Terwijl jullie dit lezen zit ik tot over mijn oren in de verjaardagstaart, stappen kindervoetjes koekkruimels in mijn tapijt en spuit een peuter haar drinkpakje leeg in de convectorput. Ik hou helemaal niet van kinderfeestjes, wel van de gezelligheid. Vandaag vier ik niet alleen de verjaardag van mijn dochter, maar ook het feit dat dit mijn laatste blog is. Ja, er is een einde gekomen aan mijn tijdperk bij viva.nl en dat is een feestje waard.

Drie jaar bloggen voor viva.nl is natuurlijk idioot lang. De redactie is dan ook in diepe rouw. Jan heeft dagenlang snikkend aan de telefoon gehangen. Zelfs Nynke had een week lang nodig om bij te komen van de shock. De pijn van mijn vertrek zat bij haar zelfs zo diep dat ze een week lang offline is geweest. Met één stap terug in de middeleeuwen en uitharden dat verdriet. Ik had er minder last van en liep in mijn eentje de polonaise door de keuken.

Zo nu en dan zal ik een update over het wel en wee van Huize B plaatsen op mijn eigen site. Soms uitgebreid en soms kort. De komende tijd ben ik namelijk gegijzeld door Grote Zaken. Zoals het schrijven van een boek. Dat boek is gepland voor de zomer. Dat hele schrijfproces probeer ik op dit blog nauwkeurig bij te houden.

Ik vond het een eer om voor jullie te schrijven. Het leukste publiek van het internet zit gewoon hier op viva.nl. Ik wens Werner, Femke, Nynke en Daniëlle veel schrijfplezier.

Dikke klapzoenen voor jullie allemaal!

Allemaal zaten ze thuis aan allerhande medicijnen. Dat doet een mens goed. Dat kinderen solidair genoeg zijn om massaal in één week verschrikkelijk ziek te worden. Je zou er een land economisch mee plat kunnen leggen. Ouders die drie dagen lang niet werken en bezorgd thuis met crackers en geroosterde broodkorstjes rennen. Ik ben ervan overtuigd dat we synchroon ‘Verdorie, eet nou! Je moet eten. Echt, het moet!’ hebben geroepen tegen kindergezichtjes die stoïcijns voor zich uit zaten te staren en op een muffig knuffeltje kauwden.

Tokkies
Daar lag ze dan met 40 graden koorts op de bank. Ze at drie dagen niet. Dat schijnt niet erg te zijn, maar ik krijg het er Spaans benauwd van. Chips, Bumba cakejes en patat at ze wel. Dat kind heeft uit noodzaak drie dagen als een tokkie geleefd. Zo snel als die koortst opkwam, zo snel verdween deze ook weer. Je weet dat alle kinderen weer beter zijn wanneer je ’s ochtends samen met de buren en hun kinderen het tuinpad afwandelt richting de auto. Terwijl we massaal treuzelende koters op hun knietjes over de tuintegels slepen, gillen we tegelijkertijd ‘Loop eens even door, mama komt te laat!’ Meestal knikken we elkaar bemoedigend toe.

Peuters zijn nu eenmaal vaak ziek. Althans, als ik Google moet geloven. Verschillende redenen worden daarvoor gegeven. Allemaal goed en wel, maar het kan geen kwaad even een peuterfilter op de laptop te installeren. Voor je het weet staat Den Haag in de fik en hebben ze Rutte afgezet.

Lekker gaar
Het is eigenlijk schandalig. Irem is bijna twee jaar en voor het eerst ging ze voor twee nachten uit logeren bij oma. Ja, rol maar met je ogen. Eerder was er geen reden om het kind langer dan een nacht buiten de deur te stallen. Wij hadden twee feestjes, twee etentjes en twee ochtenden nodig om daar van bij te komen. De afspraken waren helder. We bellen niet, we sms-en niet met oma en we denken niet aan het kind.

Wij kunnen ons heel goed zonder Irem vermaken. Toch ontkomen we er niet aan dat ze heel vaak onderwerp van ons gesprek is. Niet dat wij geen andere zaken te bespreken hebben, maar als je zo’n melig kind als dat van ons hebt, dan vork je dijenkletsend je ossenhaas naar binnen. Irem verschoof langzaam naar de achtergrond. Het eten maakte plaats voor een paar borrels en na een paar uur stapten we de kroeg aan de overkant binnen. De volgende dag werd ik tegen het middaguur wakker. Met een piep in mijn oren en haar dat naar sigaretten en bier rook. Voor het eerst in twee jaar had ik uitgeslapen. Man oh man, wat wordt een mens daar gaar van.

Dancing queen
De volgende avond stond er een semi-galafeestje gepland. Daar stonden we dan in vak Zuid in het Olympisch Stadion. De dansvloer lokte maar ik besefte net op tijd dat ik op deze hakken geen fatsoenlijke beweging kon maken zonder een enkelband te scheuren of een ander dwars op de knieschijf te trappen. Voor het eerst had ik dat weer dat heerlijke gevoel alsof we alleen met zijn tweetjes waren. Toen er nog geen sprake was van een kind. Het gevoel van vroeger, al is dat maar ruim twee jaar geleden.

Terwijl ik vanaf de bar terugliep naar Nils, zag ik hem door zijn knieën gezakt met gebalde knuistjes in de lucht rare bewegingen maken. Ik keek hem vragend aan. “Ik deed even voor hoe Irem danst,” zei hij lachend. Voor een ogenblik sloot ik mijn ogen en zag Irem in slow motion, tussen al dat dansend volk, haar dansje op de dansvloer doen. Gebogen beentjes en een dik pamperkontje dat op de maat heen en weer beweegt met af en toe een hupsje erdoor. Al die tijd had ik geen moment aan mijn eigen kind gedacht. Maar blijkbaar had Nils daar meer moeite mee.

Plunderaars
Nu raak ik weinig geïntimideerd door het goddelijk strakke lichaam van Klum. Want wie mij eens goed bekeken heeft kan slechts beamen dat ook ik zo’n waanzinnig strak lijf heb. Trek een zak over mijn hoofd en je ziet werkelijk waar geen verschil. Enfin, de kinderen van Klum dus. Zo eerlijk zag je bekende onderbroekmodellen nooit. Ze proberen hun vier bloedjes van kinderen fatsoensnormen bij te brengen.

De best testcases zijn toch altijd de supermarkt, in een drukke bus, in de wachtkamer van de huisarts en bij andere mensen thuis. Er wordt niet gegraaid in chipsbakken, er worden geen rekken cola omgetrokken, folders van de wachtkamertafel geveegd of tegen de rug van andermans stoel aangetrapt. Lijkt mij allemaal heel simpel. Irem denkt daar anders over, die is sinds kort op slooptoer. Na een half uur in de supermarkt ziet de Vomar eruit als Bagdad. Bij de huisarts interesseert de speelhoek haar niets. Liever scheurt ze Mijn Geheim in stukjes of klimt in de folderrekken.

Donderwolken
In het begin was ik nog zo’n aardige lieve moeder en sprak op een neutrale doch strenge toon. ‘Irem, niet doen. Kom eens bij mij zitten.’ Daarop volgt een rits pedagogisch in elkaar gestoken zinnen. Alsof ze dat hoort. Bij de huisarts loopt ze, stampend op andermans tenen, rondjes om de wachtkamertafel en in de supermarkt trek ik zuchtend mijn kind uit melkrekken. Het werd tijd voor een andere tactiek. Mijn fluweelzachte stem heeft inmiddels plaatsgemaakt voor een harde barse variant. Met één opgetrokken wenkbrauw dwing ik mensen moeiteloos op de knieën.

Ik krijg nu met gemak een heel Noord-Koreaans leger in het gelid. Als ik over het tuinpad loop, sturen alle buren hun kinderen naar binnen en vallen de rolgordijnen uit. Mensen die hun hond uit laten lopen een blokje om en donderwolken pakken zich boven mijn hoofd samen. Behalve Irem, die negeert al huppelend mijn verzoekjes, vragen en bevelen. De laatste keer dat ik haar laaiend de gang op stuurde, vond ik haar dansend met mijn schoenen aan terug, “Mama se, mama sa, mama boos…”.

Road block!
Het enige karretje waar ze nu nog in wil zitten is het boodschappenwagentje. Maar dat komt omdat ze het leuk vindt om alle boodschappen die ik in de kar flikker, bij anderen weer in de kar te gooien. Maar net zoals andere mensen doe ik mijn boodschappen ook wel eens op de markt. En dan breng ik mijn kind mee. In de buggy. Irem en ik scheppen er een satanisch genoegen in op andermans hielen in te hakken en met onze dreigende knuistjes in de lucht andere mensen van ons pad te jagen. Het mooiste is wanneer wij een mede wandelwagenganger tegenkomen en midden in het pad een road block creëren. Jay!

Luchtalarm
Halverwege de marktwandeling riep Irem onlangs, ‘Uit! Uit!’. De ervaring leert dat we dat als moeder de eerste twintig keer moeten negeren. Meestal valt ze dan in slaap. Of ik prop een ontbijtkoek in haar waffel. Dat geeft mij doorgaans een kwartier om nog andere kleine boodschappen te doen. Maar nee. ‘Uit! Uit! Mama Ijem uit! Ijem jopen!’. Ik zocht een rustig plekje op en haalde Irem eruit. De buggy viel achterover en mijn sinaasappelen rolden over de grond. Het zweet gutste over mijn rug. Ik besloot Irem terug te zetten in de wandelwagen en achter de sinaasappelen aan te rennen. Toen ging het luchtalarm af.

Jongleren
Terwijl Irem haar longetjes lam schreeuwde vouwde ik haar de kinderwagen in. Tenminste, ik deed een poging. Ze overstrekte zich en trapte de kinderwagen weg. Praten heeft dan geen zin. Mensen draaiden zich om en keken ons aan. Een enkeling stopte en keek vol ongeloof naar ons. Een groepje tienermeiden stootte elkaar aan en wees naar mij: De moeder van het losgeslagen kind. Een tot leven gewekte anti-conceptie reclame. Ik overwoog even om een paar sinaasappelen van de grond te rapen en al hinkelend te jongleren. Als je als attractie wordt aangegaapt, kun er net zo goed een heel circus van maken.

Hysterisch
Laatst had mijn dochter op de wc gepoept. Dat kan natuurlijk, zoals veel twitteraars het noemden, beginnersgeluk zijn, een toevalstreffer, maar laten we er voor het gemak van uitgaan dat ik een kleine poepgenie heb gebaard. De Beethoven van de porseleinen troon. Dat ze de wc nu compleet weigert, daar hebben we het even niet over. Elke nieuwe ontwikkeling wordt op Twitter en Facebook geslingerd. Want mijn moederhart zwelt van trots als ik Irem de meest weergaloze dingen zie doen. Zoals de ene been voor de ander bewegen. Toen ze, in een ver verleden, haar eerste stap los deed, waren we hysterisch. ‘Ze loopt, ze loopt!’ gilden we buiten zinnen en trokken de lamellen voor het keukenraam omhoog om passanten op de gammele stapjes van onze dochter te wijzen. Het waren ferme passen. Alsof ze stiekem al geoefend had.

Eten!
Sinds deze week spreekt Irem volzinnen. Zinnen die je volwassenen ook hoort zeggen. Zinnen die uit minimaal drie woorden bestaan. Oké, oké er ontbreken soms wat woorden en het is voor buitenstaanders onverstaanbaar, maar pff doet dat er toe? Zo zei ze ineens ‘Mama, mag ik eten?’ Eigenlijk zei ze ‘Mama maggak etta?’ De eerste keer dat ze dat zei stootte ik Nils op de bank aan en liet het arme kind die zin nog twaalf keer herhalen. Ze vermagerde waar we bij stonden.  Haar rechteroog vertoonde een spastische zenuwtrek. Uiteindelijk riep ze ‘Mama, eten!!!’ en plofte zuchtend op de grond. We spoedden ons naar de keuken.

Lief mopje
Ja duh, ik weet het, praten is een logische stap in de ontwikkeling. Vorige week blafte ze ons nog bevelen toe. Eten! Drinken! Poepen! Slapen! Cars kijken! Maar van de één op de andere dag transformeerde ze van een kleine dictator tot een lief rustig mopje. Ze struikelt soms nog over een aantal letters. Zo slist nu een beetje en heeft problemen met de L en de R. Daarvoor in de plaats komt de J. Oh en ze praat met een zachte G. Wij wonen in een dorp in Noord-Holland waar alles bij elkaar wordt gesnauwd. Als ik ‘s ochtend vanuit haar ledikantje wordt begroet met ‘Goedemorgen mama’ sta ik eerst minutenlang in haar kamer naar Limbo’s te zoeken.

Sinds vorig week kan ze ook poesje mauw zingen. Jullie begrijpen dat Irem voor het eind van dit jaar het medicijn tegen Aids heeft uitgevonden en drie andere planeten in dit universum heeft ontdekt.

Facebookspelletjes
Wanneer het kind ziek is draait dit gezin als een geoliede machine. Er wordt niet gejammerd over wie eruit moet of wie die poepluier moet verschonen. De zaak wordt vakkundig aangepakt. Er wordt schoongemaakt en vieze geurtjes worden binnen afzienbare tijd verdreven. Als Irem dan alweer slaapt, zitten wij klaarwakker om 4 uur midden in de nacht Facebookspelletjes te doen. “Heb jij al slaap? Of zullen we Dexter afkijken?”

De volgende dag bleef Nils voor de zekerheid thuis. Irem heeft toen de hele dag gekotst. Op de witte bank, op het witte kleed, op de convectorput. Toen ik thuiskwam, werd ik verwelkomd door een aroma van kots. Alsof je een dikke darm binnenwandelt. Diezelfde nacht sliep ze gelukkig goed. Met een gerust gevoel ging ik naar mijn werk. In de trein voelde ik mijn buik borrelen en werd steeds misselijker. Op mijn werk werd het erger. Ik besloot naar huis te gaan. Kotsmisselijk stapte ik in de metro. Ondertussen belde Nils, ‘El, ik bel de huisarts, want Irem reageert niet. Ze eet niet, drinkt niet en valt steeds weg.’

Gijzeling
Toen ik het tuinpad opliep, rende ik bijna door de voordeur naar binnen. Irem lag op de bank met Apie. Lusteloos en duf. De huisarts had pas over vier uur tijd. Wat?! Ik belde op en meldde dat ik er NU aankwam. In gedachten had ik de arts-assistent in de wachtkamer gegijzeld en dwong de huisarts gewapend met honkbalknuppel naar mijn kind te kijken. De assistente aan de telefoon beloofde mij dat ik over een uur terecht kon. Ondertussen dronk Irem kleine slokjes thee. Machteloos wachtten we af. Irem viel ondertussen in slaap. De huisarts belde ik af.

Allemachtig, waar drie uur slaap niet goed voor kunnen zijn. Lachend werd ze wakker. K3 werd opgezet en er werd een uur lang gedanst. Ik knapte ook aanzienlijk op en samen aten we een pakje crackers leeg. Ondertussen hoorde ik Nils boven stommelen. Een minuut later hoorde ik hem kotsen. ‘Hey El, moet je komen kijken’ zei hij zwakjes. Boven had hij op de overloop de deur van de badkamer en het stucwerk ernaast volledig ondergekotst. Ik stond boven aan de trap te applaudisseren. Bravo! Nils maakte een bescheiden buiging en vulde een emmer sop. ‘Gadverdegadverdegadverdamme!’ hoorde ik hem roepen.

‘Papa ook ziek?’ vroeg Irem toen ik weer beneden kwam. ‘Welnee meid, die zit zich verschrikkelijk aan te stellen,’ antwoordde ik. ‘Gadverdegadverdamme,’ zei Irem. En voor het eerst in mijn leven had ik een volwassen gesprek met mijn dochter.

Bikkelen
Als je me toen had verteld dat ik zou trouwen, een huis zou kopen en een kind zou baren, had ik je keihard uitgelachen. Trouwen vond ik de grootste onzin, een huis was zonde van het geld en het leek mij destijds lichamelijk onmogelijk een kind te baren. Groot object, klein gaatje, dat idee. Ik was ambitieus maar niet op voorplantingsgebied. Reizen en schrijven wilde ik, net zoals Carolijn Visser. Al haar boeken had ik verslonden. Het liefst wilde ik naar Azië. Daar waar je nog moet bikkelen met je backpack. Eerst moest ik nog zien af te studeren.

Jullie begrijpen dat van al die wilde plannen weinig terecht is gekomen. Ik kreeg belachelijk leuke banen aangeboden en probeerde ondertussen af te studeren. De reisambities bleef ik houden. Elk jaar nam ik me voor om nog harder te werken aan mijn droom. Het werkte niet. Goede voornemens zijn bedacht door nicotinepleisterfabrikanten. Voornemens zijn niets minder dan keuzes. En waarom zouden die aan het begin van het jaar extra bijzonder zijn? Het is maar goed dat ik nooit vertrokken ben naar exotische bestemmingen, anders was ik Nils volledig mis gelopen en had ik Irem nooit gehad. Daar zou ik vrijwillig alles voor opofferen.

