Ouderwetsch escapisme
Waar ik dan behoefte aan heb is ouderwets escapisme. Het werkte in de crisis van de jaren dertig, dus het zou ook in de crisis in m’n hoofd moeten werken; film!

De kinderen zijn altijd schattig
Een wereld waarin de zon altijd schijnt, de kinderen altijd schattig, de mannen sterk en de vrouwen knap zijn. Waar moeders blij zijn als je met zeven puppies thuis komt. Altijd opstaan met een prachtige coupe, mooi in de make-up en partner vind het niet erg als je even het hele laken mee neemt naar het toilet om je celulites te bedekken.

Motorzaagmoordenaar in m’n flatgebouw
Met mijn geluk kom ik in het soort film terecht waarin ik persé naar het dak wil hollen als er een motorzaag moordenaar in mijn flatgebouw zit. Of het soort waarin je op een verlaten landweg àltijd autopech krijgt. Zo’n weg die niet op de kaart staat, waar het op eens donker is en waar, als je een schattig klein meisje ziet in een wit jurkje, je op eens schelle vioolmuziek hoort. Nooit een goed teken, schelle vioolmuziek.

Vioolmuziek in het dagelijks leven
Alhoewel, zou het niet handig zijn, vioolmuziek in het dagelijks leven? Precies op het moment dat jij je papieren boodschappentas laat vallen en die schijnbaar perfecte man een sinaasappel voor je op raapt en je diep in je ogen kijkt… Dat je dan aan de hand van de muziek weet of het wat is of niet. Schelle viool, ieh ieh ieh en je weet, leuk voor een avond, maar midden in de nacht ga ik in paniek het dak op hollen. Mooie romantische vioolmuziek en je weet, we komen wat tegenslagen tegen, in de vorm van een aantal misverstanden, maar dan blijkt hij toch de liefde van m’n leven te zijn.

Maar goed, deze dingen gebeuren alleen in de film.

Jan Smit
Maar Jan Smit gaat ieder jaar met z’n vrienden naar de camping en nodigt daar allerhande bn-ers, semi bn-ers en blijkbaar ook tekstschrijvers voor bn-ers uit. Zo ook John Ewbank. En wat bleek, het is een donkerblonde veertiger met een guitig verlegen lach, niet onknap, beetje kakkineus. Ik zou er zo mee op school hebben kunnen zitten. En wat deed hij leuk voetballen met die Volendammers en helemaal niet moeilijk, zo op zo’n camping.

Leuk en onbereikbaar
Leuk, onbereikbaar natuurlijk, maar wèl leuk. Als ik vrijgezel was geweest, en hij was vrijgezel geweest, nou… Dan was er niets gebeurd, want hij valt op hoogblonde veel te knappe vrouwen. Maar goed, je weet nooit.

Hij ziet er uit alsof hij eigenlijk op het knappe innerlijk van zijn vrouw is gevallen. Dat ze een blonde stoot is, is bijzaak. Dat is duidelijk, dat zie je zo aan z’n vriendelijke jongensachtige gezicht. Deze man bedriegt niet, hij wordt hoogstens bedrogen.

Van z’n voetstuk gelazerd
RTL Boulevard kijk ik natuurlijk alleen bij de tandarts, dus ik moest het via het forum vernemen.

John Ewbank is vreemd gegaan!

Op Ibiza!

En het aller ergste,
hij heeft z’n dochter Day genoemd!

Day!?!

Het is duidelijk, ik heb geen mensenkennis. Pffff… Deze man draagt vast ook van die leren koortjes om z’n pols en is eigenlijk ‘s ochtends heel lang met haarproducten in de weer. Zou hij ook zo’n sjaaltje hebben? Kan er ook nog wel bij.

CC Foto; FaceMePLS

Vaak heb ik weet ik het echt niet meer. Dan sta ik daar in de koelkast te staren en terwijl mijn ecologische voetdruk groter en groter wordt, heb ik geen idee wat ik met de inhoud moet maken.

Succesnummers
Natuurlijk heb ik ook een paar succesnummers; creamy masala chicken, verse pasta van de AH met een gebakken teen knoflook, spinazie en zalm uit blik en Chili con carne. Maar goed, dat betekent dan op donderdag dat ik door m’n recepten heen ben.

Vandaag eten we bloemkool
M’n moeder, die had het makkelijk. Die bedacht:”vandaag eten we bloemkool” daar werd dan een karbonade bij gebakken en een paar aardappels gekookt, klaar! Maar dat is juist de reden dat ik vroeger zo graag wilde koken. Om eindelijk van dat saaie eten af te zijn.

Of toch gewoon lekker iets Japans?
En er is tegenwoordig zo ontzettend veel. Eten we vanavond Engels, Frans, Spaans, Chinees, Italiaans, Marokkaans, Thais, of toch gewoon lekker iets Japans? Laatst hoorde ik een paar blagen in de AH tegen hun moeder zeggen:”Hé bah, alweeeeeer sushi.” Die kinderen moeten Wouter en Anne-fleur hebben geheten. Kan niet anders.

Er is hoop. Er zijn nog veel meer mensen die iedere avond eten. En die mensen hebben ook allemaal iets uitgekozen. Als zij dat kunnen, kan ik het ook.

En anders eten we toch gewoon hetzelfde. Hoef ik niet meer te kiezen.

CC Foto; Avlxyz

Als iemand een foto van je rug heeft gemaakt. Als je kaak gebroken is en je moet 6 weken vloeibaar eten. Als je je alleen voelt zonder ouders. Als je zeven vriendinnen met je naar de sauna willen en jij niet.

Wat moet je dan?
Je zou natuurlijk op zoek kunnen gaan naar de beste slagroomtruffels. Een fijne reis boeken naar een ver en warm land is een optie. Maar hier word je of dik van (wat weer niet goed staat, als iemand toevallig een foto van je rug maakt), of het kost een hoop geld. En zeg nou zelf, de kans dat iemand een foto van je rug maakt is een stuk groter als je in bikini over een strand loopt.

Cute Overload
Er is 1 ding dat helpt zonder dat het er dik of arm maakt. Niemand heeft er last van. Het is bereikbaar, je hoeft er het huis niet voor uit en je krijgt er geen enge soa’s van.

En dat is Cute Overload. Forummers hebben samen de schattigste plaatjes bij elkaar gezocht om jou troost te bieden. Probeer het eens. Begin bij het begin van het topic en dwing je zelf al de plaatjes te bekijken. Bij pagina 3 voel je je al iets beter. Bij pagina 5 begint het leven weer een beetje zin te krijgen.

Bij pagina 8 word je licht misselijk. Want zeg nou zelf, er zijn grenzen.

© Foto; privébezit Angel5

keihard uitlachen
Iedereen die zich herkent in een van de bovenstaande voorvallen kan zich misschien voorstellen met hoeveel tegenzin en angst ik voor het eerst de sportschool binnenstapte. Eigenlijk had het me niet verbaasd als iedereen was gestopt, stil was gevallen, me eerst ongelovig was gaan aan kijken en daarna mij keihard uitgelachen.

zelfs losse gewichten
Gek genoeg gebeurde dat niet. Iedereen sportte gewoon door, het leek als of het doodnormaal was dat ik in sportkleding in een sportschool stond. Stil staand in sportkleding werd ik nog niet uitgelachen, maar dat zou vast gaan veranderen als ik iets ging doen. Maar wat bleek, ook toen ik ging fietsen, roeien, de krachttrainingapparaten en later zelfs de losse gewichten ging gebruiken, niemand lachte me uit of stuurde me weg! Echt, het was verbazingwekkend.

niet sportief
Nu sport ik al een aantal jaar. Soms intensief, soms wat minder, maar nog steeds durf ik mijzelf niet sportief te noemen. Hoe kan die struikelende, niet vangende, o-benige brekebeen nou sportief zijn? En nog, iedere keer dat ik iets nieuws probeer, een ander apparaat, zwemmen of hardlopen verwacht ik dat de hele sportschool in een luid lachen uitbarst.

dapper stap ik rond
Maar, nu weerhoudt dat me niet meer. Dapper stap ik rond alsof ik niet totaal voor joker loop op sportschoenen. Alsof ik er echt hoor. Pak een loopband, barbell of hometrainer alsof ik echt weet wat ik doe. Alleen bij groepslessen trek ik de grens. Bij groepslessen staat er toch een soort gymleraar voor de klas. En gymlaren gaan altijd een keer “joh, stel je niet aan” tegen me zeggen.

“Het is moeilijk, he?” vraagt Geliefde, die vaak precies weet hoe ik me voel.

“Dat is het, best wel, moeilijker dan ik had gedacht,” antwoord ik.

“Maar wat maakt het dan moeilijk? Je weet toch zeker dat je dit wil?”

Ik knik.

“Maar ik zal ze missen. Naomi met haar altijd opbeurende woorden, Three met haar wijsheid, de humor van Four, Five en haar tomeloze inzet. Het was eigenlijk een heel leuke tijd.”

“En dat niet alleen,” vult Geliefde voor me aan, “maar je hebt het zo vaak over het forum en over wat er mis gaat. Ik kan merken dat je het echt leuk vindt om te doen.”

Deze keer knik ik omdat praten even niet meer gaat. De tranen stromen over mijn wangen.

