Festivals zijn namelijk mijn lievelings. Ik hou van tenten met bandjes, ik hou van de hele ‘we zien wel waar het schip strandt en waar we belanden’ mentaliteit en ik hou van in het gras zitten en mensen kijken.

Waar ik alleen niet de allergrootste fan van ben, is kamperen op een festivalcamping. Waarbij je altijd in andermans lawaai moet slapen, of dat nu neukgeluiden zijn, drankspelgeluiden of muziekgeluiden zijn. En dan ‘s ochtends allemaal in de rij om te douchen onder zo’n lauw pisstraaltje, en poepen op een dixi. Neen, dat doe ik niet van harte.

En daarom zat ik dit weekend in het allerbeste idee OOIT. Want ik was op een festival. Maar: ik was op een festival op een bungalowpark!!! Bungalup, want zo heette het, werd georganiseerd door de mensen achter Valtifest, een kick ass festival in Amsterdam in september.

En nu konden wij dus drie dagen Valtifest meemaken, op een bungalowpark! Dus ‘s avonds dansen, en daarna slapen in een gewoon bed! En ‘s ochtends douchen in een echte douche! En zelf eten meenemen! En dat alles ook nog met de lieve vriendinnen die ook niets liever wilden dan dansen alsof er geen morgen was.

Schuimbekken, dat is wat ik deed. Schuimbekken van vreugde en alles. Want ik ben in normale toestand al niet zo gelukkig in een tent, maar als ik brak ben, is de tent mijn grootste vijand. Ik kan namelijk lijden als ik brak ben. Lijden met een hoofdletter L. Ik wil alleen maar in foetushouding liggen, een wc in de buurt hebben en mijn maag tot kalmte manen.

En dat gaat zo slecht op een schuimrubberen matje, met je buren die vanuit hun tent een privé-dansfeestje houden met DJ Ik Bonk Je Trommelvliezen Eruit.

En dus was Bungalup hemels. Helemaal omdat wij ook nog eens in een luxe appartement zaten, met twee wc’s, twee douches, een bubbelbad en een sauna. Dat is potverdorie luxer dan ik thuis ooit zal hebben!!

En zo danste ik ‘s avonds de benen onder mijn lijf vandaan, om diezelfde benen ‘s ochtends slash ‘s middags te laten rusten in het kick ass bubbelbad. Ik lag misschien even in foetushouding, maar deed dat wel in een lekker bed. En dat scheelt je een halve kater, kan ik je vertellen.

Ik wil nooit meer anders. Waarom was dit er nog niet? Waarom hebben wij allemaal zo lang liggen slapen? Ik neem alvast een optie op een kaartje voor volgend jaar.

Nooit meer een stinkende tent, met stinkende buren en een stinkende dixi. Elitair Festivallen gaat het helemaal worden in 2012. Let op mijn woorden.

CC Foto: Privébezit

Virale video’s

Een instrument goed kunnen bespelen is zó 2011, daar val je als artiest niet meer mee op, tenzij je een schattig menneke bent. Soms lijkt het zelfs wel de omgekeerde wereld. Een band of artiest moet eerst een viral hebben en wanneer ze dan toevallig ook nog een leuk moppie kunnen spelen is dat mooi meegenomen.

Zo kun je een one man band beginnen

Of het gehele oeuvre van Walt Disney ten gehore brengen.

En ook het laatste filmpje uit de serie “moet je zien” is een knap staaltje planning.

Het ziet er allemaal zo simpel uit, maar als het echt een one taker is dan zit het talent vooral in de planning en uitwerking van de video. Het lijkt zo simpel, maar zoals altijd: beeld bedriegt. This is TV man en dat de muziek eigenlijk ruk is, daar maalt toch niemand meer om.

© Beeld: still uit filmpje

Verbijsterd kijk ik naar m’n laptopscherm. Dansten er net nog honderden woorden. Opeens is het helemaal zwart. Geïrriteerd druk ik herhaaldelijk op de aan-knop, check het snoer en probeer een ander stopcontact. Maar het apparaat geeft geen kick. Overleden. En laat ik nou net in Cairo zitten.

Computeringewanden
Langzaam stijgt mijn hartslag. ‘Wat moet ik doen? Morgen moet ik een stuk inleveren. En zonder laptop kan ik niet werken’, roep ik al rondjes rennend door de hotelkamer. Thuis zou ik direct mijn broer bellen, die me altijd helpt met computerissues en wiens kinderkamervloer al bezaaid was met koperdraadjes, printplaten en overige computeringewanden. Jeroen struint ondertussen driftig het internet af en roept opeens enthousiast; ‘Hé, twee straten verderop zit een winkelcentrum vol computerzaken.’

Desktop met een handvat
Als we het vier verdiepingen tellende gebouw binnengaan, valt onze mond open van verbazing. ‘Wow, als mijn broer hier zou rondwandelen, zou hij nooit meer wegwillen’, schater ik, terwijl ik in de tientallen glazen hokjes naar binnen gluur, waar jongens printplaten zitten te solderen, laptoptoetsenbordjes vullen en printers uit elkaar schroeven. Eén vraagt of Jeroen’s camera ook stuk is en of hij hem even moet openschroeven. Over de trappen sjokken jongens met half open hangende desktops die hier allemaal aan de bovenkant een handvat hebben. Opeens snap ik waarom.

Wanden vol moederborden
Omdat de accu al enkele dagen vreemd doet, vermoeden we dat die het probleem is. Helaas is die in dit nerd paradise niet zo snel gevonden. ‘Ga naar Tiger Computers, nee probeer PG Stores, oh nee 2Bcomputers heeft HP, nee ga naar Friends die hebben accu’s, sturen de nerds ons van hokje naar hokje. In eentje met een tapijt knielt net één van de computerboys, het blijkt omgebouwd tot bidruimte. Andere jongens werken net een bak noodles naar binnen, zittend tussen wanden vol moederborden en stellagekasten waar laptops als boeken in zijn geschoven. Een knul met een dienblad vol thee zigzagt tussen de bakken vol viezige toetsenborden, muizen, pc ventilatoren, kabels, routers en modems. Deze chaos vind je in Nederland alleen nog maar op zolderkamertjes.

Mijn hart klopt in mijn keel
Een slimmerik die evenmin de juiste accu heeft, vraagt in gebrekkig Engels of hij zal checken of dit wel het echte probleem is. Nerveus kijk ik naar de open liggende laptops op zijn bureau. Wat als hij er een potje van maakt? Ik stem toe maar de angst slaat me om de keel als hij ook mijn elektronische schatje in enkele seconden openschroeft. Gelukkig gaat hij ook net zo snel weer dicht en na wat gepruts met adapters en een paar keer de accu eruit te hebben geklikt, lukt het hem tot mijn verbijstering de laptop te reanimeren. De oplader blijkt één van de problemen, wat vreemd is omdat in een eerder hokje een nieuwe adapter de laptop niet aan de praat kreeg.

Praten met de computer
Ik grinnik als de jongen het, voor mij zo bekende, zwarte schermpje opent en met het intikken van wat DOS-commando’s checkt of alles het weer goed doet. Zichtbaar ontspant hij en het is net alsof ik mijn broer zie die ook altijd kalmeert als hij eindelijk direct met de computer kan ‘praten’. Computernerds blijken wat dat betreft overal op de wereld hetzelfde.