Afscheid
De kinderwens komt met de juiste man. Toen bleek dat ik zwanger was hadden we stilzwijgend ritueel afscheid genomen van onze vrijheden. Ik zwaaide Thailand, China en Indonesië gedag en gaf Carolijn Visser een plekje achterin de boekenkast. Nils gaf al zijn gitaren een kusje en beloofde ze plechtig dat ze ooit samen op alle grote podia in de wereld zouden spelen. Uiteindelijk was dat allemaal nergens voor nodig geweest. Soms komen dromen in hele ander vormen toch nog uit.

Dankzij het gekloot met de treinen kom ik sinds kort op hele verrassende bestemmingen aan. Ik overweeg om een rugzak met noodartikelen mee te nemen, want veel vaker kom ik helemaal nergens en overwinter ik in -5 op overvolle perrons. Als je dan even je ogen sluit terwijl je met nog vierhonderdduizend andere reizigers de treinen in word geduwd, waan je je even op een chaotische oosterse bestemming.

Ik wens jullie een fantastisch jaar toe!

Stuiterbal
Nu heb ik gelukkig een kind dat zichzelf steeds beter kan vermaken. Een half uur is al lang. Vanochtend zaten we samen op de grond memoriekaartjes om te draaien. Dat kan ze wel een uur volhouden. Ik ook. Maar dan ineens is haar aandacht afgeleid en stuitert ze naar de kleurpotloden en begint te kleuren. ‘Mama ook,’ zegt ze en ik krijg en zwart kleurpotlood in mijn handen gedrukt. Samen tekenen we hartjes op het papier. Elk hartje dat ik teken wordt bekrast door Irem. Met de ene hand ondersteun ik een slaperig hoofd op de salontafel. Met de ander hand teken ik figuren. Soms gaap ik. Het is half acht en we hebben een uur geleden al ontbeten. Voor het eerst dit jaar ben ik vijf dagen achter elkaar vrij en thuis. Ik wilde deze periode aangrijpen om de logeerkamer op orde te maken, de zolder uit te mesten en voor een nieuwe bank te shoppen.

Begripvolle knikjes
Tweede Kerstdag is een perfecte dag om de meubelboulevards af te struinen. Dat is een sociale onderneming. Immers tref je daar de rest van verveeld Nederland. Zoiets schept een band. Bij de salontafels wissel ik met andere moeders met jengelende kinderen begripvolle knikjes uit, knikjes die zeggen,‘Ooit hadden we een goddelijk lijf en ’s ochtends de rust en tijd om ons feestmasker eraf te bikken.’
Nils krijgt bij de tweezitsbankenhoek bemoedigende klopjes op zijn schouder en blikken van andere vaders die zeggen, ‘als vrijgezel hadden we kunnen uitslapen, onze kater kunnen wegspelen op de PS3 en de rest van deze zondag in onze blote hol op de bank kunnen zitten en aan onze zak kunnen krabben.’ Dat geeft je als gezin het gevoel dat je er op zo’n feestdag niet alleen voorstaat. Helaas moesten we dat dit jaar aan ons voorbij laten gaan.

Brrr
Toen ik voorstelde om naar buiten te gaan, de hort op, schudde Irem vastberaden haar hoofd. Ze weest naar buiten, riep verschrikt ‘sjeeuw, brrrrr!’ en rilde daar overdreven bij. Het indobloed kruipt soms waar het niet kruipen kan. Nils keek ook angstig naar de sneeuw en gaf Irem gelijk. ‘Ja, brrr he?’ Zuchtend deed ik mijn jas uit en gooide mijn tas op de grond. Waarom kamers herdecoreren en in deze glibberkou de deur uitgaan voor een klopjacht op de perfecte bank als we deze ochtend memoriekaartjes onder het tapijt kunnen sjoelen, pianospelen en bekers melk kunnen omgooien. Die bank komt volgend jaar wel.

Nu kan ik een schoonmaker nemen, maar dat lost niets op. Want voordat een schoonmaker aan de slag kan, moet er opgeruimd worden. Wij hebben namelijk een opruimprobleem. Oh wacht, ik word net gecorrigeerd door Nils, IK heb een opruimprobleem. Nils is het beu achter mijn kont aan op te ruimen. Irem ruimt haar eigen rommel op. Die gilt al ‘mag niet!’ als ik mijn tas in haar kinderstoel gooi. Daarbij steekt ze dan dreigend een dik vingertje in de lucht. Gewoon negeren zo’n kind. Meestal geef ik haar een poetsdoekje waarmee ze een kwart van de woonkamer poetst.

Folder obsessie
Ik merk dat wanneer ik Irem op bed heb gelegd eerst even door de woonkamer moonwalk, met een knuistje in de lucht ‘yes!’ roep en de eettafel afruim. De tafel ligt dagelijks bezaaid met jassen, tassen, post, opgedroogde mandarijntjes en een droogboeketje dat ooit vers de vaas in ging. Onder al dat puin vind ik ook altijd kabels en stekkers van telefoons, de TomTom, laptop, fototoestel, en zo kan ik nog heel lang doorgaan. Dat flikker ik natuurlijk allemaal in een lade die uitpuilt van dezelfde rommel. En folders. Oh mijn god, ik ben verslaafd aan het doorploegen van folders. Ik neem ze nog net niet mee in de trein. Misschien zou ik dat moeten doen, want nu slingeren ze door het huis.

Als ik een schoonmaakaanval krijg is deze toko binnen twee uur schoon. Dan glimt het fornuis, is de badkamer gepoetst en zijn de handdoeken gewassen, gevouwen, riekt het huis naar frisgewassen linnen en is zelfs de oven uitgebikt. Gelukkig komt er een dag dat al die poetsessies van Irem zich uitbetalen. Dat ze opgroeit tot een verstandige puber die een voorliefde ontwikkelt voor de chemische geur van schoonmaakmiddelen en gedweilde vloeren. Dat ik na een vermoeide werkdag thuis kom in een glimmend paleisje. ‘Kijk mam, ik heb alvast het hele huis schoongemaakt, de tuinen winterklaar gemaakt, de snaren vervangen van pa’s gitaar en een stoofschotel in de oven gezet.’

Dat kan allemaal mensen, gewoon een kwestie van opvoeding. Het begint allemaal met zo’n poetsdoekje. Echt.

Pillencocktail
De hongerstaking is het gevolg van de ellende die kiesjes heet. Er wordt niets gegeten. Kauwen daarentegen doet ze wel fanatiek. Op tafelpoten, speelgoed, bierkratten en inmiddels is er een Playstation3 controller gesneuveld. Onderschat kleine kinderen met een jeukende onderkaak niet. In combinatie met koorts kunnen ze heel gevaarlijk zijn. Onze dochter probeerde zich vanochtend nog vanuit de woonkamer dwars door de draagmuur heen te werken. Je let een ogenblik niet om en bijna stort het huis in.

Al dagen gaat er geen fatsoenlijke hap naar binnen. Ze kan amper ademhalen omdat haar neus dicht zit en hoesten doet ze onafgebroken, met name ’s nachts. De huisartsenpost is inmiddels al geraadpleegd. We moeten haar tempen, in de gaten houden en zo nu en dan een zetpil geven. Kinderen ruiken op afstand al een zetpil, een hoestdrank en neusdruppels. Ze voelen ook aan wanneer deze allemaal tegelijkertijd ingebracht moeten worden. Er zit dan niets anders op dan Nils erbij te halen. Probeer een kind dat overstuur is maar eens met woorden tot bedaren te brengen. Non. Daar moet twee man sterk aan te pas komen.

Just drug ‘m!
Volledig gedrogeerd komt ze dan eindelijk ietwat tot rust. Het is allemaal van korte duur. Ik maak me al dagen zorgen over haar. Of ze wel genoeg binnenkrijgt, of ze wel genoeg drinkt, of ze getraumatiseerd is doordat we haar nu dagelijks voor het slapengaan in de houdgreep nemen. Je zou verwachten dat kinderen zo slap zijn van de koorts dat ze op de bank in een hoekje kruipen en onder een dekentje rustig beter willen worden. Maar Irem heeft hele andere dingen aan haar hoofd als ze ziek is. Zingen bijvoorbeeld.

Ze heeft één handje in haar zij en in haar andere hand houdt ze een potloodje vast. Ze doet een beetje verlegen maar durft toch een liedje te zingen, daarbij wiegt ze van links naar rechts. Ze slaakt een paar schorre kreten en doet een danspasje. Als ze moet hoesten gaat één hand omhoog. Alsof ze wilt zeggen ‘stop de bandrecorder, we doen het even opnieuw’. Ze staat niet zo stabiel en grijpt af en toe met haar hand naar haar keel. Af en toe pakt ze van de grond een pakje drinken en slaat ‘m achterover. Uit haar neus blazen twee grote snottebellen zich synchroon op. Het is een beeld waar Janis Joplin jaloers op zou zijn.

Onherkenbaar
Irem is bang voor mensen met een baard. Of een snor. Dat is een beetje gecompliceerd aangezien opa een snor heeft. Voor haar is opa een snor op een stokkie. Een zwevende snor. Het gezicht erachter wordt veel later pas ontdekt. Sinds de val van de eerste sneeuwvlok hebben verschillende vrienden ineens besloten een baard te laten staan. Misschien lekker warm, maar voor Irem zijn ze volledig onherkenbaar geworden, vooral als ze ook nog eens een dikke muts op hebben. Het duurt altijd even voordat ze mensen herkent. En als het muntje dan eenmaal valt dan lacht ze een beetje zuur. ‘Je had net zo goed een zak over je hoofd kunnen trekken!’ lijkt ze te willen zeggen.

Antkoen!
Nils bouwde gisteren in de achtertuin een sneeuwpop. Ze wilde per se meehelpen, de angst voor sneeuw was van korte duur. Want ja, ook sneeuw vond ze verschrikkelijk. Maar goed, eerst handschoenen! ‘Kijk Irem, een koen voor je ant, een antkoen!’ zei ik en probeerde op deze manier een beetje te levelen met mijn kind. Irem keek naar haar schoen, naar haar hand en vervolgens vragend naar mij. Twee opgetrokken wenkbrauwen zeiden ‘Mam, heb jij hebt te veel frisse lucht gehad. Even chillen.’Toen ik haar de wantjes omdeed, keek ze panisch naar haar handjes en gooide de antkoenen tussen de bevroren Hortensia’s. De rest van de middag raapte ze de sneeuw met haar blote handen bij elkaar. Een bikkel is het, iemand die later bij gebrek aan oploskoffie, moeiteloos op koffiebonen zal kauwen.

Een Dick Maasje
‘Doen we morgen nog iets aan Sinterklaas,’ vroeg Nils gisteravond, toen de winkels al dicht waren en de wegen onbegaanbaar. ‘Ik ken nog wel iemand die op de valreep voor Sinterklaas wilt spelen.’ Sinds ik het schoen zetten verheven heb tot een hysterische aangelegenheid en het kind tot in de eeuwigheid heb getraumatiseerd met Sinterklaasverhaaltjes, leek het mij niet zo verstandig een kind op te zadelen met een oude man, met snor en baard, die ook nog eens muts op heeft en antkoenen draagt. Cadeautjes of niet, Irem zou flauwvallen bij de gedachte dat ze daar dan ook nog eens bij op schoot zou moeten.

Voordeel?
Dit is natuurlijk een Sesamstraat redenering, maar kort door de bocht blijkt dat uit het onderzoek. Uit een studie blijkt dat ouders die op jonge leeftijd als bovengemiddeld aantrekkelijk waren vaker een dochter dan een zoon krijgen. Evolutionair gezien is het misschien beter dat mensen met een aantrekkelijk uiterlijk een dochter krijgen dan een zoon. Meisjes hebben namelijk meer voordeel van een mooi uiterlijk dan jongens.
De onderzoeker, Satoshi Kanazawa, heeft meerdere controversiële studies op zijn naam staan. Ook schrijft hij voor Psychology Today, waarbij hij soms in gaat op zaken zoals de scheiding van Eva Longoria en Tiger Woods.

Definitie
Nu is deze studie van hem deels gestoeld op een ander onderzoek van ruim 50 jaar geleden waarbij 17.000 kinderen op zevenjarige leeftijd beoordeeld werden op aantrekkelijkheid door hun leraren. Dát alleen al vind ik eng. Leraren zouden niet zo moeten denken. Daarnaast is de definitie van ‘knap’ altijd een leuk onderwerp voor discussie, aangezien de normen voor ‘knap’ uit de jaren zestig, heel anders zijn dan nu. De evolutie heeft zich moeiteloos aangepast aan de maatschappelijke normen van 2010, waar uiterlijk inderdaad een grote rol speelt.

Optelsommetje
Is de kans groot dat er een knap kind uit de baarmoeder rolt, dan zorgt moeder natuur ervoor dat het een dochter voor. Natuurlijk zijn er ook de knappe dames, die nog te dom zijn om te kakken, maar ook zij profiteren volop van hun uiterlijk. Afgelopen week bleek echter dat knappe vrouwen ook wel eens een tegenvaller hebben. Knappe vrouwen die een foto bij hun sollicitatie voegen, worden minder vaak uitgenodigd voor een gesprek. De reden? Vrouwelijke jaloezie. Vrouwen houden knappe vrouwelijke collega’s liever buiten de deur, een soort onbedwingbare strafdrift. Knappe mannen daarentegen profiteerden er ruimschoots van. Over ouders die met name zonen baren, daar schrijft Kanazawa gelukkig ook over.

CC foto: delicategenius

Wereldvrede
‘Toytoy’ ging aan en Irem ging in haar stoel zitten. Ik trok de laptop op schoot en besloot mijn to do list af te werken, zodat ik tijdens haar middagdutje even uitgebreid de tijd zou hebben om koffie te drinken. Het was acht uur in de ochtend en het voelde al als een gewone werkdag. Ik miste alleen mijn overdosis kranten. Normaal gesproken gaat Irem tijdens zo’n thuiswerkdag naar de oppas. Maar vandaag hadden we een sinterklaasje feestje op de agenda staan en een waterdichte planning was noodzakelijk. Ze bleef dus thuis. Gezellig!

De eerste mailtjes waren nog niet verwerkt of ik had al een snottebel aan mijn pyjamabroek hangen. ‘Mama ook kijken?’ vroeg Irem en wees naar de televisie. ‘Nee, mama moet werken schat,’ zei ik op een toon alsof ik de wereldvrede aan het bewaken was. Zo’n toon waarop Nils altijd met z’n ogen rolt en ‘pffff’ zegt. Zo’n toon waarop mijn moeder een pantoffel naar mijn hoofd zou gooien en ‘Hallo, ik vraag je wat hoor!’ zou zeggen.

Werkontwijkend gedrag
Irem kroop op de bank en ging naast me zitten. Ik probeerde door te tikken, maar dat gaat niet wanneer een klein meisje enthousiast ‘K3, K3, K3’ naast je gilt. Uiteindelijk startte ik via YouTube ‘Handjes draaien’ op en probeerde ondertussen een interview te herschrijven. Als een malle draaide Irem met haar handjes en voordat ik er erg in had, zat ze met haar pamperkontje half op mijn toetsenbord. Ik zette haar terug op de bank en zette de laptop op tafel. Irem danste door de kamer en ik besloot koffie te zetten. Terwijl het zwarte goud door de filter pruttelde, poetste ik het fornuis. Werkontwijkend gedrag noemen ze dat.

‘Handjes draaien’ ging over op ‘De politie’ en tegelijkertijd ging de telefoon, waarop ik met mijn koffie de gang op vluchtte. Met mijn telefoon aan mijn ene en mijn vinger in mijn andere oor ving ik flarden van een gesprek op. Irem had in de gaten dat ik op de gang zat en bonkte met haar knuistjes op de deur. Ik staarde naar de deur, probeerde jedi mind tricks om haar tot kalmte te manen, maar ze bleef maar schreeuwen, ‘Mama, potitie! Potitie!!’.

Realiteiszin
En als je daar zo ongewassen op de trap zit te bellen dan raakt de volledige realiteitszin je ineens. Werk en kind gaan niet samen. In ieder geval niet op dezelfde locatie. Werk moest maar wachten tot vanavond. De laptop ging uit, de televisie op mute en ik gooide de potloden op tafel. Irem sleepte een rol tekenpapier achter mij aan en installeerde haar knuffels als publiek op de tekentafel. Het was inmiddels half negen en ik had het gevoel alsof ik er al een hele werkdag op had zitten.

Echo’s
Mijn schoonmoeder is een stoere vrouw die nog volop van het leven geniet. Ze kan halsoverkop naar New York gaan of wekenlang door de Dordogne trekken als het moet. Toen Nils en ik trouwden, en dat deden we eigenlijk al vrij snel, zei ze ‘Als ik nog maar geen oma word hoor!’. Dat was haar manier om te zeggen dat we eerst zoveel mogelijk van elkaar moesten genieten. Toen werd ik zwanger. Hartstikke gepland. Met de echo’s op zak reden we naar haar werk. We wilden het zo snel mogelijk vertellen. De rit van vijf minuten voelde als een urenlange vakantietrip.

