Experimenteren
Ik ben zelf een fan van experimenteren met eten. Bij voorkeur met Mediterraans eten. Spaans, Italiaans, Grieks, Turks, noem alle landen rond de Middellandse zee maar op en ik lust het en kook het. Heerlijk. Ook de Mexicaanse, Cajun en Indonesische keuken krijgen van mij regelmatig een bezoekje. Ik vind het geweldig om vrienden te eten te krijgen en grijp iedere gelegenheid aan om receptensites te bezoeken of een ouderwets kookboek open te slaan. En ja, het experimenteren gaat ook wel eens mis. Niet vaak, maar het gebeurt. Gelukkig hebben we een snackbar en een supermarkt op 250 meter afstand van ons huis.

Hollandse pot
Helaas is bij de rest van mijn gezin de Hollandse pot favoriet. Manlief is dan nog wel redelijk voor alles in, en vindt naast mijn culturele culinaire experimenten al het traditionele Hollandse eten als hachee, erwtensoep, stoofpeertjes, allerhande stamppotten en bijvoorbeeld bloedworst of balkenbrij (waar ik zelf van gruwel) lekker. Maar de traditionele bal gehakt met bijvoorbeeld rode kool of spinazie is voor hem de ideale avondmaaltijd. Mijn kinderen kan ik het best verleiden met een simpele aardappel met vlees en groente. Ze doen graag mee met de bal gehakt. Zoonlief heeft laatst de ‘boomstammetjes’ ontdekt, en dochter is erg van de saucijzen. Draadjesvlees daarentegen wordt weer beduidend minder graag gegeten.

Samen koken
Toch vind ik dat ze alles moeten proberen. Soms, in het weekend, laat ik ze meehelpen met koken, en dat wil nog wel eens helpen bij het argumenteren waarom ik vind dat ze het op moeten eten. Vooral mijn zoon is daar gevoelig voor. Mijn dochter is wat eigenzinniger en zegt gerust ‘dat lust ik niet’, als ze iets voor haar neus krijgt dat volgens haar ogen niet aan haar normen voldoet. Het liefst eet ze pasta en rijst zonder saus. Maar ja, dat is wel erg eenzijdig dus moet ze van mij wat hapjes saus eten, en wat stukjes komkommer erbij. En dat doet ze dan. Maar van harte gaat het niet.

Er is nog hoop
Ach, ondanks hun specifieke voor- en afkeuren heb ik toch goede hoop. Iedere morgen vragen ze steevast wat ze die avond gaan eten, vaak vragen ze het zelfs voor een halve week vooruit, en iedere keer zeggen ze weer net wat vaker ‘ha, lekker!’ Zelf was ik als kind helemaal geen goede eter en at juist het liefst pasta en rijst. Spruitjes, bietjes, rode kool, prei, tuinbonen, witlof, ik vond het allemaal maar niets. En nu eet ik alles. Behalve bietjes. Daarvan zeg ik nu al mijn hele leven ‘dat lust ik niet’. En dat mag van mezelf. Ach, als dat het enige is…

©Foto; Privébezit Angel 5

Eerste baan, eerste auto
Van het salaris van mijn kersverse eerste baan (ik was een van die ‘eeuwige studenten’ en ging pas op mijn 27e werken) kocht ik een auto over van een van mijn toenmalige collega’s: een stoere blauwe Volkswagen Golf Diesel. Voor fl. 2.000,00. Ik was er echt blij mee en voelde me Queen of the Road in mijn blauwe monster. Helaas, lang heb ik niet van mijn geliefde Golfje mogen genieten. Bij de eerste de beste keuring kwam hij niet door de roetmeting. 

Fietstas
Enfin, andere zoeken. De volgende auto was een Ford Fiësta, volgens een collega bij mijn volgende baan een Ford fietstas. Zo klein was ‘ie helemaal niet, en met zijn zonnedakje als extraatje was ik erg in mijn sas. Maar na een jaar of twee vond een mevrouw voor mij het nodig om voor een groen licht dat ineens op oranje sprong, meteen op haar rem te gaan staan, waardoor ik haar achterkant met een kusje verblijdde. Ze was er zelf niet zo blij mee. Ik ook niet, want mijn bolide was total loss.

Turbo
Niet getreurd. Van een neef die op het punt stond naar de V.S. te emigreren, kocht ik een donkerpaarse Volkswagen Polo over. Een met een soort vliegtuigturbomotor als je op het geluid en de snelheid van optrekken af mocht gaan. En een vering om U tegen te zeggen. Bij iedere drempel schoot ik tegen het dak. Dat zonnedak van de Ford was in deze auto wel van pas gekomen.

Achterbank
Polo had één nadeel. Het was een driedeurs. Toen ik enige tijd later zwanger was, leek het mij niet handig om me steeds om een bochtje te moeten wringen om de kleine met autostoeltje en al vast te zetten op de achterbank. Polo was een special edition dus het was niet moeilijk om er een goede inruilprijs voor te krijgen.

Kgggrrrrr…..
Een praktische frisgroene Hyundai Excel volgde. Vijfdeurs, ideaal om de kinderen in te vervoeren. Geen halsbrekende toeren en een pijnlijke rug meer. Alleen schatte ik in een overmoedige bui een muur verkeerd in. Kggggrrrrrr hoorde ik, en jawel, de muur had een heel stuk van mijn auto meegeschraapt, en mijn auto van de muur. Mooie kruisbestuiving, alleen zag mijn groene Excelletje er ineens een stuk minder fris uit. 

Mist
De kosten om het portier van mijn Excel te vervangen of te repareren waren onevenredig hoog. Inruilen maar weer. Dit keer voor een Renault. Geen nieuwe, integendeel, ongeveer even jong als mijn Excel. Maar wel voor mij de eerste auto met airconditioning. Er ging een wereld voor me open. Reed toch wel een klasse fijner dan de Excel. Reed, ja. Verleden tijd. Want vorige week, in vrij dichte mist, vond een andere mevrouw mij met mijn zilvergrijze Renaultje blijkbaar niet zo zichtbaar van rechts komen en nam een heel stuk van mijn auto mee.

Fietsen
Nu staat ‘ie bij de garage, en fiets ik zo veel mogelijk. Op mijn bruine Gazelle. En eerlijk is eerlijk, het is best lekker om te fietsen. Maar als je in een dorp woont en gewend bent aan een auto, zeker waar het de kinderen betreft, is het soms behelpen. Verwend, ik weet het. Maar toch, hopelijk ben ik snel weer automobiel.

CC Foto; HuubvanHughten

Pabo
Wel, zoals die juf op de basisschool, zo voel ik me af en toe sinds ik modereer. Ik heb nog nooit overwogen om de Pabo te gaan doen, die nu ‘lerarenopleiding Basisonderwijs’ heet, maar tegenwoordig denk ik er soms aan. Het forum is een goede leerschool en lijkt af en toe sprekend op een basisschool qua sfeer en gedrag van forummers. Die opleiding moet een eitje zijn na bijna zeven jaar modereren.