Attent
‘Hallo,’ antwoordde ik dus maar, alleen vind ik dat zo stom. Wanneer iemand je bij je voornaam noemt, dan vind ik dat heel attent. Zo’n persoon vind ik dan ook meteen aardig. Maar je bent het dan ook een beetje verplicht om dan hun voornaam te verwerken in het antwoord dat je geeft. Een suf ‘Hallo,’ doet het hem niet. Dan ben je toch een beetje de egocentrische zak die niet goed weet hoe al zijn collega’s heten.

Kort nachtje
Heel af en toe schiet me zo’n vergeten naam ineens toch nog te binnen, maar dan net iets te laat. Dan wil ik terug rennen. ‘Ja, sorry hoor, Harrold. Ja, ik weet natuurlijk wel hoe je heet hoor, Harrold. Ik was er eventjes niet bij met mijn hoofd. Kort nachtje hè, je kent het, hè. Harrold.’ Of als je het juiste moment van timing hebt gemist, toch nog snel even omdraaien. ‘Peter!’ Om dan gewoon heel hard door de gang te roepen dat hij zo’n leuk overhemd draagt.

Kei
Het is niet dat ik niet geïnteresseerd ben in mijn collega’s. Van Harrold weet ik precies hoeveel kinderen hij heeft, wat ze allemaal mankeren en dat hij een gekleurde kei op zijn bureau heeft liggen omdat hij zo’n kei van een papa is. Van Peter weet ik dat hij fervent sportvisser is en dat er een foto van een grote vis tegen de muur van zijn kantoor plakt. Er zitten complete geschiedenissen in mijn hoofd. Ik kan alleen soms niet op hun naam komen.

Krabbeltjes
Het deed wel even pijn toen ik erachter kwam dat Ivo niet Dave heette, of vice versa. Dat was tijdens een vergadering. ‘Misschien dat Ivo wel een idee heeft,’ riep ik. Daarna bleef het stil. Ik keek naar Ivo, maar die zat wat naar de krabbeltjes op zijn aantekeningenblad te kijken. Andere aanwezigen keken naar mij, maar ik zei niets. Ik zat me af te vragen waarom Ivo niet reageerde. Iemand ging verzitten op zijn stoel. Er werden blikken gewisseld.

Gemaakt lachje
‘Iemand anders dan?’ vroeg de voorzitter. Ivo tikte met zijn vinger op zijn aantekeningen en kwam prompt met een prima idee.

‘Ik zei het toch,’ wilde ik nog zeggen. ‘Die Ivo! Altijd de man van de goede ideeën.’ Maar ik begon een vermoeden te krijgen waarom de jongen eerst deed alsof hij mij niet hoorde, om daarna alsnog het woord te nemen. Na de vergadering ging ik naar hem toe. ‘Sorry, volgens mij noemde ik je Ivo.’ Met een gemaakt lachje probeerde ik het ijs te breken. Hij glimlachte flauwtjes, maar zei niets.

‘Zo heet je helemaal niet hè?’

‘Nee,’ zei hij. ‘Ik heet Dave.’

‘Sorry,’ zei ik.

‘Geeft niets Perry,’ zei hij.

CC foto: AhmadHammoud

Gelukkig voor de deelnemende dames waren er ook positieve berichten en harten onder de riem: men vond het dapper dat zij zich zo kwetsbaar durfden op te stellen en zichzelf in alle puurheid lieten zien.

Real life-soap
In de eerste aflevering van Connected maakten we kennis met drie van de vijf vrouwen die ons een zeer intiem kijkje in hun leven gunnen. Zij hebben zichzelf een half jaar lang gefilmd en dat wordt nu wekelijks op tv -en dagelijks op internet- getoond. Zonder regie, visagie of script. Reality-tv in zijn puurste vorm, zeg maar.

De hoofdrolspeelsters
Internetonderneemster Mira kampt met een drukke baan, bomvol huishouden van drie jonge kinderen en een ingezakt huwelijk. De stress en de vraag ‘is dit het nou?’ maken dat ze al een tijdje niet lekker in haar vel zit. Daarnaast zagen we scenarioschrijfster Anne (ja, die kennen we nog, zij blogde ooit hier op Viva.nl) die getraumatiseerd is door een dramatische relatie en zichzelf daardoor niet meer durft open te stellen voor een eventuele nieuwe liefde. Verder was er nog Git, een single moeder die worstelt met nog onduidelijke gevoelens voor haar beste vriend.

Ik wil er geen drie!
Toegegeven: ook ik kon een gevoel van afschuw niet onderdrukken toen ik Mira met haar gezin in de auto zag zitten, klaar voor een weekendje weg in België. Ze had net een hectische treinreis met zeurende kroost achter de rug en bekvechtte met haar gestreste man, terwijl ze alle vijf hongerig hun Burger King-frietjes en -burgers wegwerkten. Ik kreeg het direct Spaans benauwd en riep tegen mijn vriend: “Ik wil er geen drie!” No way dat mijn leven er zo uit zal zien over 10 jaar, was mijn gedachte.

Maar Mira zelf heeft die gedachte nu dus ook. En je moet het maar durven om dat op nationale tv te laten zien. Ik ben alleen wel benieuwd hoe dat gaat als je zo’n kans krijgt. Gaat je omgeving, vooral degenen die het dichtst bij je staan, dan ook zomaar akkoord met jouw drang om je ellende met de hele wereld te delen? Man, kinderen, beste vrienden en vriendinnen… allemaal komen ze voorbij, net zo puur en ongeregisseerd.

Wij zijn er ook nog
Als kijker voelde ik me mede daardoor ook wel een beetje ongemakkelijk. Het lijkt net of je ergens op bezoek bent, de gastheer en -vrouw in een woordenwisseling verstrikt raken en vergeten dat jij er ook nog bent. Op zo’n moment zou je het liefst willen verdwijnen, maar dat kan dan helaas niet onopgemerkt.

Het is de herkenbaarheid die ervoor zorgt dat ik toch elke zondagavond weer zal afstemmen op Nederland 3. Ik moest zo lachen toen een zwaar vermoeide Mira ’s avonds heel laat de camera op haar bed richtte en verzuchtte: “K*t, vergeten het bed op te maken.”

Ik ben benieuwd wat de serie ons nog brengt. De dames mochten zelf bepalen wanneer het hen te veel werd en ze de camera wilden uitschakelen. Mijn grens zou allang zijn bereikt, maar ik vraag me af hoe ver zij zullen gaan. Zo blijft reality-tv toch stiekem heel erg vermakelijk.

Foto: website Connected + Photoshop

Een felblauw schijnsel verlichtte een groot vierkant dakraam midden in het huizenblok waar ik met knisperende stappen op af liep. Ondanks het gesloten rolgordijn was het overduidelijk te zien: daar ligt iemand onder de zonnebank. Ik stond even stil en probeerde me voor te stellen hoe dat ook al weer voelt, de warme zon op je naakte lichaam. Het lukte niet. Het enige wat ik voelde was een tochtende kier tussen mijn sjaal.

Koele cocktails en hete zonnestralen
Die nacht droomde ik over Griekse naaktstranden, koele cocktails en hete zonnestralen die mijn lichaam strelen. De volgende ochtend stond ik aan de balie bij de dichtstbijzijnde sportschool.