“Maar dat is niet voorbij,” fluistersnik ik, “ik blijf gewoon forummen!”

“Dat had je gedacht,” zegt Geliefde en trekt een raar hoofd, “je krijgt nu eindelijk eens tijd voor mij, blijf maar lekker bij dat forum vandaan.”

Ik lach door mijn tranen heen. Geliefde weet altijd de juiste woorden te vinden om mij weer op te beuren. Dat wij elkaar tegen zijn gekomen is het grootste geluk in mijn leven.

“En ach,” voegt geliefde toe, “wat maakt het eigenlijk uit, nietwaar, het is tenslotte maar internet.”

Een ijzige stilte daalt neer over huize ex-Two.

©Foto; Privébezit Angel 5

Bovendien doe ik niet alleen minder mee, ik open ook minder topics. Om dat eens op een rij te zetten, ben ik nagegaan welke topics ik niet heb geopend. Dat bleek op elke pijler minimaal één te zijn. Deze lijst wil ik jullie natuurlijk niet onthouden,  dus hierbij voor elke pijler een topic dat ik graag zou hebben geopend, maar niet heb gedaan:

Actueel:
Als God echt almachtig is, welke appeltjes heb je dan nog met Haar te schillen?

Digi:
Mijn Senseo-apparaat loopt vast. Draait die nu ook al op Windows?

Entertainment:
Mijn hobby’s zijn lezen en puzzelen. Waarom hang ik dan elke avond voor de buis?

Eten:
Ongestraft eten: hapjes waar je niet van aankomt

Geld & Recht:
Vakantie in IJsland, mijn geld is er al.

Gezondheid:
Hypochondrie: sinds ik weet wat het is, ben ik bang dat ik het ook heb

Kinderen:
Toch liever een jongetje? Of juist een meisje? Hier is het grote ruiltopic!

Lijf & Lijn:
Seks, demonstreren, dansen en andere leuke manieren om af te vallen

Mode & Beauty:
Vrouwen eten gemiddeld 3,5 kilo lipstick. Zit echte schoonheid dan toch van binnen?

Overig:
Hee, waar is Het Groepje gebleven?

Psyche:
Help, ik praat tegen en maak ruzie met mijn navigatiesysteem. En zij wint!

Reizen:
Ik heb een vermogen betaald voor een fijn en comfortabel huis, waarom zou ik dan weggaan als ik eindelijk tijd heb om het te gebruiken?

Relaties:
Dingen die ik toch liever niet had willen weten: partner gebruikte voor ex dezelfde koosnaampjes!

Seks:
Wie slaapt bij jullie op de natte plek? Met poll:
- Zij
- Hij
- Allebei
- Niemand
- De kat

Thuis:
Hoe leer ik mijn kat poten vegen

Werk & Studie:
Slapend rijk worden: tips en trucs voor kantoordutjes

En mocht er nog iemand zijn die net wil doen alsof zij Viva Angel 2 was, dan weet je nu welke topics je moet openen!

CC foto: _Skender_

Gevoel in woorden
Het klinkt wanstaltig. Als een hol cliché. Toch zeg ik het. Keer op keer. Niet om Geliefde er van te overtuigen, niet om te vertellen dat het zo is, maar omdat ik zo graag mijn gevoel over wil brengen. Ik wil niet dat zinnetje communiceren, het gaat me niet om die woorden, ik wil dat gevoel overbrengen. Laten voelen wat ik voel. Maar daar hebben we geen manier voor. Ik kan geen hand leggen op het hoofd van Geliefde en zo het gevoel delen.Alles wat ik heb, zijn die woorden. En steeds als ik het probeer in die woorden uit te drukken, merk ik dat het toch niet is wat ik bedoel. Omdat het slechts woorden zijn en niet dat gevoel.  Als ik niet zo gelukkig was, zou ik er wanhopig van kunnen worden.

Zoeken naar cliche’s
Als een echte verliefde dwaas zoek ik daarom verder naar clichés. Want dat is het punt met clichés, als je er in zit voelt het echt zo. Ineens weet ik dat ik tot nu toe alleen maar de woorden overnam. Iedereen zei dingen als ‘jij maakt mijn dromen waar’, dus zei ik dat ook. Maar als het dan raak is en iemand echt mijn dromen waar maakt, dan besef ik ineens hoe anders het is. Als zo’n cliché werkelijkheid wordt, krijgen de woorden ineens de correcte betekenis.

Gevonden clichés
Ik struin de relatiepijler af maar zie tot mijn grote schrik dat die vooral over verbroken relaties gaat. Dat wil ik niet, ik zoek blijdschap. Dat vind ik op Overig. En op Entertainment. Filmpjes en foto’s die misschien wel beter weergeven wat ik voel dan die woorden. En genoeg materiaal om de eerstekomende weken rijkelijk voorzien van hartjes, zoenen en lieve woorden naar Geliefde te sturen.

©Foto; Privébezit Angel5

Machteloos
Soms weet ik wat er speelt. Dan hoor ik de ouders schreeuwen, of ik zie de tekenen van verwaarlozing. Natuurlijk kan ik de politie of de kinderbescherming bellen, maar er moet wel heel veel aantoonbaar aan de hand zien willen die daadwerkelijk iets kunnen doen. Die kinderen breken mijn hart. Ze maken dat ik boos word en me machteloos voel. Ik zou ze maar wat graag in huis willen nemen en een leuke jeugd willen geven, maar dat kan natuurlijk niet. In plaats daarvan moet ik toekijken hoe het mis gaat.

Tuchtigen
Ook op het Vivaforum zie je het soms al mis gaan. Zo vertellen sommige mensen dat ze in naam van het geloof hun kinderen ‘tuchtigen’. Alleen dat woord voorspelt al weinig goeds. Straffen, berispen, corrigeren, dat klinkt zoveel minder eng als tuchtigen. Beelden uit de middeleeuwen doemen op, waar ook veel mensen geleden hebben onder de tucht van religie.

Moderatormacht
In zo’n geval hoef ik de kinderbescherming niet te bellen. Als moderator kan ik namelijk gewoon zelf ingrijpen. Ik kan zo iemand een waarschuwing sturen of zelfs bannen. Maar toch sta ik weer machteloos. Want ik mag zoiets niet doen vanwege een mening. Hoe fout ik die mening ook vind, het is niet verboden om die mening te hebben. Alleen de manier waarop die mening wordt gebracht mag ik beoordelen en zolang die op de grens is sta ik weer machteloos toe te kijken.

Koesteren
Maar als blogger is het weer helemaal anders. In een blog mag ik wel mijn mening geven. Godzijdank. Dus bij dezen: kinderen moet je niet tuchtigen, die moet je koesteren.

©Foto; Privébezit Angel 5

Maar dat boeit me niet zo. Veel boeiender vind ik het enorme oppervlak dat overblijft en waarmee we kunnen voelen. En dat is maar goed ook, want er zijn zo veel fijne dingen om te voelen.

Zoals het heerlijke gevoel van een geliefde die tegen me aan ligt. Hoe onze lichamen perfect in elkaar passen en hoe heerlijk die warmte en die druk voelt. Of, als de geliefde weg is, het veilige gevoel van een badstof pyjama. Bij voorkeur onder een zijden dekbek. Het voelt compleet anders, maar ook al zo heerlijk.

Als ik zoiets zie, of als ik zoiets voel, voel ik me van binnen ook blij. En rustig. Dan krijg ik niet zo’n gevoel als van de verhalen op het lieve topic.

Maar er zijn ook andere dagen, als ik moe en koud door de regen naar huis loop, waar de verwarming het niet doet, de geliefde ver weg is en de badstof pyjama in de was zit. Voor al die momenten, of het nou goed of slecht gaat, kan ik terecht op het speciale voel-topic. Door de echtheid is dit misschien wel het mooiste topic dat er is.

Maar ik baal niet, o nee, ik kijk naar de barst en prijs mezelf gelukkig dat hij in de bril zit en niet in mijn oog. En het is een goede aanleiding om weer eens de stad in te gaan en de koopzondag uit te testen.

Voor iemand die werkt is winkelen vaak een hele opgave en de koopzondag voorziet dan in een behoefte. Bovendien wil ik wel eens met eigen ogen vaststellen hoe leuk zo’n koopzondag is, er is zoveel debat over en zolang ik het niet heb meegemaakt vind ik het moeilijk er een mening over te hebben.

Bij aankomst in het centrum blijkt de helft van de winkels gesloten. Waaronder de brillenwinkel die ik op het oog had. Dan maar naar de warenhuizen, die verkopen tenslotte ook zonnebrillen.

Na een lange zoektocht naar een plek om mijn fiets neer te kunnen zetten, baan ik me een weg door de mensenmenigte naar het eerste warenhuis. Er zijn inderdaad zonnebrillen. Op van die ronddraaiende kokers. Precies tussen de roltrappen en de voorbij komende menigte. Het is geen plek om stil te staan en uitgebreid brillen te testen. Ik zie al voor me hoe ik probeer bij de spiegel te blijven terwijl mensen zich boos langs de blokkade worstelen die door mijn lichaam wordt gevormd.

Het tweede warenhuis is niet veel beter en ik spoed me terug naar mijn fiets. Ik hou wel een keer wat eerder op met werken en dan ga ik gewoon weer langs vertrouwde brillenwinkel  in mijn buitenwijk. Die is  niet op zondag open, maar daar kan ik tenminste rustig kijken, kijken en kopen.