Ja maar…
Voorbeeld: een ruzie op de basisschool ontaardt vaak in het roepen van onaardigheden naar elkaar. Het begint onschuldig, maar al snel wordt er meer bij gehaald en wordt er uiteindelijk naar elkaar gescholden. Als de juf dan vervolgens volgens het principe van hoor en wederhoor vraagt hoe de ruzie is ontstaan, ontstaat er een kakafonie van stemmen die om het hardst roepen: ‘Ja maar hij…’, ‘ja maar zij….’. Precies zo wordt gereageerd op het forum als er eenmaal ruzie ontstaat. Het maakt daarbij niet wezenlijk uit of de ruzie voor of achter de schermen is ontstaan, de prikken worden open en bloot op het forum gegeven en als je daar als moderator wat van zegt, heeft altijd een ander het gedaan of is een ander altijd begonnen. Je kunt er de klok op gelijk zetten. Een goed voorbeeld hiervan is het topic Welke geur draag jij vandaag?, waar zich een dergelijk drama voltrok.

Leraartje pesten
Een ander voorbeeld van basisschoolgedrag op het forum: onderwijzertje pesten. Te kinderachtig voor woorden. Op de basisschool gebeurt dat bijvoorbeeld door spullen van de leerkracht te verstoppen, stinkbommetjes of traanbommetjes in de prullenbak stuk maken of kauwgom onder de stoelpoten van de onderwijzer te plakken. Meestal voorbehouden aan de leerlingen van de bovenbouw. Toegegeven, ik heb me in mijn jongere jaren ook wel bezig gehouden met dit soort grapjes. Maar toen was ik een jaar of 10. Dat volwassen mensen, in de meeste gevallen vrouwen, het nodig vinden om steeds de Angels te plagen door een aantal keer met een nieuwe nick terug te komen als ze duidelijk niet welkom zijn op het forum door hun eigen wangedrag, vind ik toch wel erg kinderachtig. Het is in het begin misschien nog hilarisch voor medeforummers maar later ook niet meer.

Wegpesten
Of neem de overdaad aan ‘klapstoeltjes’ postings op het moment dat iemand, vaak een nieuwe forummer, een topic opent waarmee zij (of hij) in de ogen van anderen min of meer een open deur intrapt. Hoe laat je iemand voelen niet welkom te zijn, hoe pest je iemand weg? Nou, op die manier bijvoorbeeld.

Weet je, we zijn allemaal maar mensen en ik weet dat ik niet kan en mag verwachten dat iedereen even ‘politiek correct’ post. Dat hoeft ook niet, en zelfs een Angel houdt wel van een grapje op zijn tijd. Dat moet kunnen. Maar soms wat meer fatsoen en empathisch gedrag in het virtuele lijf van forummers zou geen overbodige luxe zijn.

CC Foto; BigBlackBox

De aula
Ik kom de aula van het crematorium binnen. Er speelt operettemuziek, het Viljalied. Dat vond ze altijd zo mooi. Ik slik. Shit. Niet huilen nu, niet nu al. Want dan kan ik niet meer stoppen. De kist. Daar staat ‘ie. Dicht. Daarin ligt ze. De bloemstukken op en naast de kist zijn mooi. Rood, wit, wit met geel, wit met paars. Roze. Veel rozen. Van wie zijn ze? Ik probeer de linten en de kaarten te lezen zonder dat al te opvallend te doen.

De dienst
Iemand die ik niet ken, ingeschakeld door de uitvaartmaatschappij, steekt een verhaal af over mijn tante. Hij heeft zich goed laten informeren, het hele verhaal is herkenbaar en klopt tot in de details. Weer muziek. Oef, daar werd ze altijd vrolijk van. Even kijken, trekt iedereen het nog een beetje? Oh jee, moeder huilt. Oom ook. Waarom ben ik nou aan de andere kant gaan zitten?

Ave Maria
Een spreker. De zoon, mijn neef. Kort, maar krachtig. De emotie klinkt door in zijn stem, die enigszins schor klinkt. Daarna nog een spreker. Een tante, die een gedicht voorleest. Mooi, maar mijn gedachten dwalen af. Ondertussen Pavarotti, Ave Maria. De man van de uitvaartmaatschappij neemt het weer over. Een laatste nummer. Terwijl de muziek speelt kunnen de aanwezigen afscheid nemen van de kist en naar de koffiekamer lopen. Iedereen loopt langs, met gepaste eerbied. Voor mijn tante. En terecht.

Koffietijd
Koffie, thee, worstenbroodjes. Goede worstenbroodjes. Zoals het Brabant betaamt. Het lijkt wel een reünie. Familie stelt zich aan elkaar voor, vrienden en bekenden schudden elkaar de hand. Ondanks de droefenis is het best gezellig. Raar zo, vrolijk zijn op een uitvaart. Maar desalniettemin mooi dat het kan.

Het avondmaal
De dag eindigt met een familiediner in een restaurant mijn geboortedorp, waar mijn oom en tante zoveel jaren samen hebben doorgebracht. We praten nog wat na en nemen een borrel of twee, want dat zou ze zo gewild hebben. ‘Kind, het leven gaat door, maak er iets leuks van.’ Ik hoor het haar zo zeggen. Altijd positief en vrolijk, altijd op de toekomst gericht.

Dus we maken er wat van. Tantetje, nogmaals bedankt voor al uw goede zorgen en uw liefde. Volgende keer weer een vrolijke blog, dat beloof ik u.

©Foto; privébezit Angel 5

Afscheid
Een paar jaar geleden heb ik mentaal afscheid moeten nemen van de allerliefste tante van de hele wereld. Door een van de ergste ziektes die er zijn, Alzheimer, is haar lichaam nog een paar jaar onder ons geweest terwijl haar geest niet meer die van de lieve, opgewekte, humoristische vrouw was, die voor mij niet alleen mijn tante, maar ook een tweede moeder en een oma was. De tante die me meenam op vakantie omdat mijn ouders geen geld daarvoor hadden, die me aandacht gaf als mijn moeder te druk was met huishouden en werk, die me bij haar en mijn oom liet logeren in de schoolvakanties en me dan tot op het bot verwende, was er al een poos niet meer.

Gevaarlijke toestanden
De tekenen dat er iets aan de hand was, waren er al eerder, maar juist de veranderingen in de mensen die je het meest dierbaar zijn, ontken je zo lang mogelijk. Wat je niet erkent, is er niet. De bekende struisvogelmethode. Maar als het moment daar is waarop je moet erkennen dat het niet in de haak is dat iemand in pyjama buiten loopt, onderbroeken in de koelkast stopt en het gasfornuis aansteekt zonder dat er iets gekookt wordt, tja, dan wordt het tijd om maatregelen te treffen.

Gouden huwelijk
Het deed pijn om een echtpaar dat ruim 52 jaar getrouwd was en duidelijk bij tijd en wijle nog steeds verliefd op elkaar, niet alleen in jaren maar ook in gevoel een gouden huwelijk, in aparte kamers in een verzorgingshuis te moeten onderbrengen. Maar het was nodig. Zaken als incontinentie, poep aan de muren smeren en niet meer weten hoe je een vork moet hanteren en dat een kopje koffie toch echt naar je mond moet, kunnen familie dwingen te erkennen dat je als naaste familie niet meer in staat bent de mantelzorg op je te nemen. Zelfs niet met vereende familiekrachten. Soms moet je de zorg loslaten en aan vreemden overlaten, om zelf te kunnen blijven functioneren. En helaas, helaas, waren we te laat met een euthanasieverklaring.