“Ik wil graag gebruik maken van de zonnebank” zeg ik met mijn portemonnee in mijn hand. “Dat kan.” Het sportschoolmeisje tegenover me lacht vriendelijk en graait in een laatje. Ze legt een goudkleurig muntje op de balie en schuift het met één vinger naar me toe. “Hij is vrij” zegt ze, terwijl ze haar hoofd licht naar rechts knikt en wegloopt.

Een zonnebank testritje
Ik pak het zonnebankmuntje voorzichtig op. Terwijl ik mijn geld terugstop in mijn tas kijk ik om me heen. Rechts, helemaal in de hoek naast een grote palmachtige plant ontdek ik een rond huisje, een soort houten zwembadhokje. Ik loop er zo onopvallend mogelijk op af en open het deurtje. Binnen in het ronde hokje zie ik een spiegeltje met kledinghaakjes ernaast en een grote zwarte cabine, die bijna de hele ruimte inneemt. Dat moet de zonnebank zijn. Een sta-cabine. Ik stap naar binnen en draai de deur op slot. Zie het als een testritje.

Geen gleuf te bekennen
Eerst open ik met een plop de cabine. Ik zie tientallen verticale lichtbalken met in het midden een bedieningspaneel met ‘start’, ‘stop’, ‘plus’ en ‘min’ knopjes. Ziet er simpel uit, dit kan ik wel. Ik sluit de zonnebank weer en kleed me uit. Mijn kleren hang ik aan de haakjes. Ik pak mijn muntje en stap de cabine in. Ik sluit de deur en zie mijn witte naakte lijf weerspiegelen in het glas. Tijd voor wat surrogaatzon! Ik breng mijn muntje naar het paneel, op zoek naar een gleuf. Geen gleuf te bekennen. Ik druk op ‘start’, er gebeurt niks. Waar moet dat verrekte muntje in? Ik stap uit de cabine. Misschien moet het muntje in de deur? Weer geen gleuf. Ik speur het hokje rond.

De gleuf voor het muntje moet zich ergens buiten dit hok bevinden. Misschien wel vlak naast het deurtje op de houten wand. Dan hoef ik alleen mijn hand maar door een kier van de deur te steken om de munt er in te kunnen gooien. Ik heb geen zin om me weer helemaal aan te kleden, dus ik trek voor het effect alleen mijn trui aan. Ik open de deur naar de sportschool en gluur om het hoekje. Ik zie geen muntenkastje zitten. Ik steek mijn arm naar buiten en voel. Langzaam reist mijn tastende hand het oppervlak over, op zoek naar de gleuf voor mijn muntje. Als mijn arm zo ver is uitgestrekt dat mijn linkerbeen van de grond komt en ik met mijn bovenlichaam half uit het hokje hang, besef ik dat ik ook hier behalve een paar schroefgaten niets ga vinden.

Toch nog winterzon
Ik laat mijn arm slap hangen en zucht. “Zoek je soms iets?” Vlak naast me klinkt een mannenstem. Met een blauwe handdoek veegt hij het zweet uit de lachrimpeltjes naast zijn ogen. “Ik…” weet niks uit te brengen en sta in mijn blote kont te ijlen alsof ik een zonnesteek heb opgelopen. “Geef maar.” Ik overhandig mijn muntje en zie hoe de man een paar meter naar de hoek loopt. Met zijn ene hand schuift hij een groot palmblad aan de kant, met de andere werpt hij de munt in een klein metalen kastje.

Ik hoor een klik en achter mij beginnen ventilators te draaien. Een felblauw licht springt aan en een warm briesje steekt op. Een minuut later sta ik toch nog op dat Griekse naaktstrand, te genieten van de winterzon.

Foto: Gettyimages.nl

Systeemclash
Eens in de zoveel tijd moet je eraan geloven. Gmail vindt het wel prima als je eeuwenlang hetzelfde wachtwoord behoudt, maar bedrijven neigen toch naar iets meer beveiliging van het netwerk. En terecht. Maar dat maakt het er voor mensen zoals ik niet makkelijker op. Het duurt behoorlijk lang voor ik een combinatie goed in mijn hoofd heb geprent. Het telefoonnummer van mijn beste vriendin op de middelbare school kan ik nog steeds blindelings op de telefoon intikken, maar voor ik een nieuw wachtwoord in mijn systeem heb zitten, wil het systeem het alweer vervangen.

Onomkeerbare foutmelding
In de loop van de jaren heb ik daarvoor een tamelijk ingenieus afwisselsysteem bedacht. Het ene mailadres heeft het ene wachtwoord, het volgende weer een andere en bij mijn bank heb ik wederom iets anders bedacht. Drie verschillende wachtwoorden dus waaruit ik naar believen kan kiezen. Mocht het een keer misgaan omdat ik niet heb onthouden welke waarbij hoort, dan probeer ik het nog eens met een van de andere opties, en voordat er een onomkeerbare foutmelding komt (ná die drie keer dus) heb ik het al goed geraden.

Peinsde me suf
Helaas bleek ik bij het betreffende bedrijfssysteem al mijn wachtwoordtroeven al te hebben uitgespeeld. Ik probeerde het nog, maar kreeg telkens een pop-up waarin stond: ‘U hebt dit wachtwoord de afgelopen drie jaar al gebruikt. Kies een nieuw wachtwoord.’ Alsof het zo makkelijk is! Ik keek om me heen op zoek naar inspiratie en peinsde me suf over een goed te onthouden, maar sterk wachtwoord. Het antwoord kwam in de vorm van een collega die juist op dat moment vroeg of ik iets van de koffieautomaat wilde. Ik bestel doorgaans de café au lait en die kies je door eerst een 4 en dan een 3 te toetsen: een combinatie die ik zowaar weet te onthouden. Dankbaar voor deze ingeving toetste ik het nieuwe wachtwoord in. CafeAuLait43*, zie dat maar eens te kraken.

Welkom7
Bij de lunch had ik het nog even met de collega’s over dit jaarlijks terugkerende probleem. ‘O,’ merkte een van hen op. ‘Daar doe ik helemaal niet moeilijk over. Ik houd al jaren Welkom aan, maar elke keer met een oplopend cijfer erachter.’ Ik geloof dat ze inmiddels bij 7 was. Een andere collega had er een nog makkelijkere oplossing voor: zij schrijft het huidige wachtwoord gewoon in haar agenda.

Gehaaide hacker
Ik was geschokt door deze nalatigheid, vanzelfsprekend, en trots op mezelf dat ik een wachtwoord had gekozen dat zelfs de meest gehaaide hacker het hoofd op hol zou brengen. Ik dacht er alleen even niet aan dat voor mijzelf hetzelfde zou gelden. Toen ik even later terugkwam bij de pc, die zichzelf tijdens de lunch in slotstand had gezet, kwam de echte test. Ik typte uiteraard zonder nadenken mijn oude wachtwoord in en kreeg een dikke foutmelding. Helaas, het zal nog wel even duren voor het in mijn systeem zit. Tot die tijd blijf ik het herhalen: CafeAuLait43, CafeAuLait43, CafeAuLait43…

*Dit is een gefingeerd wachtwoord.