En mijn mening over de koopzondag? Wel, het is niets voor mij, zoveel is me duidelijk, maar de massa mensen maakt ook duidelijk dat het in een behoefte voorziet. Wat mij betreft mag hij blijven. Bovendien komen die mensen dan niet op de tijden dat ik winkel en zo is uiteindelijk iedereen geholpen.

“Oh,” zegt hij als we bij de kassa zijn, “ik zie dat de kassa hem goedkoper heeft gemaakt.”
“Dat is lief van je,” reageer ik.
“Ik doe dat niet hoor, dat doet de kassa,” verzekert hij mij.
“Toch vind ik het lief van je,” zeg ik.

Hij kijkt nog eens kritisch naar de kassa
“Oh, ik heb me vergist, de kassa heeft hem juist duurder gemaakt.”
“Dat is niet zo lief van je,” verander ik mijn mening.
“Ik doe dat niet hoor, dat doet de kassa.”
“Toch vind ik het niet zo lief van je.”
Consequent zijn is soms belangrijk.

“Ik geef je het geld wel terug,” belooft de man van de dierenwinkel.

Als hij mij het bonnetje overhandigt, komt er inderdaad 15 cent bij te liggen. Verbaasd staar ik er even naar.
“Dat was het verschil,” zegt de man van de dierenwinkel, “doe er iets leuks mee.”
“Ik ben nog even aan het bedenken wat,” antwoord ik.
“Je kan er vast wel ergens iets moois voor kopen,” is hij van mening.
Ik staar nog even naar het geld en kijk dan de verkoper aan.
“Hebben jullie ook iets voor 15 cent?” vraag ik.
Hij denkt ongeveer 0,1 seconde na.
“Nee, niets.”

Dus.

Nu heb ik 15 cent over. Misschien vind ik op het forum mogelijkheden om daar iets mee te doen. Zo is er een topic over leuke dingen voor jezelf kopen, maar geen van de genoemde dingen past binnen dit budget. Ik denk dat ik het maar gewoon aan een goed doel ga geven. Al valt dat ook niet altijd in even goede aarde.

Het liefst had hij daar ook nog een eigen computer, zodat hij op de kattenvraagbaak van het vivaforum in kon loggen. Gelukkig kan ik dat doen. Want er is dan misschien geen kattenpijler op het forum, er is wel een vraagbaak en daar zitten meer dan voldoende kattenliefhebbers met verstand van zaken. Een beginnend kattenbezitter zoals ik kan daar terecht voor elk denkbaar kattenprobleem.

Zijn speelgoed ligt uiteraard niet alleen in zijn eigen kamer. Als ik op blote voeten door het huis loop, voel ik af en toe een pijnscheut door mijn voet trekken, gevolgd door een ‘krak’ als het een kattenspeeltje van hard plastic was. Dan kijk ik hem even vermanend aan en zeg ik op boze toon dat hij zijn spullen op moet bergen.

Als hij niet op zijn eigen kamer ligt te slapen, zit hij soms gezellig naast me op de bank. Maar dat duurt nooit lang. Liever wil hij naar buiten. Ik vergeef het hem, want de momenten dat hij wel naast me zit en me met dat lieve kopje schuin aankijkt, smelt ik en krijgt hij alles van me gedaan.

Ik denk wel eens dat hij alleen hier is om te eten en te slapen en dat ik er ben om het huishouden te doen en hem te verzorgen. Zodat het huis en vooral zijn kamer schoon is en hij lekker kan slapen. Zonder dat hij iets terug hoeft te doen, want natuulijk luistert hij niet naar mij als ik eens iets van hem wil en hij komt niet als ik hem roep en hij speelt de hele dag maar buiten en wil nooit ergens met mij naar toe en hij lijkt zich soms zelfs te schamen voor mij naar de andere buurtkatten toe en en en

Ik weet het, echt, het is alleen te moeilijk. Een kind missen is het ergste gevoel dat er is en wat ik ook doe, probeer of projecteer, het gaat maar niet over.

© Foto: Viva Angel 2

Als het zachtjes begint te regenen en de wolken geen verbetering voorspellen, stap ik af en trek tussen twee geparkeerde auto’s mijn regenpak aan. Verderop zijn nog genoeg andere parkeerplekken, maar een passerende automobilist vindt dat hij precies op mijn plekje moet staan. Langzaam en dreigend komt hij steeds dichterbij en hij lijkt van plan gewoon boven op mij te parkeren. Ik wens hem enkele dingen toe die ik op het Vivaforum niet zou mogen zeggen.

Even verderop neemt een andere automobilist de bocht te krap en snijdt mij af. Door hard te remmen kan ik net een botsing voorkomen. Ik haal hem weer in als hij achter een vuilniswagen moet wachten. Als fietser kan ik er gemakkelijk omheen kan, maar helaas trekt de vuilniswagen net op als ik er naast ben, om meteen daarna naar de linkerkant van de weg te rijden. Door tussen twee geparkeerde auto’s de stoep op te rijden kan ik mezelf net op tijd in veiligheid brengen.

Weer een paar straten verder komt een auto van rechts uit een inrit. De bestuurder kijkt strak naar rechts en ziet mij dus niet aankomen. Dat vormt voor hem geen belemmering om ondertussen gewoon verder naar voren te rijden. Ik heb geen andere keuze dan te remmen en hem voor te laten gaan.

Als verderop het fietspad op twee plaatsen geblokkeerd is door lossende vrachtwagens ben ik chagrijniger dan ik in lange tijd ben geweest.

Wat is het heerlijk om na zo’n dag thuis te komen en een topic over ergernissen te vinden. Waar ik mijn eigen gal kan spuwen en over irritaties kan lezen waar ik geen last van heb. Om mijn humeur weer helemaal goed te krijgen lees ik ook nog even snel bij op Mijn Geheim.

Het leven is misschien niet altijd leuk, maar er is een hoop dat mij bespaard blijft.

Mijn tandarts is inmiddels bezig met de nodige reparatiewerkzaamheden en dan valt ineens op hoe dit beroep is veranderd in de loop van de tijd.

In mijn wat jongere jaren moest je lang wachten in een volle wachtkamer, waarna je door een norse assistente naar binnen werd geroepen. Een forse man met veel te grote handen stond me daar zwijgend te negeren.

Nadat ik op de stoel was geklommen en mijn mond opende, begon hij mijn tanden te bewerken met een haakje en een boor. Elke keer als hij een zenuw raakte, vertrok ik mijn gezicht en begon hij gemeen te grijnzen. Na een tijdje legde hij de boor met duidelijke tegenzin weg en vulde het gat met dat grijze goedje waar je vooral niet met je vork tegenaan moest komen.

Hoe anders is het nu.

In de wachtkamer word ik keurig op de afgesproken tijd persoonlijk opgehaald door een breed glimlachende slanke tandarts met dunne vingers. Hij geeft me een hand, stelt zich voor en laat me voorgaan naar zijn kamer. Daar neem ik plaats in de stoel en vertelt hij me eerst uitgebreid wat hij gaat doen.

Dat is de laatste keer dat ik iets kan zeggen. Er komt een assistente bij die zo uit een modeshow is weggelopen en samen hangen ze mijn mond vol met apparaten. Er blijkt meer in mijn mond te passen dan ik er ooit zelf in heb durven stoppen. Wat niet veranderd is, is dat ze op precies dat moment vragen gaan stellen.

Ik probeer te antwoorden met handgebaren en richt dan mijn aandacht op andere dingen. Belangrijke bespiegelingen over wat ik de rest van de dag eens zal doen, waarom ik in sommige dingen toch zo slecht ben of gewoon over de grote vraagstukken van het leven. En ik doe erg mijn best om aan enkele andere dingen vooral niet te denken.

Na de behandeling krijg ik foto´s en gekleurde plaatjes van mijn gebit te zien en wordt nogmaals uitgelegd wat er allemaal gebeurd is.

Het is een hele verbetering met vroeger, maar sommige dingen blijven onveranderd. Zo is het nog steeds pijnlijk en duur. En ik ben nog steeds bang voor de tandarts, al is hij nog zo vriendelijk. Ik denk dat ik me dan ook maar gauw aansluit bij een groepje forummers dat gezonder wil leven. Al zal ik dan vast minder Bailey´s moeten drinken.

© Foto: Viva Angel 2

Net als op dat topic, gaat het vooral met mijn broer moeizaam. Er gingen jaren voorbij dat we elkaar niet zagen of spraken. Niemand had daar problemen mee, want elke keer als we elkaar spraken, eindigde minimaal één persoon gekwetst.

Maar wat knaagt is dat ik het niet begrijp. Dat ik niet begrijp hoe wij allebei leuke personen kunnen zijn die het maar niet met elkaar kunnen vinden.

Terwijl ik dat voor de zoveelste keer sta te overpeinzen, gaat ineens de bel. Ik doe open en daar staat hij. Alsof hij voelde dat ik aan hem dacht. We weten allebei niet echt wat te zeggen en kijken elkaar een tijdje ongemakkelijk aan. Ik stamel hem binnen en we lopen ongemakkelijk naar de woonkamer om daar onhandig tegenover elkaar te gaan zitten terwijl we moeizaam elkaars blik ontwijken. Na een paar tergend lange minuten komt hij ter zake.

