Verbijsterd kijk ik naar m’n laptopscherm. Dansten er net nog honderden woorden. Opeens is het helemaal zwart. Geïrriteerd druk ik herhaaldelijk op de aan-knop, check het snoer en probeer een ander stopcontact. Maar het apparaat geeft geen kick. Overleden. En laat ik nou net in Cairo zitten.

Computeringewanden
Langzaam stijgt mijn hartslag. ‘Wat moet ik doen? Morgen moet ik een stuk inleveren. En zonder laptop kan ik niet werken’, roep ik al rondjes rennend door de hotelkamer. Thuis zou ik direct mijn broer bellen, die me altijd helpt met computerissues en wiens kinderkamervloer al bezaaid was met koperdraadjes, printplaten en overige computeringewanden. Jeroen struint ondertussen driftig het internet af en roept opeens enthousiast; ‘Hé, twee straten verderop zit een winkelcentrum vol computerzaken.’

Desktop met een handvat
Als we het vier verdiepingen tellende gebouw binnengaan, valt onze mond open van verbazing. ‘Wow, als mijn broer hier zou rondwandelen, zou hij nooit meer wegwillen’, schater ik, terwijl ik in de tientallen glazen hokjes naar binnen gluur, waar jongens printplaten zitten te solderen, laptoptoetsenbordjes vullen en printers uit elkaar schroeven. Eén vraagt of Jeroen’s camera ook stuk is en of hij hem even moet openschroeven. Over de trappen sjokken jongens met half open hangende desktops die hier allemaal aan de bovenkant een handvat hebben. Opeens snap ik waarom.

Wanden vol moederborden
Omdat de accu al enkele dagen vreemd doet, vermoeden we dat die het probleem is. Helaas is die in dit nerd paradise niet zo snel gevonden. ‘Ga naar Tiger Computers, nee probeer PG Stores, oh nee 2Bcomputers heeft HP, nee ga naar Friends die hebben accu’s, sturen de nerds ons van hokje naar hokje. In eentje met een tapijt knielt net één van de computerboys, het blijkt omgebouwd tot bidruimte. Andere jongens werken net een bak noodles naar binnen, zittend tussen wanden vol moederborden en stellagekasten waar laptops als boeken in zijn geschoven. Een knul met een dienblad vol thee zigzagt tussen de bakken vol viezige toetsenborden, muizen, pc ventilatoren, kabels, routers en modems. Deze chaos vind je in Nederland alleen nog maar op zolderkamertjes.

Mijn hart klopt in mijn keel
Een slimmerik die evenmin de juiste accu heeft, vraagt in gebrekkig Engels of hij zal checken of dit wel het echte probleem is. Nerveus kijk ik naar de open liggende laptops op zijn bureau. Wat als hij er een potje van maakt? Ik stem toe maar de angst slaat me om de keel als hij ook mijn elektronische schatje in enkele seconden openschroeft. Gelukkig gaat hij ook net zo snel weer dicht en na wat gepruts met adapters en een paar keer de accu eruit te hebben geklikt, lukt het hem tot mijn verbijstering de laptop te reanimeren. De oplader blijkt één van de problemen, wat vreemd is omdat in een eerder hokje een nieuwe adapter de laptop niet aan de praat kreeg.

Praten met de computer
Ik grinnik als de jongen het, voor mij zo bekende, zwarte schermpje opent en met het intikken van wat DOS-commando’s checkt of alles het weer goed doet. Zichtbaar ontspant hij en het is net alsof ik mijn broer zie die ook altijd kalmeert als hij eindelijk direct met de computer kan ‘praten’. Computernerds blijken wat dat betreft overal op de wereld hetzelfde.

Attent
‘Hallo,’ antwoordde ik dus maar, alleen vind ik dat zo stom. Wanneer iemand je bij je voornaam noemt, dan vind ik dat heel attent. Zo’n persoon vind ik dan ook meteen aardig. Maar je bent het dan ook een beetje verplicht om dan hun voornaam te verwerken in het antwoord dat je geeft. Een suf ‘Hallo,’ doet het hem niet. Dan ben je toch een beetje de egocentrische zak die niet goed weet hoe al zijn collega’s heten.

Kort nachtje
Heel af en toe schiet me zo’n vergeten naam ineens toch nog te binnen, maar dan net iets te laat. Dan wil ik terug rennen. ‘Ja, sorry hoor, Harrold. Ja, ik weet natuurlijk wel hoe je heet hoor, Harrold. Ik was er eventjes niet bij met mijn hoofd. Kort nachtje hè, je kent het, hè. Harrold.’ Of als je het juiste moment van timing hebt gemist, toch nog snel even omdraaien. ‘Peter!’ Om dan gewoon heel hard door de gang te roepen dat hij zo’n leuk overhemd draagt.

Kei
Het is niet dat ik niet geïnteresseerd ben in mijn collega’s. Van Harrold weet ik precies hoeveel kinderen hij heeft, wat ze allemaal mankeren en dat hij een gekleurde kei op zijn bureau heeft liggen omdat hij zo’n kei van een papa is. Van Peter weet ik dat hij fervent sportvisser is en dat er een foto van een grote vis tegen de muur van zijn kantoor plakt. Er zitten complete geschiedenissen in mijn hoofd. Ik kan alleen soms niet op hun naam komen.

Krabbeltjes
Het deed wel even pijn toen ik erachter kwam dat Ivo niet Dave heette, of vice versa. Dat was tijdens een vergadering. ‘Misschien dat Ivo wel een idee heeft,’ riep ik. Daarna bleef het stil. Ik keek naar Ivo, maar die zat wat naar de krabbeltjes op zijn aantekeningenblad te kijken. Andere aanwezigen keken naar mij, maar ik zei niets. Ik zat me af te vragen waarom Ivo niet reageerde. Iemand ging verzitten op zijn stoel. Er werden blikken gewisseld.

Gemaakt lachje
‘Iemand anders dan?’ vroeg de voorzitter. Ivo tikte met zijn vinger op zijn aantekeningen en kwam prompt met een prima idee.

‘Ik zei het toch,’ wilde ik nog zeggen. ‘Die Ivo! Altijd de man van de goede ideeën.’ Maar ik begon een vermoeden te krijgen waarom de jongen eerst deed alsof hij mij niet hoorde, om daarna alsnog het woord te nemen. Na de vergadering ging ik naar hem toe. ‘Sorry, volgens mij noemde ik je Ivo.’ Met een gemaakt lachje probeerde ik het ijs te breken. Hij glimlachte flauwtjes, maar zei niets.

‘Zo heet je helemaal niet hè?’

‘Nee,’ zei hij. ‘Ik heet Dave.’

‘Sorry,’ zei ik.

‘Geeft niets Perry,’ zei hij.

CC foto: AhmadHammoud

Gelukkig voor de deelnemende dames waren er ook positieve berichten en harten onder de riem: men vond het dapper dat zij zich zo kwetsbaar durfden op te stellen en zichzelf in alle puurheid lieten zien.

Real life-soap
In de eerste aflevering van Connected maakten we kennis met drie van de vijf vrouwen die ons een zeer intiem kijkje in hun leven gunnen. Zij hebben zichzelf een half jaar lang gefilmd en dat wordt nu wekelijks op tv -en dagelijks op internet- getoond. Zonder regie, visagie of script. Reality-tv in zijn puurste vorm, zeg maar.

De hoofdrolspeelsters
Internetonderneemster Mira kampt met een drukke baan, bomvol huishouden van drie jonge kinderen en een ingezakt huwelijk. De stress en de vraag ‘is dit het nou?’ maken dat ze al een tijdje niet lekker in haar vel zit. Daarnaast zagen we scenarioschrijfster Anne (ja, die kennen we nog, zij blogde ooit hier op Viva.nl) die getraumatiseerd is door een dramatische relatie en zichzelf daardoor niet meer durft open te stellen voor een eventuele nieuwe liefde. Verder was er nog Git, een single moeder die worstelt met nog onduidelijke gevoelens voor haar beste vriend.

Ik wil er geen drie!
Toegegeven: ook ik kon een gevoel van afschuw niet onderdrukken toen ik Mira met haar gezin in de auto zag zitten, klaar voor een weekendje weg in België. Ze had net een hectische treinreis met zeurende kroost achter de rug en bekvechtte met haar gestreste man, terwijl ze alle vijf hongerig hun Burger King-frietjes en -burgers wegwerkten. Ik kreeg het direct Spaans benauwd en riep tegen mijn vriend: “Ik wil er geen drie!” No way dat mijn leven er zo uit zal zien over 10 jaar, was mijn gedachte.

Maar Mira zelf heeft die gedachte nu dus ook. En je moet het maar durven om dat op nationale tv te laten zien. Ik ben alleen wel benieuwd hoe dat gaat als je zo’n kans krijgt. Gaat je omgeving, vooral degenen die het dichtst bij je staan, dan ook zomaar akkoord met jouw drang om je ellende met de hele wereld te delen? Man, kinderen, beste vrienden en vriendinnen… allemaal komen ze voorbij, net zo puur en ongeregisseerd.

Wij zijn er ook nog
Als kijker voelde ik me mede daardoor ook wel een beetje ongemakkelijk. Het lijkt net of je ergens op bezoek bent, de gastheer en -vrouw in een woordenwisseling verstrikt raken en vergeten dat jij er ook nog bent. Op zo’n moment zou je het liefst willen verdwijnen, maar dat kan dan helaas niet onopgemerkt.

Het is de herkenbaarheid die ervoor zorgt dat ik toch elke zondagavond weer zal afstemmen op Nederland 3. Ik moest zo lachen toen een zwaar vermoeide Mira ’s avonds heel laat de camera op haar bed richtte en verzuchtte: “K*t, vergeten het bed op te maken.”

Ik ben benieuwd wat de serie ons nog brengt. De dames mochten zelf bepalen wanneer het hen te veel werd en ze de camera wilden uitschakelen. Mijn grens zou allang zijn bereikt, maar ik vraag me af hoe ver zij zullen gaan. Zo blijft reality-tv toch stiekem heel erg vermakelijk.

Foto: website Connected + Photoshop

Systeemclash
Eens in de zoveel tijd moet je eraan geloven. Gmail vindt het wel prima als je eeuwenlang hetzelfde wachtwoord behoudt, maar bedrijven neigen toch naar iets meer beveiliging van het netwerk. En terecht. Maar dat maakt het er voor mensen zoals ik niet makkelijker op. Het duurt behoorlijk lang voor ik een combinatie goed in mijn hoofd heb geprent. Het telefoonnummer van mijn beste vriendin op de middelbare school kan ik nog steeds blindelings op de telefoon intikken, maar voor ik een nieuw wachtwoord in mijn systeem heb zitten, wil het systeem het alweer vervangen.

Onomkeerbare foutmelding
In de loop van de jaren heb ik daarvoor een tamelijk ingenieus afwisselsysteem bedacht. Het ene mailadres heeft het ene wachtwoord, het volgende weer een andere en bij mijn bank heb ik wederom iets anders bedacht. Drie verschillende wachtwoorden dus waaruit ik naar believen kan kiezen. Mocht het een keer misgaan omdat ik niet heb onthouden welke waarbij hoort, dan probeer ik het nog eens met een van de andere opties, en voordat er een onomkeerbare foutmelding komt (ná die drie keer dus) heb ik het al goed geraden.

Peinsde me suf
Helaas bleek ik bij het betreffende bedrijfssysteem al mijn wachtwoordtroeven al te hebben uitgespeeld. Ik probeerde het nog, maar kreeg telkens een pop-up waarin stond: ‘U hebt dit wachtwoord de afgelopen drie jaar al gebruikt. Kies een nieuw wachtwoord.’ Alsof het zo makkelijk is! Ik keek om me heen op zoek naar inspiratie en peinsde me suf over een goed te onthouden, maar sterk wachtwoord. Het antwoord kwam in de vorm van een collega die juist op dat moment vroeg of ik iets van de koffieautomaat wilde. Ik bestel doorgaans de café au lait en die kies je door eerst een 4 en dan een 3 te toetsen: een combinatie die ik zowaar weet te onthouden. Dankbaar voor deze ingeving toetste ik het nieuwe wachtwoord in. CafeAuLait43*, zie dat maar eens te kraken.

Welkom7
Bij de lunch had ik het nog even met de collega’s over dit jaarlijks terugkerende probleem. ‘O,’ merkte een van hen op. ‘Daar doe ik helemaal niet moeilijk over. Ik houd al jaren Welkom aan, maar elke keer met een oplopend cijfer erachter.’ Ik geloof dat ze inmiddels bij 7 was. Een andere collega had er een nog makkelijkere oplossing voor: zij schrijft het huidige wachtwoord gewoon in haar agenda.

Gehaaide hacker
Ik was geschokt door deze nalatigheid, vanzelfsprekend, en trots op mezelf dat ik een wachtwoord had gekozen dat zelfs de meest gehaaide hacker het hoofd op hol zou brengen. Ik dacht er alleen even niet aan dat voor mijzelf hetzelfde zou gelden. Toen ik even later terugkwam bij de pc, die zichzelf tijdens de lunch in slotstand had gezet, kwam de echte test. Ik typte uiteraard zonder nadenken mijn oude wachtwoord in en kreeg een dikke foutmelding. Helaas, het zal nog wel even duren voor het in mijn systeem zit. Tot die tijd blijf ik het herhalen: CafeAuLait43, CafeAuLait43, CafeAuLait43…

*Dit is een gefingeerd wachtwoord.

CC foto: YoAmes

Pauze
Een vriendinnetje van school stond naast mij. We hadden pauze en waren naar het water gelopen. Ik trapte met de hak van mijn voet op het ijs, maar schoof weg met mijn voet. Daarom stapte ik op het ijs. Als ik het niet kapot kon trappen was het zeker sterk genoeg om erop te kunnen staan.

‘Wat doe je?’ vroeg het vriendinnetje.

‘Ik ga het ijs op,’ zei ik.

‘Ga er nou vanaf,’ zei het vriendinnetje bezorgd. ‘Zo dik is dat ijs niet. Het heeft nog helemaal niet zo hard gevroren.’

Krak
‘Het is wel stevig,’ zei ik en om dat te illustreren stampte ik een keer. Krak. Het ijs brak en ik zakte weg. Met mijn voeten gleed ik van de schuin aflopende waterkant af, totdat ik vast bleef zitten in de modder. Ik stond tot aan mijn middel in het water.

Het vriendinnetje gilde van schrik, maar begon meteen daarna te lachen. Ik stak mijn handen naar haar uit en vroeg of ze me wilde helpen. Met haar hulp wist ik mijzelf op het droge te krijgen. De spijkerbroek kleefde aan mijn benen. Mijn voeten sopten in mijn schoenen. Druipend liep ik terug naar school.

Regenpak
Ik moest nog twee blokuren van vijftig minuten uitzitten, maar ik voelde er weinig voor om dat te doen met een ijskoude, natte broek. Maar zo naar huis fietsen zag ik ook niet zitten, dus ik besloot te blijven. Ik had mijn regenpak bij me en besloot dan maar de broek daarvan aan te trekken. De doorweekte spijkerbroek legde ik bovenop een verwarming.

Tijdens de les hoorde ik rechts van mij meisjes gniffelen. Ze keken naar mijn broek. Ik keek omlaag en zag de broekzak een beetje open staan. Dat gebeurt wel eens als je zit. Alleen is de zak van een regenbroek gewoon een spleet die toegang geeft tot de zak van je echte broek. Ik droeg geen echte broek. Ik droeg zelfs geen onderbroek.

Pinguïn
Ik duwde snel de spleet dicht met mijn hand en bleef de hele les zo zitten. Tussen de blokuren door liep ik als een pinguïn door de gang, niet omdat ik het koud had, maar omdat ik mijn armen strak langs mijn lijf liet hangen, om zo die broekzakken dicht te kunnen drukken. Ik weet alleen bijna zeker dat niemand iets heeft gezien van want ik probeerde te verbergen. Daar was het veel te koud voor. Want mijn wangen voelden wel warm, van schaamte. Maar onder mijn middel had ik het nog steeds hartstikke koud.

CC foto: Mickey van der Stap

Mannen krijgen naar mijn idee vaker te horen dat ze niet romantisch zijn dan vrouwen. Wat geven we toch veel hints en wat pakken ze die toch nooit op, is een veelgehoorde klacht. Uit nieuw onderzoek blijkt echter dat de heren dat ook maar beter niet kunnen doen, want vrouwen worden achterdochtig als ze toch zomaar een keer worden verrast.

Sherlock
Gooi mijn klomp maar in de open haard, want die is inmiddels gebroken. Bij maar liefst tweederde van de vrouwen gaat er een belletje rinkelen als man- of vriendlief eens de moeite neemt om haar te verrassen! Krijgen we een keer een ontbijtje op bed, sexy lingeriesetje, uitgebreide liefdesverklaring of bos bloemen, vragen we ons direct af of hij iets te verbergen heeft. Vervolgens gaat zo’n zelfde percentage nog op onderzoek uit ook. Als een ware Sherlock Holmes wordt de Facebook-pagina en de mobiele telefoon van de arme man gecheckt.

Onlogisch
Zeg mij: waarom werkt het bij ons niet zoals bij mannen? Zij vinden het namelijk leuk om te worden verrast en zijn pas op hun hoede als we opeens veel minder aandacht voor hen hebben en geheimzinnig gaan doen. Dat klinkt toch veel logischer? Waarom moeten wij vrouwen altijd zo moeilijk doen en overal iets achter zoeken?

Natuurlijk zijn er partners die wél wat te verbergen hebben en hun schuldgevoel proberen af te kopen. Maar zouden dat er echt zo veel zijn als die tweederde? Ik geloof er niks van. Laten we beginnen bij onszelf: als je paniekerig wordt bij het eerste de beste attente gebaar, kan er ook iets mis zijn met je zelfvertrouwen. Probeer eens vaker stil te staan bij wat je hebt: een lieve vriend die het jou graag naar de zin wil maken!