Koffieboontje
‘Hey! Wat doen jullie hier?’ zei ze terwijl ze ondertussen de telefoon neerlegde. Nils en ik zaten een beetje dom te lachen en schoven de envelop met de echo’s naar haar toe. Op de echo was Irem niet groter dan een koffieboontje. Mijn schoonmoeder keek van de echo’s naar ons en weer terug. Ze keek alsof ze de jackpot had gewonnen. Kleine traantjes glinsterden aan de binnenkant van haar ooghoeken. Probeer dan je eigen tranen maar te bedwingen. We dansten nog net niet jankend de polonaise. Ondertussen rinkelde de telefoon aan één stuk door. Met een dikke stem nam ze uiteindelijk op. Zwaaiend namen wij afscheid. Mijn moeder kon ik die dag niet bereiken.

Theatraal
Samen met mijn tante was ze op vakantie. Uiteindelijk kreeg ik haar te pakken. ‘Ik ben zwanger!’ schreeuwde ik door de telefoon. ‘Wat zeg je? Ik versta je niet? ‘Zwanger mam, ik ben ZWANG-ER!!’. Een ogenblik was het stil. Nu is mijn moeder een hele theatrale vrouw. Zo iemand die al licht in shock raakt wanneer ze voor een dichte supermarkt komt te staan. ‘Wordt de Dekamarkt verbouwd?! Maar hoe, hoe moet ik mijn cake dan afmaken?!’, zou ze dan prevelen terwijl ze met trillende handen haar keel zouden grijpen. Maar nu werd ze weer oma en dat moest iedereen weten. ‘IK WORD OMA!! MIJN DOCHTER IS ZWANGER!!,’ hoorde ik haar door de telefoon naar anderen schreeuwen. Daarop volgde gejoel en werd de verbinding verbroken. Ik lachte hoofdschuddend naar de telefoon en was al blij dat ze niet was flauwgevallen.

Voor de beste reactie hadden we met vertellen natuurlijk gewoon moeten wachten tot na de bevalling.

Rotkleed!
Volgens een onderzoek van Consument en Veiligheid komen er jaarlijks 1200 kinderen tussen de 0 en 13 jaar op de afdeling Eerste Hulp van een ziekenhuis terecht na een ongeluk met speelgoed. De grootste ongelukken bij ons thuis zijn beperkt gebleven tot drie bloedlippen en een paar blauwe ogen. Ons kind struikelt niet over speelgoed, maar over haar eigen voetjes. En soms over het vloerkleed. In het begin liep ze vaak tegen de deur op, maar de laatste tijd glijdt ze vaak uit over rondslingerde tijdschriften en boekjes.

Diva
Ik schrijf het op alsof het heel normaal is, maar ik heb maandenlang met van die wapperende paniekhandjes om haar heen gefladderd. ‘Pas op! Kijk uit! Doe voorzichtig!’. Daarvan raakt ze nog meer in paniek. Sindsdien zie ik vanaf een afstandje toe hoe ze valt. En dat doet ze meestal als een volleerd diva, met opengesperd mondje, samengeknepen oogjes en een handje op haar voorhoofd. Ik kan dat kind moeilijk de hele dag op schoot nemen en beschermen. Ze valt in de risicogroep en de komende drie jaar staat mij nog heel wat te wachten.

Horror!
Kinderen tussen de één en vijf jaar oud lopen namelijk het meeste risico. Speelgoedautootjes, knikkers, driewielers en potloden zijn vaak de boosdoener. Vooral die knikkers klinken als horror. Ongeveer 15% slikt een voorwerp in. Mijn grootste nachtmerrie. Hier wordt ook eerst aan al het speelgoed getrokken om te zien of de onderdelen, oogjes en knoopjes goed vastzitten. Vaker door de oma’s dan door mij.

Booby trap!
Bij 6% van de kinderen is het letsel zo ernstig, dat ze moeten worden opgenomen in het ziekenhuis. Ik vind het schokkende cijfers. Speelgoed als booby trap, daar had ik nog niet bij stil gestaan. Dan heb ik het nog niet gehad over enthousiaste kinderen die met potloden of ander spul in hun hand rondrennen. Op zo’n moment schieten bij mij de paniekhandjes pardoes in de lucht….

CC foto: cjc4454

Pindakaas?
Wij hebben geen open haard. Het is voor Sinterklaas en zijn pietjes dus onmogelijk om door de schoorsteen te klimmen en de schoenen te vullen. We moesten een ander scenario verzinnen en besloten haar laarsjes maar uiteindelijk bij de achterdeur te zetten. Vanochtend vertelden we haar bij het wakker worden een overdreven Sinterklaasverhaal. Dat we vannacht iemand beneden hoorden stommelen. Dat we een paard hoorden hinniken en dat het best eens Sinterklaas geweest zou kunnen zijn. ‘Pindakaas?’ reageerde Irem. Ja, we pakten de introductie van Sinterklaas ietwat hysterisch overdreven aan.

Schimmel
Stilletjes slopen we gedrieën naar beneden, af en toe stopten we en zeiden ‘Stttt….hoor jij wat?!’ Ik had Irem net zo goed kunnen vertellen er aliens geland waren en dat ze uit waren op ons bloed. Met grote ogen keek Irem naar de deur van de woonkamer. Binnen klonk gestommel en ik duwde Nils voor de zekerheid met mijn elleboog in zijn rug naar voren. In de woonkamer bleek het Betty te zijn die haar tanden in een witte teddybeer had gezet. In een flits zag het eruit alsof ze het paard van Sinterklaas aan het verscheuren was. Bij de achterdeur stonden kleine rode laarsjes. Daarachter een stapel cadeautjes. ‘Sinterklaas, had ook wel even koffie kunnen zetten,’ gaapte Nils en zette de videocamera aan.

Gilletjes
‘Oh kijk, Sinterklaas is langs geweest!’ riep ik en klapte verrukt in mijn handen. ‘Pindakaas! Pindakaas!’ riep Irem en zocht om zich heen naar haar ontbijt. ‘Nee, Sinterklaas. Kijk cadeautjes! Pak uit,’ zei ik tegen Irem en dirigeerde Nils met de camera. Irem pakte haar laarsjes, trok ze aan en keek naar de pakjes. ‘Cars! Nemooooo!’ schreeuwde ze ineens en wees op het Pixar inpakpapier. Verwachtingsvol keek ik de camera in. Nils knikte me bemoedigend toe. Het rode lichtje knipperde enthousiast. Eindelijk slaakte ze die gilletjes waar ik zo op wachtte en pakte de cadeautjes uit. De presentjes schoof ze ongeïnteresseerd onder tafel en nam het verkreukelde inpakpapier mee naar de bank. Daar kreeg elk plaatje een kusje. ‘Volgende keer zorgen we dat het inpakpapier minder leuk is dan de cadeautjes,’ zei Nils.

Een wijsheid die ik iedereen voor 5 december wil meegeven.

Spekarmpjes
Zolang Nils er niet is, hebben mijn dochter en ik belachelijk gezellige momenten. Maar zodra hij de kamer binnenkomt wordt het beeld volledig verstoord. Midden in een voorleeszin, staat ze op en rent met open armen naar haar vader, knuffels die in de weg staan worden weg getrapt en de poppenwagen krijgt een zet. ‘Papa moet koffie schat, ga maar even naar je moeder,’ zegt hij dan na een korte knuffelpartij. Ze schudt haar hoofd en omarmt met haar spekarmpjes de knieën van Nils. Hij lacht en zucht tegelijk. Zo schuifelen ze samen de keuken in. Irem laat niet los.

Ik zit nog steeds met open mond in kleermakerszit met in de ene hand een roze plastic theekopje en in de andere hand een boek over boerderijdieren. Het komende half uur word ik volledig genegeerd. Sinds kort begrijp ik het allemaal. Ik ben namelijk diegene die haar op werkdagen naar de oppas brengt. Aan de deur was er voorheen altijd een dramatisch afscheid en klemde ze zich aan mijn benen vast. Nu volstaat een ‘Ja, doei!’, waarop ze zich omdraait en gelijk gaat spelen. Alsof ze zegt ‘Ja rot maar op mam, doei. Ik wacht wel op papa, want hij is diegene die me in ieder geval komt halen.’ Nils haalt haar altijd op. Nu doe ik dat sporadisch ook wel. Dan begint ze altijd keihard om haar vader te huilen. Probeer een kind dat zich overstrekt maar in de autostoel te vouwen.

Negen maanden!
‘Geef je moeder eens een kus,’ zegt Nils en pakt het moment aan koffie in te schenken. Sloffen en dralend komt ze dan op me af lopen. Haar ogen blijven gericht op Nils. Ze geeft een kus maar raakt mij amper. Van binnen schreeuw ik ‘NEGEN MAANDEN MUTS! IK WAS HET DIE JE DROEG, NIET JE VADER!!’. Het liefst maak ik een powerpoint presentatie over mijn weeën om haar dat te laten zien. ‘Kijk en hier ging mama dood van de pijn. Voor jou liefje. Papa was er ook hoor, maar die stond een broodje jam weg te werken.’

Uiteindelijk heb ik me er maar bij neer gelegd. Dat getut met haar vader heeft ook voordelen. Poepen doet ze namelijk het liefst ook, wanneer ze de knieën van haar vader vast heeft. Dan kan ze blijkbaar extra kracht zetten. En als ik Nils dan met een kop koffie in zijn hand, ‘Oh nee, niet nu!’ hoor zeggen, dan maakt mijn hart een sprongetje. Elke keer weer.

Appelstroop
Gestreken wordt er bijna niet, want dat is eigenlijk nergens voor nodig. Sommige dingen vouw je gewoon direct vanuit de droger of vanaf waslijn op en leg je in de kast. Beddengoed vouw ik nat op en hang ik over de vide. Maar dan komen de bloesjes, overhemden en nog erger, de minibloesjes met miniplooitjes. Waarom ik dat ooit gekocht heb weet ik niet, maar sinds ministrijkwerk op de plank belandde nam ik me voor nooit meer schattig plooiwerk te kopen. Nu gaat Irem nog net niet gekleed in een overall. Maar ik zie alleen maar voordelen.

Dat allemaal is nog geen ramp. Het ergste wat een mens kan kopen is een donkerbruine vloer. Je ziet er alles op. Dat wist ik natuurlijk wel, maar als je zo’n vloer in de showroom ziet, denk je ‘wow!’. Je denkt niet aan fruithageltjes, rozijntjes, melkvlekken, kruimels en kattenharen op de grond. Uiteraard hebben die planken een v-groef, zodat er van alles tussen geprakt of gewreven kan worden. Een banaan ofzo. Of heerlijke broodjes appelstroop. Dat loopt je door het hele huis. Maar goed, wij zochten destijds ook niet echt een interieur bij elkaar dat kindbestendig was. We dachten aan alles behalve kruimeltjes.

Tapijtpluisjes galore!
Zo dachten we overigens ook toen we een wit tapijt kochten. Een tapijt overigens dat na anderhalf jaar nog steeds niet is uitgelopen, vandaag de dag schitteren de wortel- en sperzieboonvlekken er ook nog eens in. Tapijtpluisjes galore. Stofzuigen moeten we daarom elke dag. En dweilen bijna ook. Want Irem likt graag de fruithageltjes en rozijntjes van de grond. Soms likt ze voor de lol een hele plank schoon. Je zou dat kind zo aan het werk willen zetten. ‘Goed voor de weerstand El!’ roept Nils dan vanaf de bank waar hij op de automatische piloot zestig zwarte sokken, bestaande uit twee maten, selecteert.

Het is amper tien uur en al haar speelgoed ligt verspreid door het huis. Knettergek word je ervan. Nu heb ik Irem inmiddels zover dat ze haar eigen speeltjes opruimt. Die daar, of eigenlijk zegt ze ‘dida, dida, dida,’ en daarmee gooit ze alles in de mand. Ze lacht er zelfs bij. Nils lacht mee. Ik vul lachend het koffiefilter en kan mij even geen perfectere zondagochtend wensen. Terwijl ik de vaatwasser uitruim werp ik een blik de kamer in. Over het hele vlekkentapijt liggen verschillende soorten theezakjes. De poes ligt in de speelgoedmand en de theekist ligt open en is gevuld met blokjes. ‘dida, dida, dida…’

Koffie dus.

Elvan zat tussen twee heren. HA!
Daar zaten we dan, tussen honderden succesvolle vrouwen. Nou Nynke dan, want Elvan eindigde aan bijna een lege tafel tussen twee heren in. En dat op een avond vol honderden vrouwen. Links tegenoverhaar zat Victoria Koblenko als ambassadrice van Hair Heroes, één van de goede doelen, waar deze succesvolle vrouwen aan konden doneren. Rechts tegenoverhaar zat Jenny Lane. Wie? Jenny Lane. Zoek dat maar eens op YouTube! Ons blies ze die avond, met een dijk van een stem, van het podium. Tijdens het optreden pullde ze nog snel even een ‘Jinekje’ en liet haar gouden bh zien.

Nynke had het beter getroffen. Die zat de eerste ronde (er was een soort stoelendans, halverwege de avond) aan tafel met singer-songwriter Pam Feather (er staat deze week een groot interview met haar in Viva!) en Isabel Smallegange, die gepromoveerd is op het voedselverzamelingsgedrag van de strandkrab. Kun je je een groter contrast bedenken? Nee, inderdaad, dat is nog knap lastig.

Succes, fotoshoots, van die dingen
Het is heel erg leuk om met zoveel diverse types aan tafel te zitten. Je praat niet alleen over ‘goh hoe ben jij zo succesvol geworden?’ maar ook gewoon over fotoshoots en overzeese liefdes. En wie weet kom je nog tegenover mensen te zitten voor wie je nog iets kunt betekenen. Of andersom. Zo zat de founding mother van Knaag.nl ineens bij het toetje tegenover Lisa Wade van het radio- en televisieprogramma ‘Vroege Vogels’. Daar zou zomaar nog eens een samenwerking uit kunnen voorvloeien…

Go Jet!
Normaal doet de Viva400 helemaal niet aan ranking. Omdat het nogal moeilijk is om een professioneel harpiste te vergelijken met een promovenda. Er werd één uitzondering gemaakt: in de categorie ‘aanstormend talent’ werd de Guhl Talent Award uitgereikt aan diegene die wel heel hard komt aanstormen. De prijs ging naar schrijfster Jet Berkhout (zie foto), die een tijd lang in de thuiszorg werkte en daarover een boek schreef, dat een groot succes werd. Jet nam de prijs met zoveel oprechte blijdschap in ontvangst, dat ze meteen door de hele zaal in de armen werd gesloten.

Janken op de wc
Kijk wij barsten ook van het talent. Zo maakt Nynke overheerlijke risotto’s en brengt als geen ander een strakke eyeliner aan. Elvan, tja…die baarde binnen vijf uur een kind. Nuff said. Allemaal topprestaties. Maar nog niet genoeg om bij de Viva400. Dat maakte ons wel een pietsie nederig. Al die vrouwen! Zo talentvol!

“Ach nou ja” zei één van die 400, “al deze vrouwen zitten ook wel gewoon eens te janken op de wc”.

En dat is natuurlijk ook zo. Maar omdat vrouwen altijd al zo goed zijn in het bagatelliseren van hun kunnen, doen wij dat nu even lekker niet. Het was een voorrecht om met zoveel talentvolle tantes te mogen eten. Je krijgt er energie van, en inspiratie.

Mogen we er pleeeeease volgend jaar weer bij zijn?

Bekijk ook foto’s van het Viva400 evenement in Panama Amsterdam

Foto: ElvanB

Terwijl we de pagina’s en inhoud van het magazine doornemen, denk ik alleen maar aan een klein meisje dat ‘s ochtends altijd zo lekker naar slaap ruikt en elke ochtend met roze wangetjes wakker wordt. Met mijn handen onder mijn hoofd gevouwen droom ik dan ver weg. Meestal gaap ik daar ook nog eens uitgebreid bij. Terwijl collega’s bespreken hoe ze verhalen over grondexploitatie van gemeenten en leegstand van kantoorpanden vorm kunnen geven denk ik aan haar spettersessie die ochtend in bad. Beelden van frisgewassen babybilletjes flitsen door mijn hoofd. Nils heeft daar dus helemaal geen last van.