“Ik hoorde dat jij je auto naar de sloop hebt gebracht,” zegt hij.
Ik knik en denk aan de lege parkeerplaats voor mijn huis. Mijn broer haalt een sleutel uit zijn zak en legt die op tafel.
“Ik heb er één over die ik wel kan missen. Misschien wil jij die hebben?”

Ik ben sprakeloos.

Hij heeft het niet echt breed en heeft zeker niet genoeg geld om zomaar een auto weg te kunnen geven. Maar hij blijkt op dat moment echt meer dan één auto te hebben. En bereid te zijn die aan mij te geven.

Het gebaar en dat het van hem komt, ontroert me meer dan ik ooit had kunnen denken. Ik probeer de tranen achter mijn ogen te houden en hou mijn stem bewust laag. We zouden allebei niet weten hoe we met die emotie om moeten gaan, zo tegenover elkaar.

En zo heb ik nu weer een auto. Het is een oudje en de economische waarde is niet erg hoog, maar het is de meest waardevolle auto die ik ooit heb gehad. Sterker nog, er is geen auto op de wereld met een hogere waarde dan mijn auto.

© Foto: Janine Gijsbertsen

‘Remmen’, is de eerste reflex, maar deze weet ik te onderdrukken. Remmen terwijl ik al in de bocht zit leidt onvermijdelijk tot een slippartij en een gevallen engel.

‘Kijken’, flitst er meteen achteraan.

Kijken, dat is waar ook. Je gaat daar naar toe waar je naar kijkt. Als ik naar het paaltje blijf kijken, bots ik er dus zeker tegen aan. Met een uiterste wilsinspanning maak ik mijn blik los van het paaltje en kijk de bocht door.

Ik voel het paaltje langs mijn voet schampen, maar kom zonder brokken de bocht door. In gedachten bedank ik de rijleraar bij wie ik ooit motorrijles heb gehad, want daar komt deze wijsheid over remmen en kijken vandaan. Wijsheid die gelukkig nog steeds op het juiste moment naar boven komt.

Ook al zijn er steeds meer vrouwen met een motorrijbewijs, op het forum is er weinig over te vinden. Ooit was er een topic over forummers die het motorrijbewijs wilden halen, maar het stierf een snelle en stille dood en het is onbekend of ze hun doel gehaald hebben.

Toch zou motorrijden aan sommige discussies een nuttige bijdrage kunnen leveren. Zo hoef je niemand mee te nemen en heb je dus geen zorgen over het delen van benzinekosten. Bovendien heb je veel minder last van parkeerproblemen, zoals onterechte boetes, nog meer onterechte boetes, en mogelijk onterechte boetes.

Veiligheid is natuurlijk een issue, een motorrijder is erg kwetsbaar. Wat dat betreft is het voor mij misschien maar goed dat er geen topics over motorrijden zijn. Ik ben op een gewone fiets al meer dan genoeg een gevaar op de weg.

©Foto; http://www.flickr.com/photos/parrisplace/

Het slechte nieuws is dat dit feilloos wordt gesubstitueerd door andere uiterlijkheden. Zoals spelling.

We hebben ze allemaal voorbij zien komen: lappen tekst zonder leestekens, hoofdletters of witregels. Het effect is een brij van letters waar geen touw aan vast te knopen valt. Een beetje zoals James Joyce, maar dan zonder alles wat Ulysses toch nog interessant maakt.

Andere teksten hebben wel interpunctie maar bevatten veel spelfouten. Dat komt dom over en deze bijdragen worden daarom minder serieus genomen.

Ook MSN-spelling wordt niet gewaardeerd. De hippe uitstraling en de hogere efficiëntie wegen niet op tegen de moeilijke leesbaarheid voor wie gewend is aan correct gespelde teksten. Ook hier is de kans klein dat de bijdrage wordt gelezen of dat er serieus op wordt gereageerd.

Gelukkig wordt er soms ook een komische of interessante draai aan gegeven. Zo bestaan er topics waarin het slechte spellen juist tot kunst wordt verheven en topics waarin wordt uitgelegd hoe het wel moet.

Het beroep op correcte spelling wordt ook wel eens overdreven. Dat leidt er soms zelfs toe dat wij het verzoek krijgen in te grijpen. Zoals altijd is daar in bepaalde gevallen iets voor te zeggen, als een persoon onder vuur ligt in plaats van de argumenten, maar is de kritiek in andere gevallen terecht, omdat onjuiste spelling een tekst onleesbaar en dus de argumenten onvindbaar kan maken.

Het is moeilijk daar een grens in te trekken en dus doen we dat bij voorkeur niet. We raden iedereen gewoon aan om correct te spellen. Zodat de teksten duidelijk, helder en goed leesbaar zijn. Voor iedereen.

Net zoals de artikelen in Viva, eigenlijk.

CC foto: place light

Hij maakt veel rommel, maar doet niet aan opruimen. Sterker nog, hij lijkt wel bang te zijn voor water en voor de stofzuiger. Wel vindt hij het heel fijn dat er wordt schoongemaakt. Als een bed verschoond is gaat hij er meteen op liggen, het maakt niet uit welk bed, en ook schoongemaakte vloeren zijn favoriete verblijfplaatsen. Waarna ze dus direct weer vies worden.

Hij zit graag aan mijn spullen en heeft al eens een pan met met eten van het aanrecht gegooid. En denk maar niet dat hij het dan opruimt, nee, hij probeert er zelfs nog van te eten!

Als iets hem niet bevalt kan hij boos reageren en zelfs wel eens fysiek uitvallen. Dat laatste komt gelukkig niet zo heel veel voor en hij heeft me nog niet echt pijn gedaan, het blijft bij een beetje dreigen of spelen.

Om de één of andere reden is hij graag op dezelfde plek als ik. Hij loopt me dan voor de voeten en gaat niet aan de kant. Zo ben ik al een paar keer bijna over hem gevallen.

Maar ik vergeef hem alles als hij ‘s avonds spinnend of kopjes gevend op mijn schoot ligt.

Voor wie het nog niet in de gaten heeft: mijn nieuwe huisgenoot is dus een kat. Of eigenlijk een katertje. Hij is nog jong en erg speels en mijn huis is meteen een stuk minder leeg.

Van een kat zijn alle bovenstaande nukken eigenlijk wel leuk. Hoe anders is het als het niet om een kat gaat, maar om een echte huisgenoot. Dat overkomt de forummer Huisgenootje en zij zit dan ook met de handen in het haar. Een kat is nog op te voeden en als het echt niet lukt is er altijd wel een ander gezin, een asiel of een Chinees restaurant te vinden die hem over wil nemen, maar van een huurder kom je niet zo makkelijk af.

Gelukkig zijn er veel forummers die haar een hart onder de riem steken of goede raad geven. Hopelijk helpt het haar om snel haar huis weer voor zichzelf te hebben. Dan kan ze die huisgenoot snel vervangen voor iets leuks. Zoals een kat. Al kan ik me voorstellen dat zij dan eerder zou kiezen voor een parkiet.

De geur die uit de dozen opstijgt is hemels, maar het gewicht is een ander verhaal. Een vriend van haar heeft ze gebracht. Hij heeft net als zij een kantoorbaan, gaat niet naar de sportschool en heeft absoluut geen spierballen. Niettemin krijgt zij met moeite één doos van de grond, terwijl hij doodleuk beide dozen op elkaar stapelt en ermee een trap oploopt.

Hoe je het ook wendt of keert, mannen en vrouwen zijn verschillend. Dat mannen en vrouwen gelijk zijn, klinkt prachtig, maar het was snel achterhaald. Zelfs de grootste feministen stapten al snel over van het woord ‘gelijk’ naar ‘gelijkwaardig’.

Het verschil waar S. tegenaan liep is de spiermassa. Mannen hebben daar gemiddeld meer van dan vrouwen. Gemiddeld, want voor individuele gevallen ligt het heel anders. Zo zal de meerderheid van de mannen niet opkunnen tegen de spierkracht van de forummer Meds, maar voor gemiddeldes gelden andere regels.

Die verschillen geven regelmatig aanleiding voor topics over de frustraties die eruit volgen. De meeste van deze topics blijven maar kort actief, want het grote geheim van die verschillen is dat ze zorgen dat de sekses elkaar intrigeren en aantrekken. Hierdoor is een topic als ‘in de ban van de man‘ wel een lang leven beschoren.

Voor de vrouwen die het even helemaal hebben gehad met de mannen, is het mogelijk een geruststelling dat vrouwen ook zonder mannen gelukkig kunnen worden.

En over S. hoeven jullie je ook geen zorgen te maken: zij veegde later op de avond weer de vloer aan met de vooroordelen door haar feilloze gevoel voor inparkeren. Dit in tegenstelling tot de eerder genoemde man, die drie pogingen en een stoeprand nodig had om de auto enigszins acceptabel voor de deur te zetten.

Natuurlijk zijn er verschillen tussen mannen en vrouwen, maar ze zijn gelukkig lang niet altijd conform de vooroordelen.

© Foto: Viva Angel 2

Door geen officiele APK-keuring te doen hoefden ze de auto niet af te melden bij de RDW en daarom kan ik er nog heel even in blijven rijden. Lang genoeg om wat belangrijke zaken af te wikkelen en dan naar de sloop te rijden.