Ik heb er eentje
Trots kan ik zeggen dat ik zo’n vent heb. Zo eentje die daadwerkelijk moeite voor mij doet. We wonen ver uit elkaar en hebben bizar drukke schema’s, maar hij zorgt ervoor dat hij me zo vaak mogelijk kan zien. Hij rijdt voor me om, trotseert files en staat tegelijk met mij belachelijk vroeg op.

Hij laat briefjes achter op mijn kussen, die ik dan ’s avonds als ik ga slapen vind. Hij werkt mijn berg afwas weg als hij weet dat ik een moeizame week heb gehad en op zie tegen die stommer dan stomste huishoudklus. Hij luistert naar me als ik ergens mee zit, of als ik gewoon even ongegeneerd wil klagen. Hij koopt originele kadootjes, is daar veel beter in dan ik. Hij vertelt me regelmatig hoe blij hij met me is en hoe mooi hij me vindt. Hij is mijn steun en toeverlaat, in alle opzichten.

Toegevoegde waarde
Dat soort acties en die momenten maken de liefde tot een toegevoegde waarde. Nu het leven alsmaar hectischer, vluchtiger en sneller lijkt te worden, zouden die kleine gebaren juist meer waardering moeten krijgen. Als voorvechter van Ware Liefde kan ik dan ook niet anders dan het voor de mannen opnemen. Voor deze ene keer dan.

Foto: Thinkstock

Hoopvolle ogen en optimistische hoteleigenaars
Ik vind het een beetje aandoenlijk, die Elfstedentocht-koorts. Al rondzappend kom ik verschillende hoopvolle ogen tegen, optimistische schaatsers en nog optimistischere hoteleigenaars (u kunt alvast reserveren, voor het geval dat..). En toch wil al dat Elfstedentochtgeneuzel zeggen dat het winter is. Serieus koud, echte sneeuw en glijpartijen in de wijk. Ja, ook ik heb al een schuivertje gemaakt met botsauto-effect als besluit.

Schaatsen uit het vet
Ik heb dan niet zoveel met dat marathonschaatsen, maar toch is schaatsen iets speciaals. Het is elk jaar maar de vraag ‘of het kan’ en altijd spannend (zou het ijs mij houden?). Dus ook ik kijk uit naar de dag dat het verlossende woord komt: er kan geschaatst worden. Dan nog even schaatsen regelen en mezelf belachelijk maken want schaatsen kan ik natuurlijk helemaal niet. Maar het gaat om het idee. Dat er eten en drinken bij hoort, is logisch. Zelfgemaakte warme chocolademelk in plaats van de aanmaakpoeder-variant en een winters warme kruidenthee. Koekje erbij? Probeer eens deze cranberry-witte chocolade-koekjes.

De lekkerste warme chocolademelk, voor 4 grote koppen (1 liter)
Met échte chocola en een snufje kaneel voor de warmte

Nodig
• 200 ml slagroom
• 2 eetlepels (riet)suiker
• 800 dl melk
• 4 theelepels (riet)suiker
• 200-300 gram pure chocola (minstens 70% cacao)
• 1 kaneelstokje

Maken
1. Klop slagroom stijf met twee eetlepels rietsuiker (of naar smaak) en een mespuntje kaneelpoeder.
2. Doe de melk in een pan met dikke bodem en zet op middelhoog vuur.
3. Leg het kaneelstokje erin en laat aan de kook komen. Laat een minuutje zachtjes koken.
4. Breek de chocola in kleine stukjes en voeg toe aan de melk. Roer de chocola er goed door (totdat alles gesmolten is) en laat de melk weer aan de kook komen.
5. Voeg de suiker toe, roer goed door en giet in grote mokken.
6. Maak af met de verse slagroom.

Snelle versie, voor één persoon:
Doe 200 ml melk in een pannetje of in de magnetron en zorg dat deze goed heet is (tegen de kook aan). Meng een flinke eetlepel cacaopoeder (minstens 70% cacao, bijvoorbeeld van Droste) met een theelepel rietsuiker en maak hier een papje van met een scheutje gekookt water. Is het papje egaal, dan giet je er de hete melk bij. Even roeren en klaar!

Tip: Een keer iets anders? Ook lekker met witte chocola in plaats van pure! Laat de kaneel dan weg en voeg in plaats daarvan een mespuntje kaneel toe aan de slagroom voordat je deze klopt.

Thee met citroen, verse gember en honing, voor 4 grote glazen
Lekker met sinaasappelschil

Nodig
• 2 citroenen
• 5 cm verse gemberwortel
• Honing (naar smaak)
• 1 liter kokend water

Maken
1. Doe het kokend water in een pan (of breng het in de pan aan de kook).
2. Was de gemberwortel en snij in hele dunne plakjes.
3. Was de citroenen; halveer ze en pers ze uit. Snij de helften daarna in stukjes of reepjes (pitjes er even uithalen natuurlijk).
4. Voeg de gember en citroen toe aan het water en breng op smaak met honing. Ik gebruik zelf een eetlepel honing per glas, om de zuurheid van de citroen in balans te brengen.
5. Ook lekker: haal met een dunschiller wat sinaasappelschil van een halve sinaasappel (niet het witte deel van de schil, dat is bitter) en voeg dat toe aan het theemengsel. 
6. Even laten trekken en in grote glazen schenken.

Fluffiehaar
‘Ze is vijf. In sommige winkels schieten ze pas gaatjes in oorlellen als het kind zes is,’ zeg ik. ‘Dat zal een reden hebben.’
‘Er zitten meisjes in haar klas die als peuter al oorbellen hadden.’
‘Geen gezicht,’ zeg ik. ‘Zo’n ronde babybol met fluffiehaar en glimmende knopjes.’

Het tweetal dat tegenover mij zit kijkt elkaar aan. ‘Papa moet nog even wennen aan het idee,’ zegt mijn vrouw.
‘Oorbellen zijn gewoon stom,’ zeg ik en ik zoek steun bij mijn zoon. ‘Jij wil geen oorbellen hè?’ Nee, hij vindt oorbellen ook stom. Gelukkig.
‘Oorbellen zijn mooi,’ zegt mijn dochter bozig. ‘Morgen krijg ik oorbellen van mama.’

Pijn
‘Ik vind jouw oortjes prima zoals ze zijn,’ zeg ik. Mijn dochter heeft de mooiste oorlelletjes van de hele wereld. Het is zonde om daar gaatjes in te maken.
‘Doet het pijn?’ vraagt ze, alsof dat onderwerp nog totaal niet ten sprake is gekomen.
‘Ja,’ zeg ik snel, want ik wil daar wat duidelijkheid over scheppen voordat mijn vrouw de kans krijgt om alles te verpesten met verzachtende woorden. Mijn dochter lijkt echter niet onder de indruk te zijn van mijn woorden. Ze kijkt afwachtend naar haar moeder. Die twee hebben het al lang met elkaar gehad over de pijn. Ze weet al dat mijn vrouw nu iets gaat zeggen dat haar gerust zal stellen.

Tikje
‘Ze hebben twee apparaten, zodat ze tegelijkertijd in allebei de oorlellen kunnen prikken,’ zegt mijn vrouw. ‘Het gaat heel snel. Je voelt een tikje en dan is het alweer voorbij.’
Mijn dochter is tevreden. Ze prikt haar vork in een stuk broccoli. Mijn vrouw kijkt me nog altijd aan en ik weet dat ze nog niet klaar is met mij. ‘Blijf je er nou zo flauw over doen, Werner? Kom op, ze wil ze echt heel erg graag hebben.’
Myrthe kijkt naar mij.
‘Wil je ze echt zo graag hebben?’ vraag ik.
Ze knikt.

Keuzes
‘Want als je eenmaal gekozen hebt voor oorbellen, dan is het volledig uitgesloten dat je een tatoeage erbij neemt als je achttien bent, hè. Het is het één of het ander, een tatoeage, of oorbellen. Wat wil je het liefst?’
‘Oorbellen,’ zegt ze vol overtuiging.
‘Goed dan,’ zeg ik. ‘Dan krijg jij oorbellen.’
Mijn vrouw pakt haar bestek op. We kunnen eindelijk gaan eten, ieder van ons tevreden met het behaalde resultaat, waarvan ik hoop dat het garantie geeft voor de toekomst.

CC foto: Ken Wilcox

Loofboompje
Het boompje had geen naalden, het was een wintervast loofboompje. Als bijzondere bijkomstigheid was de boom rond, niet driehoekig. Er was dus kerstboomtechnisch van alles met het boompje mis. Maar een bewoner van het huis had een net met lampjes in de takken gehangen. Branden er lichtjes in een boom, dan is dat in mijn optiek gewoon een kerstboom.

Uitzonderingspositie
Enkele weken geleden zou ik nog langs die voortuin zijn gereden zonder het zielige gedrocht te hebben opgemerkt. In de hele wijk zag je toen nog stroomverslindende kerstdecoraties. Sindsdien is het boompje steeds meer in een uitzonderingspositie komen te staan, totdat het vrijwel alleen overbleef in een verder kerstloze wereld. Daar stond hij opstandig de aandacht op zichzelf te vestigen met zijn lampjes: I’m the only christmastree in the village.

Smoezen
Er zullen heus goede smoezen te verzinnen zijn om zo’n boom te laten staan: omdat de wereld volgens de kalender van de Maya’s dit jaar zal vergaan en dat we dus hoogstwaarschijnlijk de kerst niet meer zullen halen. Of omdat aangetoond is dat de lampjes minder snel sneuvelen als je ze gewoon laat hangen. Misschien bleek tijdens het versieren van de boom dat de eigenaar van het boompje allergisch is voor die boomsoort en is hij nu bang dat zijn handen en armen weer op zullen zwellen als hij de lampjes losmaakt van de takjes.

Gezellig
Er zijn ook mensen die zeggen dat ze zo’n boompje gewoon gezellig vinden. Dat zijn de ergste! Zulke figuren hebben ook een tuinkabouter in de voortuin staan, met een reusachtige paddenstoel erbij, of zo’n enge pop die eruit ziet als een kleuter die naar binnen staat te loeren. Met hun kerstballenmentaliteit verpesten ze de exclusiviteit van kerst. Ze maken van de kerstboom een alledaags verschijnsel, een lachertje.

Agressief
Eén kerstboom maakt nog geen Kerst. Ik krijg er geen vredig kerstgevoel van. Sterker nog: ik word juist een beetje agressief van kerstverlichting in februari. Je mag van mij elk pietluttig flutboompje dat je ter beschikking hebt ombouwen tot kerstboom door hem te decoreren met ballen en lampjes. Dat is allemaal prima. Maar als het jaar is afgesloten met vuurwerk en een heleboel gekus op schrale vrouwenwangen, dan moet zo’n boom gewoon weg. Aftuigen, anders kom ik het voor voor je doen!

CC foto: DanCentury

Aangezien dat soort berichten tegenwoordig meer regel dan uitzondering zijn op Twitter, was het antwoord op bovenstaande vragen al snel: ‘Natuurlijk niet.’

Twijfelachtige eer
Als artiest tel je tegenwoordig pas echt mee als je een keer bent doodverklaard op Twitter, zo lijkt het. Blijkbaar is het nieuws van jouw overlijden shocking genoeg om de hele wereld overstuur te helpen. Dat Adele deze twijfelachtige eer ook een keer toebedeeld zou krijgen, was slechts een kwestie van tijd. Zij mag immers inmiddels een ster van wereldformaat worden genoemd.

Keerzijde
De Britse maakt met haar dood als meest besproken onderwerp op Twitter haar entree in een niet onaardig lijstje. Ze bevindt zich in goed gezelschap: onder anderen Justin Bieber, Demi Moore, Britney Spears en Jon Bon Jovi gingen haar al voor. (Ter overbodige info: allen zijn nog springlevend.)

De keerzijde van dit soort geintjes is dat op het moment dat er een keer iemand écht niet meer in ons midden is, niemand het meer (direct) gelooft. Toen Amy Winehouse overleed en haar naam trending topic werd, vroeg iedereen zich eerst af of het niet wéér een hoax was. Helaas moest die vraag uiteindelijk ook met een ‘nee’ worden beantwoord.

Sneeuwbaleffect
Als fervent Twitteraar merk ik hoe makkelijk het is om iets klakkeloos te retweeten. De drempel om nieuws te verspreiden via Twitter is ontzettend laag. Als je je verbaast over iets, wil je dat ook (liefst zo snel mogelijk) aan jouw eigen volgers meegeven. Mocht jij echter zo nobel zijn eerst uit te willen zoeken wie de bron is en of die überhaupt wel betrouwbaar is, heeft de olievlek zich al tot in alle uithoeken van de wereld verspreid. Twitter is een onhoudbare sneeuwbal die alleen door officiële kanalen als een manager of woordvoerder van de betreffende celeb kan worden gestopt.

Twexit
Ik vraag me af wie zo’n fake Twitter-account aan zou maken om vervolgens het gerucht de wereld in te helpen dat een grote ster definitief ‘twexit’ is. En vooral: waarom? Dat je achter je laptopje gaat zitten, het laatste showbizznieuws erbij pakt en denkt: wie zal ik vandaag eens laten sterven? Een vrij creepy hersenspinsel, als je het zo bekijkt.

Tegen dat soort lui zou ik daarom alleen maar willen zeggen: get a life.

Foto: GettyImages

Drie maten te grote fleecetrui
‘Denk tweemaal of je gaat. De sfeer op Tahrir kan zo omslaan. En ga niet alleen. Onlangs is er weer een vrouw aangerand.’ Van alle kanten word ik gewaarschuwd. Maar als freelance journalist is het een tikkeltje lastig om vanuit je hostel de sfeer op het plein te verslaan. Dus wandel ik in een ver over mijn kont vallende blouse en drie maten te grote fleecetrui met Jeroen naar het plein wat uitpuilt met Egyptenaren die stil staan bij 1 jaar revolutie.

Vanaf papa’s schouders
‘Weg met het militaire regime.’ Met hese stem schreeuwt een jonge gast, staand op de wiebelende schouders van zijn vrienden, telkens nieuwe slogans, die al klappend door de omringende menigte worden herhaald. Een meisje met Egyptische vlaggetjes op de wangetjes slaat het nieuwsgierig gaande vanaf papa’s schouders.  Niemand schijnt zich er iets van aan te trekken dat op een podiumpje verderop bebaarde Moslimbroeders prevelend op de knieën vallen voor hun middaggebed. ‘Where are you from’, vragen vele jongens die met ons op de foto willen en vervolgens ‘Welcome in Egypt’ roepen.

Revolutie blijkt commercieel product
We struikelen over de eettentjes, zonnebrillenkraampjes en kleedjes met feestmutsen (waar ik overigens niemand mee zie lopen). Revolutie blijkt ook een commercieel product. Snel stop ik mijn handen in mijn zakken als het zoveelste mannetje met verfpotjes ongevraagd een Egypte vlaggetje op mijn hand wil schilderen. Ik grinnik als twee jongens langslopen, blazend op Vuvuzela’s!

Uiterst ongeschikt voor demonstraties
In theorie is het Tahrir plein gek genoeg uiterst ongeschikt voor demonstraties. Feitelijk is het een enorme rotonde waar zeven drukke wegen op uitkomen en staat het vol met ouderwetse, groene, metalen hekken waar je met geen mogelijkheid overheen kunt, in Nederland absoluut verboden bij grote mensenmassa’s.

Een hand die over mijn lichaam glijdt
En net als het zo druk begint te worden dat mensen elkaar dreigen te verdrukken, stuiten Jeroen en ik op zo’n hek. Met moeite manoeuvreren we er omheen. En terwijl de tientallen mannenlichamen tegen me aandrukken voel ik in mijn zij een hand die over mijn lichaam naar voren probeert te glijden. Omdat omdraaien onmogelijk is, werk ik me zo snel mogelijk naar voren, met mijn armen alle mannenhanden wegmaaiend. Een lange jongen met Palestinasjaal ziet het en trekt me uit de menigte, terwijl ook Jeroen met zijn twee camera’s er doorheen worstelt iemand wegduwend die zijn horloge van zijn pols probeert te grissen.

Een haag van mannen
Een paar uur later is het opnieuw raak. Jeroen en ik staan midden op het plein even met een activist te praten als ik keihard in mijn bil wordt geknepen. Woest draai ik me om en Jeroen probeert de knaap in zijn kraag te grijpen, maar die glipt weg. Binnen enkele seconden vormt zich opeens een haag van mannen om ons heen die elkaars armen vasthouden. Ik schik, niet begrijpend wat er gebeurt. Maar met de kring blijken de mannen anderen op afstand te houden en helpen ons zo uit het gedrang weg te komen. Een bizarre ervaring.

Gestript
Ondanks de kleine incidentjes vind ik het een bijzondere dag waar ik ’s avonds bij BNN Today op Radio 1 verslag van doe. Geschrokken lees ik echter de volgende ochtend op internet hoe een Amerikaans-Egyptische vrouw diezelfde avond op het Tahrir plein door tientallen mannen is aangevallen en zelfs van haar broek werd ontdaan. Dat het meenemen van een man je veiligheid evenmin verzekert, blijkt uit het verhaal van een buitenlandse vrouw die enkele uren later wordt aangevallen, gestript en zelfs in een ambulance moet worden afgevoerd. Een dag erna verschijnt er zelfs een filmpje op internet van een blond Nederlands meisje.