Afscheid
Het klinkt hard, maar gelukkig is het afgelopen. Na een aantal weken nog geleden haar verjaardag te hebben gevierd met de familie, is ze twee weken geleden lichamelijk ineens dramatisch hard achteruit gegaan, en kon ze al snel niet meer eten, drinken, praten of überhaupt laten weten dat ze nog iets waarnam. Gooi er nog een longontsteking bovenop en je realiseert je dat het afscheid niet lang meer op zich laat wachten. Vrijdagmorgen ben ik nog op bezoek geweest, en diezelfde middag is ze van ons weggegaan.

Bedankt
Tantetje, ik weet niet of u nog ergens, vanuit een andere dimensie of misschien wel over mijn schouder, meeleest, maar mocht u ergens in de cosmos voortbestaan: bedankt voor alles. Bedankt dat ik uw nichtje mocht zijn.

Nu is het tijd om te rusten.

©Foto; privébezit Angel 5

Keerzijde
Het feit dat het langzaamaan weer lente en daarna zomer gaat worden, heeft ook zijn keerzijde. Warmer wil tevens zeggen dat je minder kleren aan hoeft. En minder kleren betekent ook vaak dat kwabben en rolletjes beter zichtbaar worden. Kwabben en rolletjes die met name in december de kans hebben gekregen zich te ontwikkelen tot wat ze nu zijn: op roombroodjes en worstenbroodjes lijkende vormen die met mijn lichaam vergroeid zijn. Oke, de mensen die me kennen roepen dat het zo’n vaart niet loopt, en dat weet ik zelf eigenlijk ook wel. Maar toch, het luie spek van de afgelopen paar maanden moet er weer af.

Van alles meer
Tijd dus om weer aan wat beweging te gaan denken, en aan het omgooien van mijn eetpatroon, dat ongemerkt de laatste maanden van alles weer meer is gaan bevatten: meer koolhydraten, meer vet, meer chocola, meer Franse kaasjes, meer drank. Dat betekende duidelijk ook weer meer Angel 3, volgens de weegschaal. De SAS-dagen (voor de niet-lijners onder ons: Schijt aan Sonja dagen) volgden elkaar rap op. Daarom heb ik voor mezelf een Plan opgesteld, met tien ge- en verboden. Mijn eigen lijnbijbel.

Mijn 10 ge- en verboden
- laat de auto zo vaak mogelijk staan en gebruik de fiets of wandel
- zet je hardloopschoenen permanent klaar bij de deur, trek ze 2x per week aan en gebruik ze dan waarvoor ze bedoeld zijn gedurende ten minste 20 minuten
- stof je fitness abonnement af en gebruik het minimaal 1x per week
- ga geen boodschappen doen als je trek hebt
- sla het ontbijt niet over
- eet fruit tussendoor in plaats van de verjaardagsgebakjes op het werk
- 1x opscheppen per avondmaaltijd is echt genoeg
- 100 gram vlees of vleesvervanger per avondmaaltijd is ook echt genoeg
- geen bier meer drinken, en hooguit 1 glas wijn ‘s avonds
- niet meer eten na 20u

PMS
Strak plan he? Echter, uit ervaring weet ik nu al dat er twee dagen per maand zijn waarop ik me niet aan mijn lijstje ga houden. Dan ben ik zielig en moe, zit mijn haar niet, wil ik niet sporten maar bankhangen met een pot thee en heb ik met name en vooral behoefte aan chocola. Maar dat moet kunnen. Toch? Dat is volgens mij het geheim van iedere discipline: af en toe de teugels laten vieren maakt de discipline makkelijker te verdragen.

Tja, af en toe moet je jezelf nu eenmaal kietelen.

CC Foto; FotoosVanRobin

Geen wintersport voor mij
Skiën? Ooit geprobeerd, maar als motorisch gestoorde Angel kreeg ik meteen ruzie met die latten. Nee, terwijl collega’s, vrienden en vriendinnen naar bekende wintersportoorden vertrekken, hoop ik op een vlot voorjaar, en maak ik plannen voor een reisje naar de zon.

Modieuze Angel
Als Angel van de Mode & Beauty pijler was ik natuurlijk niet bedacht op sneeuw en ijs en had ik geen lekker warme winterjas meer in voorraad. Laat staan een paar stevige stampers om veilig door de sneeuw te kunnen baggeren, of later over de verijsde sneeuw, spekglad dus. De wind waaide dwars door mijn kekke rode manteltje, en de hakken van mijn laarzen zijn nu, na me drie keer verraden te hebben door weg te schieten, definitief ongeschikt verklaard om me elegant door winterweer te kunnen begeven.

Winkelprobleem
Uiteindelijk gaf ik mezelf toe dat ik toch echt wat meer winterbestendig schoeisel en dito bovenkleding nodig had. En dat betekende inkopen doen. Op zich geen straf. Echter, er was geen winterkleding meer in de winkels te bekennen. Voorjaar en zomer 2010 lag al in de winkels, en wat er nog aan uitverkoop in de winkels lag, was van dik breispul gemaakt, had korte mouwen en een col waar mijn kruin net bovenuit kwam. Daar zou dan nog een shirtje met lange mouwen onder moeten. Goed voor plaatselijke temperatuurverschillen. Bovendien wil ik best betalen voor een hele trui, maar niet voor een halve. Breien zou dit seizoen herontdekt zijn. Ja, heel erg vreemd kijk ik daar nu niet meer van op.

Halve laarzen, halve zolen?
Schoenen en laarzen idem dito. Zoek je iets om de barre dagen van december, januari en waarschijnlijk ook van februari mee door te komen, dan kom je van een koude kermis thuis. In de winkel vind ik halfhoge laarsjes met wel een schacht. Alleen ontbreekt voor een modieus effect gewoon maar de hele voet, en vind ik onder de schacht dus een stuk niets en daaronder alleen een zool en hakken. Zal vast de mode van nu zijn. Maar niet praktisch in de winter. Ik zie me al door de sneeuw lopen.

Oproep!
Dus hierbij doe ik een oproep aan de dames en heren in de mode-industrie: pas voortaan alstublieft de mode aan het seizoen aan. Het seizoen past namelijk niet bij de mode.

Afzender: een Angel 3 met koude voeten en armen.

CC Foto; Abbynormy

Om me iets meer op mijn gemak te laten voelen, gingen we naar een vrouwenavond. In een stadssauna, een sauna in een oud pand verdeeld over drie verdiepingen en een ‘buiten’ op een klein dakterras. Hoog afgezet met een hek tegen de inkijk, dat gelukkig wel.

Sindsdien kun je me verslaafd noemen. Als onze studiebeurs het toeliet, waren we eens per maand in de sauna te vinden, tegen studententarief. Later hadden we wat meer te besteden en boekten we er af en toe iets bij. Een massage, of een heel arrangement inclusief eten en een behandeling. Heerlijk.