En om afscheid te nemen, natuurlijk. Het verbaast me hoe moeilijk ik dat nog vind en betrap mezelf erop dat ik ineens over mijn auto denk in termen als ´trouw´ en ´lief´. Ik heb er dan ook zeven jaar zonder problemen in gereden, maar het blijft natuurlijk een ding.

Dan komt de vraag wat ik nu ga doen. Ik heb te weinig geld voor een nieuwe auto, een tweedehands auto blijft een gok en van het openbaar vervoer word ik ook niet altijd blij. Drie niet-optimale opties, waar ik toch op de één of andere manier een keuze uit moet maken.

Het topic over een auto kopen zonder spaargeld komt als geroepen. Ik spit de reacties uit en dan wint de rede het van het gevoel. Voorlopig koop ik geen auto. Met trein, bus, tram en af en toe een huurauto kom ik ook waar ik zijn moet en het kostenplaatje past het beste bij mijn huidige situatie.

Tot zover de ratio.

Nu ga ik weer even een ritje maken, nu het nog kan, en een beetje droevig en mijmerend wat over zijn bumpers aaien en door de raampjes staren.

©Foto; http://www.flickr.com/photos/ellievanhoutte/

Daardoor heb ik nooit problemen met huisgenoten, die het leven erg vervelend kunnen maken. Bovendien heb ik vrij uitzicht, waardoor ik ook geen last heb van een irritante overbuurvrouw. Verder heb ik voldoende ramen en zonwering om zelf te kunnen bepalen hoeveel zonlicht mijn huis binnenkomt.

Na een rondje forum, waarin ik onder andere die drie topics tegenkom, sta ik voor mijn raam naar het vrije uitzicht te kijken. Ik voel me fortuinlijk dat ik zo mag wonen.

Nee, wacht even, fortuinlijk is niet helemaal het goede woord. Ik sta stil en probeer het gevoel naar boven te halen. Bevoorrecht, komt in me op.

Dat is ook wel zo, maar nog steeds niet het gevoel dat ik zoek.

Ik loop naar mijn trappenhuis en zie hoe het licht dromerig door het dakraam naar binnen valt en zich vandaar verspreidt naar al mijn kamers. Dan valt ineens het kwartje en weet hoe ik me voel.

Eenzaam.

© Foto: http://www.flickr.com/photos/papazimouris/

De neiging is groot het zo maar te laten liggen en te hopen dat de vuilnismannen de boel bij elkaar vegen voor ze het inladen. Het idee om voor de ogen van alle buren het vuilnis bij elkaar te zoeken spreekt me niet echt aan. Maar ik weet heel goed wat ik zou willen dat de buren zouden doen en hoe kritisch ik over ze zou denken als zij hun vuilnis gewoon zo zouden laten liggen.

Even later sta ik dus met een rol vuilniszakken buiten. De kraaien zijn een eindje verderop aan het ‘werk’ en houden mij argwanend in de gaten, terwijl ik hun ontbijt bij elkaar sprokkel en in een nieuwe hele zak eponeer. Gelukkig heb ik redelijk schoon vuilnis. Geen vieze kledders of natte troep, maar vooral lege verpakkingen.

Terwijl ik alles bij elkaar zoek, zie ik de afgelopen week letterlijk opnieuw door mijn vingers voorbij komen, zoals de lege verpakking van de kaaskoekjes die tijdens een gezellig avondje op de bank werden verorberd. En even verderop ligt de kurk van de bijbehorende fles wijn, naast de verpakking van de nieuwe smaak van mijn favoriete merk vruchtensap. Weer verderop liggen enkele tegelkruisjes, besmeurd met uitgeharde lijmresten. In plaats van de verwachte chagrijnige bui, begin ik te glimlachen terwijl de herinneringen aan afgelopen week weer eventjes levend worden.

Terugkijken is leuk. Ook op het forum. Geen wonder dat er regelmatig een topic wordt geopend over iets dat zich in het verleden op het forum afspeelde. Zoals de beroemde lijst met smoezen die een vreemdganger aan zijn minnares vertelt. Hilarisch en triest tegelijk. Of de oproep voor vivaforumstellen of vrienden. Die blijft leuk om terug te lezen.

Wie kijkt er mee of weet nog meer terugkijktopics?

CC Foto: Jackson Boyle

Nee, ik heb niet gevochten en ik word niet mishandeld. Ik ben zelf verantwoordelijk voor mijn huidige conditie. Mijn huis moet namelijk opgeknapt worden en ik heb er voor gekozen dat zelf te doen. Dat gaat niet altijd even goed en bij ruzie is het net een casino: het huis wint altijd.

Veel kluservaring heb ik niet, maar met behulp van internet, folders van doe-het-zelfzaken en goede tips en af en toe wat hulp van vrienden of familie kom ik een heel eind. Het is alleen pijnlijk duidelijk dat de nodige handigheid nog ontwikkeld moet worden en dat gaat met vallen en opstaan, met schaven en helen, met snijden en pleisters plakken. Dus terwijl het huis zienderogen opknapt, takel ik af. In de hoop dat ik lang genoeg heel genoeg blijf om de klus te klaren.

Uiteraard is de basis van het probleem financieel. In een notendop: Ex en ik gingen uit elkaar. Ex nam Dochter en mijn spaargeld mee naar een onbekende bestemming en liet een onbeschrijflijke puinhoop achter. Een puinhoop die ik nu op mag knappen, zonder geld om het te laten doen.

Terwijl ik mijn wonden lik en zie hoe het huis langzaam maar zeker mooier wordt, weet ik dat het tijd wordt de financiële puinhoop weg te werken. Gelukkig bestaat daarvoor een topic dat me goed kan helpen.

Nu nog een topic vinden dat me kan helpen met het verwerken van het missen van Dochter.

De klussende vrouwen moeten ook sporen achterlaten op het forum. Google is hierbij niet echt behulpzaam. Niet dat er niet geklust wordt op het forum, integendeel, maar daarmee wordt vaak iets anders bedoeld. Het resultaat van dit soort klussen is geen mooi afgelakt keukenkastje of een overzichtelijke meterkast, maar een prachtig vormgegeven nieuw leven. Geen enkele doe-het-zelfzaak die bij de afwerking of verwekking hiervan kan helpen.

Op de pijler Thuis zijn enkele topics te vinden over het doe-het-zelf klussen. Zo kan je daar lezen waar je op moet letten bij een casco badkamer, of wat je moet doen met een doorgebrande stekker.

In de meeste topic blijft het klussen beperkt tot schuren en verven, maar wat mij betreft is dat een prima begin om uit te groeien tot iemand die zelf tegelt, een dakkapelletje maakt of een schuurtje naast het huis bouwt.

Voor wie op het Viva-forum begint met zoeken naar advies over iets op klusgebied, zijn eigenlijk maar twee goede tips te geven: ga niet naar de pijler Kinderen en zet je capslock uit.

Op het forum zie ik veel topics over eten en veel over afvallen. Een blog die over ‘afvallen door eten’ gaat, zal hier dan ook veel lezers trekken. Zeker als dit ook nog eens het onderwerp van die bewuste blog is. En waarom ook niet, het forum biedt er voldoende aanknopingspunten voor.

Uiteraard kan je letten op wat je eet en op die manier afvallen, maar ik vind het interessanter als je eetlust vergaat door het denken aan eten. Daarvan zijn voorbeelden genoeg te vinden in het topic ‘wat is het raarste dat je op je bord had’.

Persoonlijk vind ik het bord miereneitjes niet om van te watertanden, maar anderen zien het als surrogaat kaviaar en dan klinkt het al weer heel anders. Het grootste nadeel aan gebakken cavia is dat er te weinig vlees aan zit, over de smaak zijn de eters wel te spreken. De schapenkoppen en schapenmagen gevuld met orgaanvlees en havermout (beter bekend als haggis) worden niet heel erg gewaardeerd, maar zijn beter dan de dieren die levend worden opgediend. Dit betreft overigens vooral zeedieren, zoals krab, kreeft en zee-egel.

Heb je liever een speciale lunch, dan vind je voldoende tips voor bijzonder broodbeleg, zoals spaghetti, witten bonen in tomatensaus, tonijnsalade met mais, patat of omelet met kippenbloed. Daarnaast is er voor liefhebbers van chocoladepasta een gerecht met macaroni, spinazie en chocola, wat helaas door niemand wordt gewaardeerd.

Tenslotte blijken experimenten met de frituurpan gedoemd te mislukken. De gefrituurde pizza wordt als oneetbaar bestempeld, terwijl de gefrituurde mars vooral met argwaan tegemoet wordt getreden.

Hoe het met jullie zit kan ik natuurlijk niet beoordelen, maar na het schrijven van deze blog is de opzet bij mij geslaagd. Normaal gesproken lunch ik traditioneel Oud-Hollandsch met een broodje kaas en een glaasje melk, maar deze blijven vandaag lekker in het schap liggen. Het beeld van het klaargemaakte ganzentenenweb maakt het nemen van een hap van welk voedsel dan ook totaal onmogelijk.

Gelukkig ga ik binnenkort verhuizen naar een huis met een tuin. Dit is dan ook een uitstekend moment om eens goed na te denken wat ik daarmee ga doen. En waar kan ik beter ideeën opdoen dan op het Vivaforum?