Seksueel gefrustreerd
Ik besef dat ik misschien wel geluk heb gehad en begin mij af te vragen hoe vrouwelijke journalisten hier nog langer verslaggeving kunnen doen? Waarom doen Egyptische mannen dit toch? En niet alleen bij westerse vrouwen. Deze seksuele intimidatie is voor Egyptische vrouwen helaas dagelijkse realiteit. Veel heeft het er denk ik mee te maken dat veel Egyptische jongens seksueel gefrustreerd zijn omdat ze door hun economische situatie geen vrouw kunnen trouwen. Ook speelt de toegenomen populariteit van de wahabisten een rol, die een vrouw vooral als kinderfabriek zien en als een lichaam voor gelegitimeerd genot.

Culturele revolutie
Het vervolgen van de daders zou een eerste stap zijn, maar is denk ik vooral symptoombestrijding. Wat mij optimistischer maakt is dat twee Egyptische jongens die op Tahrir getuigen waren van een aanranding, hier nu op tv een discussie over willen starten. Want om de seksuele intimidatie echt te stoppen is er een ware culturele revolutie nodig. Helaas leert de geschiedenis ons dat die niet in een paar jaartjes voltrekken.

Fotografie ©Jeroen van Loon

Afstand
Het was de eerste keer dat ik zo van iemand in de ban raakte. Het leek geheel willekeurig en ik vertelde niemand erover, alsof het mijn geheim was dat ik zo’n fan was van Marianne Timmer. Maar hoewel ik alles over haar las wat ik in handen kon krijgen, bleef ze op een grote afstand: ik las alleen maar óver haar. Ik kan zonder enige gekheid zeggen dat het een prachtige tijd was. Het fanatisme ging weer over, ik weet niet meer precies hoe snel, maar Marianne Timmer is altijd speciaal voor me gebleven.

Ik wilde alles weten
Hoe anders is dat nu. Ik zag afgelopen donderdag de uitzending van Het mooiste meisje van de klas (de titel ‘Het meisje met het meest bijzondere verhaal van de klas dat er ook best goed uitzag indertijd’ was wat te lang) waarin Petra Stienen centraal stond. Ik had haar al eens bij Pauw & Witteman gezien om te vertellen over de Arabische wereld, waarbij ze een intelligente indruk maakte, maar haar persoonlijke verhaal kende ik niet. Tijdens de uitzending werd ik getroffen door haar doorzettingsvermogen, de persoonlijke offers die ze heeft gemaakt om haar doelen te bereiken en de algehele goed in elkaar gezette sfeer van het programma. Kortom: ik zat een potje te grienen voor de tv en wilde onmiddellijk alles over haar weten.

Dat hoort niet
Dankzij het internet is dat mogelijk geworden. Ik las eerst wat interviews, las over het boek dat ze een paar jaar geleden publiceerde, tot dusverre ging het allemaal goed. Mijn bewondering groeide zelfs iets, want ze heeft bijzondere dingen gedaan. Maar daar houdt het niet op. Want Petra Stienen heeft ook Twitter. Daarop stonden afgelopen donderdag zeer zeker enkele interessante tweets. Helaas echter ging het merendeel over een treinvertraging van Den Haag naar Brussel. ‘Heerst er een vloek op de trein?’ ‘Fijn voorspelbaar, de terugweg is ook weer in slowmotion.’ Dit is me veel te gewonemenserig: iemand die zo’n inspirerend leven leidt, waarom zou zij zich druk maken over een beetje vertraging? Dat klopt niet. Dat hoort niet.

Iconisch
Zo gebeurde het dat ik op dezelfde avond gefascineerd raakte door deze vrouw en meteen weer werd teruggeworpen. Ik kan je verzekeren, met Marianne Timmer duurde dat een stuk langer. Het internet heeft ons veel gebracht en ik zou het niet meer willen missen, maar ik zou af en toe wel terug willen naar de tijd dat iconen iconisch bleven, in ieder geval in mijn beleving.

Foto: still uit aflevering Het mooiste meisje van de klas

Is dat een pistool in je onderbroek?
Die avond trok ik drie seizoenen ‘Breaking Bad’ vanaf het web mijn pc in en begon te kijken. Een man met een gasmasker crasht een camper in een woestijnlandschap. Het is Walter White, hij draagt alleen een grote, witte onderbroek. Daar steekt hij even later een pistool in, met de loop tussen zijn bilwangen. Hij pakt een videocamera en spreekt zijn familie toe, met het idee zijn laatste woorden te zullen spreken. Dan wordt duidelijk dat we hele nare dingen gaan leren over deze man, maar dat hij het allemaal deed met de beste bedoelingen.

Getormenteerde kop
Walter White is scheikundeleraar, maar presteert eigenlijk onder zijn niveau. Om bij te verdienen werkt hij ook bij een autowasserette. Er wordt longkanker bij hem geconstateerd. Walter is dus zwaar de pineut. Acteur Bryan Cranston zet een grijze muis neer, met vlassig haar en een snor die eruit ziet alsof er cornflakes van het ontbijt onder zijn neus zijn blijven plakken. Hij wil geen hulp, hij wil geen medelijden, je ziet hem steeds verder in zijn schulp kruipen met een getormenteerde kop waaruit slechts heel zelden een zinnig woord komt.

Jekyll and Hyde
Deze saaie Dr. Jekyll heeft binnen een korte tijd geld nodig, geld voor de behandeling van zijn ziekte en geld om zijn gezin te verzekeren van een goede toekomst als hij er niet meer is. Hij leert dat er veel geld is te verdienen met het produceren van de drug ‘Crystal Meth’. Vanaf dan begint zijn neergang in de criminele wereld, waarbij hij steeds meer moet terugvallen op de boosaardige Mr. Hyde die zich in hem schuilhoudt en die dondersgraag wraak wil nemen op de wereld voor wat Walter wordt aangedaan.

Klungeligheid
Hoe slechter hij wordt, hoe aantrekkelijker Walter eruit gaat zien. We zien wat er gebeurt wanneer een scheikundeleraar zijn kennis inzet als wapen. Daarbij wordt hij geholpen door zijn partner Jesse Pinkman, een jongen van de straat die te onhandig is om een goede crimineel te zijn. Telkens weet het tweetal de sympathie van de kijker te winnen, desondanks de slechte dingen die ze doen. Soms door hun lachwekkende klungeligheid, soms omdat ze altijd nog aardiger zijn dan de totaal krankzinnige misdadigers met wie ze zaken doen.

In Nederland is de serie aangekocht door de VPRO. Ze zijn dit jaar goed begonnen met een marathon van het eerste seizoen, om meteen door te gaan met wekelijkse uitzendingen van seizoen twee op zondagavond. Ben je liefhebber van zwarte humor, dan is dit een serie voor jou.

CC foto: m0rula

Zaklamp
Het bedrijf Fleshlight staat bekend om zijn seksspeeltjes die je als man naar eigen wens samen kunt stellen. De naam van het merk zegt het al: het product lijkt van de buitenkant -ter camouflage- op een zaklamp en is dus onopvallend in elk zakenkoffertje mee te nemen. Het speeltje zelf dient echter als nepvagina (of -mond, of -kont…): met een speciale opening in een rubberen opzetstuk wordt het gevoel van echte penetratie nagebootst. Met een draai aan de knop is bovendien de gewenste strakheid in te stellen.

Rubberen mondjes
Op zich ben ik wel wat gewend, ik kom van alles tegen en verbaas me niet zo snel ergens meer over, maar op de een of andere manier vind ik dit een angstaanjagend ding. Die enge rubberen mondjes en andersoortige gaatjes die je zo hongerig aanstaren… Ik krijg er de kriebels van en nee, niet op een fijne manier. Ik zie zo’n vent al staan of liggen, vol passie een zaklamp neukend.

Verregaande liefde
Het bedrijf gaat nu echter nog een stapje verder. Het wil meeliften op het succes van de iPad en speelt in op de verregaande liefde die mannen tegenwoordig voor hun ‘geile’ gadget voelen. Mannen en hun iPads zijn onafscheidelijk, ze nemen ze zelfs mee naar het toilet, blijkt uit onderzoek. Aangezien uit ander onderzoek ook naar voren komt dat mannen daar onder werktijd regelmatig masturberen, komt deze nieuwste uitvinding al helemaal als geroepen.

Neukbare iPad
De zogeheten FleshliPad Holder is een iPad-case met daaraan vast zo’n ‘zaklamp’. Er hoort een app bij die een breed scala aan foto’s, video’s en animaties bevat van personen (of objecten, of whatever) waar de man graag eens zijn penis in zou stoppen. “Imagine all the things you could pretend to have sex with!” schreeuwt een website enthousiast over het speeltje. Zelfs de snelheid van penetreren wordt gemeten en getoond, dus als man zie je op je scherm direct het effect van hard of zacht stoten.

Het moet nog even landen
Ik broed al dagen op een mening of soort van conclusie omtrent dit product, maar ik vind er de woorden maar niet voor. Sprakeloos ben ik, van ongeloof. En dat terwijl mijn hoofd normaal gesproken toch echt een enorme brij aan hersenspinsels herbergt. Dat er iemand op het idee komt om neukbare iPads te maken, gaat er bij mij nog niet in… Het moet nog even landen.

Voorlopig ben ik dus nog erg sceptisch over deze nieuwste ontwikkeling. Laten we anders gewoon met smart wachten op de vrouwelijke variant: een iPad met een voorbinddildo om. Pas dan praten we verder.

Foto: tvmiller.com + Photoshop

Het is 24/7 koken wat de klok slaat
Dat is zo’n beetje de strekking van wat zich er waarschijnlijk in mijn vriend’s hoofd heeft afgespeeld toen ik enthousiast vanachter mijn laptop jubelde dat er een kookzender zou komen. Alwéér iets over koken, hij zag de bui al hangen. Nieuwsgierig zat ik klaar om de noviteit te gaan beleven. Welke koks hebben ze weten te strikken en wat zijn de thema’s?

Meester Rudolph
24Kitchen is Rudolph’s zender en bij Rudolph heb ik mijn bedenkingen. Hij bedoelt het goed, maar praat altijd net iets te Schoolmeester Rudolph-achtig en ik voel me dan ook 10 jaar als ik naar zijn programma’s kijk. Dat hoge stemmetje is ook niet bevorderlijk voor het kijkgenot. Maar gelukkig zendt 24Kitchen ook shows van Jamie Oliver, Donna Hay (mijn favoriet)en Bill Granger uit, wat zorgt voor de nodige afwisseling. De zender heeft ook een aantal eigen koks, die de meeste van ons waarschijnlijk nog niet kenden.

Nieuwe TV-talent?
Tussen de programma’s door, zorgt Bianca ervoor dat we elke dag iets snel en makkelijk kunnen koken. Beetje jammer dat haar manier van uitleggen mij kippenvel bezorgt (en dan niet op de de ‘oh-wat-prachtig-manier’). Waar ik dan wél weer uren naar kan luisteren, wat praatgenot betreft, is de Italiaan Giovanni. Hij is alleen een beetje warrig en chaotisch dus zijn recepten zijn niet zo goed te volgen. Soms doet z’n Italiaanse mamma mee, erg leuk! Gelukkig is er altijd nog John. John is de pretty boy van 24Kitchen die ‘van een bubbeltje of mojito houdt en resideert aan de Amsterdamse grachtengordel’. En koken, dat kan ie natuurlijk ook nog. Maar het mooiste is toch als ie op ‘t einde van zijn programma aankondigt dat zijn haarbandje weer uit mag, hij zijn manen eens lekker los schudt en het gerecht aan de kijker presenteert.

Wat vind jij van 24Kitchen? En over kookprogramma’s gesproken: Wanneer zou er weer een Australische Masterchef beginnen?

Foto: 24Kitchen

Instructieboekjes
Je komt er niet onderuit. Als je twee of meerdere kinderen hebt, dan moet je er wel eens eentje voortrekken. In de instructieboekjes bij spelletjes staat altijd dat de jongste speler mag beginnen. Dat kun je ook uitleggen aan de oudste: ‘Jonge kinderen snappen het wat minder goed, die moeten het nog leren.’ Daarnaast voelen ze zich als oudste ook meteen wat meer. Uiteindelijk maakt het voor de uitkomst van het spel zelden uit wie er begint. Bij het raden van een getal onder de tien is de eerste speler misschien wel in het voordeel, maar de win-kans zal slechts een fractie hoger liggen.

Sturen
Als bij ons allebei de kinderen even graag iets willen en er gekozen moet worden, dan knopen we daar meestal een spelletje aan vast. Het raden van een getal onder de tien is de meest eerlijke variant, al moet zelfs dan één kind als eerste beginnen. Soms is het: wie het hoogste kan springen, of wie het mooiste kan zingen. Bij de laatste spelletjes kun je als scheidsrechter nog een beetje sturen, zodat ze om en om een keer winnen. Maar met dat sturen moet je ook weer uitkijken, want in ons geval kan het ook zo zijn dat de andere ouder even daarvoor het kind heeft voorgetrokken, wat je dan zelf voortrekt.

Pech
Hoe dan ook: helemaal eerlijk alles delen, dat kan gewoon niet. Niet alles is deelbaar. Als je maar één knuffel hebt gewonnen op de kermis, kun je die andere beloven dat die de volgende keer aan de beurt is. Win je later die week een radiografisch bestuurbare auto, dan krijg je alsnog scheve gezichten. Soms heb je gewoon pech. Dat is ook iets wat kinderen moeten leren accepteren. Het is ook heel mooi om blij te zijn voor een ander. Gelukkig hebben wij hier niet vaak van dat soort keuzes te maken. Het gaat meestal over vrij eenvoudige dingen, zoals: welk kind er door welke ouder wordt geholpen in bad.

Bad
‘Mama,’ hoor ik ze zeggen, allebei, meerdere keren. ‘Ik wil bij mama. Nee, ik wil bij mama. Jij moet maar bij papa.’ Dat heb je ook soms: een keuzemoment waarbij niet de kinderen, maar één van ons de grootste verliezer is. We komen allemaal aan de beurt om een keer te verliezen en dan moet je blij kunnen zijn voor een ander. En ja, ik voel me dan heus wel een tikkeltje afgewezen. Maar als ik dan in de kamer op de bank zit, terwijl mijn vrouw in de badkamer wordt natgespetterd, dan kan ik mij daar gelukkig heel snel weer overheen zetten.

CC foto: topher76

© foto: Cargo

Ik heb één groot natuurlijk talent: vanuit niets absolute chaos creëren. Als ik de kunstacademie had gedaan was ik er vast op afgestudeerd, want zelfs als ik bewust orde in de chaos wil scheppen gaat het nog mis. Dan valt het in de categorie georganiseerde chaos.

Onlogisch

De meeste dingen in mijn huis hebben heus wel een vaste plek, alleen zijn die vaste plekken in de ogen van anderen vaak niet heel logisch. Zo staat de voorraad wc rollen naast mijn schoenenrek, de stofschaar ligt in de pennenbak en de pleisters bij mijn nieuwe schoenveters.

Post-It’s, dat moest de oplossing zijn. Helaas had ik binnen een maand alweer spijt van die overtuiging. Het is natuurlijk heel handig voor onverwachte gasten zo’n mini handleiding op elk apparaat en ook op decoratief gebied houdt het niet op. Maar echt praktisch is het nog niet.

Goed gejat

Gelukkig ben ik niet de enige die hier last van heeft en daarom uit de categorie beter goed gejat dan slecht bedacht: een doe-het-zelf urgentie schema. Ik ben benieuwd hoe lang het duurt voordat ik hier weer chaos gecreëerd heb.

Goed poetsen
Ze zijn vijf en zeven, maar onze kinderen kunnen gewoon niet goed tandenpoetsen. Ze pakken die borstel vast en duwen hem met kracht tegen de voortanden en dat houden ze dan vol totdat het apparaat stopt met poetsen. Pas als ik erbij sta om ze aan te moedigen, maken ze aanstalten om ook de andere regionen van het gebit te poetsen.

‘Vergeet niet dat er boven ook tanden zitten,’ zeg ik dan, want zelf komen ze niet op het idee om de borstel even om te draaien, zodat alle kiezen keurig aan de beurt komen. Goed poetsen moet! Ooit kende ik een jongetje bij wie de kiezen van het melkgebit alleen van buiten nog wit waren. Als je de kiezen van bovenaf bekeek, zag je dat ze bijna tot op het tandvlees waren weggerot. Ik vroeg me altijd af hoe je het als ouders zover kon laten komen met het gebit van je kind.

Flapje
We gingen vrijdag naar de tandarts voor controle en ik was er vrijwel zeker van dat we er goed vanaf zouden komen. Dat verdienden we gewoon, we hadden immers keurig ons best gedaan. In de wachtkamer vroeg ik aan de kinderen wie er als eerste op de stoel wilde gaan liggen. Ze stonden allebei te springen. Uiteindelijk besloten we dat Myrthe eerst mocht. De jongste mag namelijk ook bij spelletjes altijd als eerste.

Eenmaal binnen ging mijn dochter meteen liggen. Ze opende keurig haar mond en de tandarts keek naar binnen, terwijl ik aan de andere kant van de stoel stond mee te kijken. ‘Zie je dit hier,’ zei ze en ze liet me zien dat er een flapje overtollig tandvlees over een kies heen lag. ‘Het is heel lastig, maar daar moet je ook onder poetsen,’ zei de tandarts. Daarna wees ze me op een verkleuring bij de kiezen. ‘Zo dadelijk maken we een afspraak om die plekjes te sealen.’

Tandsteen
Ik wist niet wat ik hoorde. Was er echt zoveel mis met het gebit van mijn dochter? ‘Kijk,’ zei de tandarts en ze wees me op de achterkant van de ondertanden. ‘Die witte vlekjes, dat is tandsteen. Daar doe ik nog niets aan. Zo lang het niet tot bij het tandvlees zit, wil ik haar daar niet mee belasten.’ Ik zag de witte vlekjes. Er zat zomaar tandsteen op de gloednieuwe grote-mensen-tanden van mijn kleine meid.