Het zal niet klinken zoals ik het bedoel, maar wat ik naast de ontspanning ook zo ontzettend leuk vind aan de sauna is mensen kijken. Niet aanstaren, niet uitlachen, maar gewoon observeren.  Ik vind het super om te zien hoe bijvoorbeeld zeventig plussers vol zelfvertrouwen de handdoek van zich af gooien en in het dompelbad springen. Hoeveel kwabbetjes, rimpeltjes en grijze haren ze ook hebben. Of om te kijken wat voor vreemd schoeisel men soms draagt . Of om duidelijk te kunnen zien dat iemand haar (of zijn) haar verft. 

Zelf had ik veel bekijks toen ik bij 7,5 maand zwangerschap nog naar de sauna ging. Er waren mensen die me afkeurend bekeken, en een oudere man dacht dat ik echt ter plekke zou gaan bevallen. Was ik niet van plan, maar dat kon ik hem niet aan zijn verstand brengen. Kreeg ook veel vragen of het wel gezond was om zo hoogzwanger naar de sauna te gaan. Als je lichaam er maar aan gewend is, heb ik altijd begrepen. En mijn lichaam is er zeker aan gewend. Ik stoorde me in ieder geval niet aan die blikken. Kreeg ook veel complimenten over mijn lef en over mijn lijf.

Mmm, zo schrijvend over de sauna krijg ik alweer zin in een bezoekje. Liefst een hele dag, van ’s morgens tot na het avondeten. Even zoeken waar ik naartoe zal gaan. Ik heb een ‘vaste’ sauna, maar het kan geen kwaad even rond te kijken. Voor de voorpret.

CC Foto; Thomas Wanhoff

Dankzij Miep heeft de wereld kennis mogen maken met de denkwereld van ‘zomaar’ een Joods meisje, dat al haar fantasieën en verwachtingen ten aanzien van de toekomst heeft toevertrouwd aan een papieren vriendin. Voor Anne een manier om haar gedachten te verzetten van het heden naar haar eigen wereld, waarin ze droomde van een toekomst als actrice.

Miep was de secretaresse van Otto Frank, de vader van Anne, die samen met een aantal anderen de familie Frank in de achterkamer aan de Prinsengracht in Amsterdam van voedsel en van nieuws van de buitenwereld voorzag. Nadat de onderduikers waren verraden en weggevoerd, bewaarde zij het dagboek ongelezen en gaf het na de oorlog aan de vader van Anne, die het wereldkundig heeft gemaakt. Vanwege haar activiteiten heeft ze diverse onderscheidingen gekregen in o.a. Nederland, Duitsland en Israël.

Door de schat van haar jonge vriendin te koesteren en het terug te geven aan haar vader is ‘Het dagboek van Anne Frank’ voor veel scholieren de eerste kennismaking met de Tweede Wereldoorlog. Door dit boek is de oorlog ook voor scholieren geen abstract begrip, maar een verhaal van angst, hoop en onbegrip, dat inmiddels over de hele wereld bekend is.

Het Achterhuis, nu het Anne Frankhuis, is een verzetsmonument en een museum geworden, en het verhaal van Anne is verfilmd en op de planken gezet. Ik kan me nog herinneren dat ik het in mijn middelbare schooltijd heb gezien met Jeroen Krabbé als Otto Frank en Jip Wijngaarden als Anne. Ik weet nog dat ik er kippenvel van kreeg, en dat ik zwaar onder de indruk was. De geschiedenis werd ineens tastbaar voor me, en begreep ik iets van de angst waarin men toen geleefd moest hebben.

Zelf uit een familie met enige Joodse roots stammend, moest ik toch wel even slikken bij het lezen van het overlijdensbericht. Niet vanwege de leeftijd die ze heeft bereikt of vanwege de doodsoorzaak, maar vanwege het feit dat Miep Gies de herinnering aan ‘zomaar’ een Joods meisje levend heeft gehouden. En omdat we dankzij haar herinnerd blijven aan wat rassenhaat en antisemitisme kunnen veroorzaken.

Dank je, Miep.

CC Foto: Art makes me smile

De aanhoudende kortingsacties en de studentvriendelijke prijzen waren voor mij op dat moment de grootste trigger. Maar ook het feit dat de producten gemaakt werden met natuurlijke grondstoffen en bovendien niet op dieren werden getest, waren voor mij een reden om af en toe een bestelling te plaatsen. Voor een arme student als ik was het openmaken van het pakje altijd een gebeurtenis. Het was altijd weer spannend hoe een bestelde geur, shampoo of crème zou ruiken of voelen. Of hoe mijn nieuwe mascara  of andere make-up zou staan.

Bij ieder pakje zat opnieuw een folder met leuke aanbiedingen. Aanbiedingen met stickers bijvoorbeeld. Twee voor de prijs van een, 50% korting, € 5,00 stickers die je naar eigen inzicht bij een product mocht plakken. En natuurlijk was dat dan het duurste product dat ik kon vinden, ongeacht of ik het nodig had of niet. Tegenwoordig kan dit allemaal online, maar toen, een jaar of 15, 16 geleden, ging het allemaal nog via de gewone post. Nostalgisch bijna.

Bovenaan iedere folder die ik ontving keek een vriendelijke meneer me glimlachend aan. De oprichter van het bedrijf wiens naam het droeg: Yves Rocher. Helaas is deze vriendelijk lachende meneer op eerste kerstdag overleden. 79 jaar is hij geworden.

De vriendelijke uitstraling die me altijd aansprak en zijn milieuvriendelijke producten hebben me verleid om toch even verder te kijken naar het bericht. Per slot van rekening ben ik lange tijd afnemer geweest van zijn producten. En kwam achter een paar feiten waarvan ik nog niet op de hoogte was.

Neem het feit dat hij 46 jaar lang burgemeester is geweest van een dorpje in Bretagne, La Gacilly, en dat hij al een halve eeuw geleden begonnen is met het produceren van make-up op plantaardige basis. Voor de naoorlogse periode erg vooruitstrevend en idealistisch. En dat hij met zijn fabriek ook duurzame werkgelegenheid voor zijn werknemers voor ogen had. Hij is niet voor niets voor zijn prestaties geëerd met de ‘Légion d’honneur’, de hoogste en belangrijkste nationale onderscheiding in Frankrijk. Wat ik ook niet wist, is dat de Yves Rocher groep nog vijf andere (bekendere en minder bekende) merken voert.

Het was en is niet mijn bedoeling om reclame te maken voor het bedrijf Yves Rocher. Daarom ook geen links naar de desbetreffende site. Maar het overlijden van deze man heeft me toch wel enigszins geraakt. Zeker als ik achteraf lees waar hij voor stond. Dus postuum van mijn kant een eerbetoon voor deze man, die met een idealistische instelling (toch) een miljoenenimperium op wist te bouwen. Respect.

©Foto: Angel 5

Persoonlijk vind ik dat niet erg, het is een leuk café en het gaat me om de lol met de collega’s, niet om het bedrag dat ermee gemoeid is. En of er dit jaar een kerstpakket  komt, ach, we zien het wel.