Een tuin met veel bloemen en planten is niets voor mij. Ik heb respect voor alles wat spontaan begint te groeien en geloof niet in onkruid. Dat levert me een tuin op die ik prachtig vind, maar uit ervaring weet ik dat mijn buren daar anders over denken en dat het de prille burenrelatie al snel ernstig onder druk zal zetten. Een boze buurvrouw is erger en nog meer werk dan een tuin. Ik kan dan ook beter investeren in een tuin die weinig onderhoud nodig heeft.

Het eerste idee dat ik tegenkom, is kunstgras. Het lijkt me praktisch en lekker weinig onderhoud. Natuursteen is een tweede optie. Iets meer onderhoud, maar het ziet er vast veel mooier uit. Op het terras kan ik een mooie tuinset en bloembakken neerzetten. Dan nog een parasol en de zomer kan beginnen.

Maar dan zie ik het topic met de perfecte oplossing: een zwembad. Ik kijk nogmaals naar buiten waar de zon hevig staat te branden en stel me voor hoe het is om in mijn eigen zwembad te baden in plaats van in mijn eigen zweet.

Het lijkt me de ultieme oplossing om comfortabel de heetste zomer door te komen. Eigenlijk zie ik maar één groot probleem: hoe voorkom ik dat de afgewende burenruzie omslaat in een al te innig contact en hoe hou ik mijn buren uit mijn zwembad?

©Foto: Janine Gijsbertsen

Will you tell me when the lights are fading
Cos I can’t see, I can’t see no more

Met het verleden is het slecht worstelen, je kan het eigenlijk slechts accepteren en een plaatsje geven. Dus dwalen mijn gedachten al snel af naar iets anders. Het topic van Robo dat ik net op het forum las komt boven, een topic over een vrouw die niet worstelt met het verleden, maar vecht voor een toekomst.

She said I don’t know what you’re living for
She said I don’t know what you’re living for at all

Hoeveel kan een mens verdragen? Op jonge leeftijd je ouders kwijtraken, het contact met je broers verliezen, beide borsten kwijtraken aan borstkanker en als je je leven daarna net weer wat op orde krijgt en over kinderen na gaat denken, komt de kanker terug.

Will you tell me when the fighting’s over
Cos I can’t take, I can’t take no more

En wat doet zoiets met iemand? Robo klinkt niet verbitterd of zweverig, maar blijft nuchter en positief in het leven staan. En menselijk. Soms is ze even wanhopig of vertwijfeld, maar vaker haalt ze uit het leven wat er in zit, behoudt ze haar gevoel voor humor en heeft ze zelfs nog energie over voor goede raad aan medeforummers.

But I will run until my feet no longer run no more
And I will kiss until my lips no longer feel no more

Het topic bestaat uit meer dan 75 bladzijden. In eerste instantie vind ik dat te veel om te lezen, maar binnen de kortste keren krijgt het verhaal me te pakken en lees ik ze allemaal. Het verhaal ontroert me en het blijft bij me als ik wegren voor mijn eigen problemen. Wat wil ik haar graag een hart onder de riem steken en wat ben ik blij met alle sympathieke reacties die ze krijgt.

And I will love until my heart it aches
And I will love until my heart it breaks

Als het lied afloopt ben ik niets verder met mijn worsteling. Maar langzaam voel ik heel diep van binnen een begin van acceptatie ontstaan. En ik besef dat ik tenminste niet hoef te vechten voor mijn toekomst. Althans, niet nu. Maar mocht het ooit zover komen dan zal ik weer kracht putten uit de verhalen van andere mensen. En dan wil ik er net zo instaan als Robo. Alleen al daarom blijf ik haar topic meelezen en met haar meeleven.

And I will love until there’s nothing more to live for

Terwijl ik verder ren zet ik het nummer op repeat.

One, die is misschien wel de ruigste van ons allemaal. Zij klinkt uiteraard als Metallica.

Two klinkt juist lief en zacht. Misschien klopt het niet helemaal omdat het eigenlijk Spaans is, maar het klinkt zeker als two en daarom klinkt deze angel als Mecano.

Three klinkt als Eddie Cochran: ‘three steps to heaven’. Met ‘steps‘ als werkwoord is het een passend lied voor deze angel.

Over Four kunnen we kort zijn. Zij klinkt als Miles Davis. Het deuntje blijft in je hoofd hangen. Deze jongens doen het leuk. In een garage. 

En Five, tja, Five. Maroon 5 heeft het over een ‘Angel in blue Jeans’, maar het is de verkeerde kleur. ‘Send me Flowers’ van No Angels past leuk bij haar avatar, maar ook dat is het niet helemaal. Voor mij klinkt Five als een andere angel, en wel die van Within Temptation. En dan maar geen getal erbij. Zo klinkt ze nu eenmaal.

Wie dan ook nog wil weten hoe Naomi klinkt, kan terecht bij John Lennon.

Zo klinken wij dus.

Ben je benieuwd hoe andere forummers klinken? Of wil je weten hoe je zelf klinkt? Hier vind je het antwoord.

Eigenlijk zijn regels onbeholpen en onhandig. Ze lossen het probleem zelden helemaal op, scheppen vaak weer nieuwe problemen en creeren soms mogelijkheden die de regelmaker helemaal niet bedoeld heeft. Daar kunnen dan weer andere regels tegen worden bedacht, wat met een mooi woord reparatieregelgeving heet. Het is vaak het begin van een lang en moeizaam proces dat weliswaar een zo goed mogelijke oplossing biedt, maar nooit uitkomt waar we eigenlijk willen zijn.

Het handhaven van de regels is dan ook niet altijd leuk. Zo hebben we de regel dat oproepjes niet op het forum mogen, maar op het prikbord horen. Deze regel is meer dan noodzakelijk, omdat anders binnen de kortste keren de topiclijsten volstromen met verzoeken om op een baby te stemmen, om huiswerk te maken, mee te werken aan een onderzoek, een goed doel te steunen of een bepaald product te kopen en ga zo maar door. En daar is het forum niet voor, het forum is voor discussie en niet om klanten of stemmen of te werven.

Maar soms, heel soms, zou je als angel de regels een stukje willen buigen. Dan komt er een oproepje voorbij waarvoor je graag aandacht zou willen vragen. Zoals de oproep van Mamzelle voor het zoontje van Maleficent.

Het is één van de vele tragische verhalen waarin ouders vechten voor hun zieke kind en wanhopig toekijken terwijl de strijd voortduurt en de conditie verslechtert. Een verhaal waarin je niets liever zou willen dan een happy end, wat misschien met behulp van een oproepje gehaald zou kunnen worden. Zo’n einde waarin de mensen elkaar als in een Disneyfilm aan het eind huilend in de armen vallen en de camera tot slot nog even inzoomt op de brede grijns van het genezen kind.

Maar het kan niet. Want als we dit oproepje toestaan, krijgen we de terechte kritiek dat we oproepjes voor minstens even dramatische verhalen wel verplaatsen en dat we dus meten met twee maten. Dat is de keerzijde van het handhaven van regels: soms moet je iets doen wat je helemaal niet wil doen.

Gelukkig zijn er geen regels over onze blogs. Die mogen overal over gaan. Ook over oproepjes.

Ik heb gestemd! Wie volgt?

© Foto: Maleficent

Alhoewel het altijd spannend is om mensen die je alleen virtueel kent ineens in het echt te zien, voelde het al snel vertrouwd aan. Het was namelijk precies als op het forum: Angel 1 kwaakte er vrolijk op los, Angel 2 was de hele avond blauw, Angel 3 hield haar zonnebril op, Angel 4 kwam als laatste aan en Angel 5 viel aan het begin weg tegen het behang. Naomi hield het overzicht en Sheila was duidelijk het meest actief, maar dit kwam vast door haar hobby.

Angels hebben ruimte nodig. Dat had het restaurant niet goed begrepen, want ze zetten ons aan een te krappe tafel op te lage stoelen, waar we niet voldoende ruimte hadden voor onze vleugels. Op eigen initiatief verhuisden we na een drankje snel naar een ruimere pijler.

Ook hier was het net als op het forum. De gesprekken gingen over min of meer dezelfde onderwerpen, zoals prangende maatschappelijke problemen, eten, de huizenmarkt, andere forummers, en hoogsensitieve kippen (al blijkt daar nog geen topic over te bestaan).

Het enige minpunt was de bediening. We hebben ze een officiele waarschuwing gegeven, maar ze bleven de bewerkingen afbreken en de beloofde updates bleven uit. Omdat we geen verdere maatregelen konden nemen, wisselden we de eetpijler na de maaltijd in voor de tuin. Hieruit werden we helaas permanent verbannen omdat de tuin onderdeel was van een upgrade en daarom tijdelijk uit de lucht ging.

De terraspijler was nog open, maar na een laatste update van de drankjes werden wij ook hier gewaarschuwd en moesten we uiteindelijk vertrekken. Iets met sluitingstijd of zo. Niettemin was de sfeer tussen de angels zelf zo goed dat Naomi voorstelde een extra banner op te nemen om geld binnen te halen waarmee we het snel nog een keer over kunnen doen.

Wil je zelf ook forummers in het echt ontmoeten? Dat kan, bijvoorbeeld op de contactpijler op het prikbord. Of begin anders eens voorzichtig met virtueel kletsen met andere forummers.