Ongeveer tien minuten later stond ik weer buiten met twee blije kinderen. Zij hadden allebei een cadeautje uit de ton mogen grabbelen. Maar ik was niet blij. Ik had een papiertje gekregen met daarop de datum van een nieuwe afspraak voor mijn dochter. Ik heb vaak teleurstelling gevoeld omdat de tandarts me zei dat het me niet gelukt was om mijn kiezen gezond te houden. Maar nu bleek dat het niet was gelukt om het gebit van mijn meisje helemaal perfect te houden, voelde ik me rotter dan een rotte kies.

CC foto: Shermeee

Break-ups
Hadden we eerst nog hoop dat er ook heus showbizzhuwelijken bestaan die het tegendeel bewijzen, sneuvelen nu ook die één voor een. Neem een Jennifer Lopez & Marc Anthony en Demi Moore & Ashton Kutcher als verrassende break-ups, bijvoorbeeld.

Dé voorvechters van een lang en gelukkig sterrensamenzijn waren echter Johnny Depp & Vanessa Paradis en Heidi Klum & Seal. Helaas werd onlangs bekend dat ook aan die sprookjes een einde is gekomen.

Zonde
Hoewel menig vrouw staat te springen dat Johnny Depp de plaats van George Clooney als meest begeerde Hollywood-vrijgezel heeft ingenomen, vind ik het toch zonde. Johnny en Vanessa, maar ook Heidi en Seal, leken altijd hét voorbeeld dat een relatie of huwelijk in showbizzland wél kan slagen. Ik vond hen fantastisch. Ondanks alle verleidingen der showbizz, bleven zij elkaar altijd trouw. Zelden kwamen zij negatief in het nieuws. De roddels en achterklap gingen aan hun relaties voorbij. Heidi en Seal deden hun huwelijksdag zelfs elk jaar dunnetjes over, om hun liefde voor elkaar te vieren. Romantischer kan bijna niet!

Ruzie
Schijn bedriegt helaas toch, zo blijkt. Johnny en Vanessa schenen de laatste tijd zo vaak ruzie te hebben, dat hun veel-delig servies inmiddels volledig gesneuveld moet zijn. En Heidi zou Seals temperament inmiddels zo zat zijn, dat ze haar biezen heeft gepakt voordat ook haar kinderen last gaan krijgen van de woede-uitbarstingen van hun vader. Wie had dat gedacht van de zanger die zo bekend werd met zijn romantische rozenkusjes?

Who’s next?
Eigenlijk is het gewoon afwachten wie de volgende zijn. SATC’s Sarah Jessica Parker en Matthew Broderick wellicht? Will Smith en zijn Jada? Of toch David en Victoria Beckham, die toch al menig storm hebben doorstaan en alweer 12 jaar getrouwd zijn.

Als rasechte romanticus moet ik het niet van de showbizzhuwelijken hebben. Ik geef het ze ook te doen, dat leven onder een microscoop. Nee, ik kijk liever naar mijn ouders: de lieverds zijn al ruim 30 jaar getrouwd en nog altijd zielsgelukkig met elkaar. Doe mij dan maar die veilige anonimiteit.

Foto: GettyImages

Muisjes in een kattenasiel
Misschien komt het doordat toeristen na de revolutie Egypte massaal de rug toe hebben gekeerd. Of misschien is het nooit anders geweest. Maar wandelend door Cairo voelen we ons twee vetgemeste muisjes trippelend door een asiel vol uitgehongerde katten. Overal wil iemand iets van je. Zo maken we op dag één de standaard fout door een man die ons aanspreekt te vertellen dat we op zoek zijn naar een bepaald hotel. ‘Ah, ik weet een veel betere plek’, springt hij erop in en het kost ons zeker tien minuten om de lastpak weer van ons af te schudden.

You want money?
Een pindaverkoper in Islamitische Cairo slaagt er iets minder goed in om zijn gedachten voor zich te houden. ‘You want some money, euh peanuts?’, roept hij waarop hij blozend een hand voor zijn mond slaat en volgens mij het liefst achter zijn karretje vol zonnepitten zou willen kruipen. Als we even op onze kaart spieken, horen we achter ons; ‘You have to go in this direction’. Naïef kijken we op, recht in de grijns van een Egyptenaar die naar de ingang van zijn winkel wijst.

Estland
En hoewel het de wangen van ‘bedenker’ Evert ten Napel vast doet glimmen, geeft het ons acute huiduitslag dat elke straatverkoper en taxichauffeur hier schaterend ‘Achtentachtig Allemachtig Prachtig’ uitroept, op het moment dat ze erachter komen waar we vandaan komen. Via expats horen we dat Egyptenaren voor vrijwel elke nationaliteit een standaard zinnetje hebben. Zo worden de Canadezen om de oren geslagen met één van hun nationale whiskymerken en gaat het bij de Engelsen altijd over hun voetballers. Probeer ‘Estland’, is hun enige tip.

Amsterdam-West
En dit blijkt inderdaad verbluffend goed te werken. De eerste straatverkoper druipt teleurgesteld af, de tweede blijft nadenkend achter en de derde mompelt alleen ‘Estonia number one, Egypt number two’. Maar eenmaal in de taxi gaat het fout. ‘Estland, waar ligt dat? En welke taal spreken jullie dan? En hoeveel mensen wonen er? En wat voor staatsvorm heeft jullie land? ’ Hakkelend verzinnen we wat antwoorden maar hebben er na vijf minuten genoeg van en geven geïrriteerd toe uit Nederland te komen. ‘Aaah, Holanda!! Achtentachtig allemachtig prachtig!, schalt het wederom door de witte Lada waarna we overstelpt worden met een stortvloed aan anekdotes over Amsterdam-West waar de taxichauffeur twee jaar als shoarmaverkoper heeft gewoond en van zijn Surinaamse buren Engels heeft geleerd.

De gewiekste muezzin
Als we onze staan te verbazen over de imposante Sultan moskee, en er het minst op bedacht zijn, lopen we onbewust de gewiekste schooier van de stad tegen het lijf. Hij vertelt de muezzin, de oproeper voor het gebed, te zijn en wil ons de imposante minaretten laten zien. Opgewonden lopen we achter hem aan, denkend dat we tegen een gouden kans zijn aangelopen. Eenmaal bij de trap staat de ‘conciërge’ van de moskee echter al met opgeheven handje klaar. Schoorvoetend duwen we hem wat ponden in de hand en krijgen boven van de muezzin direct een uitbrander omdat we eerlijk waren geweest over dat we geen student meer zijn. ‘Fout! Je moet gewoon zeggen dat je studentenkaart in je hotel ligt’, brengt hij ons in een minutenlange preek aan ons verstand. Over het dak wandelen vertelt hij niet langer zelf de oproep te doen maar te mogen bepalen welke muezzins-in-opleiding slagen of niet. ‘Maar ook al zingen ze vals, ik keur iedereen goed. Anders zouden ze zonder werk komen te zitten en dat zou toch tragisch zijn.’ Met een serieuze blik knik ik, maar van binnen grinnik ik, opeens begrijpend waarom Cairo zoveel vals zingende muezzins rijk is. Als we de trap weer afdalen, staat dit keer de muezzin ons zelf op te wachten, wederom met het welbekende opgeheven handje…

Ziet er goed uit, tot ziens
Bij mijn vorige tandarts bestond de halfjaarlijkse controle uit: liggen, mond wagenwijd open, even met de spiegel en schraper erlangs, ziet er allemaal prima uit, tot over zes maanden. Zo niet twee weken geleden. Het jaar was net begonnen en de tandarts ook, dus in een dubbel geval van goede voornemens besloot ze mijn mond volledig te onderzoeken.

Hoe is het mogelijk?
Ze begon rustig met een schrapertje, waarmee ze al één gaatje ontdekte. ‘Heel klein hoor, echt een beginner.’ Ik vroeg me af of het door mijn eigen nalatigheid kwam of door die van de vorige tandarts, maar veel tijd om daarover na te denken was er niet, want er moesten ook bitewings komen. Op deze doorlichtingen van mijn beide mondkanten was te zien dat er nog twee gaatjes verstopt zaten: eentje onder een vulling (hoe is het mogelijk?) en de andere tussen twee kiezen in.

Uitstekende mondhygiëne
‘Floss je wel?’ vroeg ze me, op een toon die impliceerde: ik heb allang gezien dat je dat niet doet, wandelende bacteriekolonie. Maar ik heb juist een heel goede mondhygiëne: twee of drie keer per dag poetsen, netjes flossen, af en toe gorgelen met mondwater – ik ben een rolmodel in de gebitsverzorging. ‘Maar floss je dan ook tussen je kiezen?’

Wat een ruimte!
Eh… ‘Moet dat dan?’ vroeg ik verbaasd. Ze tut-tutte me nog net niet en legde uit dat voortanden alleen afhappen, terwijl kiezen alles vermalen, ergo: veel meer rotzooi die gaatjes veroorzaakt. Dus sinds twee weken floss ik tussen mijn kiezen en ik moet zeggen, er is een wereld voor me opengegaan. Er is vooral heel veel ruimte tussen mijn kiezen opengegaan. Waar eerst de bacteriën welig tierden, heb ik nu ruimte tussen de kiezen. Ze wiebelen af en toe zelfs wat heen en weer. Maar dat kan ook zijn omdat ze beven van angst voor de ingreep die in de agenda staat, want ondanks dat ze nu elke dag geflosst worden, is het leed al geschied. Dan rest alleen nog de boor.

CC foto: Pink Sherbet Photography

Dom
‘Mooie fietstas,’ zei de huisarts over de tas die ik naast de stoel had gezet. ‘Dus je gaat zo dadelijk naar jouw werk fietsen. Iemand met longontsteking doet dat niet meer hoor.’

Daar had ze gelijk in. Dat had ik ook zelf kunnen bedenken. Ik denk niet dat ze het zei om me het gevoel te geven dat ik dom ben, maar die uitwerking had het wel op mij. Het was ook niet de eerste keer dat ik daar zat met klachten die terug zijn te brengen tot vrijwel niets. Zoals die keer dat ik een paar spatjes bloed ophoestte. Je kent dat beeld uit films: als een acteur bloed ophoest dan ligt hij in de volgende scène in een ziekenhuisbed. In mijn geval was mijn keel geïrriteerd geraakt na een week bacillen te hebben opgehoest.

Moedervlek
Of die keer dat ik een raar, trekkend gevoel had op mijn rug. Ik wees mijn huisarts op een moedervlek die op mijn rug zit, een eigenaardig model waarvan ik dacht dat het rare fratsen begon uit te halen. ‘Het is een spiertje,’ zei ze. ‘Heb je onlangs iets gedaan waarmee je de spieren in je rug hebt overbelast?’ Na even peinzen bedacht ik dat ik dat weekend een flinke afstand had gelopen, terwijl mijn zoon op mijn nek zat. Ik had zelfs nog gemopperd dat hij er eigenlijk te zwaar voor werd.

Doemscenario’s
Ik maak me te snel ongerust. Soms word ik gewoon bang van de doemscenario’s die ik bedenk. Bijvoorbeeld die keer dat ik bultjes voelde. Ze zaten vlak onder mijn huid. ‘Waarschijnlijk zijn het vetbultjes,’ zei mijn huisarts, maar ze verwees me door, omdat ik mij er toch zorgen over maakte. In het ziekenhuis keken ze met een echo apparaat wat er zat. Het bleken inderdaad vetbultjes te zijn. ‘Niets om je zorgen over te maken,’ zei de man die het apparaat bediende. ‘Neem begin volgende week even contact op met je huisarts, dan heeft ze de definitieve uitslag.’

Rood balkje
Ik heb haar niet gebeld. Ik was ineens bang geworden voor een heel andere diagnose. Dat ze bij het opvragen van mijn dossier een rood balkje zou zien met een waarschuwing: ‘Deze persoon heeft de limiet voor loze klachten ruimschoots overschreden. Stuur direct door naar een psychiater!’

Vanmorgen dacht ik heel even om het haar toch maar te vragen: ‘Ben ik een hypochonder?’ Maar ik deed het niet, omdat ik bang was met die vraag meteen de diagnose te bevestigen.

CC foto: heipei

Uit onderzoek van Glamour blijkt dat bijna een derde van de mannen weleens masturbeert op het werk. Ik stel me zo voor dat ze niet stiekem onder hun bureau de hand aan zichzelf slaan, maar zich daarvoor discreet terugtrekken (…) op het toilet. Om er vervolgens met een ontspannen gezichtsuitdrukking en rode blosjes weer vandaan te komen en de werkzaamheden te hervatten.

Kil bedrijfstoilet
Maar hoe werkt dat mannelijk brein dan, dat ze op het werk ineens zin krijgen in seks? Is het de aanblik van een mooie vrouwelijke collega die hen doet besluiten zich op de wc even te ontladen? Of surfen ze stiekem onder werktijd vanachter hun pc in de hoek naar websites vol sexy beeldmateriaal? Of is het misschien toch een ondeugend sms’je van hun partner die smachtend uitkijkt naar een avondje samen? In dat laatste geval zou ik toch adviseren om de spanning lekker op te bouwen en die te bewaren voor een potje echte seks met de vrouw of man waar je verliefd op bent, in plaats van een snelle ruksessie op een kil bedrijfstoilet.

Productief
Misschien is het ook wel voor een goed doel. Zijn mannen soms een stuk productiever als ze hun kwakje even hebben kunnen lozen en wat druk kwijt zijn? Persoonlijk kan ik me daar niets bij voorstellen, want na een orgasme voel ik mij alleen maar heel rozig en val ik het liefst zo snel mogelijk in slaap.

Ik kan er niets aan doen: vanaf nu houd ik mijn mannelijke collega’s met argusogen in de gaten. Even van de werkplek weg met als reden ‘een belangrijke meeting’? Ik denk voortaan wel twee keer na voor ik ze de hand schud.

Foto: Thinkstock

Kruidenkaravaan
Als ik denk aan oosters eten, dan denk ik vooral aan alle kruiden en specerijen die ze in de Aziatische keuken gebruiken. Koenjit, ketoembar, djintan, djahe, sereh, kerrie en venkelzaad, om maar een kleine selectie te noemen. En dan zijn er natuurlijk de verse kruiden, zoals peper, citroengras, kokos, gemberwortel, venkel en koriander. Sauzen en olie? Die ook nog, van oestersaus, vissaus en sojasaus tot ketjap en sesamolie.

Wat de boer niet kent…
Nou ben ik a) geen boer en b) eet ik ook dingen die ik niet ken. Maar. Het blijft lastig om kruiden die in een andere taal staan geschreven te duiden. Hoe smaken ze, waar komen ze vandaan en hoe combineer ik ze? Voor mij was de veelheid aan opties en mogelijke ingrediënten lange tijd een drempel om de Aziatische keuken te verkennen. En dat terwijl ik tijdens mijn studietijd altijd een makkelijk en snel gerecht maakte, hartstikke oosters en érg smakelijk. Geen zelfgemaakte currypasta of ingewikkelde ingrediënten voor nodig!  Eerlijk gezegd ben ik op een doordeweekse avond ook veel te lui om langer dan een half uur in de keuken te staan.

Liever lui dan moe
Dus mijn studentenrecept en tevens supermarktgerecht deel ik graag met jullie. Je hoeft geen kruidenkenner te zijn en niet naar de markt of toko, dat scheelt weer tijd.
Met een aantal basisingredienten en -kruiden (bij mij staan ze in ieder geval altijd in de voorraadkast) en kip uit je vriezer kom je al een heel eind.  Eigenlijk hoef ik vaak alleen de shii take, peultjes en taugé vers te gaan halen. En elke keer dat ik het maak, voeg ik weer iets oosters toe, laat ik iets weg of probeer ik er een andere Aziatische draai aan te geven. Ja ja, ik kom er wel!

Wokgerecht met kip, peultjes, shii take en taugé, voor 2 personen
met woksaus van ketjap manis, chilisaus, knoflook en sojasaus

Tip: Probeer ook eens met grote garnalen of biefstukreepjes in plaats van kip! Garnalen combineren goed met citroengras (laat de cashewnoten weg) en bij rundvlees is dungesneden rode ui lekker.

Nodig
•    Kipfilet (het liefst biologisch), in reepjes of blokjes
•    200 gram peultjes
•    1 bakje shii take paddenstoelen
•    1 bakje taugé
•    Voor 2 personen noodles, bijvoorbeeld woknoedels  of droge noodles die je eerst even voorkookt
•    75 gram ongezoute cachewnoten

Voor de woksaus
•    1 teen knoflook
•    1 gedroogde chilipeper (heel of in molen)
•    2 eetlepels zoete chilisaus
•    4 eetlepels ketjap manis
•    2 eetlepels sojasaus (bijvoorbeeld Kikkoman)

Maken
1.    Maak de peultjes schoon (topjes en draad verwijderen). Zet ze in een flinke laag water op hoog vuur en breng aan de kook. Laat drie minuten koken en spoel dan goed af onder de koude kraan (blancheren). Giet af door een zeef of vergiet en zet apart.
2.    Was de taugé en zet apart.
3.    Als je kipfilet hebt die nog niet in blokjes of reepjes is gesneden, doe dat dan terwijl de peultjes aan de kook komen.
4.    Borstel de paddenstoelen schoon en snij het harde steeltje eraf. Snij in plakjes van ongeveer een halve centimeter.
5.    Snij de knoflook in dunne reepjes en vijzel de gedroogde chilipeper (als de gedroogde chili in een molentje zit, is dit natuurlijk niet nodig).
6.    Meng de knoflook, ketjap, gedroogde chilipeper, sojasaus en chilisaus tot een woksaus.
7.    Doe wat zonnebloem- of wokolie in een wok en laat deze heet worden. Als de wok op temperatuur is, bak je de kip al omscheppend 1-2 minuten (afhankelijk van de dikte van de kip) aan.
8.    Voeg de woksaus toe en daarna de peultjes en shii take. Bak 2 minuten mee.
9.    Bak dan de taugé en woknoodles nog 1 minuut mee.
10. Schep op diepe borden en strooi er de cashewnoten overheen.

