: wel…

Nadat we een oproep plaatsten (en een tussentijdse update), hebben we op de redactie een longlist opgesteld van 30 kanshebbers. Een jury van Uitgeverij Nieuw Amsterdam, bestaande uit Leonoor Bergen, Jasper Henderson, in samenwerking met Elke Geurts, bepaalde uiteindelijk wie de komende maand mag gaan strijden om jullie: het publiek.

Uit het juryrapport:
“Deze vijf dames steken er met kop en schouders boven uit. We hebben bij onze keuze gelet op de onderwerpen, het taalgebruik en de overige content die we op de blogs/sites tegenkwamen.

De één schrijft goed, de ander heeft een originele, multimediale aanpak, weer een ander schrijft over boeiende thema’s. Voor elk wat wils dus!”

Klopt: er zijn dit jaar enkel dames overgebleven –> overigens heb ik daarom deze week al contact gehad met een mogelijke mannelijke blogger! Er mag best wat testosteron bij, vindt u ook niet?
Terug naar de webstrijd!

Waar hebben we zoal op gelet bij de selectie?
Onze criteria. Een Viva-blogger (m/v): * heeft een mening * is kritisch, met enige humor * kijkt naar wereld om zich heen: nieuws, maatschappij * kan prettig en foutloos schrijven  * maakt gebruik van leuk beeld * plaatst leuke links in haar blogs * leest reacties van lezers en reageert/beantwoordt vragen

Genoeg! De vijf webstrijders!

*Tromgeroffel… Nog meer tromgeroffel…*

FayeC (26)
IsabelS (26)
LoesE (26)
MarinaV (27)
RobinS (21)

Het volledige Webstrijd 2009-overzicht vind je hier:

En nu? Voor de nieuwsgierigen, alles op een rijtje:
* T/m 29 juni bloggen de webstrijders minimaal 3x per week
* Op vrijdag 29 juni wordt de stemming geopend! Stemmen kan t/m 9 juli.
* Op 10 juli weten wij wie de winnaar is… We vragen de winnaar natuurlijk wél het stil te houden! Op straffe van ontslag
* Op 17 juli horen jullie het ook: in Viva en op Viva.nl! En dan, dan begint de nieuwe blogger…

PS Herinneringen ophalen aan Webstrijd 2008? Dit waren toen de webstrijders! CathelijneB * NynkedeJ * IndiraR * JanvanT * RoosG * SannevanA.

Woont in: Utrecht.
Waar ze over schrijft: “Mooie mensen en dagelijkse dingen.”

Uit Marina’s blog:
“Aan het begin van mijn 27ste levensjaar had ik nog nooit van een dertigersdip gehoord. Toch heb ik er het hele jaar mee kunnen vullen. Ik maakte een einde aan mijn carrière als radiomeisje. Ik kreeg mijn droombaan die om nog steeds onduidelijke redenen mijn droombaan niet bleek te zijn en ik nam weer ontslag.
In de tussentijd startte ik een nieuwe opleiding in een volledig andere richting en begon een webwinkeltje in iets dat ik nog nooit gedaan had. (Wat de motor is voor de midlifecrisis is een beetje naaien en breien voor de dertigersdip.)
Ergens is het natuurlijk wel prettig. Ik ben nog lang geen dertig (ik herhaal: nog láng geen dertig) en tegen de tijd dat ik dat wel ben, heb ik de dertigersdip al achter de rug. (Daar ga ik voor het gemak gewoon maar even vanuit.)
Ik las eens dat er ergens een inheemse stam is waarbij het voor vrouwen gebruikelijk is om bij een nieuwe fase in het leven het haar volledig af te knippen. Ik mag het lot graag een handje helpen.
Gisteren luidde ik mijn 28ste levensjaar in. Wat mij betreft wordt het er eentje zonder dertigersdip. In ieder geval een met een stuk minder haar.”

Uit het juryrapport:
‘Marina denkt net even verder dan een ander. Dat levert amusante blogs op over op het oog triviale onderwerpen. Ze koppelt de verschillende internet- en mobiele platforms waarop ze actief is aan elkaar. Origineel!’

Foto: privébezit