Een enkele keer krijg ik een smsje van hem waarin staat ‘Mijn handen ruiken nog steeds naar billendoekjes haha’. Ik frons dan meestal met mijn wenkbrauwen als ik zoiets lees. Want, is dat alles?! Handen die naar billendoekjes ruiken? Het is dan ook geen vent die tijdens overleg wegdroomt over Irem die op K3 mee zit te swingen. Hij heeft aandacht voor zijn collega’s. De geur van billendoekjes gaat verder dan alleen een ‘haha’. Als ik de geur van billendoekjes opsnuif, denk ik aan die ene nacht dat mijn vliezen braken en dat ik mijn beste vriendin, die op dat moment op Curaçao zat, smste ‘het is begonnen en je bent er niet muts!’, ik denk dan aan de bevalling, dat ene belletje naar iedereen met de woorden ‘onze dochter is geboren en we noemen haar Irem Feline!’, ik denk terug aan de kraamtijd en het gevoel van eeuwige geluk dat op zo’n moment je leven volledig kan gijzelen. Ik denk aan dag dat we, vanuit het ziekenhuis, met aan de arm een maxi cosi, thuiskwamen en beseften dat de sfeer in huis voor eens en altijd is veranderd. Billendoekjes werken magisch.

Het is soms verstandig die geur niet op te snuiven, maar ik ontkom er natuurlijk niet aan. Billendoekjes heb ik bijna altijd in mijn tas. Soms gebruik ik ze om mijn bureau ermee schoon te maken. Of mijn handen op te frissen tijdens bijeenkomsten. Van schrijven krijg ik nu eenmaal klamme handjes. De geur leidt enorm af. Tussen mijn aantekeningen zie ik soms dingen staan als, ‘vanochtend sprak ze met twee woorden!’ Het is een godswonder dat ik niet, beneveld door de geur van schone babybillen, deze aantekeningen in mijn verhaal verwerk. Of überhaupt fatsoenlijk een baan kan houden. Billendoekjes zijn levensgevaarlijk, het verlamt een mens volledig. Nou ja, dat verklaart natuurlijk ook waarom Nils met wapperende billendoekjes achter me aan rent, wanneer ik weer eens enorm opgefokt door de woonkamer stuiter.

No Voice
Af en toe moet je er ’s avond een pretje ingooien, anders verdampt het sociale leven.
‘Maandagavond heb ik een ding met de meiden. Die zaterdagavond erop ga we met  iedereen eten en de zaterdag dáár weer op heb ik een singstarbattle-date. En jij?’ ‘Nou, zondagavond ga ik met vrienden de hort op en volgende week met een collega naar een feestje. Oh, en niet vergeten dat we eind november samen naar de Kleine Komedie gaan, het staat wel op je Facebook, maar niet in je agenda. Ik zal mijn moeder bellen of ze op wil passen.’
Ik dank god voor Facebook en mobiele telefoons waarvan je de agenda’s met één druk op de knop kunt synchroniseren. Soms gaan er weken voorbij zonder uitjes en dingen, maar de komende tijd hebben we het echter druk. Ik heb The Voice of Holland al twee weken niet gevolgd. Drama.

De afgelopen maanden hebben bewezen dat twee werkende ouders met name ‘s avonds moeten organiseren als ze zelf ook nog iets willen ondernemen. We proberen immers te voorkomen dat we gezamenlijk de deur uitstappen, terwijl er boven een klein meisje ligt te snurken. Dat plannen, dat  is een geheel nieuwe ervaring kan ik jullie vertellen. Voorheen deden we maar wat. Vroeger, lang geleden, toen er nog geen sprake was Irem, voldeed een smsje met ‘ik kom niet eten!’. Of reden we na het werk door naar het strand, waar we tot in de late uurtjes bleven hangen. Zo gaan wij volgende week dus heel spontaan ergens eten. Die late uurtjes wordt niets ben ik bang.

Zielsgelukkig
Voor de weekenden hebben we overdag geen schema en ook niet voor de dagen dat we doordeweeks thuis zijn. We doen maar net wat ons uitkomt. Als ze slaapt doen we ons eigen ding en weten daarbij soms een wasje weg te werken. Soms komen opa’s en oma’s een bakkie doen. Als ze wakker is gaan we de hort op naar het strand, het bos of naar de glijbaan of liggen languit op de bank films te kijken. ‘Zal ze wel gelukkig zijn?’ vroeg Nils me onlangs. Dan bekruipt mij het gevoel dat ik tekort schiet en zoek ik naar signalen die op een ongelukkig kind wijzen. Maar waar zou ik dan op moeten letten? Hoe meet je dat? ‘Volgens mij is ze zielsgelukkig, dat zijn wij toch ook?’ zeg ik dan gemeend. Echter, zeker weten doen we het nooit.

Het enige dat er soms bij inschiet is het huishouden. Maar het laatste waar ik me druk om maak is of de vloer, het aanrecht en de wasmachine gelukkig genoeg zijn. Het is nog te vroeg om dat in onze planning op te nemen. Maar goed, laten we er vooral niet in doorslaan.

Wat moet je nou!
Nu had ik gehoopt dat mijn kind die fase zou overslaan. Dat ze niet dramatisch op de grond zou liggen dweilen als we haar vertellen dat ze niet met spullen naar de televisie mag gooien. Eten is een drama en het enige voordeel van die drukte die ze om niets maakt, is dat ze ’s avonds als een blok in slaap valt. Cars is hier de nieuwe hit. Auto’s zijn de bomb en voetballen met die autootjes heeft Irem inmiddels verheven tot een olympische sport. Probeer zo’n kind maar uit te leggen dat er gespeeld moet worden met handjes. Niet met voetjes. Dat kijkt ze me recht in mijn ogen aan en trapt lachend een auto tegen de kast. Ze is nooit te beroerd om haar satanisch genoegen te verdoezelen. Dan krijg ik zo’n blik van ‘wat moet je nou’.

Ze snapt heel goed wat ik bedoel. Binnen no time raap ik dan al haar auto’s op en zet ze boven op de kast. Jammer. Dikke pech. Zoek het maar uit. Als ze het op een brullen zet, schreeuw ik gerust met haar mee. Inmiddels ken ik het verschil tussen verdriet en aanstellerij. Maar ook daar weet ze inmiddels wat op. Als ze zo demonstratief aan het huilen is, werpt ze zich altijd dramatisch op de grond. Nooit ergens op het vloerkleed, nee lekker op het koude harde laminaat. Zodat je haar hoofdje hoort bonken, de krullen op haar hoofd dansen altijd gezellig mee. En terwijl ze dat doet zie je haar denken, ‘als ik nu hard genoeg met mijn hoofd op de grond sla, doe het vanzelf pijn, en komt ze naar me toe.’

Misleidende krulletjes
Meestal til ik haar op om haar op het vloerkleed te leggen, waar ze heerlijk verder kan janken en bonken. Vanzelf staat ze dan op om al lopend te schreeuwen en te tieren. Huilende kinderen lopen zelden in een rechte lijn. Als dronken zwervers lopen ze tegen alles op om vervolgens nog harder te huilen. Daarbij gebruiken ze meestal wilde handgebaren. Nils en ik aanschouwen dat vanaf de bank met een lege blik, ‘Jij nog koffie El?’ Terwijl hij naar de keuken loopt, stapt hij over Irem heen, die alweer in elkaar is gestort en woest me haar knuistjes op het laminaat slaat. Wij laten ons niet misleiden door haar schattige krulletjes.

Zomaar vanuit het niets kan ze dan weer opstaan. Dan loopt ze naar ons toe en krijgen we een kusje. We klapzoenen vanaf de bank een minuut of wat, waarop ze weer verder gaat spelen met iets anders. Totdat ze uit pure frustratie de puzzelstukjes door de kamer gooit en de fotolijstjes op tafel omver probeert te mikken met blokjes. Met succes. Ik voorspel voor die driftkikker een gouden toekomst in de schiettent op de kermis, maar voor nu zijn er absoluut geen prijzen voor te winnen.

‘Jij nog een bakkie koffie Nils?’

Bont en PETA
Er was een dag dat Betty en Irem de beste vriendinnen waren. Dat lijkt sinds vanochtend helemaal over. Het lijken Connie Breukhoven en Patricia Paay wel. Ze grijpen elke gelegenheid aan om elkaar te zieken. Betty wil Irem dan kopjes geven en springt met haar kop tegen de rug van Irem op, die dan vervolgens op de grond valt. Irem kan op zo’n moment niets anders doen dan dreigend een groen plastic schepje in de lucht steken, waarmee ze wil zeggen; ‘kutkat, ik pak je nog wel’.

Het begon met een aapje. Zo’n klein rotding met klittenbandjes. Te klein voor Irem om mee te spelen, maar perfect voor Betty om haar nagels en tanden in te zetten. Dat gebeurde dus ook. De stoffige ingewanden van het aapje (niet te verwarren met Apie) vlogen door de kamer. Maar Irem en aapjes, dat is net zoiets als bont en PETA. Die komen voor elkaar op. Terwijl Betty met het gescheurde aapje door de kamer rolde, zette Irem het op een gillen.

Goedmaakkusjes
Een kreet waarmee ze tegelijkertijd de aanval had ingezet. Betty zette ondertussen haar bek op het hoofd van het aapje en trapte met haar achterpootjes de rest van het lichaam eraf. Irem liep met gebalde knuistjes op de poes af en riep ‘Betty nee!’ Ik stond erbij om ervoor te zorgen dat die twee elkaar niet te lijf zouden gaan.
Het aapje werd door Irem uit de klauwen van de poes gered, maar bleef hangen aan een nageltje. Irem trok daarop hard aan het aapje, waarop de poes een haal gaf richting de voet van Irem en aan haar sok bleef hangen. Zo stonden ze dan minutenlang tegelijkertijd te janken en met hun pootjes aan elkaar vast heen en weer te hannesen. Het ultieme moment om elkaar huilend in de armen te vallen en goedmaakkusjes te geven.

Rotkind
De één bleef geërgerd mauwen, de ander zette een huiltje in. Ze hebben elkaar daarna urenlang gemeden. Vanachter haar blokken bespioneerde Irem de poes. Als Betty dan keek, dook ze snel weg en zette fluitend een blokje op de stapel. De poes zette al haar ‘kopjes’ on hold, waarbij zelfs Nils en ik genegeerd werden. Stilte voor de storm? Het is dat Betty een lieve poes is, anders was ze schreeuwend dwars door die blokjes op Irem gedoken.
Kort voor etenstijd liep Betty de trap af en knabbelde achteloos aan haar brokjes. Irem gooide haar poppen uit de wagen, zette het dekentje recht en klopte er vol verwachting op, ‘Betty kom..kom Betty..’ zei ze. In haar taal betekent dat ‘djeeez ok, ik ben een rotkind, ik zal niet meer aan je staart trekken, op je gaan zitten en speeltjes uit je klauwen trekken. Kom nou maar…’ Al kauwen, rekkend en strekkend, liep Betty op de kinderwagen af en dook erin.

Irem gaat niet eerder naar bed voordat Betty besloten heeft dat het mag.

Tussen de rozen
We lieten Irem een tijd geleden kennismaken met de wc-pot. Ik ging zitten met mijn broek aan en deed pppsssshh. Alsof ik aan het plassen was. Die dag zat Irem de hele ochtend op haar emmertje en deed pssshh. De correlatie tussen de wc pot en een volle blaas was haar waarschijnlijk nog onduidelijk, maar dat moeten we natuurlijk de tijd geven. Mijn moeder kwam later met een briljant idee om Irem te laten kijken terwijl mijn neefje van ruim drie op de wc plaste. Dat hielp zowaar aangezien Irem haar neefje in alles nadoet. Irem wilde op de pot, deed pssssh, maar er kwam natuurlijk geen druppel uit.

Nu doet Irem niet alleen haar neefje na, maar ook de poes. Als Betty tussen mijn rozen weer eens een fanstisch plasje doet, kijken Irem en ik vanachter het raam mee. ‘Kijk, Betty doet pssshh. Een plasje,’ zeg ik dan. Terwijl Irem naar haar luier grijpt en pssshh zegt, graaft Betty haar plasje onder met aarde. ‘Goed zo Betty’, zeg ik. ‘Betty pssshh’, zegt Irem. ‘Buiten, buiten!’ roep ze vervolgens. We gaan samen de achtertuin in en Irem rent naar de rozen. We begrijpen allemaal dat als ik Irem niet onmiddellijk mee naar binnen had genomen, ze hoogstwaarschijnlijk gehurkt ook ‘pssssh’ tussen de rozen had gedaan. Beschaving begint inmiddels  de pot. Niet tussen de rozen.

Flabbergasted
In totaal hebben we haar enkele luttele uren laten kennismaken met de wc-pot. Sindsdien hebben we bij elke luierwisseling oorlog. Probeer een kind, dat zich zo stijf als een plank houdt, maar een luier om te doen. Prima, loop dan maar in je blote reet door het huis, denk ik dan. Ik zet Irem op de grond en terwijl ze indianenkreten slaakt rent ze met alleen een t-shirt aan onze slaapkamer in. ‘Ze is niet zindelijk, ze is niet zindelijk!’ schiet er door mijn hoofd, terwijl ik haar met wapperende handjes achterna hobbel. ‘Wat maken jullie een herrie,’ zegt Nils. ‘Ze heeft geen luier om, zo meteen plast ze op die berg schone was. Pak een luier…’ fluister ik naar Nils.

Gewapend met een luier sluiten we de blote billen van Irem in. Ze klimt uiteindelijk op bed en gaat op Nils z’n kussen zitten. ‘Ja lekker, ga even op het kussen van je moeder zitten!’ zegt Nils, waarop Irem haar billen naar mijn kant van het bed verschuift. We kijken elkaar verbaasd aan. ‘Huh, snap ze dat nou gewoon?’ Flabbergasted staren wij Irem na die de badkamer in dribbelt. Ze gaat in haar badje zitten en zegt ‘pssshh’.  Als we haar oppakken zien we duidelijk een plasje. Het kan toeval zijn of haar eerste stap naar zindelijkheid, maar daar lag een plasje. Haar eerste plasje. Bewaren we dat? Invriezen? En hoe doen we dat later met een drol?

Ach, laten we er niet te hysterisch overdoen. Het is maar een plassshhje…

Na een minuut of drie wordt ze al ongeduldig. Terwijl ik met mijn allerliefst stem voorlees zit zij de spijlen van haar bed één voor één een kusje te geven. Totdat ik bij het woord konijn kom. ‘Plotseling rent er een wit konijn voorbij,’ ratelt mijn voorleesstem. Irem staat in eens op en grijpt het ledikantje vast. ‘Kongi?’ zegt Irem. ‘Nee, konijn. KO-NIJN’, zeg ik. Je neemt dat kind een paar keer mee naar de kinderboerderij en het enige dier dat haar bijblijft is een konijn. Great. ‘KON-GI’, herhaalt Irem. Ik haal even diep adem en lees verder door. ‘Kongi? Kongi? Kongi?’ vraagt Irem elke keer als ik het woord konijn zeg. Ik klap het boek dicht en geef Irem een kus. We knuffelen wat en dan loop ik naar beneden. ‘Lekker slapen,’ zeg ik voordat ik deur dicht doe.

Goed plan
‘Het werkt! Ze slaapt gewoon in na een ultrakort verhaaltje!’ zeg ik tegen Nils. We luisteren gespannen naar de babyfoon. Het blijft stil. Voor even. Want dat klinkt er ineens een oorverdovend gehuil door de babyfoon. ‘Kooooonggggiiiiii,’ huilt ze. “Volgens mij vond ze het een stom verhaal. Behalve dat kutkonijn dan,’ zeg ik.’We hebben toch nog wel andere voorleesboeken. Ik zoek wel wat,’ zegt Nils en stommelt wat rond in de speelgoedbak. ‘Tadaaa!’, roept hij en houdt een groen-geel-oranje boekje ophoog en vliegt naar boven.

‘Dag pop, niet huilen. Gaan wij nog een klein verhaaltje doen voor het slapen gaan?’ klinkt er door de babyfoon. Ik hoor Nils zitten en wat rommelen.

‘Op een dag was Nijntje Pluis
Al heel vroeg opgestaan
Zij waste zich van top tot teen
Zie zo, dat was gedaan’

Het bleef even stil. Te stil. Ik breek in via de babyfoon. ‘Hallo Nils, leuk verhaal.Leuk beest, Nijn. Top!’ Daarbij stak ik een duim omhoog. Ook al zag hij het niet. Irem liet niet lang op zich ‘Kongi? Kongi…KONGIIII,’ brult ze. ‘El, schakel de hulptroepen in. We moeten nieuwe voorleesboekjes.’

Voorleesboekentips voor anderhalfjarige kindjes, lieve mensen, zijn van harte welkom…het liefst zonder kongi’s in het verhaal.

Zakgeld
Je ziet ze soms aan de kassa. Schattige kleine treuzelende kindjes die trots een handvol munten aan de kassière overhandigen. Ze hebben geen idee wat die munten voorstellen en hoeveel het waard is. Van de Nederlandsche Bank mag er gespeeld worden met geld. Immers zijn de bedragen klein, is de schade gering en het effect zeer leerzaam. Maar hoe leer je een kind de waarde van geld? Wanneer begin je met het geven van zakgeld en hoeveel geef je dan?