CC foto: YoAmes

Pauze
Een vriendinnetje van school stond naast mij. We hadden pauze en waren naar het water gelopen. Ik trapte met de hak van mijn voet op het ijs, maar schoof weg met mijn voet. Daarom stapte ik op het ijs. Als ik het niet kapot kon trappen was het zeker sterk genoeg om erop te kunnen staan.

‘Wat doe je?’ vroeg het vriendinnetje.

‘Ik ga het ijs op,’ zei ik.

‘Ga er nou vanaf,’ zei het vriendinnetje bezorgd. ‘Zo dik is dat ijs niet. Het heeft nog helemaal niet zo hard gevroren.’

Krak
‘Het is wel stevig,’ zei ik en om dat te illustreren stampte ik een keer. Krak. Het ijs brak en ik zakte weg. Met mijn voeten gleed ik van de schuin aflopende waterkant af, totdat ik vast bleef zitten in de modder. Ik stond tot aan mijn middel in het water.

Het vriendinnetje gilde van schrik, maar begon meteen daarna te lachen. Ik stak mijn handen naar haar uit en vroeg of ze me wilde helpen. Met haar hulp wist ik mijzelf op het droge te krijgen. De spijkerbroek kleefde aan mijn benen. Mijn voeten sopten in mijn schoenen. Druipend liep ik terug naar school.

Regenpak
Ik moest nog twee blokuren van vijftig minuten uitzitten, maar ik voelde er weinig voor om dat te doen met een ijskoude, natte broek. Maar zo naar huis fietsen zag ik ook niet zitten, dus ik besloot te blijven. Ik had mijn regenpak bij me en besloot dan maar de broek daarvan aan te trekken. De doorweekte spijkerbroek legde ik bovenop een verwarming.

Tijdens de les hoorde ik rechts van mij meisjes gniffelen. Ze keken naar mijn broek. Ik keek omlaag en zag de broekzak een beetje open staan. Dat gebeurt wel eens als je zit. Alleen is de zak van een regenbroek gewoon een spleet die toegang geeft tot de zak van je echte broek. Ik droeg geen echte broek. Ik droeg zelfs geen onderbroek.

Pinguïn
Ik duwde snel de spleet dicht met mijn hand en bleef de hele les zo zitten. Tussen de blokuren door liep ik als een pinguïn door de gang, niet omdat ik het koud had, maar omdat ik mijn armen strak langs mijn lijf liet hangen, om zo die broekzakken dicht te kunnen drukken. Ik weet alleen bijna zeker dat niemand iets heeft gezien van want ik probeerde te verbergen. Daar was het veel te koud voor. Want mijn wangen voelden wel warm, van schaamte. Maar onder mijn middel had ik het nog steeds hartstikke koud.

CC foto: Mickey van der Stap

Mannen krijgen naar mijn idee vaker te horen dat ze niet romantisch zijn dan vrouwen. Wat geven we toch veel hints en wat pakken ze die toch nooit op, is een veelgehoorde klacht. Uit nieuw onderzoek blijkt echter dat de heren dat ook maar beter niet kunnen doen, want vrouwen worden achterdochtig als ze toch zomaar een keer worden verrast.

Sherlock
Gooi mijn klomp maar in de open haard, want die is inmiddels gebroken. Bij maar liefst tweederde van de vrouwen gaat er een belletje rinkelen als man- of vriendlief eens de moeite neemt om haar te verrassen! Krijgen we een keer een ontbijtje op bed, sexy lingeriesetje, uitgebreide liefdesverklaring of bos bloemen, vragen we ons direct af of hij iets te verbergen heeft. Vervolgens gaat zo’n zelfde percentage nog op onderzoek uit ook. Als een ware Sherlock Holmes wordt de Facebook-pagina en de mobiele telefoon van de arme man gecheckt.

Onlogisch
Zeg mij: waarom werkt het bij ons niet zoals bij mannen? Zij vinden het namelijk leuk om te worden verrast en zijn pas op hun hoede als we opeens veel minder aandacht voor hen hebben en geheimzinnig gaan doen. Dat klinkt toch veel logischer? Waarom moeten wij vrouwen altijd zo moeilijk doen en overal iets achter zoeken?

Natuurlijk zijn er partners die wél wat te verbergen hebben en hun schuldgevoel proberen af te kopen. Maar zouden dat er echt zo veel zijn als die tweederde? Ik geloof er niks van. Laten we beginnen bij onszelf: als je paniekerig wordt bij het eerste de beste attente gebaar, kan er ook iets mis zijn met je zelfvertrouwen. Probeer eens vaker stil te staan bij wat je hebt: een lieve vriend die het jou graag naar de zin wil maken!

Ik heb er eentje
Trots kan ik zeggen dat ik zo’n vent heb. Zo eentje die daadwerkelijk moeite voor mij doet. We wonen ver uit elkaar en hebben bizar drukke schema’s, maar hij zorgt ervoor dat hij me zo vaak mogelijk kan zien. Hij rijdt voor me om, trotseert files en staat tegelijk met mij belachelijk vroeg op.

Hij laat briefjes achter op mijn kussen, die ik dan ’s avonds als ik ga slapen vind. Hij werkt mijn berg afwas weg als hij weet dat ik een moeizame week heb gehad en op zie tegen die stommer dan stomste huishoudklus. Hij luistert naar me als ik ergens mee zit, of als ik gewoon even ongegeneerd wil klagen. Hij koopt originele kadootjes, is daar veel beter in dan ik. Hij vertelt me regelmatig hoe blij hij met me is en hoe mooi hij me vindt. Hij is mijn steun en toeverlaat, in alle opzichten.

Toegevoegde waarde
Dat soort acties en die momenten maken de liefde tot een toegevoegde waarde. Nu het leven alsmaar hectischer, vluchtiger en sneller lijkt te worden, zouden die kleine gebaren juist meer waardering moeten krijgen. Als voorvechter van Ware Liefde kan ik dan ook niet anders dan het voor de mannen opnemen. Voor deze ene keer dan.

Foto: Thinkstock

Ten voeten uit
Onderzoek heeft uitgewezen dat 55% van de vrouwen wel eens met ‘een cameltoe-probleem’ kampt. Een Amerikaans bedrijf dacht: kassa! We bedenken er een mooi tooltje (lees: cup) voor die vrouwen lekker tussen hun benen mogen schuiven om wrijving te voorkomen et voila, probleem opgelost.

Euh, ok, maar hoe dan? Wanneer besluit je echt over te gaan tot aankoop? Denkt de vrouw in kwestie echt: ik wil deze (eigenlijk niet goedzittende) broek zo graag aan dat ik bereid ben een cup tussen mijn benen te schuiven? En was je deze dan ook elke dag na gebruik? Is de cup leverbaar in verschillende kleuren en prints zodat je ondergoed en broek/legging matcht met de cup? Wat doe je als een man of vrouw tijdens een seksuele escapade je in the heat of the moment tussen je benen grijpt? Wat is dan je antwoord? Zoveel vragen.

Fetisj
Maar, er zijn ook vrouwen en mannen die geilen op een cameltoe. De cameltoe wordt door het nog hoger optrekken van de slip of broek geprononceerder in beeld gebracht bij de toeschouwer. Seksuele aantrekkingskracht wordt op deze manier gewekt of zelfs een fetisj. Tja, ik voel die opwinding ook wel als ik die fluisterverhalen niet kan horen, maar de lippen wel zie spreken. Straks mis ik het hoogtepunt van het verhaal… Zucht.