En dan: attack!

CC Foto: Privébezit

Nattevingerwerk
Het is heus wel handig dat we het altijd en overal kunnen, maar je moet er wel je verstand bij gebruiken. Ben je buiten, dan moet je weten hoe je de windrichting kunt bepalen. Dat is nattevingerwerk. Je moet er ook rekening mee houden in wat voor positie je gaat staan tegenover het object waar je tegenaan plast, zodat de kans dat iemand je ziet zo klein mogelijk is. Daarnaast is er de kans dat je een boete oploopt voor wildplassen. Overal loert gevaar.

Gezellig tijdverdrijf
Ook in het toilet sta je als man voor allerlei keuzes. Voordat je de rits kunt openen moet je al beslist hebben of je naar de hokjes gaat of naar de urinoirs. Plassen bij een hangpot is niet voor iedereen weggelegd. Niet iedereen ziet in urineren een gezellig tijdverdrijf onder soortgenoten. Als je voorzien bent van een sluitspier die erg gevoelig reageert op invloeden van buitenaf, dan heb je een probleem. Als iemand naast mij staat te fluiten, dan kan ik het niet meer. Dan moet ik wachten totdat hij weg is. En als die fluitende man niet kan omdat ik vanwege zijn aanwezigheid geërgerd sta te zuchten, dan kan het zijn dat we daar allebei heel lang staan.

Loeren
Elkaar kunnen zien tijdens het plassen is ook funest voor de aandrang. Als ik iemand heel moeilijk zie kijken tijdens het plassen, schiet het bij mij op slot. Gelukkig staat er een verbod op het kijken tijdens het plassen. Loeren naar het apparaat van een ander is per definitie fout. Zie je iemand kijken, dan mag je die ander ongestraft over zijn schoenen heen plassen. Echt waar, zo zijn de regels.

Wiskunde
Gelukkig hangen er bijna overal van die schaamschotten. Maar die zien er altijd uit alsof je er gemakkelijk overheen kan kijken. Voordat ik er een gerust gevoel bij heb, ben ik toch eerst bezig met wiskunde in mijn hoofd. Zo heb ik toch nog wat aan mijn kennis over hoekberekeningen met tangens, sinus en cosinus, waarmee je uit kunt rekenen hoe lang de buurman moet zijn om zicht te kunnen hebben op je plasapparaat.

Slurf in de kreukels
Dan is het tijd voor de volgende uitdaging: zorgen dat je jezelf niet raak plast. Het is geen zuivere wetenschap waar de plas heen zal gaan. Soms heeft de slurf in de kreukels gezeten en schiet de straal ineens in een onverwachte richting. Dan ga je af, want ook mannen hechten veel belang aan het goed kunnen richten. Ze hangen briefjes op om elkaar te waarschuwen voor het maken van spetters. Onlangs kwam ik in een toilet waar briefjes waren opgehangen op de deuren met: ‘beginner’, ‘intermediate’ en ‘professional’.

Pisvlieg
Om te helpen bij het richten zijn er in een aantal urinoirs nepvliegen aangebracht. Wij mannen vinden het blijkbaar leuk om op die vlieg te mikken. Zelf haat ik de pisvlieg. Zie ik mijzelf geconfronteerd met de afdruk van een vlieg, dan hoeft het van mij niet meer. Ik heb dan toch het idee dat die vlieg met zijn triljoen minuscule oogjes naar mijn apparaat zit te kijken, zo van: ‘What’s that? You gotta be kiddin’ me!? No one pisses of Superfly!’

Soms ga ik uit pure frustratie over al die zaken een hokje in om voor de afwisseling eens zittend te plassen. Dat is zo lekker zorgeloos. Daar kan ik dan echt van genieten. Echt, vrouwen hebben het zo slecht nog niet.

CC foto: quinet

Lijkt nergens op
Voor een schrijver lijkt het me heerlijk: de vrijheid om de bestaande wereld zo aan te passen dat alles mogelijk is. Dat is wat Karen Russell in haar debuutroman heeft gedaan. Ze schrijft over de omgeving waar ze vandaan komt, namelijk Florida en de moerassen die je daar vindt, maar plaatst binnen dat kader een bij elkaar gefantaseerde wereld die weinig te maken heeft met het hedendaagse Amerika. (En evenmin met Amerika in een andere tijd, om eerlijk te zijn.)

Ster van het park
De familie Bigtree – vader Chief, moeder Hilola, zoon Kiwi en dochters Osceola en Ava – exploiteert op een eiland een alligatorpark, Swamplandia! Hilola is de ster van het park: om haar met de alligators te zien worstelen, komen mensen met een veerdienst die veertig minuten heen en veertig minuten terug duurt vanaf het vasteland. Maar Hilola Bigtree heeft kanker en overlijdt daaraan. De toeristen komen ineens niet meer, de schulden lopen hoog op: er moet iets gebeuren.

Wereld der Duisternis
Dat heeft Karen Russell geweten ook. Terwijl Osceola, die toch al niet honderd procent was, zich verliest in een fantasie waarin zij trouwt met de geest van een jongen die jaren geleden in deze moerassen om het leven is gekomen, gaat Kiwi naar het vasteland. Hij krijgt een rotbaantje in de Wereld der Duisternis, het themapark dat er mede voor heeft gezorgd dat de toeristen na zijn moeders dood Swamplandia! links laten liggen. Kiwi maakt daar snel carrière. Ondertussen heeft ook de Chief het eiland verlaten, waardoor Ava alleen achterblijft. Ze gaat op zoek naar haar zus, maar stort zich daarmee in een gevaarlijk avontuur.

Gebrek aan realisme
Kun je het nog volgen? Ik neem het je niet kwalijk als dat niet het geval is. De fantasiewereld wordt steeds vreemder, waardoor ook ik op een gegeven moment geen idee meer had wat ik nu eigenlijk aan het lezen was. Laat staan dat het lot van de familie Bigtree me nog iets kon schelen. Terwijl het zo goed begonnen was, begon het me werkelijk te vervelen. Magisch-realisme is gebaat bij een sprankje magie, maar ook bij realisme. En daar ontbreekt het naarmate Swamplandia! vordert, steeds meer aan. Jammer, want talent heeft Karen Russell zeer zeker, vooral in stijl en taal. Nu moet ze alleen haar fantasie nog wat beteugelen.

© foto: Uitgeverij Contact

Vage audities, dansvoorstellingen, complete films, geestige reclames, valse katten. Je kunt het zo gek niet bedenken of het staat ertussen, maar hoe ik het ook wend of keer na een rondje klikken beland ik op de een of andere manier altijd tussen de vieze puisten en andere zieke ongein. Waarom sommige dingen een hype worden is me soms een raadsel.

Ranzig
Ik weet niet hoe het komt, maar elke keer als ik rechts een aanbevolen video met de titel Monster voorbij zie komen moet ik even klikken. Gelukkig ligt het niet aan mij en zijn er meer mensen met deze afwijking. Maar naast alle vieze, gênante en grappige filmpjes zijn mijn aller grootste verslaving de stop-motions. Urenlang en met open mond kan ik ernaar staren. Als een klein kind word ik meegezogen in het verhaal.

Feel good
Het lijkt allemaal zo simpel en back to basic. Een grote bubs foto’s die je achter elkaar plakt zodat er een beweging gesuggereerd wordt, Walt Disney is er ook ooit rijk mee geworden. Maar als je echt een mooie stop motion wil maken komt er heel wat meer bij kijken.

Na een paar kleine stop-motions ben ik nu bezig met een groter project. Maar tot ik jullie daar meer van kan laten zien hier een feel good waar ik geen genoeg van kan krijgen. Gewoon om de week mee door te komen.

© Beeld: still uit video

Linksaf
Het was iets over half één en wij waren op weg naar mijn lunch. ‘Moet jij niet linksaf hier?’ vroeg ik, want hij had gezegd naar welke kledingzaak hij ging en rechtdoor lopen was om voor hem.

‘Nee, ik loop wel met jou mee.’

Samen zondigen
‘Neem je dan toch een broodje?’ vroeg ik hoopvol, want ik wilde liever samen zo’n smerig, vet broodje eten dan alleen. Het is niet alsof je met zijn tweeën de calorieën eerlijk deelt, dus eigenlijk slaat het nergens op. Maar toch voelt het beter om samen te zondigen, dan alleen.

Helaas liet hij zich niet overreden. Hij hield zich sterk. Dat kwam waarschijnlijk door die broek die hij ging kopen. Zijn broekmaat confronteerde hem met wie hij was, want mijn pauzepartner loopt een aantal kilo op mij voor. We hebben dezelfde lengtemaat, maar die andere maat is bij hem wat ruimer. ‘Vijfendertig,’ zei hij. ‘Maar dat verkopen ze niet, dus zesendertig.’ Ineens voelde ik mijzelf met mijn maatje vierendertig heel gelukkig. Ik nam tevreden een hap van mijn broodje vlees.

Tikkeltje homo
Omdat hij zo sterk was, besloot ik dat ook te zijn. Ik ging met hem mee om een broek voor hem te zoeken, ook al was het een tikkeltje homo. Eigenlijk vond ik dat we tijdens het uitzoeken van een prima passende broek, het best naar ons zin mochten hebben. Als het normaal wordt gevonden dat vrouwen met elkaar de stad aflopen, mogen mannen dat ook zonder dat er meteen van ze wordt gedacht dat ze homo zijn. Een prima standpunt, vonden wij, alleen vonden wij het veel leuker om er ontzettend homo bij te doen.

‘Wat vind je van deze?’ vroeg hij. ‘Béééééldig, vind je niet?’

Passen
‘Je moet hem toch even aantrekken. Als je er een lekker kontje in hebt mag je hem daarna weer heel snel uittrekken,’ zei ik.

‘Ik pas hier nooit broeken,’ zei hij, waarbij hij even uit zijn rol viel. ‘Deze maat past me, dat weet ik, want alles wat ik hier koop in deze maat, dat past, dat hoef ik niet uit te proberen.’ Hij zei het heel erg stellig, maar ik hoefde alleen maar op die ene speciale manier naar hem te kijken, om hem aan het twijfelen te krijgen. ‘Verdomme,’ zei hij en hij liep naar de pashokjes. Niet veel later kwam hij naar buiten. Hoe de broek hem stond had ik niet gezien, want hij hield hem alweer in zijn handen. ‘Ik zei het toch,’ zei hij. ‘Deze past prima.’

‘Afrekenen dan,’ zei ik.

Kassajuffrouw
We stonden zij aan zij bij de kassa. De kassajuffrouw keek ons één voor één aan. Ze was een erg strenge juffrouw, zo één die over haar brilletje heen keek. Mijn mond ging al open. Ik wilde het donders graag zeggen: ‘Wij zijn geen stelletje hoor, we deden alsof.’

‘Precies,’ zei mijn collega, want in mijn verwarring had ik het toch hardop gezegd.

‘Jammer,’ zei de dame. ‘Ik vond jullie juist zo leuk bij elkaar passen.’

Foto: Gettyimages.nl

Nadat we op kerstavond weer massaal voor de tv kropen voor de heerlijk zoetsappige jaarlijkse kerstspecial, mogen we nu weer elke week de waterproof mascara en familieverpakkingen tissues tevoorschijn halen. Liefdesdokter Robert ten Brink is terug met een gloednieuwe reeks afleveringen. Ik heb weer zitten genieten.

Succesformule
En velen met mij: de eerste aflevering trok afgelopen zaterdagavond 1,5 miljoen kijkers. De succesformule is volgens mij gewoon het feit dat er in de loop der jaren weinig aan het programma is gesleuteld. Het is simpel: geliefden horen bij elkaar te zijn én te blijven, met Robert ten Brink als voorvechter van die opvatting. Mocht hij ooit met pensioen gaan, kunnen ze het programma net zo goed opdoeken. All You Need Is Love zonder de charmant klungelige, altijd meelevende en beroerd Engels sprekende Robert ten Brink is geen All You Need Is Love.

Down Under
Naast de caravan die als vanouds door het land rijdt voor korte liefdesboodschappen en de gebruikelijke verrassingen in de studio, staat dit seizoen Roberts reis naar Australië centraal. Waarschijnlijk had hij zelf ook wel eens zin in een mooie trip, want in plaats van geliefden en familieleden uit verre landen naar Nederland te halen, draaide hij het dit jaar om. Robert levert de mensen hoogstpersoonlijk Down Under bij hun dierbaren af. Dat zorgde bij mij voor een waterval aan tranen: een echtpaar dat zakelijk bedonderd werd, daardoor failliet ging, noodgedwongen bij een camping moest bedelen om een baantje en hun in Australië wonende zoon en kleinkinderen dus al jaren niet had gezien. Veeg mij maar op.

Baarmoeders gezocht
Hilarisch vond ik de oproep van een vrouw uit Veulen. Een Limburgs dorp met slechts 500 inwoners, zo leerden wij kijkers. De dame in kwestie maakte zich ernstig zorgen over het voortbestaan van de school van haar kinderen, want er worden in Veulen te weinig koters geboren om de school mee te blijven vullen. Oorzaak: veel vrijgezelle mannen, maar geen vrijgezelle vrouwen. Robert helpt natuurlijk graag een handje, dus mochten de betreffende heren voor de camera een oproepje doen (zie ook de website). Direct had ik flashbacks naar Boer Zoekt Vrouw’s Limburger Marcel, voor wie dat programma net zo goed Boer Zoekt Baarmoeder had kunnen heten. Overigens zit die nog altijd zonder vrouw en kind.

Alles is liefde
Verder verbaasde ik me over een vrouw die over een wel heel groot vergevingsvermogen beschikt. Na een snel huwelijk en twee dochters met de liefde van haar leven, kwam ze er na jaren achter dat de beste man er nog een relatie op nahield. Inclusief kind. Na de confrontatie, waarbij de twee zelfs op kraamvisite gingen bij de minnares in kwestie, flikte meneer het om nog een half jaar verder te rommelen. Om er vervolgens achter te komen dat hij zijn vrouw toch niet kwijt wilde. Zij aanvaardde zijn excuses en ging met hem verder. Haar antwoord op Roberts vraag waarom zij hem in godsnaam niet de deur had gewezen: “All you need is…”

Zo blijkt maar weer eens dat de liefde een gevoel is en niet te sturen met je verstand. Zoals je dit heerlijke tv-programma ook gewoon moet zien met je verstand op nul. Niet nadenken, gewoon kijken. En huilen.

Foto: GettyImages

Maar niets blijkt minder waar. Zo glijden onze ogen verbluft over het veranderende woestijnlandschap in Zuid-Israël. Bergen waar de witte hoekige patronen op lijken te zijn geschilderd. Scherpe okerkleurige kliffen die door de felblauwe lucht snijden. En kilometerslange kraters waarbinnen witte, bruine, en pikzwarte grintbergen een bizar contrast vormen. En in een mysterieuze oase vol woeste palmbomen klappen we onze daktent open en genieten van de ondergaande zon die de in bizarre vormen gepolijste rotsen om ons heen zachtroze kleurt.

Apothekerskast in de fik
Waarom fikt die zooi nou niet? Gefrustreerd gooien we in de woestijn in Jordanië nog een dor struikje op het vuur, het enige hout wat we in de wijde omgeving kunnen vinden. Het ruikt raar, rookt heftig, verschrompeld, maar brandt niet. De volgende dag lopen we een Jordanese bedoeïen tegen het lijf die naar dezelfde onkruidstruikjes loopt, er wat takjes afplukt en ze onder onze neus duwt. Arabische kruiden, vertelt hij trots terwijl hij van struikje naar struikje loopt en wij het hele Arabische kruidenspectrum onder onze neus geduwd krijgen. Enthousiast legt de bedoeïen uit hoe de kruidenextracten ook tegen kwaaltjes, van menstruatie- tot maagpijn helpen. Met schaamrood op de kaken lachen we vriendelijk en laten maar achterwegen dat we de vorige avond zijn apothekerskast in de fik hebben geprobeerd te steken.

In boxershort
Als we enkele dagen in de woestijn bivakkeren, merken we pas hoeveel dieren er rondhuppelen. Zo zien we schattige dikbuikige woestijnmuisjes, een familie steenbok die eenvoudig een loodrechte rotswand opklautert en horen we ’s nachts hyena’s. Op een ochtend worden we wakker van een zacht geritsel. Vrijwel geruisloos maakt Jeroen de tent een stukje open, steekt zijn hoofd eruit en slaakt een kreet. ‘Een wolf!’ Nieuwsgierig spiek ook ik door de kier en zie tot mijn ontsteltenis dat het grijze dier één van Jeroens sandalen in zijn bek heeft. Pijlsnel klimt manlief de tent uit, grijpt een mes en sprint in boxershort de wolf achterna die er ondertussen met een maatje vandoor gaat. Na zo’n vijftig meter laat het dier de sandaal gelukkig vallen. ‘Afgekloven en onder het slijm’, klaagt Jeroen als hij hijgend terugkeert. Er valt echter nog prima op te lopen en het vormt een welkom bewijsstuk voor ons ongeloofwaardige verhaal.

Lijkenlucht
In de Sinai in Egypte komen we tot de meest vreemde ontdekking. Als we rustig aan het koken zijn, ruiken we opeens een penetrante lucht die mij het meest aan de geur van een overleden kat doet denken. Het is echter al donker en dus vinden we het niet zo’n goed idee om op onderzoek uit te gaan. En gelukkig ruiken we na een half uurtje niets geks meer. Maar als de volgende ochtend Jeroen op het dak staat om de tent in te klappen, vraagt hij opeens ‘Hé, ligt daar niet een dode kameel?’ Het dier nog geen twintig meter van onze auto bleek zo’n goede schutkleur te hebben dat we hem over het hoofd hadden gezien. Maar zijn geur verraadt hem!