Beltegoed
Vraag kinderen van tegenwoordig wat ze voor hun verjaardag willen en ze vragen om geld, zodat ze verder kunnen sparen voor een Wii-spel. Of ze willen beltegoed. Het besef van geld lijkt er soms wel degelijk te zijn. Kleedgeld, ook al zoiets. In mijn tijd, zo’n pak ‘m beet 20 jaar geleden, bestond zoiets niet. Als ik iets nodig had, moest ik maar zien of ik het kreeg. Al ken ik meiden die naast hun zakgeld ruim 200 gulden per maand kleedgeld kregen. Een kapitaal voor iemand van ongeveer 13 jaar oud. Ik kreeg tien gulden per week. Maar dat was op de middelbare school. Tegenwoordig lees ik alleen maar over jongeren met torenhoge schulden. Hoe is dat mogelijk?

Crisisproof
Het onderzoek dat de Nederlandsche Bank heeft laten uitvoeren is gedaan onder kinderen van 4 tot en met 12 jaar en hun ouders. Het leeuwendeel van de ondervraagde ouders vindt zichzelf verantwoordelijk voor de financiële opvoeding. Een ander deel laat het liever aan school over. De financiële opvoeding zou nodig zijn om kinderen voor te bereiden op de toekomst. Moeten onze kinderen persé crisisproof opgevoed worden. Zou een soortgelijk opvoeding een crisis zoals we gekend hebben kunnen voorkomen of zouden we alleen maar kleine Gordon Gekko’s kweken?

De kinderen van nu zijn de Nout Wellinkjes van morgen. We kunnen maar beter vaart zetten achter die financiële opvoeding.

CC foto: Material Boy

Garnalenvingertjes
Als voorbeeld moet ik dan altijd aan Suri Cruise denken. Het kind van Katie Holmes en Tom Cruise. Gebiologeerd kan ik staren naar celebrity kinderen die soms eigenaardige overeenkomsten met hun ouders vertonen. Volledig verklaarbaar gezien hetzelfde dna. Maar laten we niet te ver afdwalen naar Hollywood. Hier in de polder spelen deze taferelen zich ook af. Minder glitter en glamour, maar met dezelfde precisie weten ook onze kindjes ons gruwelijk goed te imiteren.
Alsof je bloedeigen kind je een spiegel voorhoudt en zegt ‘Nou mam, zo belachelijk zie je er dus uit!’. Dan loop mijn dochter met een piepklein handtasje door de kamer bijvoorbeeld. Soms schuift ze haar kleine voetjes in haar vaders grote schoenen en praat tegelijkertijd door haar telefoon. Ja, mijn kind heeft een eigen telefoon. Een oude Nokia die het niet meer doet, maar zo echt, dat ze in ieder geval met haar kleine garnalenvingertjes van onze spullen afblijft.

Onhoudbare woede
Ze brabbelt dan wat onverklaarbare zinnen in de telefoon en sluit altijd af met ‘doei!’. Dat doen wij namelijk ook altijd. Wij houden namelijk ook altijd onverklaarbare gesprekken om vervolgens af te sluiten met een nietszeggende ‘doei!’ Zelfs de poes wordt met een kleine pollepel uit de keuken gejaagd, net zoals wij haar altijd met een garde of keukenmes in ons handen de keuken uit dirigeren. Dat waardeert ze niet altijd. We ontkomen er dan soms ook niet aan dat ze uit pure frustratie de kattenbrokjes door de kamer slingert en de waterbak weer een rotrap geeft. ‘Dat heeft ze van jou,’ zegt Nils dan. Daarmee doelt hij op dat temperament. Die onhoudbare woede wanneer soms iets niet lukt. Of kan. Het is dan niet zo dat ik met de poppenwagen de plinten van de muur ros of de box door de kamer slinger. Ik uit die frustratie meestal door ruw de stoelen aan tafel te schuiven of de kranten in de papierbak te verscheuren. Of door te blazen. Ook Irem vult soms van frustratie haar kleine hamsterwangetjes met lucht.

Blitz forever
De laptop heeft een onweerstaanbare aantrekkingskracht op haar. Het heeft geen enkele zin om haar te straffen of te berispen als ze met haar tengeltjes op de toetsen ramt. Ze hoort het niet. We kunnen haar er wel honderd keer al spartelend vandaan trekken, ze blijft komen en tikken alsof haar leven er vanaf hangt. Zelfs als we haar zouden dwangbuizen en ondersteboven ergens op zolder zouden hangen, zou ze een mogelijkheid vinden om achter de laptop te kruipen. Vragend kijk ik Nils aan. Hij schudt zijn hoofd. Ik trek mijn wenkbrauwen op.
‘Oh stel je niet aan El. De laatste keer dat ik je bij de laptop vandaan trok, spartelde je ook tegen. Toen was je niet eens aan het werk. Je speelde Beweled Blitz op facebook!’ reageerde Nils op mijn blik. ‘Ik was wel aan het werk’, loog ik. Nils lachte harder. Ik trok van frustratie de laptop op schoot en startte een nieuwe ronde Beweled Blitz. Onderwijl duwde ik Irem steeds weg. ‘Niet nu pop, mama is hard aan het werk’….

Zero tolerance
We leven nu eenmaal in een wereld met verschillende soorten mensen. Kinderen horen daarbij. Schreeuwende kinderen ook. En die kom je overal tegen. Op straat is het niet zo erg, want dan loop je gewoon een blokje om. Of je doet je iPod iets harder. Maar wat doe je wanneer je lekker uitgebreid in een restaurant zit te eten en er begint een kind te schreeuwen en de boel opzettelijk te verzieken. In het Amerikaanse restaurant Olde Salty zijn deze kinderen niet meer welkom. Er kwamen zoveel klachten over schreeuwende kinderen dat ze besloten hebben de kinderen met ouders en al eruit te gooien. Op het raam zou nu zelfs een briefje hangen ‘schreeuwende kinderen worden niet getolereerd’. Het blijkt het restaurant zelfs meer klanten op te leveren!

Amerikaanse ouders reageren verbaasd. ‘Je kunt het niet helpen als je kind schreeuwt’, zegt er één van hen desgevraagd. Nee, maar je kunt er wel voor zorgen dat ze hun klep houden en anderen niet storen. Want genieten die ouders nu zelf ook van het eten wanneer hun kroost de longetjes uit hun lijf schreeuwt? Want wat doe je als je kind begint te gillen? Vermanend toespreken. Verschonen en eten geven. Van speelgoed voorzien. En als dat allemaal niet werk, zou ik de boel pakken en zorgen dat anderen nog enigszins van hun eten kunnen genieten.

Jongleren
Laatst zat ik bij ons in het dorp op een terrasje. Een tafel verderop stonden twee biertjes op tafel. Daarnaast een kinderwagen met een klein hummeltje erin. Trappelende voetjes galore! Enorm schattig. Toen begon de baby te huilen. Zo’n huiltje waarbij een moederhart spontaan een paar keer overslaat. Vanwege het babyverdriet, maar ook vanwege de ouders die nog met twee volle glazen bier zaten en even niet wisten wat ze met de situatie aanmoesten. ‘Misschien moeten we even een rondje lopen,’ opperde de moeder. De vader keek naar zijn biertje. ‘Misschien moet je lekker blijven zitten en je biertje opdrinken,’ dacht ik. Wij terrasgangers keken met een blik vol medelijden naar de kersverse ouders die aan het jongleren waren met een voedingsfles, een baby en twee biertjes. Niemand vond het erg. Een huilende baby is ook  niet erg. Maar een schreeuwend kind…

Voorbij het terras liep zo’n gillend monster. Ze trok haar moeder schreeuwend aan de arm. Ze wilde buiten op terras zitten. En drinken. Misschien zelfs nog een ijsje. Het mocht niet. Schreeuwend en wijzend liepen ze voorbij. Tranen met tuiten. Ze werd bijna over haar knietjes meegesleept. Er hing geen briefje op het raam of een bordje buiten waarop stond dat schreeuwende kinderen niet worden getolereerd. Moeder en kind werden door het terras gewoon weg gekeken. Want dat is hoe het hier werkt. Gewoon een paar keer zuchten, puffen en de wenkbrauwen fronzen.

CC foto: Azadam

Boos
Behalve in het weekend. Dan wil ik slapen. De wekker staat uit en mijn telefoon staat op de trilstand. Het tandenknarsen van Nils neem ik voor lief. Het gemauw van de kat ook. Maar dan gaat de babyfoon. Het is zeven uur. Dan ben ik al een minuut of wat wakker. Ik trek het dekbed over me heen en stomp Nils. Geen idee waarom, want ik kan een bak puin over die kerel heen storten, maar hij wordt er niet wakker van. Het heeft geen zin om hem met twee benen het bed uit te werken, want dan slaapt hij op de grond gewoon verder. Er zit niets anders op dan op te staan. Ik zet de babyfoon op de grond en zet ‘m zo luid mogelijk. Stampend loop ik naar de kamer van Irem.

‘Roep maar heel hard paaaappaaa,’ zeg ik en schuif de babyfoon in haar handjes. ‘Paaaapppaaaaa!!!’ roept ze hard. ‘Harder Irem, harder,’ zeg ik en doe het één keer voor. Samen schreeuwen we de hele wijk bij elkaar. Ik hoor gestommel op de overloop en de deur vliegt ineens open. Van de schrik hou ik Irem met gestrekte armen voor me uit. In haar handjes heeft ze nog steeds de andere helft van de babyfoon en roept nog steeds ‘Paaaapppaaaaa!‘ Nils kijkt boos en gromt. Ik doe een stap naar achter en verschuil me achter mijn kind. Als er een knuffel deze kant op vliegt, kopt ze ‘m maar terug.

Zuchten en gapen
Wij hebben de onuitgesproken regel dat we er in het weekend om de dag uitgaan. In de meeste gevallen ben ik dat. ‘Het lukt me gewoon niet El. Ik probeer het echt, ik begrijp er soms ook niets van!’ zegt hij dan wanhopig. Ik slaak dan maar weer eens een diepe zucht en loop hoofdschuddend de keuken in. Het is dat ik geen hakjes draag, anders hadden die venijnig op het laminaat geklikt. De rest van Nederland klimt in het weekend hoogstwaarschijnlijk gezellig samen het bed uit om al zingend de kinderen aan te kleden en tegelijkertijd aan het ontbijt te beginnen. Wij doen dat in ploegendiensten en heel soms met een hoop gezucht en gegaap.

Zondagochtend zal ik Nils niet wakker stompen of met twee benen het bed uitwerken. Dat is niet nodig, ik moet er toch uit. Ik heb morgen namelijk een bakfietsenrace op de agenda staan. Nils heeft geluk. Of niet. Zondag is namelijk poetsdag. En dit maal begin ik in de slaapkamer. Met de stofzuiger. Ha!

Zweepslagen!
“Had je maar geen kinderen moeten nemen,” reageerde een vriendin. “Nou, misschien bedoelt ze Nils wel,” zei de ander. “Of de buurman,” antwoordde een derde volledig vermoeid. Ik kreeg tien minuten om mijn verhaal te doen. “Tien minuten El, voor deze avond heb ik zelf twee draken eerder in bed moeten gooien, tien minuten.” De dames keken mij indringend aan. Ze waren nieuwsgierig. Ik zag het aan ze.

Waar moest ik beginnen. Een kind dat met haar voeten door de stront trappelt, mag ik me daaraan ergeren? Klagen over Nils? Dat hij niet wakker wordt van de babyfoon. Of over de poes die niet weet of ze naar binnen wil of buiten wil blijven. Of dat Irem het leuk vindt om haar voorhoofd langs de spijlen van het bed te halen? Ik word soms ook een beetje moe van al dat getrap van Irem tegen het waterbakje van de poes. Hoe vaak ik het ook zeg, hoe ernstig ik haar ook straf (zweepslagen..klatsj!), ze blijft het doen. Ik twijfelde. Misschien moet ik vertellen dat ze heel boos kan worden, zo boos dat er dan van alles, tot de poes aan toe, door de kamer vliegt. Blegh, soms ben ik eigenlijk alles wel zat. Mag ik?

Klaag klaag klaag
“Ik word thuis mishandeld!” zei ik uiteindelijk. Ik boog mijn hoofd en vouwde mijn handen plechtig op schoot in elkaar. “Zie je wat een bokkelul! Je blijft vanavond bij mij slapen El!” gilde de moeder van de twee draken. De vermoeide vriendin, verschuldigde zich met handgebaren en sprak verder met haar man aan de telefoon, “Nee schat, gewoon luier verschonen en om 11.00 uur 130 ml melk opwarmen,” ze gaf me een sorry-gezicht. Zo één waarin de lippen een rechte lijn vormen en de wenkbrauwen op worden getrokken. “Tja, had je maar geen vent moeten nemen,” zei mijn andere vriendin en goot haar drankje lachend achterover.

Thuis word ik inderdaad mishandeld. Soms met een schep en soms met een plastic theekopje. Dan komt mijn dochter aanrennen met getuite lippen en doet net of ze een kusje komt brengen. Maar vanuit het niets zwaait er dan een groen schepje op mijn neus. Klats! Ik ben daar dan helemaal klaar mee he. Een mens moet kunnen klagen. Al die ontboezemingen in de kroeg zijn in retrospect belachelijk grappig. Klagen over Nils, over Irem, over mezelf als tekortschietende moeder. Die avond hebben we geklaagd. Over het weer. Over de trage bediening. Over kinderen. Over mannen. Over vrouwen. Over onszelf. Het luchtte op.

De volgende dag zag de wereld er nog hetzelfde uit. Irem trapte wederom de waterbak om en vanuit het niets belandde een schepje op mijn neus. Nils had zich verslapen en de poes mauwde aan de achterdeur. Het was Groundhog Day en ik was Bill Murray.

Verstoffen
In de lade van mijn nachtkastje ligt een roze babyboekje. Alles staat erin. Van haar eerste scheet tot aan de eerst klap in mijn gezicht. En dat gebeurde een paar maanden geleden. Vanuit het niets had ik zo ineens ‘klats’ een klap in mijn gezicht te pakken. En nog één. Het leek wel een slechte Bud Spencer film. Aan de klapfase kwam op een gegeven moment een eind.  Daarna kwam een moment van stilte, de ontwikkeling lag even stil. Het babyboekje kwam te verstoffen. Babyboekje? Wat babyboekje? Ik was dat ding al helemaal vergeten.

Totdat mijn moeder Irem zo ver kreeg om op de wc te plassen. En zindelijkheid is de eerste stap naar onafhankelijkheid. Alhoewel ze sindsdien niet meer zo’n fan is van de porseleinen troon, wilde ik dat toch even in  het boekje opschrijven. Het boekje lag niet meer in mijn lade. Het lag op de grond onder mijn bed tussen alle sokken die Irem daar onder gesjoeld had. De hoekjes waren er door de poes afgeknabbeld, maar dat is niet erg. Ook dát is een verhaal. De eerste twee bladzijden zijn met dezelfde pen beschreven. De blanco pagina daarna is gebruikt voor het testen van slechte ballpoints. Veel gekras. Veel kleuren. Alsof Irem zelf een poging heeft gedaan haar babyboekje aan te vullen.

Geschiedenisboekje
De babyboekjesproducent is al zo slim geweest om verschillende mijlpalen te drukken. Ik was namelijk nooit gekomen op dingen als ‘het ontdekken van haar handjes’. Maar ach ja, ook dat staat erin. Ook weet ik dat Irem vijf dagen oud was toen de kist van Turkish Airlines uit de lucht donderde en weet ik over dertig jaar hoeveel een krant en een bioscoopkaartje kostte in 2009. Een gepersonaliseerd geschiedenisboekje dus.

Tussen bepaalde ontwikkelingen zit een gapend gat aan informatie. Zo is er een periode van een aantal maanden dat ik er niets inschreef. Het achterhalen van die informatie is echt een crime. Alsof ik tijd heb om alle foto’s en films terug te kijken en op de datum te letten. Daarbij ziet het babyboekje er ook armoedig uit. Moet ik dit mijn kind overhandigen? Was haar moeder na verloop van tijd niet meer geïnteresseerd? Ik wil haar natuurlijk niet de indruk geven dat het mij allemaal niet boeide. Hoe heilig is een handgeschreven babyboekje eigenlijk? Hoeveel tandjes zijn noemenswaardig? Haar eerste breakdance move. Melden?

Vanochtend trok Irem zelf de veters van haar schoenen los en zette haar schoenen bij de deur. Een mijlpaal, dat moest in dat boekje. Zuchtend sloeg ik het open naar een lege pagina en klapte het net zo snel weer dicht. Ik ben er klaar mee. Een rampenboek is het. Ze leest het over dertig jaar maar op viva.nl.