Tell me
Het is mij om het even. Ik vind het zelf minder smakelijk als mijn oog per ongeluk een kamelenteen spot , maar ik kan me haast niet voorstellen dat een vrouw naar de winkel speurt om een schijfje tussen haar benen te schuiven voor een anti-cameltoe-gate. Ik zeg: laat té strakke broeken voor wat ze zijn.

Maar ik ben toch heel benieuwd naar jullie reactie op de cameltoe cup: thumbs up or down?

©Beeld: SmoothGroove

Elfstedenkoortsige bekenden
Bijkomend voordeel van mijn vakantiehuisje is dat het pal aan de Elfstedentochtroute ligt. Nu is dat voor mij niet zo spectaculair, want mijn ouders wonen vlakbij de Zwette, dus wij hadden in 1997 locatietechnisch ook niets te klagen. Maar het was wel een leuk wetenswaardigheidje voor al mijn Elfstedenkoortsige bekenden op de sociale media, die elders in het land hun ogen panisch op de thermometer gericht hielden.

Vandaar dat ik mezelf kroonde tot Rayonhoofd van Stavoren (met hierbij mijn oprechte excuses aan het echte Rayonhoofd van dit stadje voor het jatten van zijn titel), en hield ik iedereen dagelijks op de hoogte van de dikte van de ijskorst.

Helaas was er helemaal geen ijskorst.
Het water stroomde en stroomde, hoezeer de weermannen en -vrouwen ook spraken van extreme kou en dergelijke. Het leek wel alsof de sloot zich er niks van aantrok. Terwijl ik de mensen in Holland graag wilde verblijden met een blij bericht. Als het ijs deze week zo dik zou groeien dat het zelfs mij zou houden, zou het helemaal goed komen met de Tocht der Tochten.

Gillen in het pikkedonker
Die hoop wilde ik ze geven, als Rayonhoofd Ad Interim. Want het zou zo mooi zijn. Ik wil net zoals in 1997 weer eens om vijf uur ’s ochtends door mijn moeder uit bed gehaald worden, om met drie maillots onder mijn spijkerbroek aan de kant van de Zwette te staan en te gillen naar al die mannen en vrouwen die in het pikkedonker richting Sneek schaatsen, met een hele dag vol kou en wind en ontberingen voor de boeg.

Witte weilanden
En daarna wil ik de hele dag voor de televisie zitten, en om elf uur ’s ochtends al boerenkoolstamppot eten omdat de magen al knorren. En dan maar kijken naar die beelden uit de helikopter. De beelden van zwoegende schaatsers en van de scheuren in het ijs, en de witte weilanden en de dweilorkesten bij de stempelposten.

Snap dat dan
Toen we twee jaar geleden zo’n strenge winter hadden, moest een van mijn broers voor zijn werk naar Israël. ‘Als er een Elfstedentocht komt, kom ik terug’ zei hij. Terwijl hij hem niet eens zou schaatsen. Veel mensen snapten dat niet. Ik wel. Hij dacht ook aan boerenkool en maillots onder de broek en het bruggetje over de Zwette.

Er ligt nog geen ijs in de sloot van Stavoren. Maar zodra het oangiet, ben ik terug. Om mijn taak als Reserve-Rayonhoofd op mij te nemen. Zodat die tocht er eindelijk weer eens komt.

CC Foto: privébezit

Hoopvolle ogen en optimistische hoteleigenaars
Ik vind het een beetje aandoenlijk, die Elfstedentocht-koorts. Al rondzappend kom ik verschillende hoopvolle ogen tegen, optimistische schaatsers en nog optimistischere hoteleigenaars (u kunt alvast reserveren, voor het geval dat..). En toch wil al dat Elfstedentochtgeneuzel zeggen dat het winter is. Serieus koud, echte sneeuw en glijpartijen in de wijk. Ja, ook ik heb al een schuivertje gemaakt met botsauto-effect als besluit.

Schaatsen uit het vet
Ik heb dan niet zoveel met dat marathonschaatsen, maar toch is schaatsen iets speciaals. Het is elk jaar maar de vraag ‘of het kan’ en altijd spannend (zou het ijs mij houden?). Dus ook ik kijk uit naar de dag dat het verlossende woord komt: er kan geschaatst worden. Dan nog even schaatsen regelen en mezelf belachelijk maken want schaatsen kan ik natuurlijk helemaal niet. Maar het gaat om het idee. Dat er eten en drinken bij hoort, is logisch. Zelfgemaakte warme chocolademelk in plaats van de aanmaakpoeder-variant en een winters warme kruidenthee. Koekje erbij? Probeer eens deze cranberry-witte chocolade-koekjes.

De lekkerste warme chocolademelk, voor 4 grote koppen (1 liter)
Met échte chocola en een snufje kaneel voor de warmte

Nodig
• 200 ml slagroom
• 2 eetlepels (riet)suiker
• 800 dl melk
• 4 theelepels (riet)suiker
• 200-300 gram pure chocola (minstens 70% cacao)
• 1 kaneelstokje

Maken
1. Klop slagroom stijf met twee eetlepels rietsuiker (of naar smaak) en een mespuntje kaneelpoeder.
2. Doe de melk in een pan met dikke bodem en zet op middelhoog vuur.
3. Leg het kaneelstokje erin en laat aan de kook komen. Laat een minuutje zachtjes koken.
4. Breek de chocola in kleine stukjes en voeg toe aan de melk. Roer de chocola er goed door (totdat alles gesmolten is) en laat de melk weer aan de kook komen.
5. Voeg de suiker toe, roer goed door en giet in grote mokken.
6. Maak af met de verse slagroom.

Snelle versie, voor één persoon:
Doe 200 ml melk in een pannetje of in de magnetron en zorg dat deze goed heet is (tegen de kook aan). Meng een flinke eetlepel cacaopoeder (minstens 70% cacao, bijvoorbeeld van Droste) met een theelepel rietsuiker en maak hier een papje van met een scheutje gekookt water. Is het papje egaal, dan giet je er de hete melk bij. Even roeren en klaar!

Tip: Een keer iets anders? Ook lekker met witte chocola in plaats van pure! Laat de kaneel dan weg en voeg in plaats daarvan een mespuntje kaneel toe aan de slagroom voordat je deze klopt.

Thee met citroen, verse gember en honing, voor 4 grote glazen
Lekker met sinaasappelschil

Nodig
• 2 citroenen
• 5 cm verse gemberwortel
• Honing (naar smaak)
• 1 liter kokend water

Maken
1. Doe het kokend water in een pan (of breng het in de pan aan de kook).
2. Was de gemberwortel en snij in hele dunne plakjes.
3. Was de citroenen; halveer ze en pers ze uit. Snij de helften daarna in stukjes of reepjes (pitjes er even uithalen natuurlijk).
4. Voeg de gember en citroen toe aan het water en breng op smaak met honing. Ik gebruik zelf een eetlepel honing per glas, om de zuurheid van de citroen in balans te brengen.
5. Ook lekker: haal met een dunschiller wat sinaasappelschil van een halve sinaasappel (niet het witte deel van de schil, dat is bitter) en voeg dat toe aan het theemengsel. 
6. Even laten trekken en in grote glazen schenken.

