Er zijn stukken muziek die ik in een ver verleden, toen mijn haar nog krulde, wel kon waarderen, maar die ik inmiddels zo vaak heb gehoord dat je er mij niet meer blij mee kunt maken.
Voor manlief Timo is het een no go area. Hij durft er amper naar te kijken. Bang dat als hij z’n hand er in stopt, hij hem niet meer terug krijgt. Mijn handtas.
Ik heb een eetdate met S. Hij is een van de duizenden kinderen die dit jaar beginnen in de brugklas. Spannend hoor, had iedereen tegen hem gezegd. S doet verslag van de eerste dag.
Het is maandag half acht en ik vind dat mijn land er op dit moment anders uit zou moeten zien. Er gaat iets heul verkeerd, dit klopt gewoon niet.
Sorry, maar ik ben zo boos. En ik ben er zo klaar mee. Waarom kunnen kinderen niet gewoon met lego spelen of samen een balletje trappen?
Mijn broer – getrouwd en vader van een zoon – heeft nog wel eens de neiging om zijn jongere zusje in de maling te nemen. Ik ben namelijk een lekker makkelijk doelwit.
Ooit was er een nieuwsartikel waarin was te lezen dat mannen die na het werk wat gaan drinken met collega’s meer kans maken op een hartaanval.
Het mooie van buienradar is dat het je soms een goed excuus kan geven om tijdig naar huis te gaan. ‘Oh jee, er komt echt een enorm grijs ding met enge rode puntjes erin onze kant op. Fijne avond nog allemaal,’ riep ik
De nieuwe Linda is uit. Op de voorkant staat: Reuzinnen – vrouwen van bijna twee meter. Ik ben zo’n reuzin…
De achterband van mijn fiets liep dus leeg en dat fietst zo rottig, dus ik stapte af en keek naar de band. Even daarvoor had ik door glas gereden, moet je niet doen, maar het was doorzichtig glas en ik zag het te laat.
Ik ben Leonie. Ik ben een gevaar op de weg. Ik geef het maar gewoon toe. Ik doe allerlei dingen op mijn telefoon die ik niet mag doen.
Komkommers verdwijnen uit het zicht, scholen beginnen en we gaan weer hard aan het werk. Je gaat vol energie aan de slag, maar best kans dat je over drie weken weer met je schouders naast je oren en de hartslag van een kolibrie zit te werken.
Een jaar geleden kwam vriendin J. samen met haar twee kindertjes naar de verjaardag van Myrthe. Haar man was er niet bij, die was er vaker niet bij
De eierstokken van Carice rammelen. Ze is 33, single en heeft een kinderwens. Dat is lastig. Bij mij – ik ben 29 – rammelt nog niets.
Als jij naar het NOS-journaal hebt gekeken, wat blijft je dan bij? De dakloze mensen in Pakistan? Het gemorrel binnen het CDA? De pensioenen? Of denk je: Wanneer haalt Erwin Kroll nou EINDELIJK dat laatste randje haar van zijn achterhoofd af?
Het is negen jaar geleden. Negen jaar! Ik kan me de laatste keer niet eens herinneren. Van de ene op de andere dag deed ik het gewoon niet meer. Terwijl het zo leuk is! Waarom ben ik er ooit mee gestopt?
De maïs staat hoog en dat kondigt voor mij altijd zo’n beetje het einde van de zomer aan, net als de schemering die rond negen uur intreedt en de pepernoten die over luttele weken weer in de supermarkten zijn te vinden.
Afgelopen 5 dagen stond het forum in het teken van pollen. Of beter gezegd ‘polls’ want dat is de correcte meervoudsspelling van poll. Er waren op een gegeven moment zoveel pollen dat je er bijna een pollenallergie door zou ontwikkelen.
Wat mijn dochter te veel doet, doet mijn zoon te weinig: van zich af meppen. Dat heeft hij van zijn vader. Ik kan ook niet slaan. Het lukt gewoon niet.
De dagen worden elke dag alweer een paar minuten korter. In de avond koelt het sneller af…. Ik zeg; tijd voor een terugblik op mijn zomer!