Mail-order-bride
Na lang wikken en wegen, besloten Nils en ik ons kippetje in te schrijven en het formele pad van het modellenbestaan te bewandelen. Nadat we verschillende bureaus doorgespit hadden besloten we een grote modellenbureau te nemen die al een paar grote klanten had. De website met profielen en modellen zag er fatsoenlijk uit. Films, foto’s, commercials, spotjes. Grote merken in de portefeuille, het leek ons allemaal wel leuk. De kans dat Irem als mail-order-bride naar het buitenland zou worden verscheept was klein.

Een dag nadat ik een bevestiging had ontvangen liep het al storm. We stelden wel enkele voorwaarden. Het mocht ons eigen werk niet belasten en het mocht ons niets kosten. Ik had daarom aangegeven dat we ongeveer drie dagen in de week beschikbaar waren. Daarnaast hadden we nog een aantal voorwaarden gemaild. Dat Irem alleen zelfgemaakte koekjes in haar kleedkamer wilde en dat haar kaptafel versierd moest zijn met foto’s van Apie en Josje van K3. We kregen al sterallures voordat er ook maar een opdracht binnen was.

Blaffen en eisen
We werden gebeld met de mededeling dat we over twee dagen verwacht werden in Ede. Voor een shoot in een grote fotostudio. Het zou ons een halve dag kosten. Hartstikke leuk, maar dat was dus een dag dat ik niet kon. Dat niemand kon. “Wij kunnen niet,” vertelde ik aan de dame die belde. Het ging niet om de vijftig euro die ons geboden werd. Wij moesten werken, vandaar. “Maar u staat toch bij ons ingeschreven?” antwoordde de dame. “Ja, maar wij kunnen niet,” herhaalde ik. Eind van de dag belde de dame ons terug met het bericht dat we honderd euro zouden krijgen. “Ja, maar dan kan ik nog steeds niet,” antwoordde ik nu verveeld. “U krijgt ook uw reiskosten vergoed,” reageerde de dame van het bureau nu volledig in paniek. Ik zuchtte hoorbaar door de telefoon. Uiteindelijk blafte ze me toe dat ze Irem al hadden toegezegd.

“Dat is dan jullie probleem. Willen jullie Irem per vandaag nog uitschrijven?” vroeg ik kalm en in stilte genoot ik van de shit die de dame waarschijnlijk over zich heen zou krijgen doordat ze al een toezegging had gedaan zonder met ons te overleggen. De lijn viel een ogenblik stil en ik hing op. De boodschap was duidelijk. Dacht ik. De dag erop volgde uiteindelijk een mail van het bureau met de vraag of we Irem echt wilden uitschrijven. Er was namelijk nog een opdracht binnengekomen en de shoot was op onze vrije dag in de studio van het bedrijf zelf. Er werd een klein beetje op ons gerekend. Voor een hele dag zouden we 150 euro krijgen. Er was zelfs een routebeschrijving toegevoegd.

Even was er de verleiding om Irem in de auto te laden en er naar toe te rijden. Al was het maar om daar eigenhandig een molotovcocktail naar binnen te werpen en door een megafoon ‘stelletje klootzakken!!’ te roepen. Maar dat gaat natuurlijk niet. Ik heb namelijk geen idee hoe je zo’n cocktail moet mixen.

Gedragsproblemen
Volgens een studie van Columbia University heeft een carrière geen effect op de sociale en cognitieve ontwikkeling van kinderen. Nou oké, dat is niet helemaal waar, want er worden ook nadelen opgesomd: zoals een enigszins verhoogde kans op gedragsproblemen, ongehoorzaamheid en agressiviteit. Na een afweging van de voordelen en nadelen, hebben de onderzoekers uiteindelijk maar besloten dat het allemaal wel meevalt. Dezelfde onderzoekers hadden eerder (PDF) de eerste drie jaar van het kind heilig verklaard. Pfiew..

Opvallend is dat de wetenschappers de moeders aanraden maximaal 30 uur per week te werken. Er is natuurlijk wel een grens gesteld aan de carrièrewensen van moeders. Maar is er met 30 uur in de week nog wel carrière te maken? En wanneer spreek je eigenlijk van een carrière? Kunnen we het niet gewoon werken noemen. Mocht je meer uren willen maken dan word je aangeraden niet als een chagrijn thuis te komen en om je werk vooral niet mee naar huis te nemen. Maar zo menselijk als we zijn is dat ook soms een moeilijke opgave.

Het grote kwaad
Nu zullen de resultaten van dit onderzoek geen moeder meer of minder aan het werk krijgen. Want uiteindelijk spelen bij iedereen verschillende beweegredenen en factoren mee om weer vol aan de bak te gaan of om de uren terug te schroeven. Ik kreeg de link over dit onderzoek gemaild van een vriendin. Volgens haar zijn dit soort onderzoeken nodig om aan te tonen dat vrouwen, die kort na de bevalling zo snel mogelijk aan de slag willen, niet het grote kwaad zijn in een gezin. Een ander betwist dat en heeft geen boodschap aan andermans advies.

Gelukkig leven we in een tijd waarin we bepaalde keuzes kunnen maken. Jammer is dat we anno 2010 hierover nog steeds verantwoording moeten afleggen of veroordeeld worden. Door familie, vrienden, wildvreemden. Dat geldt zowel voor moeders die full time, part time of niet werken.

In het onderzoek is de invloed van werkende vaders niet meegenomen.

CC foto: Fernando

Die speen werd langzaam maar zeker een obsessie. Weliswaar alleen wanneer Irem ging slapen, maar als de speen ook maar even buiten handbereik was, blèrde ze de boel bij elkaar. En als ze dat ding eenmaal in haar mond had, gooide ze ‘m net zo snel weer uit haar bed. Dan schreeuwde ze naar beneden en plopte ik dat ding weer in haar mond. Een spel dat ze elke avond urenlang volhield. En ik maar denken dat die speen per ongeluk uit haar bedje viel.

Nachtrust
Daar ben je op een gegeven moment natuurlijk klaar mee. Terwijl Nils een poging deed om Irem uit te leggen dat ze haar speen niet weg moest gooien en lief moest slapen, trok ik de la open en gooide alle spenen in de prullenbak. Zowel bij Irem als bij Nils sprongen de tranen in de ogen. Beide zagen de nachtrust door hun neus geboord. ‘Deal with it!’dacht ik. Maar ik ben dan ook een ochtendmens.

Nu zit ik elke ochtend met een schor kind aan de ontbijttafel. Ik heb soms het idee dat ik Connie Breukhoven aan het voeren ben. Er wordt namelijk nog steeds elke avond geschreeuwd. Dat gejengel wordt afgewisseld met echte tranen. Het klinkt allemaal hartverscheurend, maar na een paar dagen went het. Ik ben ervan overtuigd dat ze ’s avonds, nadat we haar in bed hebben gelegd, uit haar ledikantje klimt, beide handen aan haar mond zet en keihard tegen de deur of in de babyfoon gaat schreeuwen. Gewoon om ons te zieken. Soms hoor ik haar zingen en dansen. Het valt eigenlijk dus best mee.

Hoofd-schouders-knie-en-teen
De tranen worden steeds minder en de huilbuien nemen af. Ze vraagt af en toe nog om haar speen en heeft inmiddels ook andere manieren gevonden om ons zo lang mogelijk in haar kamer te houden. Zo moeten we nu al haar knuffels een kusje geven voordat ze gaat slapen. En we moeten een dansje doen. En hoofd-schouders-knie-en-teen zingen. K3 danspasjes doen. Als we daar dan eindelijk mee klaar zijn begint het gejengel van voor af aan.

Als ze dan een ogenblik stilvalt om adem te halen, weet ik dat ze op wraak zit te broeden. Ik gok eerdaags op een volle luier die uitgesmeerd wordt over het stucwerk. En je ziet haar soms denken… ‘Dag mam, zwaai maar dag met je handje naar je witte muren.’

Stilletjes vloeken
Een lekke band, het enge ravijn, onze VW die de Franse heuvels niet trok, Irem die nachtenlang heeft lopen krijsen omdat ze het een kutvakantie vond, Apie die we onderweg verloren en ontelbare muggenbulten. Allemaal zaken waarvan ik hoopte dat ze niet zouden gebeuren, zijn inderdaad niet gebeurd. Vlak voor onze eindbestemming zijn we maar 77 km verkeerd gereden. Het succes is grotendeels te danken aan de Foetsie en Beth Ditto van The Gossip.

Alleen de eerste dag was een hel. We vertrokken namelijk op 11 juli richting Nancy Frankrijk. Daar zouden we een nachtje blijven en de WK-finale op de hotelkamer volgen. Het werd die dag 36 graden en Irem gilde vanwege de hitte de boel bij elkaar. Toen ze eindelijk sliep, moesten we stilletjes juichen en stilletjes vloeken. De volgende dag reden we verder. Mijn dochter is het ideale autovakantiekind. Eten, slapen, plassen en spelen. Enig nadeel was dat we urenlang reden op K3. Daarbij draaiden we gedrieën met onze handjes.

De baby!
Ik had twee boeken meegenomen. Hotzone van Richard Preston en De vergeten koning van Frankrijk van Deborah Cadburry. In totaal heb ik 22 pagina’s gelezen, in bed, net voordat iedereen wakker werd. Deels had ik aan Irem geen kind, anderzijds lagen op het aanwezige landgoed verschillende gevaren op de loer. Horzels, brandnetels, stenen trappen waar ze vanaf kon vallen, steentjes waar ze in kon stikken en nou ja, ze trok van alles uit de grond en stopte alles in haar mond. Nils en ik hielden in ploegendiensten de wacht.

Afleiding vond ze af en toe bij de aanwezige kinderen en met name de baby. Elke ochtend werd onze rust verstoord door een gebaar waarbij ze haar handen in de lucht gooide en “baby?!” zei. “De baby slaapt,” antwoordde ik dan om half zeven ’s ochtends. De baby-obsessie van Irem nam met de dag toe. Zelfs na de vakantie werd ze dagelijks wakker met “baby?!” Alsof ze stiekem zei “Ja. De baby op vakantie was leuk. Maar nu wil ik er ook één. Hup aan het werk!” Godzijdank vraagt ze er niet meer naar.

Oase van rust
Ik zou morgen zo weer voor twee weken richting Frankrijk karren. Het zou een hobby van me kunnen worden. Zwitersland lijkt mij ook fantastisch met de auto. Mannen moeten dan gelijk weer overdrijven. “Een roadtrip in de VS El! Dat we ergens in San Fransisco beginnen en dan eindigen in New York. En vanaf daar weer terug vliegen.” Hij deed er nog net geen dansje bij.

Elke dag in Frankrijk keek ik dan weer uit naar Richard Cheese met People equal shit. Ik keek uit naar het kampvuur waar hele rotanstoeltjes op vlogen, gewoon omdat het fantastisch fikte. Triviantavonden, waarin vrienden elkaar te lijf gingen. Kruiwagens vol lege flesjes Kronenbourg. En een bar vol jerrycans met wijn en rosé. Alsof de vakantie pas begon toen de kleintjes op bed lagen. Toch ben ik weer blij dat ik thuis ben. Toen ik maandag weer op kantoor was, kwam ik terecht in een oase van rust. Geen K3, geen traag koffiezetapparaat, geen gezwaai met mijn mobiel midden in een graanveld op zoek naar verbinding.

De vakantie was fantastisch en geslaagd en ik zal het uitzicht missen, maar ik ben zo blij dat ik terug ben.

Opgekropte frustraties
Ze huilt alleen als ze haar zin niet krijgt. Ik hoef maar ‘niet doen’ of ‘nee’ te zeggen en ik zie al weer een vierkant huilbekkie verschijnen. Ze kan niet goed tegen afwijzingen en wil ook niet terechtgewezen worden. Driftbui galore! Dan gooit ze met spullen en dweilt al huilend dramatisch over de vloer. “Je bent nu net je moeder…”zegt Nils dan zogenaamd grappig. Dan ben ik inderdaad in staat om naast Irem op de grond te liggen dweilen. Meestal is zo’n opmerking aanleiding om opgekropte frustraties via het kind uit te vechten. Trivaal geleuter als “ Ik heb gekookt dus ruim jij op!” en “Waarom? JIJ maakt er een slagveld van!” tettert dan door de woonkamer. Irem zit dan al rechtop aandachtig te luisteren. Opgedroogde traansporen op haar gezichtje.

Ik kan dus heel slecht tegen dat gejammer. Maar gelukkig is ze ook snel afgeleid. Meestal trap ik dan zo’n zachte bal door de kamer en dan is de aandacht ineens weer ergens anders. Of we gaan bellen blazen. Dat werkt ook nog wel eens. En soms hikt ze nog wel eens na, dan weet ze zelf niet zo goed of ze moet lachen of huilen of waar het allemaal mee begonnen is. De ultieme knuffelmomentjes. Nu probeer ik de woorden ‘nee’ en ‘niet doen’ te vermijden. Ik oefen nu op mijn blik. Zo’n blik die een heel continent kan hypnotiseren. Op ferme toon zeg ik dan ‘Irem!’ en steek daarbij met gefronste wenkbrauwen mijn wijsvinger op en houd mijn hoofd een beetje scheef.

The Boss
Een universeel teken van ‘Pas op! Als je hiermee doorgaat vlieg je de box in.’ Soms werkt het. Heel soms, want ze kijkt me heel vaak aan met zo’n blik van ‘Mooie vinger mam, maar als je het niet erg vindt, trek ik nu even de kabel uit de muur ja?!’ Voordat ze dat ding dan aangeraakt heeft schiet ik overeind. Voor haar natuurlijk heel jammer, maar ik weiger de controle over mijn kind te verliezen. Op haar speen staat de tekst ‘I’m the boss’. Ha! Want dat ben ik natuurlijk. “Wacht maar. Op een dag gaat ze stappen en belt niet terug. Dan blijft ze zonder melding gewoon een nacht weg!” reageert Nils dan lachend. Die blik van mij heeft absoluut geen kracht. Ik kan er helemaal niets mee. Sterker nog, ik kijk af en toe een beetje scheel. Een ouderwets loensoog. Beste blik levert dat op.

Mijn moeder heeft die blik wel. Die kan met een half oog een volledig leger wilde Saksen tot de knieën dwingen. Soms krijg ik de bibbers als ik al aan de blik denk. Een blik die zegt ‘Elvan, nu blijf je van de chipjes af, hangen we niet in andermans vitrage en rennen we niet door de woonkamer’. Die blik moet genetisch bepaald zijn. Het duurt niet lang meer totdat ik met één blik Irem volledig kan temmen, dat gebrul dat soms tot in de verste uithoeken natrilt met één blik kan lamleggen. En misschien lukt het dan ook nog wel bij andere kinderen. Dat wanneer de moeders niet kijken, ik jammerende kindjes tot zwijgen dwing. Gewoon door ze aan te kijken, door ze met één scheel oog het zwijgen op te leggen.

Rotvakken
Tja, want hoe anders kun je zorgen dat je kind alle uren aanwezig is? De maatregel geldt in eerste instantie voor leerplichtige scholieren die één week tijd meer dan 16 uur spijbelen. Mwua, ik besef dat ik wel eens meer heb gespijbeld, met name gym sloeg ik met regelmaat over. Of Duits. Ook al zo’n rotvak. Nu was ik geen notoire spijbelaar, maar we kennen uit onze middelbare schooltijd allemaal wel iemand die bijna nooit aanwezig was. En zeg nou eerlijk, wisten onze ouders dat we spijbelden? Want hoe moet je dat als ouder controleren. Wat als je werkt? Gescheiden bent, waarbij pa en moe verschillende opvoedingsmethoden hanteren? Of de controle over je puberend kind volledig kwijt bent?

Nu begrijp ik alleen de link met kinderbijslag niet. De overheid geeft hiermee een signaal af dat ouders hun kinderen alleen maar achter de broek aan willen zitten als er gekort wordt op inkomsten en we alleen maar een kind op de wereld zetten om dat geld te kunnen innen. Waar is het stimuleringsoffensief? Of is dat traject al meermalen doorlopen en zijn de onderwijswethouders er gezamenlijk over uit dat deze kinderen niet meer te motiveren vallen en dat nu de ouders maar aangepakt moeten worden?

Boetes en taakstraffen
Ik vraag me af wat voor zin het heeft om kinderen die niet naar school willen en daar helemaal niets mee hebben, te dwingen naar school te gaan? Krijgen we dan ineens kinderen die meedoen in de klas, voldoendes scoren, fluitend naar school gaan, vooraan in de klas zitten en elke vraag van de docent als eerste willen beantwoorden? Dat denk ik niet. Is het niet mogelijk een gesprek met de spijbelaars zelf aan te gaan? Misschien is er sprake van misbruik op school en pesterijen? Wordt er überhaupt wel met deze kinderen gepraat en worden ze wel serieus genomen?

In sommige gevallen, wanneer spijbelaars dus echt weigeren naar school te gaan, kan de maatregel worden uitgebreid met een boete die opgelegd wordt door een rechter. In ernstige gevallen kan Bureau Halt de spijbelaars zelfs een taakstraf op leggen. Al deze maatregelen zouden ervoor moeten zorgen dat het kind naar school gaat en uiteindelijk met een diploma op zak eindigt.