Fluffiehaar
‘Ze is vijf. In sommige winkels schieten ze pas gaatjes in oorlellen als het kind zes is,’ zeg ik. ‘Dat zal een reden hebben.’
‘Er zitten meisjes in haar klas die als peuter al oorbellen hadden.’
‘Geen gezicht,’ zeg ik. ‘Zo’n ronde babybol met fluffiehaar en glimmende knopjes.’

Het tweetal dat tegenover mij zit kijkt elkaar aan. ‘Papa moet nog even wennen aan het idee,’ zegt mijn vrouw.
‘Oorbellen zijn gewoon stom,’ zeg ik en ik zoek steun bij mijn zoon. ‘Jij wil geen oorbellen hè?’ Nee, hij vindt oorbellen ook stom. Gelukkig.
‘Oorbellen zijn mooi,’ zegt mijn dochter bozig. ‘Morgen krijg ik oorbellen van mama.’

Pijn
‘Ik vind jouw oortjes prima zoals ze zijn,’ zeg ik. Mijn dochter heeft de mooiste oorlelletjes van de hele wereld. Het is zonde om daar gaatjes in te maken.
‘Doet het pijn?’ vraagt ze, alsof dat onderwerp nog totaal niet ten sprake is gekomen.
‘Ja,’ zeg ik snel, want ik wil daar wat duidelijkheid over scheppen voordat mijn vrouw de kans krijgt om alles te verpesten met verzachtende woorden. Mijn dochter lijkt echter niet onder de indruk te zijn van mijn woorden. Ze kijkt afwachtend naar haar moeder. Die twee hebben het al lang met elkaar gehad over de pijn. Ze weet al dat mijn vrouw nu iets gaat zeggen dat haar gerust zal stellen.

Tikje
‘Ze hebben twee apparaten, zodat ze tegelijkertijd in allebei de oorlellen kunnen prikken,’ zegt mijn vrouw. ‘Het gaat heel snel. Je voelt een tikje en dan is het alweer voorbij.’
Mijn dochter is tevreden. Ze prikt haar vork in een stuk broccoli. Mijn vrouw kijkt me nog altijd aan en ik weet dat ze nog niet klaar is met mij. ‘Blijf je er nou zo flauw over doen, Werner? Kom op, ze wil ze echt heel erg graag hebben.’
Myrthe kijkt naar mij.
‘Wil je ze echt zo graag hebben?’ vraag ik.
Ze knikt.

Keuzes
‘Want als je eenmaal gekozen hebt voor oorbellen, dan is het volledig uitgesloten dat je een tatoeage erbij neemt als je achttien bent, hè. Het is het één of het ander, een tatoeage, of oorbellen. Wat wil je het liefst?’
‘Oorbellen,’ zegt ze vol overtuiging.
‘Goed dan,’ zeg ik. ‘Dan krijg jij oorbellen.’
Mijn vrouw pakt haar bestek op. We kunnen eindelijk gaan eten, ieder van ons tevreden met het behaalde resultaat, waarvan ik hoop dat het garantie geeft voor de toekomst.

CC foto: Ken Wilcox

Daar lag ze, in mijn tochtige halletje
Het gebeurde maandagmorgen. Met een doffe klap viel er een model op mijn deurmat. Ze lag daar in mijn tochtige halletje op de voorpagina van NRC Next, bloot en knokig te wezen. Ik wilde naar de keuken rennen om broodjes hagelslag voor haar te pletten.
Ananda Marchildon. De winnares van Hollands Next Topmodel die nu door het leven gaat als het model met ‘de te dikke reet’. Net als winnares en model Rosalinda Klikstra is ze door modellenbureau Elite gewogen en te zwaar bevonden.

Dat gezeur over die ene maat, onzin
Het verhaal van Ananda geeft een inkijkje in de modellenwereld wat we natuurlijk al lang kennen. Het dwingende keurslijf van de haute couture. Waarvoor je heupomvang dus maximaal 90 centimeter mag zijn en geen millimeter meer. We kunnen astronaut André Kuipers vijf maanden proefjes laten uitvoeren in de ruimte, maar een extra coupenaadje in kleding naaien, da’s lastig. Ik smeerde nog een broodje. En las de tips die Ananda meekreeg van modellenbureau om toch die 90 centimeter te halen.

Tip 1: “Als je honger hebt, ga dan slapen”

Ik wreef de slaap uit mijn ogen, mijn maag knorde.

Tip 2: “Als je trek krijgt, poets dan je tanden. Dan verdwijnt de honger.”

Ik had ook net mijn tanden gepoetst en niet het gevoel dat ik even op de bank moest gaan liggen om uit te buiken van de Prodent.

Tip 3: “Ga op nuchtere maag een half uur hardlopen”

Ik zou mijn luie reet zo in de auto hijsen met in mijn handtas vier beboterde boterhammen met 48+ kaas. Om de rest van de dag met een heupomvang van meer dan een meter (wilde gok) op een bureaustoel te ploffen.

Dan nog een hele verhandeling over een ketodieet waarbij je als traktatie een ei bij je halve (geen hele hè) groentesalade mag. Jeuj! Een ei! Meest bizarre detail in het verhaal is wel de naam van de personal trainer die het zware dieet- en sportprogramma aan modellen geeft.

Oswin Beingsick.
Beingsick.
What’s in a name, zouden de Engelsen zeggen.

Tip 4: Vergeet al die tips, doe het gewoon niet!
Het is ongezond en waanzin. En het maakt geen reet uit. Want dat het niet werkt is bij deze proefondervindelijk vastgesteld door de twee modellen.

CC foto: o5com.

Ezelsoren, etensresten
Ik ben heus niet zo iemand die overdreven voorzichtig met haar boeken omgaat. Een paperback mag van mij best een knak in de rug hebben (graag zelfs, dat leest veel makkelijker) en van een stickerrestje op het omslag word ik niet panisch. Maar sommige dingen zijn gewoon lelijk en soms zelfs ronduit smerig. Ezelsoren, etensresten; ik heb zelfs weleens een niet te definiëren gele smuts in een boek aangetroffen. Dan zet ik het niet meer met een gelukkig gevoel terug in de kast.

Vragen, vragen, vragen
Je zou zeggen dat het minder erg is als je weet van wie het is. Wanneer een vriendin of je moeder een vlek in je boek maakt, hoef je je tenminste niet af te vragen welke smeerkees er verantwoordelijk voor is. Echter alle andere vragen blijven overeind. Wat heeft hij/zij ermee gedaan dat deze rare vlek is ontstaan? Er de tuin mee geschoffeld, de kont mee afgeveegd, koffie overheen gemorst, of viel er zomaar een snotje uit zijn/haar neus dat nu tussen mijn pagina’s geplakt zit? Dit zijn vragen die je uiteraard niet kunt stellen. Het zal altijd een mysterie blijven, en het boek in kwestie zal ik nooit meer aanraken.