Kip en ei
Ik wil niets afdoen aan de gevolgen van de crisis: die zijn voor sommige mensen gewoon ruk, al ken ik die mensen persoonlijk niet. Wel vraag ik me steeds meer af wat nu de oorzaak daarvan is. Oké, het begon met een bankencrisis. Maar zoals het er nu voorstaat, lijkt het eerder alsof de crisis veroorzaakt wordt door de crisis – en vooral door de aandacht daarvoor. Elke keer dat je het woord hoort of leest, krijg je weer een seintje: je kunt beter niet te veel uitgeven. Het schijnt zelfs dat koffieverkopers in de trein net zo goed de moeite niet kunnen nemen als de crisis op de voorpagina van de Metro staat, omdat iedereen dan angstvallig de hand op de knip houdt.

Minder ver, minder lang, minder luxe
Zo wordt de crisis een self-fulfilling prophecy. Elke keer dat een onderzoeksbureau een publieksonderzoek doet naar de gevolgen van de crisis, worden de ondervraagden weer even aan het denken gezet. In januari, de nationale vakantieboekmaand, gaan deze mensen zich dan afvragen: moeten we dat nu eigenlijk wel doen? Het is tenslotte crisis… Misschien dit jaar toch maar wat minder ver weg, wat minder lang en wat minder luxe. En voilà: de vakantieaanbieders verdienen weer wat minder, waardoor ook zij de crisis gaan voelen. (Pas deze redenering gerust toe op allerlei andere goederen en diensten.)

Sombere berichten
Dus ja, ik vraag me weleens af hoe het met de crisis zou zijn geweest als er niet elke dag sombere berichten over ons zouden worden uitgestort. Als we allemaal wat optimistischer zouden zijn, zou dan de crisis sneller voorbijgaan? Misschien zelfs al helemaal niet meer bestaan hebben? Maar we hebben niet geluisterd naar de positieve boodschap van Dries Roelvink en hij is inmiddels ook nergens meer te bekennen, net nu we hem zo hard nodig hebben.

Geld kun je niet eten
Eerlijk is eerlijk: ook ik maak me af en toe schuldig aan zorgelijke gedachten over de staat van de economie. (Ondertussen maak ik me overigens een stuk minder zorgen over de staat van het milieu, want dat is wonderwel gebaat bij minder productie, minder transporten en minder van alles.) Maar dat weerhoudt me er niet van om wat ik
heb, gewoon uit te geven. Het komende voorjaar zullen mijn vriend en ik met een gerust hart een inrichting voor ons nieuwe huis bij elkaar kopen, want daar hebben we voor gespaard. Net zo goed geven we geen euro minder uit aan boodschappen. Geld kun je niet eten, dat is nog steeds een waarheid als een koe. En erop blijven zitten? Een bank zit veel lekkerder.

CC foto: Nelleke Poorthuis

Plejaden
Ik hurk naast Wessel neer. ‘Zie je daar die drie sterren, die heel dicht bij elkaar staan,’ vraag ik en ik wijs net zo lang totdat ik zie dat hij in de juiste richting kijkt. ‘Dat is de riem van Orion. Dat is een sterrenbeeld, het stelt een jager voor.’ Daarna wijs ik naar een andere plek. ‘Als je heel goed kijkt zie je daar een heleboel sterretjes bij elkaar. Dat zijn de Plejaden. Dat is een groepje van jonge sterren. Zie je ze?’

‘Die vijf sterren daar staan in de vorm van een letter die jij heel goed kent. Het is het sterrenbeeld Casiopea. De sterren vormen samen de letter ‘W’, zoals in jouw en mijn naam,’ zeg ik. Mocht Myrthe ooit interesse tonen in de sterren, dan vertel ik gewoon dat het de letter ‘M’, is. Zo kunnen allebei onze kinderen de beginletter van hun naam opzoeken in de nachtelijke hemel.

Fascinerend
Ik was niet veel ouder dan mijn zoon, toen ik ook interesse begon te krijgen in het universum. Het is geen comfortabele hobby, want in de zomer stellen de nachten weinig voor. Je moet echt de kou trotseren als je de mooiste hemelobjecten wil zien. Nog altijd vind ik het fascinerend. Het licht van de sterren heeft er een reis opzitten van vele jaren. Wat wij zien is een afdruk van het verleden. We zien licht dat er al was voordat we werden geboren.

Mijn zoon weet daar allemaal nog niets vanaf, maar toch vindt hij het mooi. Hij wijst naar het meest heldere puntje en zegt dat het de grootste ster is die hij kan zien. ‘Dat is geen ster,’ zeg ik. ‘Dat is een planeet, waarschijnlijk Jupiter. Dat is een bol van gas, die nog veel groter is dan de Aarde. Het is een reus van een planeet, waar het altijd stormt. Er is een wervelwind die je vanaf de Aarde kunt zien en die al jaren woedt.’

‘Hoe zie jij dan dat het geen ster is, papa?’ vraagt mijn zoon.

‘Meestal zijn de meest heldere puntjes licht die je op Aarde kunt zien andere planeten die om de zon heen draaien. Niet alle planeten kunnen we goed zien, maar Venus en Jupiter zijn beter te zien met het blote oog, dan welke ster dan ook.’

Explosies
We kijken een moment in stilte omhoog. Mijn zoon ziet waarschijnlijk rustgevende stipjes in het duister. Ik zie stormen, explosies, werelden waar het klimaat zo agressief is dat de mens er niet kan bestaan. Elke ster die wij zien kan al vergaan zijn, geëxplodeerd tot een nevel, waaruit weer nieuwe werelden kunnen ontstaan. Wij zijn allemaal gemaakt van het stof dat voortkomt uit stervende sterren. Dat zal ik hem ooit allemaal vertellen.

‘Ik vind het heel mooi,’ zegt mijn zoon. ‘Maar nu wil ik naar binnen, want ik wil niet te lang in de kou staan met mijn blote ogen.’

CC foto: davedehetre

Traditioneel
Wat betreft relaties ben ik erg traditioneel. Ik was altijd op zoek naar die Ene Ware en nu ik hem gevonden heb, hoop ik dan ook de rest van mijn leven bij hem te mogen blijven. Met hem wil ik oud worden, hoe zoetsappig dat misschien ook klinkt. Ik kan me niet voorstellen ooit iemand anders te willen dan hem. Voor mij is hij perfect.

Iedereen verdient 200%
Bij het woord ‘vreemdgaan’ staan mijn nekharen dan ook direct overeind. Als vroegere vriendjes niet degenen bleken waarmee ik mijn leven wilde delen, had ik wel dusdanig respect voor ze dat ik het eerst uitmaakte voor ik mijn vizier op een ander richtte. Wel zo fair. Ook als vriendjes het uitmaakten met mij vanwege weggeëbde gevoelens, kon ik dat ondanks mijn enorme verdriet altijd vrij snel accepteren. Ik ben liever single dan dat ik een relatie heb met een jongen die niet voor 200% voor mij wil gaan. Ik verdien beter, vind ik. Dat verdient iedereen.

Nachtmerrie
Bij elkaar blijven vanwege de economische crisis klinkt in mijn oren dan ook als een vreselijke nachtmerrie. De directeur van het Scheidingscentrum Nederland zegt in het blad dat het aantal scheidingen in 2010 duidelijk was gedaald, mede door de slechte huizenmarkt. In dat jaar waren er dus meer stelletjes die vanwege een niet te verkopen huis toch maar bij elkaar bleven, terwijl ze (of een van de twee) eigenlijk liever alleen verder zouden willen.

Blok aan je been
Een daling van het aantal scheidingen klinkt positief, maar niet als de crisis daarvan de reden is. Hoe moeilijk moet het zijn om gedwongen samen te leven met een partner met wie je eigenlijk niet samen wil zijn? Of met iemand die eigenlijk niet bij jou wil zijn? Bij elkaar te blijven ‘omdat het moet’?

En als je dan het dappere besluit neemt om er wél een einde aan te maken, blijft dat huis een blok aan je been. Ik zie het in mijn directe omgeving: ongelukkige vriendinnen die constant met het verleden geconfronteerd worden en niet verder kunnen met hun leven, omdat het maar niet verkocht wordt.

Voor die vrouwen en mannen alleen al hoop ik dat de economie weer aantrekt, de huizenmarkt verbetert en ze weer het geluk kunnen najagen waar ze naar op zoek zijn. Dat verdient iedereen.

Foto: GettyImages

Witgrijze sneeuwlucht en ademwolkjes
Een beetje winter heeft toch minstens één keer sneeuw en in ieder geval een paar keer vorst. Al voorruit-krabbend vervloek ik de verdomde winter, maar nu ik niet hoef te krabben, mis ik het. Gure wind, de witgrijze sneeuwlucht en de ademwolkjes van mensen die op straat lopen. Maar eenmaal binnen, in de keuken, maak ik de winter zo winters als ik wil. Stoofpotten, zelfgemaakte appelmoes en natuurlijk stamppot.

Stamppot van rauwe andijvie en spekjes, voor 4 personen
lekker met zelfgemaakte appelmoes en een Hollandse gehaktbal

Nodig
•    1,5 kilo kruimige aardappelen
•    250 mager gerookt spek (blokjes of reepjes)
•    500 gram gewassen en fijn gesneden andijvie
•    200 ml melk
•    Twee eetlepels roomboter

Maken
1.    Schil de aardappelen en doe in een pan met ruim water en zout. Breng aan de kook en laat 20 minuten koken.
2.    Ondertussen bak je de spekjes (geen olie of boter nodig) in een koekenpan met antiaanbaklaag. Zijn ze goudbruin en knapperig? Laat ze dan uitlekken op een paar vellen keukenpapier.
3.    Check of je aardappelen na 20 minuten goed gaar zijn door een punt van een scherp mes in de aardappelen te prikken. Gaat het mes er soepel in en doorheen dan zijn ze gaar. Voel je weerstand? Laat de aardappelen dan nog een paar minuten langer koken. De kooktijd is dus afhankelijk van de grootte van je aardappelen. Grote aardappelen kun je voordat je ze kookt ook even doormidden snijden, dat scheelt wat kooktijd.
4.    Giet de aardappelen af als ze gaar zijn en doe ze terug in de pan. Zet nog een minuutje op je laagste pit met de deksel op de pan om droog te stomen.
5.    Hou de pan goed vast met één hand en stamp met je andere hand de aardappelen kapot (of gebruik een pureeknijper). Voeg de helft van de melk toe en stamp weer. Voeg nu de boter toe en roer goed. Voeg de overige melk toe als de puree nog niet smeuïg genoeg is.
6.    Schep de rauwe andijvie en spekjes door de puree, meng goed.
7.    Let op: tijdens al deze handelingen laat je de pan op je kleinste pit (en op het vuur) staan.
8.    Maak af met verse peper en een beetje zout (niet teveel, de spekjes zijn ook zout).

CC Foto: Privébezit

Klont
‘Hij wil sushi,’ stond er in de mail die ik daarna ontving. Dus het werd Sushi in Breda. Daarom liepen mijn vrouw en ik twee dagen later naar restaurant Ume, waar we werden opgewacht door onze vrienden. We kwamen ietwat te laat, omdat we eerst nog moesten worden bedaard door onze oppas van zestien jaar oud, die ons ervan verzekerde dat alles heus wel goed zou komen als wij op stap zouden gaan. ‘Hebben jullie al een ronde gehad,’ vroeg ik en ik wees op de klont wasabi, waar al flink wat van weg was.

‘We hebben alleen van het voorgerecht gesnoept,’ zei onze vriendin. ‘Dat is pittig spul joh.’

Ik wees naar het schaaltje waarop gember lag en een halve dot wasabi. ‘Dat is geen voorgerecht hoor. Dat hoor je bij de sushi te eten.’

Heerlijkheden
We namen één voor één de kaart ter hand en bestelden wat we wilden eten. Heerlijk vind ik dat, kiezen uit allemaal kleine hapjes. Zodra de kaart is ingevuld, komen ze steeds weer schaaltjes brengen met allerlei heerlijkheden erop. Zo houd je het wel een hele avond vol. Lekker keuvelen en onderwijl hapjes eten.

‘Wat heb je daar bij je hand gedaan,’ vroeg onze vriendin.

‘Van mijn fiets gevallen,’ verklaarde ik. ‘Dat stuur van mij is verstelbaar. Als je een klepje openmaakt kan het hele mechaniek bewegen. Dat hoort alleen niet te gebeuren als ik aan het fietsen ben en zeker niet wanneer ik van een schuine helling afrijd. Maar dat gebeurde dus wel. Dus ik dook over mijn stuur heen, verloor mijn evenwicht en wist daarbij nog net de reling vast te pakken.’

Schade
De schade liep ik vooral op aan mijn linkerhand, aan twee vingers waarvan de knokkels nu open liggen. Het doet alleen pijn als ik de letters x, s, w, c, d, e en de getallen 2 en 3 typ. Gelukkig zitten die allemaal maar 680 keer in deze blog.

‘En ik heb een flinke kras op mijn been,’ zei ik en ik illustreerde hoe groot, door mijn been op te tillen en er met duim en vinger op aan te geven hoe groot de schade daar was.

‘Pfoe. Je overdrijft,’ zei mijn vrouw vrij hard, want ze was zeker van haar zaak. ‘Zo groot is ‘ie niet hoor.’

‘Echt wel,’ zei ik verontwaardigd en daardoor ook iets te hard. Ineens leken we wel zo’n stel dat hardop ruzie maakt in een restaurant. ‘Jij weet heus wel hoe groot hij is,’ zei ik.

Mijn vrouw stak haar hand voor zich uit. Met duim en wijsvinger beeldde zij de grootte uit, zo’n drie tot vier centimeter. ‘Echt, hij is maar zo groot.’

Pas daarna kregen we door dat er mensen naar ons zaten te kijken.

CC foto: ZoeShuttleworth

Etiketjes
Niet dat ik Eugenides stom vind, of Franzen. Integendeel, ik vind ze allebei geweldig. Zo geweldig zelfs dat de een de ander wat mij betreft niet nodig heeft om zichzelf te verkopen. Ik snap best dat in de hoogtijdagen van Dan Brown de complotthrillers als paddenstoelen uit de grond schoten en dat een debutant vorig jaar het etiket ‘Voor de lezers van Herman Koch’ kreeg. Je moet immers wat om een schrijver in de markt te zetten, en een vergelijking met een bestsellerauteur is een makkelijke manier om dat te doen.

Pulitzer Prize-winnaar
Prima dus. Maar niet voor Eugenides. Zijn debuut De zelfmoord van de meisjes was een van de eerste boeken die ik met zelf verdiend geld kocht. Ik vond het geweldig. Vanwege het onderwerp, omdat ik zelfmoord in die tijd hoogst intrigerend vond, maar ook omdat ik als vijftienjarige al aanvoelde dat het geschreven was door een uitmuntende schrijver. Ook zijn tweede roman Middlesex, die ik pas een paar jaar geleden las omdat voor die tijd de omvang me tegenstond (544 pagina’s, toen vond ik dat nog veel), is een meesterwerk. Het won niet voor niets de Pulitzer Prize.

Moeilijk te overtreffen
Zeg nu zelf: zo’n auteur heeft toch geen vergelijkingsstickertje nodig? Wat mij betreft heeft Huwelijk ook geen verdere aanbevelingen nodig, want ik heb het met zo veel plezier en bewondering gelezen dat ik nu al bang ben dat geen ander boek het dit jaar zal overtreffen. Wat nog eens extra knap is omdat dit boek, in tegenstelling tot zijn eerdere werken, geen hoogdravend thema heeft. Het gaat over een studente, Madeleine, en haar relaties met Leonard Bankhead, geniaal maar manisch-depressief, en Mitchell Grammaticus, ideale schoonzoon maar behoorlijk saai. Jeffrey Eugenides weet alle drie deze karakters, plus alle bijpersonages, even treffend neer te zetten. Met al hun wensen, angsten, hun rariteiten en de dingen die zo herkenbaar zijn. Alle observaties van het leven zijn minstens net zo goed gedaan. Dit is gewoon een geniaal boek, waar je het ook mee vergelijkt – of juist niet.

© foto: Prometheus

Ze hadden de voorstelling van Herman Finkers, één van hun favoriete cabaretiers, die eerder deze week op tv werd uitgezonden gemist. Mijn vader had al wel een verwoede poging gedaan om hem op internet te zoeken maar die was geëindigd in een hoop gebrom zoals alleen vaders dat kunnen.

Zonder spaties

Mijn vader is echt heel erg handig, behalve met computers. Hij probeert het wel, maar die computer is gewoon niet zijn ding. Mijn moeder is er ook geen ster mee, maar haar pogingen eindigen nog wel eens in een succesvol e-mail bericht en, jawel, een Facebook account.

“Goh ik zie jou nooit op Facebook”. Dat kan kloppen, want ik heb haar vriendschapsverzoek in eerste instantie niet beantwoord. Het duurde even voordat ze het doorhad, maar inmiddels kan ik er niet meer onderuit. Daarbij laat ze me sinds ze Wordfeud en WhatsApp heeft ontdekt toch al niet meer met rust. Met weemoed denk ik terug aan de dagen dat ze haar sms’jes nog zonder spaties verstuurde. wanneerkomjenaarhuis?mam.

Hij jaagt, zij mailt

Ze zijn een illuster duo samen, Mr. Marktplaats en mevrouw e-mail, want ondanks dat mijn vader niets met computers heeft is hij wel koning Marktplaats. Hij vindt het gewoon leuk om elke avond even te kijken of er nog koopjes zijn. Als hij vervolgens wat gevonden heeft, verstuurt mijn moeder de e-mail en kunnen de onderhandelingen beginnen. Samen komen ze er wel uit.