Volgens mij zijn we ietsje doorgeslagen…

CC Foto: Uncle Leo

Bolle vissenogen
Het opblaasbaar badje heeft namelijk de vorm van een vis die zijn bek open houdt. Zo is één deel van het badje overdekt en blijft ze uit de zon. Toen het badje uit de verpakking werd getrokken, zette Irem al grote ogen op. Je zag haar denken ‘WTF?!’ Uit de doos kwam een rood geel gevaarte met twee bolle vissenogen. Terwijl Nils het badje met de mond oppompte dook Irem weg. Ze wilde er niets mee te maken hebben en verstopte zich onder een eettafelstoel. Nils blies en blies, maar er leek geen lucht in te komen. ‘Misschien moet je even in het tuitje knijpen, dan gaat dat klepje open’, zei ik met twee handen in mijn zij. Hij keek mij aan alsof ik Swahili praatte. Langzaam zakte ik door mijn knieën, zette het opblaastuitje aan mijn mond, kneep erin en deed het voor. Veel te langzaam blies het badje zichzelf op.

Ik deed de dop erop en gebaarde Nils dat hij het over mocht nemen. ‘Hoezo, je doet het toch hartstikke goed,’ zei hij. Voor een ogenblik sloot ik mijn ogen, haalde ongezien diep adem en keek Nils indringend aan. Het was een blik die zei ‘Ik heb een kind gebaard, de rest van ons leven zijn alle kutklussen voor jou’. Het werkte.

Oude grasmaaier
Toen het zweet over zijn rug gutste, besloot ik de pomp te halen. ‘Waarom zeg je dat niet eerder!!’ reageerde hij verontwaardigd. Welke vrouw geeft op zo’n moment toe dat er een fractie van satanisch genoegen zit in elke zweetdruppel? Ik zweeg wijselijk en reikte hem lachend de voetpomp. Het is een oud ding waar we nog steeds oude luchtbedden mee opblazen. Bij elke zucht klinkt de pomp als een oude grasmaaier. Hij ratelt een beetje en eindigt steeds met een hoog piepende zucht. Elke keer als Nils zijn voet erop zette begon Irem te huilen. Een pokkeherrie vond ze het. Voor haar is het badje, de vis met de open bek, een monster. Een zuchtende monster. Maar met 30 graden op haar bolletje gaf ook Irem zich over. We goten er twee emmers water in en voor we het wisten zat ze er met kleding en al in.

De volgende dag liep Irem al naar het raam en wees op het badje. ‘Battt!’riep ze. Maar wat doe je een kleintje aan in bad? Een luiertje? Een zwembroekje? Een zwemluiertje? Wat als ze in het badje poept? Of plast? Of beide? Enerzijds wil je dat kind zo min mogelijk belemmeren in haar Battt-ervaring maar aan de andere kant wil ik haar een zwemtocht in eigen uitwerpselen besparen. Uit noodzaak belde ik mijn moeder. “In haar blote kont natuurlijk!” riep ze door te telefoon. Nils en ik keken elkaar een ogenblik aan. We waren jaloers op ons eigen kind. Want we hadden zo graag zelf in onze blote kont in dat badje willen zitten.

Nadat we om half tien vanochtend de deur achter ons dichtgooiden, waren we nog wel twintig keer teruggereden om vergeten spullen op te halen. Een parasol, zwemluiers, zandspeeltjes, drinken, nou je eigenlijk alles behalve de handdoeken. Het is een godswonder dat we Irem niet thuis in haar eetstoeltje vergeten waren. Een kwartier later parkeerden we de auto en liepen met allemaal zooi het strand op.

Parasolletje uitgeklapt, handdoeken neergelegd, speeltjes uitgepakt en daar zaten we dan. Tenminste ik. Nils lag al languit te snurken. Ik bedacht me nog dat Irem ingesmeerd moest worden, maar zag al te laat dat ze head first, met open mond, het zand in gedoken was. Met een koekje lokte ik haar op de handdoek, wreef de zandjes van haar af en smeerde haar in. Nou, we snappen natuurlijk allemaal dat ze er een minuut later uitzag als the Sandman. En ik vertrouwde  die zon niet helemaal. Rompertje aan, rompertje uit. Gewone luier uit. Zwemluiertje aan.

Als Irem ergens een hekel aan het heeft is het als ze pardoes moet liggen voor een nieuwe luier. Om haar dan af te leiden geef ik haar meestal een pak billendoekjes. Heel slim op het strand. Net als ik haar een schone luier om wilde doen, draaide ze zich om en rende lachend weg. Ja, dan kan ik natuurlijk net doen alsof dat helemaal niet erg is, maar laten we vooropstellen dat Irem een soort van Banjer is en op elk moment gehurkt op andermans handdoek een fraaie bolus kan draaien. Al wapperend met een luier rende ik over het zand haar achterna.

Een tijdje later zit Irem een broodje zand te eten en knabbel ik aan een chocoladecroissantje. We eten en drinken synchroon. Versuft en misschien zelfs al verveeld. Met spelen heeft Irem mij niet nodig, die vermaakt zichzelf heel goed in het zand. Maar om nou de hele tijd mijn ogen op haar te houden, werkt vermoeiend. Eigenlijk alleen omdat ik weet dat Nils naast mij snurkt. Met een groen plastic schepje por ik hem in de zij. “Zeg, zou jij niet eens even zandkastelen met je dochter gaan bouwen?!” vraag ik en wijs ondertussen naar mijn benen die nog geen straaltje zon hebben opgevangen. Eindelijk…

Ik heb zo heerlijk liggen slapen op het strand dat ik even vergat dat ik met man en kind op stap was. Nadat ik mijn ogen opendeed zag de wereld er een ogenblik zwart-wit uit. Zo lang heb ik mijn ogen dus dichtgedaan. Iets verderop hoor ik gekir en gelach. Irem is nergens te bekennen. Ik zie alleen Nils enthousiast met een groen schepje graven en doen. Ineens draait hij zich om, en tegelijkertijd roept hij met Irem ‘tada!’ Daar zit dat arme kind dan tot aan haar middel ingegraven. Beide armen in de lucht. Geen idee of ze een luier aanheeft. Ik wil het eigenlijk niet weten. Ik kijk zo ernstig dat boven ons enkele wolken samenpakken.“Irem doet een zandkasteeltje na!” vult hij mijn blik aan.

“Ze moet een nieuwe luier mop,” zeg ik en draai me om. In stilte geef ik hem vijf minuten om haar uit te graven. Volgens mij had ze binnen twee minuten een nieuwe luier om.

Foto’s 2010
Foto’s 2009

Beugeltje
Mjin kind is geen duimzuiger en gebruikt haar speen nauwelijks, maar ik zie nu al dat ze over tien jaar een beugeltje krijgt. Ze heeft een kleine overbite, net zoals haar ouders overigens. Ik heb nooit geduimd, maar vanaf mijn dertiende heb ik twee jaar lang een beugel gehad. Mijn vent heeft tot zijn dertiende geduimd en ook hij heeft een beugel gehad. Gedrieën kunnen wij in moordend tempo een klein bos omhakken. Een klein erfelijk cadeautje. Maar blijkbaar zijn er ook kinderen waarbij het gebit en de kaak, door onder andere duimzuigen, zo erg beschadigd raken, dat er aan de andere kant van de Noordzee een speciale kliniek voor is geopend, de het Metamorphosis centre in Londen

Thumb guard
Het is natuurlijk geen enkel probleem om een gebit te herstellen met een beugel, maar slimmer is het om dit te voorkomen, stelt de kliniek. In het Metamorphosis centre wordt onder andere gebruik gemaakt van een plastic thumb guard, die voor kinderen onmogelijk is te verwijderen, en zijn er metalen beugeltjes die het gehemelte afschermen, zodat duimen eigenlijk helemaal niet lekker is. Het klinkt bijna als een martelkamp, waarbij kinderen, die enig genot halen uit duimzuigen, gedwongen worden dit op te geven.

Van slag
Aan het afkicken of afleren van duimzuigen zijn natuurlijk ook risico’s verbonden. Want wanneer dit ineens niet meer mag, kan het zijn dat kinderen emotioneel van slag raken en bijvoorbeeld weer in hun bed gaan plassen. Maar laten we ons daar niet al te druk om maken, want het zal niemand verbazen als eerdaags ook daar een kliniek voor wordt opgericht, tenminste als deze er al niet is.

CC foto: Nomad Tales

Legerbroeken
Ik kijk uit naar het moment dat ik languit gestrekt in een grasveld een boek kan lezen, een beetje aan wat lokale wijntjes kan nippen en volledig wars van dag en tijd over marktjes en door dorpstraatjes kan slenteren. Maar we  gaan niet kamperen!  We bivakkeren met een groep vrienden en het kleine grut op een boerderij. Godzijdank!
Enerzijds heb ik er verschrikkelijk veel zin in, anderzijds gruwel ik van de gedachte dat ik slecht voorbereid aan deze trip begin. In gedachten heb ik onze auto al helemaal volgegooid. De ene kant puilt uit met luiers, de andere kant is volgepropt met olvaritpotjes. Ik ben een praktisch mens, daar is mijn vakantiegarderobe ook op ingesteld. Legerbroeken, veel legerbroeken. Je weet immers nooit wanneer de boel in de fik staat, alles compleet onder water loop of dat je moet vechten met de inheemse bevolking die ons voor indringers aanziet.

Vervloekt!
Gelukkig slapen we niet in tenten en hoeven we niet in een kleine camper of caravan boven een chemisch toilet te hangen. Bij elkaar zal de rit richting Lyon langer dan tien uur duren. Het zal me eerlijk gezegd niets verbazen als we er na een week nog niet zijn. Nils is een held in het nemen van verkeerde afslagen en als we dan na een hoop gevloek weer op de juiste weg denken te zijn, blijkt dat we de TomTom verkeerd hebben ingesteld.
Zo waren wij ooit met de auto verdwaald in Parijs. Na een vijf uur durende trip, reden we urenlang rondjes in Port de Clichy. We zijn vervloekt door de weergoden en de verkeersgoden. Dan heb ik het nog niet over Irem die mogelijk de hele rit met een bewolkt gezichtje vanuit de achteruitkijk spiegel lelijk naar ons zal staren. Een gezichtje dat ‘kutvakantie!’ zegt, waarop ze met satanisch genoegen haar Apie het raam uit, de ravijn in zal flikkeren en dagenlang ontroostbaar zal zijn.

Onmisbaar
Inmiddels is mijn back-up plan een stuk strakker dan het vakantieplan zelf. Overal op internet lees ik over belangrijke vakantie artikelen. Maar welke zaken zijn nu echt onmisbaar voor deze autovakantie? Daarbij maken we ergens een tussenstop voor een nacht. Ik dacht zelf aan Nancy of misschien zelfs al Luxemburg. Kunnen we het aan in één ruk door te karren? Rijden we ‘s avonds?  ‘s nachts?

Great, …’t enige dat ik tot nu toe op mijn vakantielijstje heb staan is een kurkentrekker….

Foto’s 2010
Foto’s 2009

Patroon
Dit soort onderzoeken worden regelmatig gedaan in het kader van de opiniemonitor Opvoeddebat. Opvallende zaken uit het onderzoek zijn de volgende: Mannen voeden hun kinderen anders op dan hun eigen vader, terwijl de moeders daarentegen al snel een kopietje lijken van hun eigen moeder.
Bij ons geldt dat ook. Ik hoor mezelf soms dingen zeggen, die mijn moeder vroeger ook tegen mij zei. Ik vouw zelfs kleding op zoals zij dat doet. Elke dag neem ik mezelf voor dat patroon te doorbreken, maar op de één of andere manier nemen bepaalde genen het over.

Stoeien
Nog leuker is deze : vaders krijgen vaker kritiek van hun partner dan andersom. En terwijl je dit leest hoor ik je gniffelen. Want we lopen allemaal wel eens op onze vent in te hakken. En meestal gaat het nergens over.
Volgens demissionair minister André Rouvoet van Jeugd en Gezin verdienen vaders waardering voor hun bijdrage in de opvoeding. ‘Vaders zijn steeds meer betrokken bij de opvoeding. Ze stoeien, sporten en klussen meer met hun kinderen dan moeders en stimuleren kinderen om hun grenzen te verleggen.’

Opvoedkennis
Alsof ik Boer Koekoek hoor praten. Maar tegelijkertijd bedenk ik me dat Rouvoet zijn uitspraken ook maar baseert op deze onderzoeken. ‘Nou, zoals ik het lees doet een vader dus niet veel meer dan wat een aardige buurman zou doen. En daar moeten wij ze ineens waardering voor gaan geven. Wat krijgen wij?! Door al die kloteonderzoeken wordt je als moeder gedegradeerd tot slechts een baarmoeder, een slappe polsslag. Het lijkt zo uit het Groene Boekje te komen van Qaddafi,’ reageerde een vriendin toen ik haar hierover vertelde.

Niet alleen vindt een deel van de mannen dat ze tijd tekort komen, ook vinden ze dat ze opvoedkennis tekort komen. Want mannen verwachten natuurlijk dat er na het kind, de placenta en bloed, nog even een handleiding uit de baarmoeder rolt.

CC foto: KellyB

Papegaai
“Nou lekker Nils, je weet toch dat ze alles napraat! Hou je een beetje in,” sis ik in de keuken. Onderwijl staat Nils te hinkelen, met in zijn ene hand een bak koffie en in de ander zijn zere voet. Zijn coördinatie is hij volledig kwijt, want hij stuitert alle kanten op. Irem is aan het papegaaien geslagen. Er zijn veel letters die ze niet kan uitspreken, maar al die scheldwoorden en krachttermen die K’s en de T’s hebben rollen moeiteloos uit haar mond.

Iedereen gaat anders om met de naweeën van een gestoten teen. Mijn moeder zou haar schouders ophalen, mijn schoonmoeder zou ‘Nou, jeetje!’ roepen, vriendinnen zouden ‘He, potverdikkie, nu is mijn nagellak eraf,’ zeggen. Nils roept ‘kut’, maar ik daarentegen zou niets zeggen. Na de pijn een seconde verbeten te hebben, zou ik waarschijnlijk de keuken volledig verbouwd hebben. Als ik mijn teen stoot, moet er meestal iets stuk.

Kukeleku
Nu wij, Elvan de sloper en Nils de krachttermengebruiker, een kind hebben, moeten wij ons duidelijk aan deze situatie aanpassen. We kennen allemaal mensen die in plaats van shit, chips roepen en in plaats van kut, kukeleku zeggen. Dat lijkt mij overbodig, overigens doet dat ook geen recht aan al die fantastische krachttermen. We hoeven niets te zeggen. We kunnen lijden in stilte. De pijn vloeit op een gegeven moment vanzelf uit ons lichaam. Wij besloten op onze woorden te letten.

Gelukkig pikt Irem ook andere woorden op. Ze kent meer woorden dan dat ze vingertjes heeft. Elk pluizig beest wordt tot poes gebombardeerd en elke lange kale kerel staat gelijk aan haar oom. Voor haar lijken sommige mensen gewoon op elkaar. Soms rent ze rond met een foto en roept ‘datbenjij!’. Als we dan zeggen, ‘Nee, dat ben JIJ,’ kijkt ze ons aan alsof we gek zijn. ‘Ja dat zeg ik toch muts,’ lijkt ze met haar poppenoogjes te zeggen.

Shitten
Bloemetjes zijn bimbi’s en een klok is een kok. Een lamp is een bamba. Als ze drinken wil roept ze ginki, en de hond van de buren heet ook Betty. En elke keer als er een deur opengaat of als ze we haar jas aandoen, wuift ze al ‘dagdag’. Al geruime tijd weten we ons te beheersen en lijden op sommige momenten in stilte. De shitten, kutten en klootzakken hebben we al een tijd niet gebruikt. Maar sinds het WK is dat allemaal veranderd.

Gisteren tijdens de wedstrijd ENG-VS maakte we Green al uit voor sukkel en Rooney voor aso bek en tegelijkertijd keken we elkaar aan. De handen voor onze mond geslagen, alsof we tijdens een citroensapkuur, stiekem aan de paparikachips hadden geroken. Het kind lag op bed, maar het zal niet lang meer duren voordat ze tussen ons in zit op de bank. Op schoot een bak shit chips en twee knuistjes in de lucht. Onderwijl roept ze, “Lopen met die lompe hoeven Wesley. Over links! Hij staat vrij, blinde zak! Hup! … wat een traag kutspel!”.

We hebben nog een lange weg te gaan….