Veel mensen zijn tegenwoordig van mening dat een kerstpakket op het werk ‘not done’ is in deze economisch barre tijden. Mensen worden ontslagen of hun contract wordt niet verlengd, en ondertussen wordt er wel geld uitgetrokken om de zittende werknemers van een cadeau te voorzien waar ze helemaal niet op zitten te wachten. Want het is niet goed, of het deugt niet. Kun je iets uitzoeken, dan zitten er geen leuke dingen bij. Is het door iemand anders voor je uitgezocht, dan is het niet leuk of er is niet goed over nagedacht. En wat heb je nou aan een kerstcadeau dat naar een goed doel gaat?!

Want laten we wel wezen: we willen het liefst gewoon een envelop met geld. Kassa. Harde euro’s. Zeker in deze dure maand. Marktplaats en Speurders staan in januari vol goed bedoelde maar onwelkome c.q. nutteloze kerstgeschenken in een poging ze toch nog te gelde te maken.

Eigenlijk vind ik het een beetje ondankbaar. Ik snap iedereen die liever zijn collega’s houdt dan een kerstpakket in ontvangst te nemen, maar dat is appels met peren vergelijken. En het is misschien een beetje naïef, maar ik probeer in dit soort dingen toch de kerstgedachte te zien. Het blijft een goedbedoelde attentie van je werkgever, en het is toch een ander denkend mens met gevoel (de secretaresse van de baas waarschijnlijk) die het geschenk van dit jaar heeft bedacht. De tante die je op je verjaardag de meest gruwelijke zelfgebreide sjaal geeft, heeft daar ook haar best op gedaan. Die brand je ook niet af. Toch?

Weet je wat, laten we iets afspreken. Laten we afspreken dat als je dit jaar nou weer een pakket krijgt waar je niets mee kunt, je niet meteen weer gaat koketteren met je onvrede over de inhoud. En dat je ook niet cynisch over je werkgever spreekt, die volgens jou vast een verborgen agenda heeft met het kerstpakket van dit jaar. En maak al helemaal geen grapjes over de mogelijke ontslagbrief in de persoonlijke kerstboodschap in je pakket.

Laten we afspreken dat we dit jaar met kerst tevreden zijn met wat we hebben en blij zijn met wat we krijgen, een borrel pakken op het voorbije jaar en nog twee borrels op het komende jaar. Want we zijn – al is het heel voorzichtig – uit de recessie aan het kruipen . Dan mag je volgend jaar weer breeduit zeuren over je kerstpakket. Oke?

Foto; Angel 5

Schoorsteen
De laatste tijd zijn er ieder jaar wel mensen die het nodig vinden om het Sinterklaasfeest een racistisch feest noemen. Misschien moeten we dan voortaan geen Zwarte Pieten maar Witte Pieten laten zeulen met de pakjes? Maar hoe kan het dan dat ze zo wit blijven terwijl ze door een beroete schoorsteen moeten? Hm, gezien het feit dat er tegenwoordig niet zoveel huizen met echte schoorstenen meer zijn, is het roet als reden voor de zwarte koppies eigenlijk geen goed ‘excuus’ meer.

Moorse slaafjes
De centrale verwarming biedt weinig ruimte tot andere oplossingen, en alleen degenen met een flinke modderpoel rond het huis hebben nog een mager excuus voor de zwarte huid van de Pieten. Rest toch niets anders meer dan de uitleg dat het arme Moorse slaafjes zijn, met de stereotiepe dikke lippen, kroeshaar en ringen in de oren. Voeg daarbij ook nog het feit ouders hun bloedjes van kinderen bang maken met de dreiging dat Zwarte Piet stoute kindertjes in de zak van de Sint stopt en je hebt de poppetjes helemaal aan het dansen. Sinterklaas, wat een racist.

Sinterklaas in boerka
Niet alleen de knechtjes, maar ook het hoofddeksel van de goedheiligman staat ter discussie. Het kruis op de mijter zou een te prominente uiting zijn van het katholicisme. In België protesteert men zelfs tegen de mijter van de Sint. Het moet niet gekker worden. Misschien volgend jaar een paar Sinterklazen met een boerka, keppeltje of kaalgeschoren hoofd, om zoveel mogelijk etnische groeperingen tevreden te stellen. Nah, vast geen goed plan. Ik heb ooit eens, als kind, een zwarte Sinterklaas gezien, en ik moet zeggen, je valt toch een eind van je geloof af. Mijn ouders hebben moeten praten als Brugman om mijn geloof in de Sint nog een jaar in stand te houden.

Ergens moet het mis zijn gegaan
Al die mensen die kritische kanttekeningen plaatsen bij het hele Sinterklaasgebeuren zijn vast nooit kind geweest. Hebben nooit hun schoen mogen zetten, of hebben bij een Sinterklaas op schoot gezeten die ze stiekem kneep, of een slechte adem had. Ergens moet het mis zijn gegaan. Want zeg nou zelf, op een gegeven moment gaat er echt wel een lichtje branden bij het idee dat een man op een wit paard met windkracht tien over de daken hobbelt, en dat zwarte mannetjes in felgekleurde pakjes bij ons binnendringen met cadeautjes en verder de breedbeeld tv en de stereo laten staan.

Weet je, het vertrouwen in de mensheid neemt vanzelf wel af, we hoeven onze kinderen echt geen extra duw in die richting te geven. Laat ze alsjeblieft zo lang mogelijk kind blijven, en ze opvoeden met onze eigen tradities, het kan maar zo kort…

CC Foto; FaceMePLS

Ik vond het maar raar dat die kinderen van mijn eigen leeftijd met hun gezicht op tv mochten, en liedjes als ‘Waanzinnig Gedroomd’ en ‘Op een onbewoond eiland’ mochten zingen. Diep in mijn hart was ik wel een beetje jaloers, en had ik daar ook best bij willen zitten. Hoe die kinderen bij Kinderen voor Kinderen kwamen, is altijd een raadsel gebleven voor me. Maar de wens om ooit ook in de schijnwerpers te staan heeft me nooit meer losgelaten. De deelnemers aan het Junior Songfestival van nu doen waar ik toen van droomde.

Later kwam Hennie Huisman met zijn Playbackshows, en nog later met de Soundmixshows. Geweldig leek het me om mee te kunnen doen, en met een haarborstel als microfoon oefende ik mijn favoriete liedjes voor de spiegel. Liefst als mijn ouders niet thuis waren, want een beetje gêne voelde ik wel als ik voluit stond te galmen. Maar nooit heb ik me echt op durven geven.

Ineens, in 2002, was daar Idols. Gebiologeerd volgde ik het wel en wee van Hind, Dewi, Jim, Jamai en nog vele anderen. Inmiddels was ik te belegen om me in te schrijven voor de edities erna, maar ik leefde me helemaal in in de deelnemers en beleefde hun momenten op het podium samen met hen. Baalde toen Dewi afviel, vond Boris echt de lekkerste, was laaiend op Henk Jan toen hij Raffaella afbrandde omdat ze zwanger was en pinkte een traantje weg bij Nikki’s Climb Every Mountain.