© foto: Sheila’s

Het is het best te merken als je vrienden gaan trouwen. Dan moeten er nieuwe kleren gekocht worden, cadeau’s, attributen voor bij het alfabet en natuurlijk de reiskosten. Maar voordat het zo ver is, is er het vrijgezellenfeest.

In het topic “Hoeveel kost een gemiddeld vrijgezellenfeest p.p?” wordt niet verbaasd opgekeken van een bedrag van 100 euro per persoon. Sterker nog, de meeste bedragen die worden genoemd liggen er boven. Er moet geld komen voor eten en drinken, voor activiteiten, soms voor een overnachting en voor mensen die worden ingehuurd. Het bruidspaar wordt natuurlijk vrij gehouden, wat de kosten nog eens opdrijft.

Zo wordt meteen duidelijk hoe van een bruiloft een bruiloft komt. Weer is het geld de drijvende kracht, want de enige manier om de kosten van al die vrijgezellenfeesten te betalen is door zelf te trouwen en van al je gasten geld te vragen. Vandaar dat ineens iedereen in je omgeving tegelijk gaat trouwen. Tot de bodem van je bankrekening in beeld komt en je er zelf aan zal moeten geloven.

Wie denkt daarmee klaar te zijn, komt bedrogen uit. Sommige mensen redden het niet van de opbrengst van hun trouwerij en dan komt er een baby. Met bijbehorende babyshowers. Die je weer alleen kan betalen door zelf ook een baby te krijgen. En zo houden houden wij de cyclus van het leven in stand.

Tenzij je rijk bent, natuurlijk. Of geen vrienden hebt. Maar in beide gevallen kan je dan op het forum nalezen wat je mist, dus je bent hier hoe dan ook op de juiste plek.

CC foto: Ryan Smith

1. Roken op de werkplek is niet meer toegestaan, maar mag de brandweer dan wel uitrukken naar een brand in een sigarettenfabriek?

2. Wie bepaalt de lengte van een sigaret? En hoe is die lengte bepaald? Is het de ideale lengte voor een shot nicotine, of is het langer dan nodig of juist te kort?

3. Waarom maakt een fabrikant een product waar zijn klanten aan overlijden?

4. Waarom mag je naar een horecagelegenheid niet je eigen drank en eten meenemen, maar wel je eigen sigaretten?

5. Ik rook ongeveer een half pakje per jaar en ben daarmee wel een roker maar niet verslaafd. Waarom gaan mensen die beginnen met roken meteen zoveel roken dat ze verslaafd raken?

6. Waarom slikken rokers de rook niet gewoon door, dan heeft niemand er
last van?

7. Als je niet ventileert en de ruimte afsluit, hebben rokers dan minder
sigaretten nodig?

8. De meeste mensen beginnen met roken omdat ze dat stoer vinden, maar hoe kan een product dat verslavend is, geld kost, stinkt, je huid en tanden verkleurt, je
conditie verslechtert, giftig is en je ziek maakt, stoer zijn?

9. Stoot een sigaret ook co2 uit en hoeveel dragen al die brandende sigaretten eigenlijk bij aan de opwarming van de aarde?

10. Dingen worden doorgaans groter als je er aan trekt (elastiek, bijvoorbeeld), maar een sigaret wordt juist kleiner. Of ze gaan vooruit als je trekt (zoals een slee), maar een sigaret blijft op zijn plek. Je kan ook trekken als in reizen, maar voor een sigaret luidt het trekken juist het einde van het reizen in. Waarom noemen ze het roken van een sigaret dan trekken en niet gewoon zuigen?

Kortom, er is veel onduidelijk over roken. Je kan gerust spreken van een rookgordijn. Zelfs het rookverbod is mistig geworden na de recente uitspraken over zaken zonder personeel. Vind je ook dat dit stinkt, dat er vuur is waar rook is, of denk je dat je de lucht juist op kan klaren, lever dan je bijdrage in het discussietopic over roken in de horeca. We zijn allemaal benieuwd welk antwoord overeind blijft als de rook uiteindelijk is opgetrokken.

 © Foto: Janine Gijsbertsen

Vooral mijn vader lachte als een boer met kiespijn als we hem ermee plaagden. Hij vond het niets, opa worden. Opa. Alleen dat woord al, dat klonk oud en stoffig en vooral oud (of had ik dat al gezegd?), terwijl hij vond dat hij nog midden in de bloei van zijn leven stond. Hij sportte, deed stoer, speelde graag de bink. Ja, midlife crisis, ik weet het, maar voor hem voelde het als de bloei van zijn leven. Met het kleinkind was hij onherroepelijk en onontkombaar opa en hoe hij het ook probeerde te rationaliseren, dat feit lag er en zou niet meer weg gaan.

Toen het kleinkind er eenmaal was zat hij schaapachtig met haar op de bank een beetje gemengd te kijken. Sneu en blij. Een niet te imiteren blik. Mijn moeder had zich er veel eerder bij neergelegd, die straalt op de foto’s met haar kleinkind. Ze was dan misschien oma, maar ze begreep ook dat je de tijd toch niet tegenhoudt en dat ze nog steeds gewoon zichzelf was. 

Het verschil met nu kan niet groter zijn. Beide ouders zitten helemaal in hun rol. Ze stoeien met de  kleinkinderen, maken lol, vinden het heerlijk om op ze te passen en dingen met ze te doen. Ze zijn in het grootouderschap gegroeid. Na het aanvankelijke ongemak bleken de stigma’s mee te vallen en kleinkinderen een bron van vreugde. Zo kregen de kleinkinderen leuke grootouders. Grootouders die tegelijk met het kleinkind waren gegroeid en het nu de normaalste zaak van de wereld om grootouder te zijn. 

Op het Vivaforum kom je weinig grootouders tegen. Wel veel jonge moeders. En wannabe moeders. En huisverlaters. Maar grootouders zijn ondervertegenwoordigd. Des te leuker vind ik het dan ook als er ineens een topic wordt geopend met als titel: ‘ik word oma!‘. Ik ben benieuwd wat ze daar schrijven en of de TO eenzelfde groeiproces gaat meemaken als mijn ouders, dus enthousiast open ik direct het topic.

Gelukkig hou ik ook van katten.

©Foto: Janine Gijsbertsen (met dank aan Eleonora)

Het is een aantal jaar geleden. De zon schijnt en het weer is minstens zo mooi als de afgelopen week. Ik fiets met dochter langs een stuk gemeentegrond dat is bestempeld tot heemtuin. Dit betekent dat het niet wordt onderhouden en dat alles wat daar wil groeien daar gewoon mag groeien.

Het is een kleurig geheel geworden met verrassend veel bloemen, zoals margrieten, klaprozen, pinksterbloemen en boterbloemen. Dochter is helemaal verrukt en wil een boeket plukken voor in huis. We stappen af en begeven ons tussen de wildgroei. Bij mij komt het op enkele plaatsen bijna tot aan mijn middel en dochter verdwijnt er soms helemaal in. Ik hou haar dan ook goed in de gaten en terwijl we kletsen en van het moment genieten, zoeken we de mooiste bloemen uit. Het duurt niet lang voor we een enorme bos bij elkaar hebben geplukt en dochter slaagt er zelfs in zich over haar voorliefde voor paardenbloemen heen te zetten.

Niet veel later prijken verschillende bossen in het huis, bijna al mijn vazen zijn gevuld. Het blijft niet bij bloemen, zo blijkt al snel. Nog nooit had ik zoveel beestjes in huis.

Het zal duidelijk zijn dat ik voortaan weer gewoon naar de bloemist ga en dat mijn liefde voor huisdieren hierdoor ook niet echt tot bloei komt. Welke dieren ik allemaal als huisdier heb binnen gehaald is mij niet bekend, maar dankzij het forum weet ik nu dat de tapijtkever er in ieder geval één van is.

©Foto: Janine Gijsbertsen

Ik herinner me het voorlezen op haar bed, de verhaaltjes die ze zo mooi vond en die ik soms wel tien keer achter elkaar moest lezen. Gesprekken over klasgenootjes, monsters in de kast of onder haar bed, over mensen en dieren die ze op televisie had gezien en die voor haar net zo echt waren als de buurman.

Haar liefste wens was dat ik Ernst en Bobbie eens op de koffie zou vragen en ze begreep niet waarom dat niet kon. Niet dat ze er iets aan gehad zou hebben, ze was te verlegen en had niet eens met ze durven praten. De gesprekken staan woordelijk in mijn geheugen gebrand en ik zou er alles voor over hebben ze opnieuw te mogen beleven.

Sommige mensen noemen de kinderenpijler de horrorpijler. Het woord kinderen wordt dan gelijk gesteld aan het woord horror. Ik weet inmiddels beter. Kinderen zijn geen horror. Tenminste, het krijgen en hebben van kinderen is geen horror. Ze kwijtraken, dat is pas horror.

Terwijl ik me afvraag waar ze nu is en of ze goed verzorgd wordt, zet ik een kop thee, pak een deken uit de kast en ga op de bank zitten. Eerst een potje huilen en daarna gaat de laptop aan. Het is de hoogste tijd om het topic van Zoyla weer eens bij te lezen.