Foto’s 2010
Foto’s 2009

Ongeschikt
De vraag die Van Dijken zich afvraagt is of ouders, die klaarblijkelijk niet geschikt zijn voor het ouderschap, wel opnieuw kinderen mogen krijgen. Het gaat met name om gezinssituaties die een trackrecord hebben waarin onder andere jeugdzorg en de kinderbescherming een actieve rol spelen. Mag de overheid deze moeders tot een prikpil dwingen? Voorlichting en oeverloos geneuzel over hoe kinderen beschermd dienen te worden, komen klaarblijkelijk niet bij de ouders aan. De initiatiefnota lepelt tal van voorbeelden op die je makkelijk overtuigen van het nut. Het plan is overigens niet nieuw. De afgelopen jaren zijn tal van soortgelijke voorstellen geweest.

Zwakbegaafden?
Enerzijds is er draagvlak voor het idee van gedwongen anticonceptie bij ouders die hun kinderen blootstellen aan schrijnende en traumatische situaties, anderzijds is de nota rijp voor een discussie wat onverantwoord ouderschap inhoudt. Wat doen we met depressieve suïcidale ouders? Schizofrene ouders? Ouders van een rits criminele kinderen? Zwakbegaafden? Opvallend aan de gehele nota is dat gesproken wordt over ‘ouders’, maar dat de maatregel uiteindelijk alleen van toepassing blijkt op de vrouw. Deze prikken we net zo lang vol hormonen totdat ze bewezen heeft haar kind een stabiel en veilig gezinssituatie te kunnen bieden. Mocht haar vent evengoed een kind willen in die tijd, kan hij altijd even foefelen met de buurvrouw.

Buiten schot
Tot zover blijft de vader buiten schot. Deels klinkt dat logisch, omdat hij alleen het zaad hoeft af te schieten, en vervolgens met de noorderzon kan vertrekken. Maar wat doen we met de mannen die blijvend deel uitmaken van de gezinssituatie? Per jaar wordt door een rechter bekeken of de vrouw gegroeid is tot een verantwoordelijke ouder en of de prikprocedure wordt stopgezet. Eerder is een discussie geweest om verstandelijk gehandicapten tot anticonceptie te dwingen en in Rotterdam ontstond zelfs een plan om tienermoeders, met name Antilliaanse, te dwingen tot anticonceptie en zelfs abortussen.

Ondanks de vele voordelen doen deze ideeën ergens pijn. Niet alleen omdat het preventieve maatregelen zijn, maar ook omdat er een club mensen is die bepaalt of vrouwen kinderen mogen baren. Maar laten we eerlijk zijn, de wereld kent genoeg voorbeelden, waardoor we dit soort voorstellen als Van Dijken mogen toejuichen.

cc foto: dearbarbie

Wacht jij maar…
Het huis ligt dagelijks bezaaid met blokjes, boekjes, knuffeltjes, houten puzzels en verschillend soort speelgoed dat zo’n teringherrie maakt, dat ik het eerdaags over de schutting de poort in flikker. Als ik mijn moeder moet geloven, schijn ik mezelf jarenlang vermaakt te hebben met tupperware bakjes en eierdozen. “Ik? Wat een armoe mam!” reageerde ik. Mijn moeder schudde met haar hoofd, alsof ze wilde zeggen, ‘Wacht jij maar, jij verwend nest..”

Nu Irem ouder wordt, speelt ze soms bewuster met speelgoed. De boekjes worden opengeslagen, de plaatjes aangewezen en benoemd en vervolgens kijkt ze me aan met zo’n blik van, ‘Ja, leuk ouwe, maar schuif die krantenbak eens door?’ We hebben een doos speelgoed, maar de laatste tijd ligt dat spul maar te verstoffen. Met de stapelbare bekertjes schept ze water uit het waterbakje van Betty. De memory kaartjes verdwijnen onder het tapijt of worden de convectorput ingegooid en van het speelgoed dat op batterijen werkt, is alleen het batterijenklepje leuk. Urenlang kan ze met haar vingers over dat klepje wrijven.

Papieren vulkaan
Ondanks het feit dat ze losloopt, lijkt alleen de loopkar interessant, want daarmee rost ze het stucwerk van de muren en doet ze verwoed pogingen de kat aan te rijden. De reden dat speelgoedwinkels bakken met geld verdienen komt door ouders zoals ik. Zo koop ik regelmatig nieuw speelgoed, omdat ik denk dat ze te oud is geworden voor het spul dat ze al heeft. Of dat ze te jong is. Want meestal gebruikt ze de speeltjes niet waarvoor ze bedoeld zijn. Vanochtend heeft ze zich twee uur vermaakt met mijn teenslippers en het in stukken scheuren van oude kranten. Alsof er een papieren vulkaan is ontploft en er een wolk van confetti is neergedaald.

Toen ik wist dat ik zwanger was van een dochter zag ik in mijn verbeelding een voorbeeldig kind ergens in een hoek in de woonkamer met poppen spelen en blokjes en bekers stapelen. Maar als ik nu in de hoek van de kamer kijk, zie ik alleen een klein luierkontje, met daaronder van die gestrekte beentjes. Haar koppie steekt ergens in de krantenbak, aan beide polsen heeft ze een teenslipper geregen. Ik zet voor morgen de magnetronbakjes alvast klaar, want de kranten zijn inmiddels op.

Foto’s 2010
Foto’s 2009

Gniffelkont
Die thriller bleek een actie-komedie. En daar kwam ik achter toen ik bij binnenkomst struikelde over een levensgrote kartonnen Ashton Kutcher, waarboven in knalroze letters Killers stond. Dat kan geen thriller zijn. Kutcher ken ik alleen als die gladde gniffelkont achter de knoppen bij Punk’d! En natuurlijk als de twitterende jonge god van Demi Moore. In Killers speelt Ashton Kutcher, Spencer, een soort Jason Bourne die voor de overheid slechterikken vermoordt. Terwijl Kutcher in het Franse Nice aan een opdracht werkt, ontmoet hij Katherine Heigl, ofwel Jen, die met haar ouders op vakantie is nadat ze door haar vriendje is gedumpt.

Het stel wordt verliefd, trouwt en koopt een gruwelijk lelijk huis in een burgelijk buurt. Inmiddels is Spencer gestopt met moorden en heeft een eigen zaak. Jen, die niets van zijn geschiedenis weet, is dolgelukkig en boekt op haar werk de ene promotie na de ander. Ondertussen onderhoudt ze een ongezonde kleffe relatie met haar ouders. Dat eeuwige ‘I love you too dad’ werd op een gegeven moment zo erg, dat ik stiekem een beetje in mijn mond moest kotsen. Uiteraard is die plakkerige relatie met haar ouders in de film functioneel. Catherine O’ Hara, die de moeder van Jen speelt en voor het ontbijt geregeld de  jus d’orange aanlengt met wodka, zet een fantastische bijrol neer. Al hadden ze daar Bonnie St Claire moeiteloos voor kunnen charteren.

Mr and Mrs Smith
In eerste instantie dacht ik dat de film een parodie was op Mr and Mrs Smith, maar gelukkig was dat niet het geval. Jen is namelijk niet echt een Mrs Smith. Ze houdt wapens vast zoals je een dode muis bij de staart vasthoudt. Daarbij verwachtte ik dat ze elk moment een witte jas zou aantrekken en haar handen gefrustreerd in de zakken zou steken. Het idyllische leventje wordt verstoord wanneer Spencer ineens het doelwit wordt van allemaal huurmoordenaars. En dat kan iedereen zijn. De krantenjongen, de buurvrouw, de loodgieter en soms dacht ik zelfs nog even dat het Jen zelf was. Terwijl de kogels, messen en betonblokken het stel om de oren vliegen, worden er grappige dialogen afgedraaid. Flauw, maar toch grappig.

Nu ben ik absoluut geen sucker voor dit soort films. Van die voorspelbare zoetsappige, semi-grappige films, maar toegegeven, hij is leuk. De film is absoluut niet bioscoopwaardig, maar de combinatie van Kutcher en Heigl werkt heel goed. De vader van Jen, wordt gespeeld door Tom Selleck. En als we aan Tom Selleck denken, dan denken we natuurlijk aan Magnum PI, maar vooral aan de scharrel van Monica uit Friends. En als we aan Friends denken, dan denken we aan Jennifer Aniston. En als we aan Jennifer Aniston denken, denken we aan Brad Pitt, ofwel Mr Smit, ofwel onze meester Killer. Zet twee goddelijke figuren in een film, giet er een huurmoordernaarssausje overheen en je hebt mij wederom aan het gniffelkonten.

CC foto: Love Always

Stofvangers
We maakten in het begin veel foto’s van kleine Irem met Apie, zodat we later kunnen zeggen, ‘En dat was je favoriete knuffel!’. Maar dat was niet waar, want er werd maandenlang niet naar Apie omgekeken. Het beest mocht niet bij haar in bed. Geen enkele andere knuffel. Ons kind zou een zonderling zijn, een rare. Een Einzelgänger. Het is niet anders.
Van de ongeveer twintig knuffels die ze heeft, vindt ze alleen de beesten leuk met een dikke toet. Daar kan ze dan haar tanden in zetten. Maar voor heel even, dan belanden ze weer ergens in een hoek. Elke nieuwe knuffel wordt altijd door de oma’s gecontroleerd, “Zitten de oogjes goed vast genaaid?” Ik mik de knuffels altijd ergens in een mand, want ten eerste wordt er niet meegespeeld, en ten tweede zitten ze daar maar een beetje stof te vangen.

Als een leeuw
Op een gegeven moment zag ik haar met Apie door haar kamer struinen. De knuffel had ze tussen haar tanden vast, zoals een leeuw haar welpjes vervoert. “Gatverdamme, zit ze een beetje in stoffige knuffels te happen,”dacht ik. Dus Apie vloog weer in de mand en ik nam mezelf voor die knuffels in een zak op zolder te zetten. Toen ik dit aan Nils voorstelde heeft ie mij bijna met koffers en al op straat gezet. “Wat?! Dat kind is één jaar oud! Je blijft van haar knuffels af!” Toen ik uitlegde dat Irem er toch niet meespeelde en dat het eigenlijk maar één groot stofnest is, stelde hij voor om mij in een vuilniszak op zolder te zetten.

Ondertussen had Irem Apie uit het mandje geplukt en liep met dat beest in haar mond naar de hoek en gooide alle andere knuffels weg. “Die nee! Die nee! Die nee!”werd daarbij geroepen. Toen ik Apie af wilde pakken, brak de hel los. “Apppiiieeeehhh!”, huilde ze. Nils stond tegen de deurpost geleund en keek mij met een duivelse grijns aan. Sindsdien zijn Irem en Apie onafscheidelijk. Wat in eerste instantie schattig leek, is een nachtmerrie gebleken. We kunnen nergens meer heen zonder Apie. Zo breekt het angstzweet ons in de auto al uit, als we halverwege de Velsertunnel ineens beseffen dat we Apie zijn vergeten. Het woord Apie spreken we dan niet meer uit. Wij zeggen Monkey. Anders raakt het kind lichtelijk in paniek.

Chuckie
Apie is een afgekloven stinkend knuffeltje geworden. En Irem is helemaal geobsedeerd door dat beest. Apie heeft haar gehypnotiseerd. Apie is een soort van Chuckie, die de gemoedstoestand van Irem bepaalt. Er komt natuurlijk een nacht dat Apie met rood oplichtende ogen en een luide ‘muahahaha’ onze slaapkamer binnen zweeft. We zijn als de doods voor een ongelukkig einde van Apie. Want dat beest is in staat om ons tot in de eeuwigheid te achtervolgen.

Foto’s 2010
Foto’s 2009

In eerste instantie maakte ook mijn hart, net zoals die van vele moeders met nieuwbakken lopers, een sprongetje, maar dat duurde heel kort. Daar zat ik op die ouwe gare bank van ons verliefd te staren naar Irem. Dat kind dat los verschillende passen deed, vervolgens met haar bovenkaak op de salontafel klapte en minutenlang ademloos naar lucht hapte.
Een bloedlip en wat voor één. Alsof ik een houten stoeltje op haar hoofd had stukgeslagen. Uiteindelijk bleef de schade beperkt tot een klein rood puntje in haar lip. Het was zo klein dat het de volgende dag wegtrok. Het blauwe oog daarentegen bleef nog dik drie dagen aan. Ze was diezelfde week namelijk nog tegen de deur gelopen. Echt. Kinderen doen dat, die lopen gewoon tegen een deur op of vallen altijd met hun gezicht op speelgoed. En dat gebeurt altijd als je te ver staat om in te grijpen.

Wat doe ik al ze valt? Niets, ik sta in de meeste gevallen maar een beetje de hele actie in slow-motion te aanschouwen. Ik ben altijd te laat. Soms ren ik als een idioot op haar af om haar te troosten of te redden, maar dan schrikt ze in alle gevallen zo hard dat ze harder begint te huilen. Hoe vaak heb ik wel niet met hartkloppingen speldjes, een handvol kattenbrokjes en andere dingen uit haar mond moeten vissen.

Je hoeft maar even met je ogen te knipperen en ze hebben een knoop in hun mond. De gedachte dat het fout kan gaan vreet aan me. En aangezien ik niet de snelheid van een superheld heb en het onmogelijk is de komende tien jaar op handen en voeten achter haar aan te kruipen, zit er niets anders op dan een cursus EHBO aan kinderen te doen.

Foto’s 2010
Foto’s 2009

Gay Porn
Achteraf gezien had ik net zo goed thuis op dat tapijt kunnen bevallen. Zelfs de liter bloed die ik daarbij verloor had het kleed lang niet zo kunnen vernaggelen als dat Irem dat heeft gedaan. Ik neem haar uiteraard niets kwalijk. Want zeg nou zelf, wie is er zo stom om een wit kleed te nemen, of je nu aan kinderen begint of niet. Dat kleed heb ik inmiddels zo vaak gedraaid dat de vlekken nu aan alle kanten zitten. Spuugvlekken, snel-even-met-de-tuinlaarzen-over-het-tapijt-vlekken en ik-heb-ooit-een-kinderfeestje-gegeven-vlekken.
Sinds de ellende met dat kleed denk ik wel honderdduizend keer na voordat ik iets aanschaf. Nu moeten wij nog een salontafel en een nieuwe bank. Met dat doel voor ogen, hebben wij de afgelopen feestdagen alle meubelboulevards afgestruind. Zo kijk ik naar kindvriendelijk meubilair, degelijk, sloopbestendig, maar wel mooi. Nils kijkt alleen naar mooi. En zelfs daarover verschillen we van mening. Nils wil een leren bank. Het liefst ook wit. Hallo, gay-porn?! Het liefst heeft hij daarbij zo’n witte Barcelona chair. En een retro glazen salontafel. Ik zie Betty de Poes al met haar nagels in onze hagelwitte bank hangen, terwijl de schedel van Irem door een val aan de salontafel opensplijt.

Geen concessies
Dat wordt dus geen leren bank en zeker geen glazen tafel. Maar toen ik dat zei wist ik bij voorbaat al dat alles wat ik wel leuk vind, al afgeschoten zou worden. Nils probeerde zijn strijd nog te winnen, “Hoezo gevaarlijk?! Alsof Betty niet in een stoffen bank gaat hangen en Irem haar hoofd alleen tegen een glazen salontafel zal stoten.” Vermoeiend  nietwaar? “Maar bij een stoffen bank komen er geen scheuren in en weet je hoe zichtbaar vette vingervlekken op een glazen tafel zijn?!” probeerde ik nog. “Dan nemen we dik melkglas!” reageerde hij daarop.
Onderwijl hadden alle medewerkers van de winkels zich achter een muurtje verzameld en staarden ons met grote ogen na terwijl wij de rest van de showroom bekeken. En op zo’n moment doen we natuurlijk geen concessies. We geven elkaar geen knuffel of een kusje en zeggen geen dingen als “Ach, waar maken we ons druk om. Het komt vast goed.” Nee, wij gingen briesend elk een andere kant op. We waren in staat twee banken te kopen en deze alle twee in de woonkamer te prakken.

Nattigheid
Uiteindelijk ploften we bijna tegelijkertijd op een prachtige bank. Een olijfgroene stoffen bank. Irem zat tussen ons in en dook in de kussens. “Hey als je erop gaat zitten kwijlen moeten we ‘m wel kopen he!” lachte Nils. Ik was ineens verliefd op de bank en zelfs Irem gaf de bank plakkerige natte kusjes. We lachten naar elkaar terwijl Nils het prijskaartje bekeek. Hij lachte harder, waarop ik dolgelukkig verder in de kussens wegzakte en mijn ogen sloot. “Haha, nou El, dat wordt een mooie. Vier duizend euro. VIER DUIZEND EURO! Voor een tweezitter, raad eens wat deze kost hahaha.” Terwijl ik voorzichtig een kussen voor de natte kusplekjes deed en Irem de kinderwagen in slingerde, lachte ik hysterisch hard met Nils mee. Een medewerker kwam kijken of alles in orde was en of hij ons kon helpen. “Hebben jullie deze bank ook in wit leer?” vroeg Nils. “Nee meneer, we hebben bijna alle kleuren, maar geen wit.”

Shit, wat jammer nou…

Foto’s 2010
Foto’s 2009