Zeven jaar na de start van Idols zijn er nog veel meer talentenjachten op televisie. X-factor, Popstars, Holland’s got Talent, op zoek naar Evita en ook modellenwedstrijden als Holland’s Next Top Model en Benelux Next Top Model zagen het licht. Ik volg ze niet allemaal, maar blijf het leuk vinden om ze af en toe te kijken.

Ik weet het al lang, Holland’s Next Top Model zal ik nooit worden, het grootste talent van de Lage Landen ook niet, evenmin als de allernieuwste Popstar. Mijn carrière heeft een heel andere richting genomen, al sta ik zelf ook regelmatig voor het voetlicht, zij het niet als zangeres. Gelukkig maar, ik geloof niet dat ik veel mensen daar een plezier mee zou doen, al mijn geoefen ten spijt. Maar toch, bij dit soort talentenjachten blijf ik dromen van een glansrijke artiestencarrière… Nu ja, gelukkig heb ik meer verstand van verzekeringen.

CC Foto; Omnicrone1

Behalve om te drinken is rode wijn ideaal om mee te koken. Ik klok een scheut in de stoofpot, in een pastasaus of in een soepje en de smaak is meteen een stuk rijker en pittiger. Wel voldoende lang verhitten om ervoor te zorgen dat ook de kinderen mee kunnen eten, waarom zal duidelijk zijn. Op de  etenpijler staan overigens ideeën genoeg om de wijntruc bij toe te passen.

Daarnaast is rode wijn een probaat preventiemiddel tegen allerlei klachten. Drink ik per dag twee of meer glazen rode wijn, dan zal ik bijna de helft minder loopneuzen te verduren krijgen dan zonder. En wie een halve fles wijn per dag drinkt, heeft volgens een universitair onderzoek beter werkende hersenen dan geheelonthouders. Vooral vrouwen zouden volgens dat onderzoek slimmer worden van het drinken van alcohol. Ha, altijd al gedacht. Met een beetje meer moeite haal ik die twee glazen per dag wel. Hips!

Mijn ervaring is ook dat alcohol, en dan met name weer mijn favoriet wijn, tot een bepaald niveau goed is voor mijn libido. Soms lees ik topics op de sekspijler over problemen waarbij ik de neiging heb te reageren met een tip om gewoon wat alcohol naar binnen te klokken en lekker te ontspannen. Go with the flow. Maar dat zal wel een te simpele oplossing zijn en weerstand oproepen. Niet handig voor een Angel. Maar toch… een wijntje voor de seks kan het een stuk leuker maken. Niet teveel uiteraard, want dan heb je weer een ander probleem.

Naast de lollige en praktische aspecten van rode wijn moet ik, voor de balans, natuurlijk ook een paar kanttekeningen plaatsen. Zo kan overmatig alcoholgebruik helaas naast een voortdurende niet-aanspreekbare gemoedstoestand bijvoorbeeld depressie, leveraandoeningen en hart- en vaatziekten tot gevolg hebben. Niet iets om vrolijk van te worden. Gelukkig kom ik bij lange niet aan het quotum dat doorgaans dergelijke gevolgen heeft.

Zou het daarom zijn dat de accijns op wijn volgend jaar misschien met 2,7% omhoog gaat? Nee dus, het is een gevolg van de fors hogere vrijstelling van successierechten van ouders die van hun overleden kind erven….

Nu, ik zal er weinig aan kunnen veranderen, vrees ik. Al houd ik ook wel van een biertje, mijn wijn zal ik er niet om laten staan. Ik gun al die ouders die een dergelijk verlies hebben geleden hun vrijstelling wel. Wat heet, ik trek er vanavond eentje open. Cheers!

Met dank aan de dames van het drankorgeltopic  het theetantestopic  Cheers! voor het mogen gebruiken van hun naam. Ik kom als dank hiervoor binnenkort persoonlijk een doosje rode wijn afleveren in het topic.

Mijn hypotheek is voor een groot deel aflossingsvrij en de huizenprijzen stijgen niet zo hard meer, dus mijn fortuin zal ik ook niet uit mijn vastgoed halen, en het bedragje dat ik ooit op een beleggersrekening heb durven storten is sinds een jaar of twee in rook opgegaan. Geld alleen maakt niet gelukkig. Het is wel verdraaid nuttig.

Maar ach, ik bevind me in goed gezelschap. Niet alleen ik, maar ook Dirk Scheringa zal nu gewoon aan het werk moeten tot hij de pensioengerechtigde leeftijd  heeft bereikt. Zijn zeven ton spaargeld die hij op advies van Pieter Lakeman begin oktober wegboekte van zijn rekening bij de DSB-bank, heeft hij teruggestort. Nu de DSB bank failliet is, houdt hij er conform de garantieregeling slechts een ton van over. Een ton, had ik het maar. Maar goed, dat hij nu ook zijn kostbare kunstcollectie kwijt is, is natuurlijk wel erg zuur.

Scheringa is niet de enige die het opeens niet meer breed heeft. En ook niet iedereen kan goed met geld omgaan. Op het forum vinden mensen die hun geldzaken op orde willen brengen, steun bij elkaar in het topic samen uit het rood komen . Helaas komen de tips op dit topic te laat voor de DSB-bank.

Een alternatief voor het beheren van de eigen geldstroom is zorgen dat je inkomen stijgt. De eenvoudigste manier is dan proberen meer te maken van wat je al krijgt . En dan niet door te sparen bij buitenlandse banken. Het is eerder prettig om het nuttige met het aangename te verenigen en te zorgen voor een nieuwe loot aan de boom . Want dat vergroot het inkomen natuurlijk helemaal.

Laten we niet vergeten dat werken ook een optie is om meer inkomen te genereren. Zo kun je je afvragen of er een manier is om snel en makkelijk geld te verdienen . Als je van thuiswerken in alle denkbare vormen houdt wel ja. Zelf zou ik eerder denken aan solliciteren , ook geen overbodige luxe voor de ons bekende heer Scheringa op dit moment. Al heb ik zo’n vermoeden dat hij op dit moment niet de meest gewilde kandidaat zal zijn voor functies in de financiële sector. Maar ach, als hij helemaal niet meer aan de bak komt en niet meer rond kan komen, kan hij misschien, ook zonder inkomen, nog een lening afsluiten. Of nee, daar zal het niet meer lukken…

Inmiddels zijn hun kamers een slagveld. Onder andere door het ontbreken van een degelijk opbergmeubel voor speelgoed. Maar hoofdzakelijk door het feit dat ze na een, hooguit twee keer met iets spelen, het desbetreffende speelgoed in een hoek laten liggen en het vervolgens nooit meer oppakken. De nintendo’s van pappa en mamma zijn tegenwoordig veel meer in trek.

Met het speelgoedoverschot in het achterhoofd en de feestdagen in aantocht ben ik nu al een paar weken aan het nadenken. Ik probeer een manier te verzinnen om a. het speelgoedoverschot in mijn huishouden niet nog groter te maken dan het al is, en b. de geprognosticeerde uitgaven aan sint- of kerstcadeautjes in te perken. De economische recessie heeft namelijk ook onze beurs aangetast.