Lang leve de kinderenpijler en de ontroerende, prachtige, soms hartverscheurende, maar altijd levensechte verhalen die daar op staan. Ze slepen mij door moeilijke tijden heen.

© Foto: Janine Gijsbertsen

Het is verschrikkelijk, want de vergadering is met een Bijzonder Belangrijke Man, waarvan wordt beweerd dat hij rechtstreeks aan de minister rapporteert. En ik zit in veel te smalle weggetjes achter iemand die zo langzaam rijdt dat we worden ingehaald door voetgangers!

Ik probeer me in te houden, maar zo langzaam kan ik niet rijden en hoe ik mijn best ook doe, afstand houden gaat niet. Niet dat dat erg is. Ik heb geleerd dat je de helft van de snelheid in meters afstand moet aanhouden en dat komt in dit geval neer op enkele centimeters. Ik zit dus continu vlak op hem.

Als we vlak bij het pleintje zijn, aarzelt hij. Hij wil naar rechts en ik schiet er gauw links langs. Althans, dat probeer ik, want als ik er bijna naast zit gaat hij ook naar links en blokkeert mijn weg weer. Ik kan niet anders dan hem voor laten gaan en knarsetandend rij ik weer 2 centimeter achter zijn bumper met een slakkengangetje richting mijn Heel Belangrijke Vergadering.

Jullie begrijpen inmiddels vast al wie de slak is, maar bij mij viel het kwartje pas later, heel veel later, toen ik hem het parkeerterrein van mijn werkgever op zag draaien. Het was inderdaad de Bijzonder Belangrijke Man en hij had zich net zo aan mij geërgerd als ik aan hem.

De dag erop vertelde mijn baas me dat iemand anders dit project zou overnemen. Een maand later had ik een andere baan. (En nog weer later barstte een bom in het kabinet en beweerde de minister dat hij de rapportages te laat ontvangen had.)

Voor wie dit een leuk verhaal vindt of een soortgelijk verhaal heeft, is het regelmatig opduikende blundertopic een absolute aanrader. Maar pas op: lees het niet in de buurt van collega’s, huisgenoten of als je net thee hebt gezet.

© Foto: Janine Gijsbertsen

Een voordeel hiervan is dat dit uitgebreid onderzocht is. Daaruit blijkt dat de oeroude volkswijsheid dat geld niet gelukkig maakt, klopt. Ok, je hebt een bepaald niveau van rijkdom nodig en daaronder word je ongelukkig door de afwezigheid van geld, maar hier in Nederland zitten de meeste mensen er boven.

Hoe word je dan gelukkig? Het belangrijkste aspect is je sociale kapitaal en je sociale netwerk. Dat zijn wetenschappelijke termen voor je gezin en je vrienden. Relaties dus. Van goede relaties word je echt gelukkig. En van slechte ongelukkig. Dat brengt ons direct bij de pijlers van het Viva forum, want de meest hartverscheurende verhalen staan inderdaad niet op Geld en Recht, maar op Relaties.

Het aantal topics dat ooit is geopend over vreemdgaan, verbroken relaties, twijfels, of problemen met gezinsleden, is niet meer te tellen. Het varieert van extremen zoals gewelddadige relaties in het  topic ”Ongelijkwaardie relaties, oogkleppen en wazen”, tot aan wegzwijmelen bij potentiële love interests, zoals in het topic over leuke collega’s.

Wat je probleem ook is, op deze pijler zitten fantastische forummers die bereid zijn een luisterend oor te bieden, je advies te geven en hun ervaringen met jou te delen. Mensen die prachtige forumvrienden kunnen worden en je geluk zullen vergroten. Zelfs als het in je eigen relatie even niet zo goed gaat.

© foto: Janine Gijsbertsen

Wat dat betreft is het maar goed dat Pasen straks weer voorbij is. Thuis heb ik geen eitjes, maar alternatieven om de komende dagen te eten vind ik volop op het forum. In dit topic, bijvoorbeeld. En die kilo’s? Ook daarvoor heeft het forum een oplossing. Als ik nog even doorga mag ik alles er namelijk weer gratis afsporten. Wat mij betreft een prima oplossing, maar als je daar een andere mening over hebt, kan je hier terecht.

Het zal duidelijk dat je voor alles op het forum terecht kan. Ook met Pasen.

 © foto: Janine Gijsbertsen

Bijvoorbeeld als de cassiere die je boodschappen afrekent geen supermodel is. Of als de vuilnisman een flinke bierbuik heeft en zijn ongeschoren hoofd totaal niet sexy is. Of, nog erger, als je in de spiegel kijkt en ziet dat je eigen reflectie niet in de filmwereld thuis hoort.

Het is een raar iets, die sterrenstatus. Aan de ene kant willen we wegdromen bij de perfecte lichamen en prachtige gezichten van de sterren, maar aan de andere kant willen we net zo zijn als zij. Of, als dat niet kan, dat zij eigenlijk net zo zijn als wij. Dat de schoonheid afkomstig is van photoshop, make-up en andere bewerkingen.

Geen wonder dus dat we zowel flatteuze als onflatteuze foto’s van de sterren waarderen. Zodat we kunnen bewonderen en genieten, maar ook weten dat zij eigenlijk, in de echte wereld, niet mooier zijn dan wij. Het is één van de best lopende topics op het Viva forum, deze combinatie. Al jaren. Kijk en geniet mee, en ontdek dat sterren net gewone mensen zijn en gewone mensen net sterren.

De motieven van een troll zijn niet altijd dezelfde. In de meeste gevallen geniet een troll van alle aandacht en van de emotie die wordt veroorzaakt bij de goed bedoelende forummers. Eigenlijk kennen we dergelijke types al van de lagere school. Waar sommigen bezig zijn met bouwen, kennis opdoen of spelen, is er altijd een groep die zichzelf niet kan vermaken. Ze uiten dat door vervelend gedrag, vandalisme en vooral anderen uitlachen. Op het forum openen ze doorgaans onzinnige of provocerende topics waarmee ze proberen Viva-forummers uit de tent te lokken.

Eenmaal ontmaskerd, laten veel trollen merken hoe zielig ze ons vinden, met alle problemen die we hier met elkaar bespreken. En als je zo de topics bekijkt zie je ook heel wat problemen voorbij komen. Maar is dat zielig? Door het te bespreken, durven we ze onder ogen te zien en zoeken we actief naar een oplossing. Dat is eerder stoer dan zielig. Op deze manier blijven we bezig onze levens op te bouwen en een positieve wending te geven.

Als je zelfs op een anoniem forum, met een schuilnaam, jezelf niet durft te laten zien, als je het zelfs daar nodig vindt je te verstoppen achter een masker van onverschilligheid en afzeiken, dán ben je pas zielig. Dan sta je stil en kom je nooit verder ook.

Kijkend naar wat we hier op Viva hebben opgebouwd – helemaal zelf, zonder dat het nodig is anderen af te zeiken – dan ben ik trots op deze plek op het internet. Hier hangt een positieve sfeer, hier kunnen mensen groeien en zichzelf zijn. Dit is écht, dit gaat ergens over. En dan ben ik blij dat ik als angel in een positie zit om deze omgeving in stand te houden. Samen met de andere angels zal ik ervoor vechten om deze plek te behouden en vrij te houden van trollen. Tot de laatste ban.

Denk je een trol te hebben gezien? Ga niet voeren of jagen, maar geef ons een seintje. Dat kan via mail op het moderatortopic van de pijler waar je de troll hebt gezien. Op die manier help je ons en dit forum het best.

PS Meer lezen over trollen kan hier: Trollenjacht.

Destijds vond ik dat de grootst mogelijke onzin en volkomen onvergelijkbaar. Maar zoals dat gaat met woorden van ouders, betrap ik me erop ook dergelijke dingen te denken als ik eerstejaars studenten hoor klagen dat ze onmogelijk het huis uit kunnen omdat ze geen wasmachine, vaatwasser, magnetron, laptop en breedbeeldtelevisie hebben. En ook al geen leuk, gerenoveerd, jaren-30 huisje kunnen vinden om in te wonen.

Niemand zal ontkennen dat de huidige twintigers het erg makkelijk hebben gehad. In materieel opzicht, tenminste. De bomen groeiden enkele jaren lang wel tot in de hemel en alles wat ze wilden hebben, was binnen handbereik.

En dan slaat de kredietcrisis toe. En blijken de bomen toch niet zo hoog of zelfs te krimpen. Banen liggen niet meer voor het oprapen. Huizen wel, maar hypotheken niet, waardoor zelfs simpele appartementen onbereikbaar worden. Een generatie die alles kreeg, staat ineens met lege handen en verkeert in shock.

Gelukkig is er dan nog het forum. Waar je onbeperkt over alles kan praten. Mocht je dus ineens veel tijd over hebben en te weinig geld om te winkelen, meld je dan als gedupeerde en vertel je ervaringen op het topic ‘Recessie wie heeft er last van?’ of, voor een iets andere insteek, op het topic ‘Ben jij een RECESSIONISTA??’. Ook kun je meepraten over de maatregelen die het kabinet wil nemen, op het topic ‘“Akkoord” recessiemaatregelen bereikt’.

Zo zijn nog meer topics, want bij het Viva-forum groeien de bomen nog wél tot in de hemel. Ook tijdens een crisis.

© foto’s: Janine Gijsbertsen