Wat niet in de kast staat, kun je niet uitlenen
Omdat ik al een paar jaar bekendsta als alternatieve bibliotheek zonder abonnementskosten, is het ook nogal lastig om ineens te zeggen: nee, jou wil ik niets meer lenen. Ik kan natuurlijk wel subtiel laten weten dat ik liever niet heb dat het boek meegenomen wordt naar plekken waar ik met mijn handen niet zou willen komen, maar ik vraag me af hoe subtiel je zoiets kunt interpreteren. Toch geloof ik dat ik nu de oplossing heb gevonden voor dit aloude probleem: een e-reader. Sinds een paar weken lees ik mijn boeken digitaal en wat niet in de kast staat, kun je ook niet uitlenen. De bits en bytes blijven altijd heerlijk schoon en ezelsoren hoef je niet te maken, want de reader onthoudt uit zichzelf waar je gebleven bent. Het enige nadeel is dat ik mijn boeken niet meer kan uitlenen aan vrienden en familie, waardoor zij ze niet lezen, en ik niemand heb met wie ik erover kan praten. Daar moet ik nog even wat op bedenken.

Foto: privébezit

Site van mijn dromen
Volgens een onderzoek onder 10.000 Nederlanders, willen vrouwen het liefst verleid worden Nick en Simon of door Chris Zegers. Dit meldt mijn lievelingssite ons, Nu.nl/achterklap (Waar waren wij zonder nu.nl/achterklap? Nergens. We zouden doelloos dobberende mensen zijn, op een grote woeste zee vol serieus nieuws en omlaaghangende mondhoeken. Basta.)

Een van de twee? Of allebei tegelijk?
Ik moest dit bericht even een paar keer lezen. Willen die vrouwen door Nick OF Simon verleid worden? En maakt het ze dan niks uit door wie? Of willen ze gewoon door ALLEBEI tegelijk verleid worden? Waarmee we qua seksuele dingetjes meteen een level verder zijn, natuurlijk.

Feit is dus dat er dus best veel Nederlandse vrouwen zijn die graag een trio willen met Nick en Simon. Vrouwen die de tekst van het lied ‘Rosanne’ dus iets te letterlijk nemen.

Lekker beachvolleyballen
Ik kan me hier maar moeilijk iets bij voorstellen. Vooropgesteld: ik ben dol op Nick en Simon. Vooral sinds ‘The Voice of Holland’ en ‘De Zomer Voorbij‘. Wat een grappige jongens. Altijd vrolijk, zo lijkt het. Ik heb dus ook sinds kort de vurige wens om een keer te komen logeren tijdens ‘De Zomer Voorbij’, zodat ik kan beachvolleyballen met ze, en bij het kampvuur een gevoelig liedje kan zingen. En verder de hele dag grappen maken in plat Volendams.

Dat zou ik allemaal met ze willen doen. Maar seksen? Echt seksen? Dat je dan roept: ‘kom eens hier met die dikke paling van je’ en dat zij dan allemaal sexy dingen tegen jou zeggen die je niet kunt verstaan omdat dat Volendams zo’n verrekte lastig dialect is? Dan kan ik zo twintig spannendere alternatieven bedenken.

Het ruikt hier naar de NS
Zijn Nick en Simon tegenwoordig het sexy neusje van de zalm? Loop ik achter wanneer ik nog altijd liever een iets sexiër, broeieriger type wil? Ik vind het leuke jongens, maar ze rieken toch een beetje naar Ik Hou van Holland, de NS, paling en senseo-koffie met een gevulde koek.

Ik zou graag een groter onderzoek willen. Onder alle vrouwen van Nederland. Want ik kan me gewoon niet voorstellen dat we dit willen met z’n allen. Het is vast een onderzoek in opdracht van de NS. Dat kán niet anders.

CC Foto: still uit filmpje

Ik kijk weg en probeer mezelf te vermannen, mijn tranen weg te slikken. Maar het lukt niet. Natuurlijk lukt het niet. Ik kan alleen nog maar mijn lippen op elkaar persen en om me heen kijken. Op zoek naar een uitvlucht.

“Ben je bang?”

Ze had nog zo geprobeerd om iedereen te laten zeggen dat het geen pijn deed. Ze wilde zich groot houden om mij te beschermen. “Als ik je zou zeggen dat ik niet bang was, zou je me dan geloven?”. We kijken elkaar lang aan.

Diep van binnen wisten we dat voorlopig maar één van ons deze operatie ging doen, omdat de ander erna te schijterig zou zijn. Voor mijn zusje was de dubbele amputatie en directe reconstructie van haar beide borsten preventief, voor mij zou deze ingreep vooral herstellend moeten zijn.

In de wacht

Omdat de bestralingsarts het idee dat een jong vrouw met één borst zou moeten leven maar niets vindt, heeft ze me direct na de bestralingen op de wachtlijst geslingerd. Inmiddels ben ik zelfs al twee keer opgeroepen, maar er is elke keer iets wat me tegenhoudt.

Als ik heel eerlijk ben is het niet de angst voor de pijn. Het is de confrontatie met het ziek zijn. Urenlang staren naar het plafond, het eindeloze wachten op de volgende dag, op de momenten waarop je je hopelijk iets beter voelt. Het leven staat voor de zoveelste keer on hold.

Voorlopig niet

Ik heb er nu gewoon geen trek in. Wat heb ik aan nieuwe borsten als ik binnen een paar jaar toch uitzaaiingen blijk te hebben? Heb ik dan niet te veel ingeleverd? Kostbare tijd die ik niet meer terug krijg om gewoon te leven en te beleven.

Ik kijk naar mijn zusje en vraag mezelf af, is dit dan de prijs die ik moet betalen voor een borst? Is dit dan de prijs die ik wíl betalen. Diep van binnen weet ik het antwoord: Er komt voorlopig geen nieuwe borst.
CC foto: morrissey

Loofboompje
Het boompje had geen naalden, het was een wintervast loofboompje. Als bijzondere bijkomstigheid was de boom rond, niet driehoekig. Er was dus kerstboomtechnisch van alles met het boompje mis. Maar een bewoner van het huis had een net met lampjes in de takken gehangen. Branden er lichtjes in een boom, dan is dat in mijn optiek gewoon een kerstboom.

Uitzonderingspositie
Enkele weken geleden zou ik nog langs die voortuin zijn gereden zonder het zielige gedrocht te hebben opgemerkt. In de hele wijk zag je toen nog stroomverslindende kerstdecoraties. Sindsdien is het boompje steeds meer in een uitzonderingspositie komen te staan, totdat het vrijwel alleen overbleef in een verder kerstloze wereld. Daar stond hij opstandig de aandacht op zichzelf te vestigen met zijn lampjes: I’m the only christmastree in the village.

Smoezen
Er zullen heus goede smoezen te verzinnen zijn om zo’n boom te laten staan: omdat de wereld volgens de kalender van de Maya’s dit jaar zal vergaan en dat we dus hoogstwaarschijnlijk de kerst niet meer zullen halen. Of omdat aangetoond is dat de lampjes minder snel sneuvelen als je ze gewoon laat hangen. Misschien bleek tijdens het versieren van de boom dat de eigenaar van het boompje allergisch is voor die boomsoort en is hij nu bang dat zijn handen en armen weer op zullen zwellen als hij de lampjes losmaakt van de takjes.

Gezellig
Er zijn ook mensen die zeggen dat ze zo’n boompje gewoon gezellig vinden. Dat zijn de ergste! Zulke figuren hebben ook een tuinkabouter in de voortuin staan, met een reusachtige paddenstoel erbij, of zo’n enge pop die eruit ziet als een kleuter die naar binnen staat te loeren. Met hun kerstballenmentaliteit verpesten ze de exclusiviteit van kerst. Ze maken van de kerstboom een alledaags verschijnsel, een lachertje.