Om van de nood een deugd te maken, lijkt het me een goed plan om me binnenkort aan te sluiten bij het ruiltopic  , om te kijken of ik anderen blij kan maken met het speelgoed van mijn kinderen, en of ik tegelijkertijd mijn kinderen zonder al te veel kosten met iets ‘nieuws’ kan verrassen. Want voor je ’t weet zijn ze het weer zat. Verwend, ik weet het. Na de feestdagen gaan de nintendo ds’en achter slot en grendel, en gaan we de kinderen weer ‘leren’ om met hun eigen speelgoed te spelen.

Over verwende nesten en opvoeding gesproken, ik doe toch iets fout, denk ik. Met mijn eigen jeugd in het achterhoofd, waarin ik weinig tot niets hoefde te doen in het huishouden, laat ik mijn (overigens nog jonge) kinderen ook vaak hun eigen ding doen. Maar vandaag las ik dat ik het waarschijnlijk helemaal verkeerd aanpak. Hm, ik denk dat ik toch maar vast de lengte van de stofzuigerstang ga aanpassen naar mensen met een formaat van rond de 1.25m. De vaatwasser inruimen moet misschien ook al wel kunnen. Nooit aan gedacht dat kinderen naast lief, leuk en aaibaar ook nuttig zouden kunnen zijn.

Als beloning voor hun hulp heb ik alvast een leuk cadeautje in gedachten. Een multifunctioneel cadeau voor kleine en grote meisjes. Want als dochterlief ermee uitgespeeld is, heeft mamma er nog wat aan!

Echter, de praktijk wijst anders uit. Mooie mensen die daarnaast ook nog gezegend zijn met een goed stel hersens – het is bijna te mooi om waar te zijn – krijgen makkelijker een baan dan éven slimme mensen met een mínder mooi uiterlijk. Dat blijkt uit onderzoeken (check de artikelen op nu.nl en fnvjong.nl maar ‘ns).

De ene na de andere nieuwe trend op het gebied van uiterlijk dient zich aan. Bij de drogist krijg je één beautyproduct met 25% korting, maar bij twee krijg je maar liefst 40% korting. De ene mascara maakt je wimpers nog langer en voller dan de andere, en de rimpelvullers met collageen rollen de schappen uit.

Nee, uiterlijk is niet belangrijk. Maar het is wel verdomd handig als je er leuk uitziet – zowel bij het ontmoeten van een leuke, lieve, intelligente maar vooral ook knappe partner, als bij het zoeken naar een fijne werkgever.

Geur schijnt ook een grote rol te spelen bij het kiezen van een partner. ‘Geur’ in de zin van de eigen lichaamsgeur. Wie in het topic ‘Welke geur draag jij vandaag?’  op zoek is naar een nieuw luchtje om daarmee niet alleen zichzelf te plezieren maar ook om het andere geslacht te imponeren, doet er goed aan te bedenken dat de ‘natuurlijke’ selectie van een partner wordt gemaakt op basis van de feromonen in onze eigen lichaamsgeur (dat las ik in odemagazine).

Wat blijkt: je hebt veel meer kans om de ideale partner te vinden door geen zeep, parfum, aftershave en deodorant meer te gebruiken. De beauty-industrie heeft daar geen boodschap aan… met uitzondering van de enkele parfums die zijn gemaakt  op basis van feromonen. En daarmee primair tot doel hebben het andere geslacht een loer te draaien.

Ik heb ooit de proef op de som genomen en een dergelijk parfum besteld. Na het kwistig opspuiten van de inhoud kwam ik al snel tot de conclusie dat de geur niet te harden was. Ik weet niet wat voor mannen ik daarmee had moeten aantrekken, maar zeker niet de mannen waar ik op aas. In ieder geval kwamen die vliegen niet op de honing af, ik voelde me meer een stronthoop met aantrekkingskracht voor de bijbehorende mannen. Dan maar liever helemaal geen parfum. Vriendinnen kon ik ook niet blij maken met het ‘luchtje’.

Als de prooi eenmaal gestrikt is, is het werk nog niet gedaan. Het is zeker zaak om niet alleen aantrekkelijk te zijn op het moment suprême waarop de contacten worden gelegd, maar ook om in het verdere verloop van de relatie een beetje up-to-date te blijven. Vooral onze omvang schijnt van belang te zijn, aangezien bijna de helft van de mannen de relatie zegt te verbreken als er meer centimeters van ons rondlopen (‘Helft mannen dumpt vriendin als ze dik wordt’).

Gelukkig is ook voor die situaties sinds kort een oplossing voor handen, die ook nog geld in het laatje brengt: je laat je vet wegzuigen en verkoopt je stamcellen! De kringloop der natuur neemt bizarre vormen aan…

CC foto: Bp3616 is off to Denver

Indertijd had ik dat niet in de gaten. De kampeervakanties in eigen land en naar de Benelux (verder gingen we niet, want dat kostte teveel benzine) heb ik altijd erg leuk gevonden. Knus in een eigen tentje, waar je alleen net in kon maar eigenlijk niet met z’n tweeën in paste, vond ik het heerlijk om met een vriendinnetje te liggen geiten, of in mijn eentje naar de stilte te luisteren. Soms zelfs gewoon in de achtertuin van mijn ouders.

Achteraf weet ik dat mijn moeder die vakanties verfoeide, en liefst in een hotel had gebivakkeerd, op z’n minst op basis van half pension omdat ze ook wel eens haar zorgtaken neer wilde leggen, en niet iedere dag met een houten kont en pijnlijke rug uit de geleende vouwwagen wilde stappen. De wandeltochten in de natuur en de dagen aan het zwembad had ze best regelmatig in willen wisselen voor shoproutes in een decadente stad, en de maaltijden die ze op een kookpitje kookte, had ze met alle liefde in de vuilnisbak gekieperd als er financiële ruimte was geweest om ons iedere avond mee uit eten te nemen.

Mijn vader? Die vond alles best wat mijn moeder vond. Het mooie was dat ik toentertijd niet in de gaten had dat onze vakanties uit nood geboren waren. En het mooie is dat ik nog steeds een liefhebber van kamperen ben.

Toegegeven, ik houd ook van luxe vakanties. En van winkelen, en van uit eten gaan. Zeker nu ik geen 18 meer ben en zelf een gezin heb. Toch blijft het trekken om af en toe back to basics te gaan en met een tent de wijde wereld in te trekken. Liefst zonder van tevoren een camping uit te zoeken en te reserveren. Helaas heb ik een eega getroffen die graag weet waar hij aan toe is, en bovendien precies wil weten waar hij naartoe moet rijden.

Speciaal voor hem zoek ik dan ook maar ruim voor vertrek een leuke camping uit. Zoveel mogelijk basic, dat dan wel weer. Speciaal voor zijn gemoedsrust heb ik hem dit jaar maar een link gestuurd naar het topic “favoriete bestemmingen in Frankrijk” om hem alvast voor te bereiden op een vakantie in, jawel, Frankrijk, al sinds jaar en dag vakantiebestemming nr. 1 van de gemiddelde Nederlander. En dat zijn wij.