Ik geloof dat mijn vader zich er een beetje voor schaamt dat hij nooit iets begrepen heeft van die computers. Ik denk dat er niets is waar hij zich voor hoeft te schamen. Het blijft mijn held. Die computer lost iemand anders wel op. We plagen hem er wel eens mee, juist omdat we weinig kansen krijgen om hem een koekje van eigen deeg te geven.

Pauze

Maar nu is er dus uitzending gemist. Daar zaten ze dan, mijn heldenduo, Mister Marktplaats en zijn eega, voor een piepklein, vierkant scherm naar de nieuwe show van Herman Finkers te kijken. Kijken is hierbij een ruim begrip, want ze gaven nog net geen snurkconcert weg, het liep natuurlijk ook al tegen elven, ruim voorbij vitale vijftigers bedtijd.

“Het mooie van internet is dat je het op pauze kan zetten en morgen verder kunt kijken”, roep ik ze toe. Ik schud mijn hoofd en spreek mezelf bemoedigend toe: “babystapjes Wendy…babystapjes.”

CC foto: Racheocity

Versleten
Elke maand was er wel iets waar het geld aan op ging. Die schoenen raakten nog meer versleten. En er kwam een gat in mijn broek. ‘Wordt het niet eens tijd dat jij een fatsoenlijke broek koopt en een paar nieuwe schoenen,’ zei mijn vrouw.

‘Ja, ik ben het helemaal met je eens. Zal ik morgen naar de winkel gaan?’

‘Misschien kun je toch beter nog twee weekjes wachten,’ klonk het dan even later. ‘Er is al genoeg geld opgegaan aan kleren deze maand.’ Dat waren dan broeken voor de kinderen, of dat leuke nieuwe truitje van mijn vrouw.

Uitverkoop
Maar het is eindelijk januari, de maand van de grote uitverkoop! Op mijn versleten zolen en met een gat in mijn broek waar de punt van mijn sleutel telkens doorheen kwam piepen, liep ik de schoenenwinkel binnen. Bij de mannenschoenen trof ik allemaal laarsjes aan. Ik was ze eigenlijk al beu. Ik zocht een paar uit dat goed paste en rekende af. ‘Zo, kan ik weer een jaar vooruit,’ zei ik. De kassajuffrouw en twee vrouwen die achter me stonden, schoten in de lach. Ik was serieus, maar voor vrouwen is zo’n uitspraak blijkbaar erg grappig.

Korte beentjes
Daarna ging ik op jacht naar nieuwe spijkerbroeken. Dat was een hele onderneming, want vind maar eens broeken in mijn maat. Of er zijn heel veel mannen met dezelfde maat als ik die steeds eerder bij de broeken zijn dan ik, of ik heb gewoonweg een uniek lichaam. Ik heb maat 34 / 32 (beetje buik, beetje been). Ik moet altijd stapels broeken doorspitten voordat ik er één vind die past. Hingen broeken maar gesorteerd op maat. Dan hoefde je niet lang te zoeken naar broeken die passen. Nu zoek ik een leuke broek uit om daarna te ontdekken dat er geen enkele tussen hangt die mij past.

Supermarkt
‘Dat ziet eruit als een nieuwe broek,’ zei de man die gisteren achter mij stond in de rij bij de supermarkt. Ik knikte en zag dat zijn vrouw hem een stoot gaf met haar elleboog. ‘Staat je leuk hoor,’ zei ze, waarna ze naar me glimlachte.

‘Dank je.’

‘Maat vierendertig, tweeëndertig zeker,’ zei de man.

‘Ja. Korte beentjes hè,’ zei ik, terwijl ik probeerde mijn buik in te houden. ‘Knap dat je dat ziet.’

‘Ik kan het lezen.’

Kort daarna liep ik de supermarkt uit met een zak broodjes, een blik knakworsten en een plakkerig strookje doorzichtig plastic met daarop een rij getallen, dat ik even daarvoor van mijn broek had afgetrokken.

CC foto: Derek Gavey

Mijn bewondering voor haar was er niet altijd. Ik vond haar vroeger maar irritant. Een rank, blond en dertien in een dozijn-zangeresje met jankerige uithalen waar zelfs Mariah Carey bang van werd.

Roddelbladenvoer
Het afgelopen jaar kreeg ze het flink voor haar kiezen. Ze was helemaal de weg kwijt en daarmee voer voor de roddelbladen. Christina scheidde van de vader van haar kind, blunderde met de songtekst van het Amerikaanse volkslied tijdens de wereldwijd bekeken Super Bowl, ging onderuit tijdens een belangrijk optreden, er lekten pikante foto’s van haar uit en ze werd diverse malen ladderzat gespot. Voor openbaar dronkenschap werd de platinablondine zelfs een keer opgepakt.

Prioriteiten
Ik geef toe: geen voorbeeld voor jonge meisjes. Wat ik echter wel bewonderenswaardig vind, is de manier waarop de inmiddels 31-jarige zangeres haar leven omgegooid lijkt te hebben. Ze is coach in de Amerikaanse versie van The Voice en draagt daarmee haar ervaring over op nieuwe talenten. Ook heeft ze een nieuwe vriend die haar erg gelukkig maakt. Maar het allerbelangrijkst: ze is blij met zichzelf en heeft haar prioriteiten op orde.

Christina is de afgelopen tijd nogal wat kilo’s aangekomen. Natuurlijk heeft iedereen in Hollywood en omstreken daar een mening over en krijgt ze ladingen kritiek over zich heen. Showbizzcollega Kelly Osbourne noemde haar zelfs een “dikke bitch”. De zangeres blijft daar echter nuchter onder en spreekt hardop uit dat ze lekker in haar vel zit: “Ik hou van mijn lijf en mijn zoon is gezond en gelukkig. Dat is het enige dat telt.”

Amen!
En dat kan ik alleen maar toejuichen. Amen girl! In plaats van aan het Hollywood-beeld te willen voldoen en drastisch af te vallen, zoals Miss Osbourne en ook Jennifer Hudson deden, is Christina trots op haar rondingen. Net als Adele (“Mijn leven kent al genoeg drama, dan ga ik me ook niet nog eens druk maken over hoe ik eruit zie.”) en Miley Cyrus (“Ik hou ervan om het lichaam van een vrouw te hebben en vertrouw mij dames, je vent zal dat niet erg vinden.”) overigens.

Natuurlijk kun je je afvragen of dat strakke jurkje haar nog staat. Maar dat is ook een kwestie van smaak en daar valt nog altijd over te twisten. Die pornoblonde, wilde bos haar en zware oogmake-up zijn ook niet echt mijn kopje thee. Feit is wel dat Christina doet waar ze zich zelf prettig bij voelt en alleen dat belangrijk vindt. Volgens mij kan de wereld nog wel wat van dat soort powervrouwen gebruiken.

Foto: GettyImages (klik erop voor een grotere versie)

Very very safe for you
Even twijfelen we. Maar zijn dan toch eigenwijs. Wij die op Israëlische militairen lijken, dat zal toch wel meevallen? Na diverse telefoontjes, roept één van de Palestijnen opeens: ‘You can go. It’s now very very safe for you.’ Maar niet voordat ze allebei met mij voor de Landrover op de foto zijn gegaan. Met een brede glimlach zwaaien ze ons uit. ‘Sorry dat u zo lang bij dit checkpoint moest wachten.’

Enorme sleutel
Lachend rijden we verder, terwijl we ons verwonderen over hoe we honderden meters terug nog over een gladde snelweg vol gloednieuwe Israëlische auto’s reden, en we nu kleine Arabische winkeltjes passeren en een standbeeld van een sleutel met de tekst ‘We will return’.

Witte vlag
Als steeds meer hoofden onze kant opdraaien en mannen niet begrijpend hun hand opsteken, bekruipt ons echter een angstig gevoel. Zouden de militairen toch gelijk krijgen? Opeens wens ik een witte vlag bij me te hebben, waar ik hard mee kan gaan zwaaien. ‘Nee, we zijn geen Israëliërs! Echt niet’, wil ik uitschreeuwen. ‘Kijk dan naar ons nummerbord. Er staat geen IL maar NL.’

De blikken ontspannen
Als we op het centrale plein de auto parkeren en de omstanders uitleggen dat we geen Israëlische militairen maar Nederlandse toeristen zijn, ontspannen de blikken, worden handjes geschud en klinkt uit alle hoeken klinkt ‘Welcome in Jericho’.

Stenen
Maar enkele dagen later verlang ik nog veel sterker naar mijn witte vlag. Zoekend naar een mooie weg door de bergen, rijden we verkeerd en belanden in een ieniemienie Palestijns dorpje. Vloekend draai ik mijn raampje open, zet mijn allerliefste glimlach op en zwaai naar alle voorbijgangers. Kinderen op een heuveltje zie ik echter met hun hand naar de grond gaan. ‘Hollandi! Toerists’, roep ik. En goddank verstaan enkele ouders ons, en manen de kinderen de stenen weer terug te leggen.

Wapperend rood-wit-blauw
Een maand later bezoeken we Jericho opnieuw, maar nu met aan de zijkanten van onze auto twee Nederlandse vlaggetjes. Opnieuw draaien de hoofden, zijn er de niet begrijpende blikken. Maar als de ogen het wapperende rood-wit-blauw ontdekken, gaan de duimpjes de lucht in. Welcome in Jericho’, schreeuwen ze door de open raampjes naar binnen. Opgelucht lachen we terug. Wat een Nederlandse vlag wel niet kan doen.

 © Beeld: Jeroen van Loon

Zeer sfeervol
Uiteraard is er ook een website opgezet om Zuid-Limburg te promoten. Daarop worden succesvolle mensen geprofileerd die naar ‘the bright site of life’ zijn verhuisd. (Ik wilde typen ‘geëmigreerd’, maar dat is het natuurlijk niet. Officieel niet.) Ze zijn unaniem lovend over hun nieuwe leefomgeving. In Zuid-Limburg hebben ze rust gevonden, ruimte, maar ook een plek om hun bedrijven en zichzelf te ontwikkelen. Dat alles is zeer sfeervol in beeld gebracht, zoals in dit filmpje met schrijfster Marente de Moor. Ze loopt in een lang vest en op comfortabele laarzen door het Limburgse land, met een golden retriever aan haar zijde. Haar historische huis heeft uitzicht op de golvende weiden en de lichtinval is overal even prachtig.

Fout van mijn leven
De filmpjes zijn zo overtuigd dat ik op een gegeven moment dacht: ik heb de fout van mijn leven gemaakt! Ik had naar Limburg moeten gaan, niet naar Drenthe! Dat is natuurlijk precies wat ze wilden bereiken toen ze het volledige marketingbudget van alle Zuid-Limburgse gemeenten in één grote campagne stopten, en het lukt ze nog ook. Voor ik het weet, ben ik aan het kijken naar huizen in Maastricht en een omtrek van vijftien kilometer. Het lijkt me heerlijk om in een mum van tijd in Parijs te zijn of in Keulen, en ik droom ook al van de wijn die van mijn eigen land komt.

Ontegenzeggelijk aantrekkelijk
Wat blijkt: ook voor de prijs hoef je het niet te laten. Dit leuke appartementje is al voor € 89.500 van jou (ik ben geen cijfer vergeten!) en voor ietsje meer ben je zelfs eigenaar van een vrijstaande woning. Oké, er moet nog wat aan geklust worden en het is niet het huis van Marente de Moor, maar aantrekkelijk is het ontegenzeggelijk.

Het was maar een illusie
Totdat je een kijkje gaat nemen op locatie, tenminste. In Zuid-Limburg aangekomen blijkt de zon helemaal niet altijd te schijnen. Sterker nog: veel steden in deze omgeving zijn ronduit grauw. En de voice-over in de reclame blijkt grove misleiding: als er hier al mensen zijn die zo praten, dan zijn ze zeer zeldzaam, want de meeste hebben een accent dat pijn doet aan mijn oren. Het duurt bovendien minstens een uur voordat je vanuit Zuid-Limburg ergens anders in Nederland bent aangekomen, en helaas is het een illusie om te denken dat nu Luik, Keulen en Parijs in de achtertuin liggen, deze steden méér worden dan af en toe een stedentripje. Net zoals ik weet dat het een illusie is dat ik met een lang vest en comfortabele laarzen door het Limburgse land zou gaan wandelen met een golden retriever aan mijn zijde. Dat doe ik in Drenthe immers ook nooit. Kortom, dat hele Zuid-Limburg is een illusie. Maar wel een heel mooie.

CC foto: Clownhouse III

Handen wassen
Ik schud zijn hand met tegenzin en volg hem terwijl hij al mijn collega’s stuk voor stuk afwerkt. Wanneer hij weer weg is sta ik op. ‘Ik ben even weg, ik ga mijn handen wassen.’

‘Waarom ging je nou je handen wassen,’ vraagt een collega nadat ik weer plaats heb genomen achter mijn bureau.

‘Die man kom ik zo nu en dan tegen bij de toiletten en ik heb hem na het plassen nog geen enkele keer zijn handen zien wassen,’ zeg ik. Ik zie allemaal hoofden opkijken van hun monitor. Ze hebben me gehoord.

Irritant
‘Zeg, heb ik jou eigenlijk al een gelukkig Nieuwjaar gewenst,’ zegt een collega en hij loopt naar me toe. Hij heeft me al lang zijn gelukswensen overgebracht, dat weten we allebei, maar hij blijft met uitgestoken hand voor me staan, met zijn vingers vlak voor mijn gezicht. Dat is hoogst irritant, dus ik schud zijn hand om van hem af te zijn.

‘Zo, kun je weer je handen gaan wassen,’ zegt hij, ‘want mijn hand heeft hij ook vastgepakt.’ Met die opmerking heeft hij de lachers op zijn hand. Hij loopt naar de deur. ‘Maar hij heeft ook de klink vastgepakt. Die is ook vies. Wat nu? Nu kun je niet meer weg,’ zegt hij. Zal ik hem maar voor je openhouden? Of wacht!’ Hij pakt een stuk van zijn trui vast en poetst de klink zuiver tot hilariteit van de collega’s.

Bah
Ik smeer mijn hand af aan mijn broek en onderdruk de neiging om te gaan. Maar na vijf minuten houd ik het niet meer. Steeds weer zie ik in mijn gedachten een toilet opengaan, waaruit die man tevoorschijn om daarna weg te lopen zonder zijn handen te wassen. Bah.

Als ik het idee heb dat iedereen weer aan het werk is, sta ik toch maar op. Terwijl ik terugloop naar de toiletten, zie ik haar staan: de vrouw die al mijn collega’s kennen omdat ze de knapste is van de verdieping, misschien wel van het hele gebouw. Ze draagt vandaag een rokje en een strak truitje. Zo te zien is het haar eerste dag terug op het werk na de jaarwisseling, want ze wordt omringd door haar eigen collega’s. Voordat ik bij haar ben komt er een man uit een kantoor lopen. Hij steekt zijn hand naar haar uit en daarna kussen ze elkaar op de wangen. Ik kan achter hem aansluiten, maar ik ken haar alleen van het hallo-zeggen en durf het niet.

Blondine
‘Zeker weer je handen gaan wassen,’ klinkt het als ik terug ben bij mijn werkplek.

‘Ja, maar voordat je me uitlacht. Ik heb net die leuke blondine een gelukkig nieuwjaar kunnen wensen. Ze stond toevallig ook op de gang.’

Het blijft even stil. Daarna zie ik een collega opstaan. Al snel volgen er twee zijn voorbeeld. ‘Ik geloof dat ik ook maar even mijn handen ga wassen,’ zegt er één en dan lopen ze en masse ons kantoor uit.

Vieze mannetjes.

CC foto: buddawiggi

Ruime voldoende
Natuurlijk is klaarkomen tijdens een potje seks niet het allerbelangrijkst. Seks is ook fijn zonder die climax. Het is intiem, je voelt je op zo’n moment optimaal verbonden met je partner. Zeker als je er de tijd voor neemt, met een uitgebreid voor- én naspel, zal dat tevredenheidsgehalte best een ‘ruime voldoende’ halen.

Hand aan onszelf
Ik vind alleen dat wij dames onszelf daarmee tekort doen. Onze seks verdient op z’n minst een ‘goed’, maar eigenlijk een ‘uitstekend’. Eerlijk is eerlijk, zo’n ongelofelijk lekkere ontlading is gewoon een mooie afsluiter van een sekspartij, zo niet een goed moment om gewoon weer verder te gaan en iets anders leuks te proberen. Als het op seks aankomt, moeten wij vrouwen het heft in eigen hand nemen. Letterlijk. Uit het onderzoekje kwam namelijk ook naar voren dat wij vrouwen het makkelijkst klaarkomen door masturbatie. Waarom die sekspartij dan niet daarmee combineren?

Stekeblind
Hoewel de Nederlandse mannen erg tevreden zijn over hun eigen bedprestaties, blijken zij in de praktijk lang niet altijd de juiste snaar te raken. Ik moet eerlijk bekennen dat ik zelf ook weleens een orgasme heb gefaket, omdat ik een one night stand mee naar huis had gesleurd en daar bij het binnenstappen van mijn appartementje al direct spijt van had. Om hem zo snel mogelijk te kunnen lozen, deed ik alsof. Oscarwaardig was het niet, maar mannen zijn wat dat betreft stekeblind. Drie keer kreunen en ze geloven meteen dat ze de award voor Beste Minnaar ter Wereld verdienen.

Voor je eigen bestwil
Hem vertellen hoe ‘ie het dan wel moet doen, is niet altijd even makkelijk. Daarom zou ik zeggen: doe het zelf! Zorg ervoor dat je je eigen lichaam goed kent en weet wat er nodig is om een hoogtepunt te bereiken. Dat is namelijk mijn zeer succesvol gebleken truc: krijgt een man het niet voor elkaar bij me, dan help ik hem een handje. De meeste kerels vinden het nog geil ook, om een vrouw met zichzelf te zien spelen. Een mooi bijkomend voordeel is dus dat je het avontuur voor beiden leuker maakt.

