Wendy is studente visuele antropologie.
In februari 2009 werd bij Wendy (22) borstkanker geconstateerd. De operatie, chemo's en bestralingen heeft zij achter de rug en op doktersadvies pakt zij haar leven weer op.
* Haar motto: vrolijk, energiek, flapuit, fel, open.
* Wendy in vijf woorden: wees eerlijk, zeg wat je vind, want je kunt niet met iedereen bevriend zijn.
Van 15 oktober tot 17 november 2009 blogde Wendy over een leven na kanker. Bovenstaande informatie betreft deze periode.
Meer Wendy? Wendy's weblog
© foto: Tessa Maessen
Ík heb kanker gehad. Heel soms lijkt het besef te komen, maar ik moet mezelf vaak een beetje op gang helpen.
Verdwaasd fiets ik over de grachten. Ik voel me verloren. Langzaam vullen mijn ogen zich en eindelijk is daar de langverwachte, hartverscheurende, panische huilbui. Ik stort alles eruit, midden op straat.
‘Eens even kijken of ik iets voor je heb’. Hmmm 18cm dat gaat hier niet passen. Daar 17 en dan zal dit wel……ja 9.
Ik ben nog steeds in Turkije. Hoe langer ik hier ben hoe meer ik me verwonder over alles was ik hoor zie, voel en vooral ruik. Ik vind het heerlijk om gewoon even op straat te lopen en alles over me heen te laten komen. De mensen en hun gewoontes, soms interessant of grappig, maar soms ook een beetje viezig en vervreemdend.
Vanmorgen werd ik niet gewekt door de kunstmatige zonsopkomst van mijn ‘wordt wakker’ lamp en een pruttelende koffie pot, maar door de oproep tot gebed, de adhan, die vanuit de moskee over de daken schalde. Ik kijk slaperig uit het raam en zie overal minaretten uitsteken met daarachter een eindeloos wit berglandschap.
De afgelopen weken ben ik voorzichtig eens rond wezen kijken voor een prothese. Omdat ik dit graag op een andere manier met jullie wilde delen had ik het plan gevat om het aanpassen van een prothese op film vast te leggen.
‘Maar mam wat als het wel uitgezaaid is? Ik geloof niet dat ik dan nog behandeling wil. Dan pak ik liever mijn spullen, ga op reis en maak er nog wat van. Ik wil niet tot het eind door met al die chemo’s. Als er nog een kans is dan wel, maar anders….’
Warm, warmer, warmst…..
Door de hormonale therapie die ik nu volg ben en blijf ik de komende vijf jaar in de overgang.
‘Je hebt maar één borst!’
-‘Nee! Echt? Dat meen je niet, dan ben ik die ander onderweg vast verloren!’
De afgelopen tijd heb ik een soort lugubere fascinatie opgebouwd voor boeken van (ex-) kankerpatiënten. Wanneer ik zelf niet te ziek was om te lezen vond ik het boeiend om te kijken in hoeverre de gedachten en gevoelens van de hoofdpersoon hetzelfde waren als die van mij. Ik vroeg me af of ik nou ook een klassiek gevalletje was geworden.
In de door mij zo gehate ‘altijd te krappe’ pashokjes inclusief te felle lampen en te grote spiegel had ik ze al wel eens zien hangen: de foldertjes over zelfonderzoek. Hoe je je borsten moet leren kennen en controleren. Als 16-jarige vond ik dat wel interessant, gewoon omdat dat erbij hoorde, dacht ik toen. Een beetje gênant vond ik het stiekem wel…
In februari is bij Wendy borstkanker geconstateerd. De operatie, chemo’s en bestralingen heeft zij achter de rug en op doktersadvies pakt zij haar leven weer op. Deze maand schrijft zij hoe dat is, een leven na kanker.
Vrijwel elke maandagochtend spreken Annerieke, Sanne en ik de site door. Wat loopt er, wat willen jullie, wat willen wij? En zo worden er ook nieuwe rubrieken geboren. Vandaag ziet ‘De maand van’ het daglicht!