Speciaal voor zijn mentale en praktische voorbereiding op het campingleven van tegenwoordig wees ik hem ook nog op het topic “voor het eerst kamperen” , want een goede voorbereiding is het halve werk, aldus manlief.

De vakantie is inmiddels al lang voorbij en ik kan zeggen dat we een heerlijke twee weken achter de rug hebben. In een gehuurde bungalowtent in Frankrijk. Met ons senseo-apparaat bij de hand. Want je moet wat over hebben voor je relatie… 

Enthousiast geworden is hij inmiddels alweer naarstig zoekende naar de volgende vakantiebestemming. Een weekendje kamperen met de kinderen is alweer gepland. Maar om de een of andere duistere reden is hij nu het meest te vinden op “waar wil je nooit meer naartoe” topic. Ik vraag me af waarom…

 ©Foto; Janine Gijsbertsen

Zelfs op de pijler Actueel, waar door de bank genomen wat zwaardere onderwerpen worden besproken, ontkomt men niet aan de bustehouder. Tussen topics over verhoging van de AOW-leeftijd, varkensgriep en de G20 in Londen maakt men zich ook druk om het feit dat de Nederlandse vrouw vieze beha’s draagt. Slechts negen procent van de vrouwelijke Nederlandse bevolking schijnt iedere morgen een schone beha uit de kast te trekken, en maar liefst vier procent draagt haar beha langer dan een week. Hoogopgeleide vrouwen schijnen wat dit betreft nog wat viezer te zijn dan laagopgeleide vrouwen. Regionale verschillen zijn gelukkig verwaarloosbaar, al las ik eerst verwasbaar, geheel in de lijn van het artikel.

Bij het doorklikken van het artikel op nu.nl naar de site van Textilia, dat opdracht had gegeven voor het doen van het onderzoek, staat in een kader ‘gerelateerd nieuws’ een link naar een artikel ‘Onderbroek viezer dan beha’. De link blijkt te leiden naar een onderzoek in opdracht van De Telegraaf over, jawel, een onderbroekenpoll. Maar liefst tien procent van de lezers van De Telegraaf blijkt niet iedere dag een schone onderbroek aan te doen. Mijn eerste ingeving is me af te vragen of dit ook geldt voor lezers van bijvoorbeeld De Volkskrant. Als we de tendens dat hoogopgeleiden minder schoon zijn dan laagopgeleiden verder doortrekken, zou het percentage lezers van De Volkskrant dat dagelijks zijn of haar ondergoed ververst zelfs nog hoger uit moeten vallen.

Maar er zijn lichtpuntjes. Ten eerste zegt het onderzoek tevens dat onze ‘opvattingen over persoonlijke hygiëne’ cosmetisch zijn, met als argument dat in de jaren vijftig en zestig van de vorige eeuw de huizen nog niet standaard waren uitgerust met badkamer en bijbehorende wasmachine, en men dientengevolge lang niet dagelijks het ondergoed verving dan wel zich dagelijks waste. Niet dat het een iets over het ander zegt overigens, het laatste lijkt mij geen echt plausibel argument voor de stelling dat onze opvatting over persoonlijke hygiëne cosmetisch is, en was de relatieve ‘viezigheid’ van de eerste driekwart van de 20e eeuw door noodzaak ingegeven, in plaats van de huidige hygiëne door cosmetische overwegingen. En misschien heb ik het mis, maar volgens mij ging het met de volksgezondheid bergopwaarts toen de volkshygiëne diezelfde kant op ging. Anyway, het tweede lichtpuntje is dat de Britten nog viezer zijn wat betreft hun onderbroek. Een op de tien Britten draagt drie dagen lang dezelfde onderbroek, en vijf procent keert de onderbroek na het dragen nog maar een keer om. Verderop uit het artikel blijkt dat de Britten vieze luchtjes uit hun ondergoed verdrijven met parfum. En toeval of niet, in het katern ernaast staat vervolgens weer een andere leuke ‘gerelateerde’ link: Burger King komt met parfum van vleeslucht. Dus….

Weet je, ik denk dat ik voortaan mijn… eh… beha maar eens wat vaker ga verschonen. Waar een vieze beha al niet toe kan leiden.

In de afgelopen jaren heb ik al heel wat beauty zin en onzin de revue zien passeren. Van huis-, tuin- en keukentips zoals het smeren van koffieprut op allerlei lichaamsdelen als afslankmiddel tot komkommerschijfjes op de oogleden tegen vermoeide ogen tot het bespreken van dure, liftende cremes en cosmetische operaties.

Ook de haardracht wordt vaak besproken: tot welke leeftijd ‘mogen’ we ons haar lang dragen, en hoe knap je een te blond uitgevallen blondeerbeurt op? (omcirkel wat het meest van toepassing is: Niet/bij de kapper/zelf donkerder verven). Hoe dan ook, er zitten vaak vermakelijke topics tussen. Maar ook heel herkenbare, vooral voor de forummers die er al wat jaartjes forummen op hebben zitten en wel toe zijn aan een opknapbeurt. Het Diva-topic is hiervan een goed voorbeeld. Dat topic is ooit begonnen als een soort opsteker voor de niet meer zo jonge forummers onder ons, inclusief handige beautytips. Inmiddels is dat topic verworden tot een hechte groep vaste en soms ook minder vaste schrijfsters die samen lief en leed delen, en waar soms nog eens een beautytip voorbij komt, wat toch wel handig is op de pijler Mode & Beauty.

Bij het doorbladeren van alle pijlers van het forum kom je in iedere pijler dat soort topics tegen. Topics die ooit zijn gestart met als aanleiding een serieus probleem of een serieuze vraag, of juist een komische insteek. Either way, gaandeweg veranderen sommige topics van toon, als blijkt dat mensen elkaar liggen en meer met elkaar te bespreken hebben dan alleen het probleem of de tip van de dag. Vriendschappen ontstaan, en soms komen daar zelfs echte ‘meetings’ uit, waar men aan elkaar kan snuffelen, kan kijken of zij (of hij) wel op die foto op Hyves lijkt en voorzichtig aftast of het contact in real life ook klikt, want je weet maar nooit.

Ik hou best een beetje van juist deze topics. Als meelezende Angel, die soms moet ingrijpen omdat er bijvoorbeeld teveel privacy-gevoelige informatie wordt gegeven, of omdat men even vergeten is dat er geen namen van artsen genoemd mogen worden, kan ik af en toe best ontroerd worden door het vertrouwen dat mensen gaandeweg in elkaar gaan stellen, terwijl ze elkaar nog nooit hebben gezien. Deze topics met meer diepgang dan de doorsnee ‘waar kan ik pumps kopen’ en ‘hoe bevalt de dagcrème van de Hema’-topics maken het forum tot een plekje waar mensen graag komen en blijven komen, en onderscheiden zich juist daardoor van alle andere ‘damesfora’.

Het Viva-forum kan, juist mede door dit soort topics, de tand des tijds weerstaan. Het mag duidelijk zijn: de kletstopics mogen van mij blijven.