Ik pleit voor meer emancipatie in bed. Voor ons eigen bestwil, dames!

Foto: iStockPhoto

Wintersmaak
Als ik iets met paddenstoelen kook, begint de pret al bij het uitpakken van de paddenstoelen. De geur is zó anders dan alle andere geuren. Als ik mijn ogen dicht doe lijkt het alsof ik weer tien jaar oud ben en met mijn vader door het bos loop op een koude herfstdag. Daarom hou ik zo van eten en koken, elke smaak en geur is een herinnering!

Een keer geen vlees?
Paddenstoelen zijn voedzaam en vlezig, waardoor je ze ook als vleesvervanger kunt gebruiken. Onderstaand broodje is dus lekker als lunch, maar net zo lekker om een keer ‘s avonds te eten. Kun je niet zonder vlees? Bak dan wat gerookte ham of spek met de paddenstoelen mee.

Broodje Winter, voor 2 personen
met gebakken paddenstoelen, mosterd, balsamico en Parmezaanse kaas

Nodig
•   1 zuurdesembrood, ongesneden
•   1 teen knoflook, in de schil
•    500 tot 600 gram gemixte paddenstoelen, bijvoorbeeld oesterzwammen, kastanjechampignons en shiitake
•    75 gram rucola of een salademix met daarin rucola
•    Geschaafde Parmezaanse kaas
•    4 eetlepels van de lekkerste mosterd die je hebt of kent

Maken
1.    Snij vier dikke sneeën van het brood af (van ongeveer 2 cm).
2.    Verwarm de oven voor op 150 graden.
3.    Borstel de paddenstoelen schoon (niet wassen) en scheur of snij ze in grove stukken. Ze hoeven niet heel fijn gesneden te worden.
4.    Maak een verdeling tussen de wat hardere en wat zachtere soorten (kastanjechampignons zijn bijvoorbeeld hard en moeten wat langer gebakken worden).
5.    Kneus een teen knoflook (met de schil er nog omheen), doe een flinke scheut zonnebloemolie in een pan en leg de teen daar in. Laat de pan op middelhoog vuur op temperatuur komen.
6.    Heet genoeg? Dan mag de knoflookteen eruit en de paddenstoelen erin. Doe er eerst de harde paddenstoelen erin en ongeveer 3 minuten daarna de zachtere.
7.    Leg ondertussen de sneeënbrood in de oven om ze te roosteren.
8.    Is de pan op z’n heetst en goed aan het bakken? Blus de boel dan af met een scheut balsamico-azijn en bak nog een minuutje door. Breng nu ook op smaak met verse peper en een beetje zout. Zet het vuur laag.
9.    Smeer de lekkerste mosterd die je kent of kunt krijgen op elke snee brood (ik gebruik een milde knoflook-rozemarijnmosterd van een boerderij in de buurt).
10. Doe de sla in een mengkom en doe er een scheut extra vergine olijfolie en een kleiner scheutje balsamico-azijn over. Even husselen en meng er dan de warme paddenstoelen doorheen.
11. Verdeel over de vier sneeën brood en strooi er de geschaafde Parmezaanse kaas overheen.

CC Foto: Privébezit

‘De Playboy,’ zei mijn vrouw met fonkelende ogen.

Benzinepomp
De Playboy, hét magazine voor mannen. Er stond een heel klein plaatje van het tijdschrift in het boekje, een sterk verkleinde afbeelding van een dame met borsten die ik achter mijn pink kon verbergen. Ik heb het tijdschrift nooit durven kopen. Zoiets gooi je niet even tussen de boodschappen op de lopende band in de supermarkt. Melk. Brood. Tieten. Het past er niet echt tussen. Als ik het tijdschrift zou kopen, zou ik het in een benzinepomp halen in een uithoek van het land.

Gelukkig
Het is niet dat ik niets om blote vrouwen geef. Juist wel. Ik kijk er graag naar. Sinds bewezen is dat mannen gelukkiger worden wanneer ze sporadisch een blote, vrouwelijke borstpartij zien, probeer ik toch wel met enige regelmaat wat aan mijn geluk te doen. Maar als ik blote tieten wil zien heb ik daar geen tijdschrift voor nodig. Het aanbod is gewoonweg erg beperkt in zo’n blad. Op het Internet daarentegen is het aanbod duizelingwekkend groot. Misschien zijn er in de digitale wereld zelfs meer borsten te vinden dan dat er in werkelijkheid echt zijn.

Google
Als je zo graag borsten wilt zien, dan Google je die toch? Dan kun je meteen borsten van je eigen gading zoeken. De Playboy hoeft mannen niet meer voor te schrijven hoe borsten eruit horen te zien. Daarom denk ik ook dat er nog maar weinig mannen zijn die de Playboy ook echt kopen voor de blootreportages. Misschien nog wel als er een bekende vrouw in staat waarvan de foto’s voor de afwisseling nog niet zijn uitgelekt op het Internet. Ik denk echt dat mannen die nu een abonnement nemen op de Playboy dat ook echt doen vanwege de interessante interviews.

‘Dus jij vindt het goed als ik de Playboy kies,’ zei ik.

Kiezen
‘Het is jouw cadeau. Jij moet maar zelf kiezen,’ antwoordde ze. Dat klonk ineens heel wat minder enthousiast. Ook de fonkeling was weg uit haar ogen, misschien omdat ik het nu zelf als serieuze optie presenteerde. Was het soms haar opzet geweest om een reactie bij mij uit te lokken over de Playboy, bij voorkeur een reactie die haar goed zou bevallen. Wilde zij dat ik de Playboy zou verguizen: ‘Dat is toch niets voor mij. Ik geef daar niet om hoor, al dat bloot, dat heb ik allemaal al een keer gezien. Ik heb jou, als jij je uitkleed vind ik dat al bloot genoeg.’

Ondeugend
Ik bladerde nog eens rustig door het boekje heen. ‘Misschien dat ik dan toch maar voor de Playboy ga,’ zei ik. Mijn vrouw liet haar Viva op schoot zakken en keek naar mij. Ik keek terug met de hoop dat mijn ogen iets van ondeugende pret uitstraalden. Daarna ging ik tegenover haar op de bank zitten met de laptop op schoot, om op de website van bladcadeau mijn definitieve keuze te maken: ‘Disney XD Junior’, de kinderen gaan dat helemaal geweldig vinden.

CC foto: Tony the Misfit

Vervelen
En toch valt het tegen. Tijdens de eerste verhalen ging het nog wel, want het is best leuk om te lezen hoe Cindy in Ghana verliefd wordt op Apollo en wat Esther ziet in de Peruaan David. Ook is het best leuk om te lezen wat voor aanpassingsobstakels een ander land opwerpt, welke dingen je van Nederland kunt missen en hoe mooi het is dat de liefde dit alles overwint. Maar na een paar verhalen gaat dit toch vervelen.

Opgevuld gemis
Het is namelijk bij de meeste verhalen hetzelfde. Of de bestemming is te dichtbevolkt en crimineel, waardoor de vrouwen niet zomaar de straat op kunnen, of het is er juist te dunbevolkt, waardoor het geen zin heeft om de straat op te gaan omdat er niks te beleven is. En natuurlijk missen alle vrouwen bij tijd en wijle hun familie, de Nederlandse tradities en bepaalde Nederlandse voedingswaren. Gelukkig biedt het nieuwe land daarvoor in de plaats ook een aantal exotische gerechten, zodat het gemis iets kan worden opgevuld. Op een gegeven moment denk je dan: nu weet ik het wel.

Geen frictie
Toen dit boek me na een paar interviews begon te vervelen, duurde het nog even voor ik snapte waarom. Totdat de serie weer op tv was. Wanneer je een meisje ziet verhuizen naar het buitenland omdat ze daar haar grote liefde heeft ontmoet, kun je op de bank denken: tjonge jonge, wat een naïviteit, dat gaat vast nooit goed, zie je wel, ze hebben nu al ruzie – et cetera. De schrijfster van het boek daarentegen laat de vrouwen in eigen woorden vertellen wat er zo geweldig is aan een liefde in het buitenland. Er is nauwelijks ruimte voor de frictie die je op tv wel altijd ervaart. Heel af en toe wordt in een bijzin een ruzie of tijdelijke breuk genoemd, maar daarna is alles weer rozengeur en maneschijn.

In need of drama
Het lijkt ook wel alsof de stellen in het boek erop zijn uitgezocht dat ze nog samen zijn. Of misschien wilden de andere stellen niet meewerken, waardoor de schrijfster onverhoopt zat opgescheept met alleen maar verhalen die overlopen van liefde. Wanneer één stel uiteindelijk toch nog uit elkaar gaat (Eva en Phil, Australië, seizoen 3) willen ze achteraf niet meer praten of is er geen tijd voor een toelichting, want het hele zoetsappige verhaal staat afgedrukt, met alleen aan het eind de vermelding dat Eva en Phil helaas uit elkaar zijn. Dat bevredigt mijn behoefte aan drama totáál niet.

© foto: The house of books

‘Jij houdt wel van een lekkere, dikke worst hè,’ zei ik.

‘Ik ook,’ riep Myrthe.

‘Wij ook,’ verbeterde mijn zoon haar.

Hoofdletter U
Ik zette mijn mes in de worst en sneed een stompje af voor Wessel. Om het synchroon te houden en zodoende gezeur te voorkomen, sneed ik aan de andere zijde een net zo groot stompje af voor Myrthe. Van de hoofdletter U maakte ik zodoende een kleine letter u. We geven ze niet meteen de hele worst, want dan eten ze alleen maar het vlees op. De rest van de worst moeten ze verdienen. Voor elke twee hapjes stamppot krijgen ze dan een dikke plak.

‘Dat is net de letter u,’ zei mijn dochter, die met haar vijf jaar steeds meer letters van het alfabet kent. ‘De kleine letter u en de grote letter u.’

Er lag nog één worst onaangeroerd op het bord. Die was voor mijn vrouw en mijzelf, dus die mocht keurig door de helft. Ik sneed de worst doormidden en maakte er zo weer heel andere letters van.

Hakken en Plakken
‘Dat is net de letter L,’ zei mijn dochter. Voor de grap legde ik de twee lange stukken worst aan weerszijden van het restje dat er nog lag voor de kinderen. Maar onze vijfjarige dochter blijkt al een beetje te kunnen hakken en plakken. ‘l… u… l…,’ las ze. ‘Lul!’

Wessel keek op van zijn bord. ‘Lul?’

‘Wat zeg je nou?’ zei ik tegen Wessel. ‘Mag je dat zeggen?’

‘Ja! Lul!’ riep mijn dochter. ‘Lul! Lul! Lul!’

‘Dat is een ander woord voor piemel. Hier in dit gezin noemen wij dat piemel.’

‘Ja, maar daar staat lul,’ zei mijn zoon en hij begon te grinniken.

Vies woord
‘Lul is een beetje een vies woord,’ zei ik. ‘Zeg dan maar piemel.’

‘Piemul! Piemul! Piemul!’ riep mijn dochter.

‘Maar niet te vaak,’ zei ik.

‘Piemul! Piemul! Piemul!’ riep mijn dochter.

‘Eet je stamppot nou maar op,’ bromde ik. ‘Voor elke twee hapjes die je eet krijg je een stukje worst.’

‘Een lekkere, dikke, sappige worst,’ zei mijn vrouw, waarmee ze meteen duidelijk maakte dat de kinderen die tafelmanieren dus niet van mij hebben. Dat u het weet.

CC foto: roolrool

Van Beau kun je veel zeggen en vinden, maar niet dat ‘ie geen lef heeft. Voor zijn tv-programma De Wereld van Beau dompelde hij zich onder in de wereld van cabaret, met als afsluiting een pittige persoonlijke uitdaging: de oudejaarsconference van 2011 verzorgen op SBS. Ga er maar aan staan.

Vallen en opstaan
De oudejaarsconference vergde veel voorbereiding. Oefenen, sparren, overleggen, brainstormen, afkijken, nog meer oefenen, op zijn bek gaan, opkrabbelen, nog veel harder op zijn bek gaan (een try-out met slechts 17 bezoekers, bijvoorbeeld…) en finetunen. Beau liet ons als kijker getuige zijn van het vallen en opstaan en stelde zich bijzonder kwetsbaar op, wat dan ook gelijk het mooiste en meest vermakelijke aan die hele aflevering van De Wereld van Beau was. De oudejaarsconference zelf was helaas minder succesvol.

Mismatch
Beau is op zijn best in programma’s als Deal or No Deal en Ik Hou Van Holland. Geef hem een kader waarbinnen hij mag bewegen en laat hem vervolgens los. Hij is adrem, gezellig, oprecht, kan improviseren en maakt overal een feestje van. In zo’n geregisseerd, tot in de puntjes uitgedacht iets als een cabaretvoorstelling komt hij totaal niet uit de verf. Het optreden was onnatuurlijk, geforceerd. Dikwijls werd er niet gelachen om zijn ietwat opgedreunde teksten, maar om de hilarische foto’s die op een groot scherm achter hem werden vertoond om de grap (broodnodig) aan te dikken. De enorme zweetplekken onder zijn oksels en zijn gespannen gezicht verraadden dat hij zelf bloednerveus was. Wat ‘ie vooraf ook al openlijk had toegegeven.

Vak apart
Na afloop was Beau opgelucht dat het erop zat en het, voor zijn doen, goed was gegaan. Hij huilde, alle spanning van de weken worstelen kwam eruit. Het was mooi om te zien dat hij zo vastbesloten was zich erin vast te bijten, tot het uiterste was gegaan en de opdracht uiteindelijk nog had voltooid ook. Cabaretier zijn blijkt een vak apart, zo heeft deze rasechte presentator ervaren.

Kunstjes
Een vak dat Youp van ‘t Hek in mijn ogen al veertig jaar verstaat, met zijn arsenaal aan grappen en grollen, natuurlijke en ontspannen manier van vertellen, rake constateringen met een flinke dosis zelfspot en knap gevonden woordspelingen. Het is wel al veertig jaar precies hetzelfde kunstje, zoals hij zelf ook weet en toegaf in een momentje van zelfreflectie tijdens zijn eigen oudejaarsconference: “Wat heb ik nou eigenlijk gedaan, behalve veertig jaar lang te roepen dat iedereen moet LEVEN?”

Maar wel een prettig vertrouwd en geslaagd kunstje, als je het mij vraagt. En als je het Beau vraagt, waarschijnlijk ook.

Foto: still uit filmpje

Waarschijnlijk hangt kerst jullie zo onderhand de keel uit. Of lijkt het na een heftig Oud en Nieuw alweer maanden geleden. Toch wil ik er in dit blog nog iets over kwijt. Rond kerst in Israël zijn, vond ik namelijk een aparte ervaring.

Arafat achter de kerstboom
Zo is het bizar om te merken dat juist in dit ‘heilige land’ op veel plekken met eerste kerstdag gewoon alles open is. ‘Nee, wij Joden doen niet aan kerst, is het enige commentaar.’ In het centrum van Bethlehem grinnik ik als ik achter de gigantische kerstboom op het centrale plein een enorm portret van Jasser Arafat zie hangen. In mijn hoofd waren Nazareth en Bethlehem nog altijd schattige christelijke dorpjes. Dat het door Palestijnen bevolkte, rommelige, drukke steden zijn, liet mijn godsdienstleraar op de middelbare school even achterwege.

Christelijke opvoeding dieper in me
Verbaasd merk ik hoe ook mijn hart sneller gaat kloppen als ik in de Heilige Grafkerk in Jerusalem de rots aanschouw waarop Jezus gekruisigd moet zijn. Huh? Van al die Bijbelverhalen geloof ik toch geen snars? Waarom voelt het dan toch bijzonder om al die plekken in het echt te zien, die ik ken uit de Bijbelverhalen die ik als klein nog naïef meisje minstens honderd keer heb gehoord? Langzamerhand besef ik dat ik weliswaar niet meer kan geloven, maar die christelijke opvoeding dieper in me zit dan ik had verwacht. En tsja, is dat eigenlijk erg?

Nigerianen storten zich op de grond
Dit gevoel verdwijnt als sneeuw voor de zon als zich honderden Nigerianen de grot in Bethlehem inpersen waarvan men zegt dat het de plek is waar de stal stond waar kindeke Jezus ter wereld is gekomen. Met tientallen gelijk proberen ze de gouden ster te kussen die de plek markeert waar de kribbe moet hebben gestaan. Pas als een gids ze tot de orde roept, vervolgen ze hun weg en storten zich enkele meters verder op de grond om minutenlang op hun knieën in een luidruchtig gebed te verzinken met hun handenpalmen naar de hemel gericht en hun lichaam dat heftige bewegingen maakt. Nee, op zo’n moment voel ik me weer bizar ongelovig.

Achterdeurtje
Waar ik tenslotte tranen van in mijn ogen krijg, is het verhaal van de Palestijnse Claire Anastas in Bethlehem, wiens huis vrijwel compleet is ingesloten tussen de gekke kronkels van de zes meter hoge afscheidingsmuur die vlak langs haar huis loopt. De belangrijkste straat die eerder voor haar huis langs liep, is veranderd in een smalle doodlopende steeg waardoor Claire al haar klandizie is kwijtgeraakt. Om over de behandeling van haar en haar familie door de Israëlische militairen nog maar te zwijgen. Claire heeft speciale houten kerststallen gemaakt met een muur er dwars doorheen. ‘Net als hier’, verzucht ze. ‘Maar aan de achterkant van de stal hebben we een klein achterdeurtje gemaakt, omdat we altijd hoop blijven houden op een oplossing.’ Ik hoop dan ook dat 2012 de mensen in Bethlehem dat achterdeurtje geeft.

© Foto’s: Jeroen van Loon