Agressief
Eén kerstboom maakt nog geen Kerst. Ik krijg er geen vredig kerstgevoel van. Sterker nog: ik word juist een beetje agressief van kerstverlichting in februari. Je mag van mij elk pietluttig flutboompje dat je ter beschikking hebt ombouwen tot kerstboom door hem te decoreren met ballen en lampjes. Dat is allemaal prima. Maar als het jaar is afgesloten met vuurwerk en een heleboel gekus op schrale vrouwenwangen, dan moet zo’n boom gewoon weg. Aftuigen, anders kom ik het voor voor je doen!

CC foto: DanCentury

Aangezien dat soort berichten tegenwoordig meer regel dan uitzondering zijn op Twitter, was het antwoord op bovenstaande vragen al snel: ‘Natuurlijk niet.’

Twijfelachtige eer
Als artiest tel je tegenwoordig pas echt mee als je een keer bent doodverklaard op Twitter, zo lijkt het. Blijkbaar is het nieuws van jouw overlijden shocking genoeg om de hele wereld overstuur te helpen. Dat Adele deze twijfelachtige eer ook een keer toebedeeld zou krijgen, was slechts een kwestie van tijd. Zij mag immers inmiddels een ster van wereldformaat worden genoemd.

Keerzijde
De Britse maakt met haar dood als meest besproken onderwerp op Twitter haar entree in een niet onaardig lijstje. Ze bevindt zich in goed gezelschap: onder anderen Justin Bieber, Demi Moore, Britney Spears en Jon Bon Jovi gingen haar al voor. (Ter overbodige info: allen zijn nog springlevend.)

De keerzijde van dit soort geintjes is dat op het moment dat er een keer iemand écht niet meer in ons midden is, niemand het meer (direct) gelooft. Toen Amy Winehouse overleed en haar naam trending topic werd, vroeg iedereen zich eerst af of het niet wéér een hoax was. Helaas moest die vraag uiteindelijk ook met een ‘nee’ worden beantwoord.

Sneeuwbaleffect
Als fervent Twitteraar merk ik hoe makkelijk het is om iets klakkeloos te retweeten. De drempel om nieuws te verspreiden via Twitter is ontzettend laag. Als je je verbaast over iets, wil je dat ook (liefst zo snel mogelijk) aan jouw eigen volgers meegeven. Mocht jij echter zo nobel zijn eerst uit te willen zoeken wie de bron is en of die überhaupt wel betrouwbaar is, heeft de olievlek zich al tot in alle uithoeken van de wereld verspreid. Twitter is een onhoudbare sneeuwbal die alleen door officiële kanalen als een manager of woordvoerder van de betreffende celeb kan worden gestopt.

Twexit
Ik vraag me af wie zo’n fake Twitter-account aan zou maken om vervolgens het gerucht de wereld in te helpen dat een grote ster definitief ‘twexit’ is. En vooral: waarom? Dat je achter je laptopje gaat zitten, het laatste showbizznieuws erbij pakt en denkt: wie zal ik vandaag eens laten sterven? Een vrij creepy hersenspinsel, als je het zo bekijkt.

Tegen dat soort lui zou ik daarom alleen maar willen zeggen: get a life.

Foto: GettyImages

Drie maten te grote fleecetrui
‘Denk tweemaal of je gaat. De sfeer op Tahrir kan zo omslaan. En ga niet alleen. Onlangs is er weer een vrouw aangerand.’ Van alle kanten word ik gewaarschuwd. Maar als freelance journalist is het een tikkeltje lastig om vanuit je hostel de sfeer op het plein te verslaan. Dus wandel ik in een ver over mijn kont vallende blouse en drie maten te grote fleecetrui met Jeroen naar het plein wat uitpuilt met Egyptenaren die stil staan bij 1 jaar revolutie.

Vanaf papa’s schouders
‘Weg met het militaire regime.’ Met hese stem schreeuwt een jonge gast, staand op de wiebelende schouders van zijn vrienden, telkens nieuwe slogans, die al klappend door de omringende menigte worden herhaald. Een meisje met Egyptische vlaggetjes op de wangetjes slaat het nieuwsgierig gaande vanaf papa’s schouders.  Niemand schijnt zich er iets van aan te trekken dat op een podiumpje verderop bebaarde Moslimbroeders prevelend op de knieën vallen voor hun middaggebed. ‘Where are you from’, vragen vele jongens die met ons op de foto willen en vervolgens ‘Welcome in Egypt’ roepen.

Revolutie blijkt commercieel product
We struikelen over de eettentjes, zonnebrillenkraampjes en kleedjes met feestmutsen (waar ik overigens niemand mee zie lopen). Revolutie blijkt ook een commercieel product. Snel stop ik mijn handen in mijn zakken als het zoveelste mannetje met verfpotjes ongevraagd een Egypte vlaggetje op mijn hand wil schilderen. Ik grinnik als twee jongens langslopen, blazend op Vuvuzela’s!

Uiterst ongeschikt voor demonstraties
In theorie is het Tahrir plein gek genoeg uiterst ongeschikt voor demonstraties. Feitelijk is het een enorme rotonde waar zeven drukke wegen op uitkomen en staat het vol met ouderwetse, groene, metalen hekken waar je met geen mogelijkheid overheen kunt, in Nederland absoluut verboden bij grote mensenmassa’s.

Een hand die over mijn lichaam glijdt
En net als het zo druk begint te worden dat mensen elkaar dreigen te verdrukken, stuiten Jeroen en ik op zo’n hek. Met moeite manoeuvreren we er omheen. En terwijl de tientallen mannenlichamen tegen me aandrukken voel ik in mijn zij een hand die over mijn lichaam naar voren probeert te glijden. Omdat omdraaien onmogelijk is, werk ik me zo snel mogelijk naar voren, met mijn armen alle mannenhanden wegmaaiend. Een lange jongen met Palestinasjaal ziet het en trekt me uit de menigte, terwijl ook Jeroen met zijn twee camera’s er doorheen worstelt iemand wegduwend die zijn horloge van zijn pols probeert te grissen.

Een haag van mannen
Een paar uur later is het opnieuw raak. Jeroen en ik staan midden op het plein even met een activist te praten als ik keihard in mijn bil wordt geknepen. Woest draai ik me om en Jeroen probeert de knaap in zijn kraag te grijpen, maar die glipt weg. Binnen enkele seconden vormt zich opeens een haag van mannen om ons heen die elkaars armen vasthouden. Ik schik, niet begrijpend wat er gebeurt. Maar met de kring blijken de mannen anderen op afstand te houden en helpen ons zo uit het gedrang weg te komen. Een bizarre ervaring.

Gestript
Ondanks de kleine incidentjes vind ik het een bijzondere dag waar ik ’s avonds bij BNN Today op Radio 1 verslag van doe. Geschrokken lees ik echter de volgende ochtend op internet hoe een Amerikaans-Egyptische vrouw diezelfde avond op het Tahrir plein door tientallen mannen is aangevallen en zelfs van haar broek werd ontdaan. Dat het meenemen van een man je veiligheid evenmin verzekert, blijkt uit het verhaal van een buitenlandse vrouw die enkele uren later wordt aangevallen, gestript en zelfs in een ambulance moet worden afgevoerd. Een dag erna verschijnt er zelfs een filmpje op internet van een blond Nederlands meisje.

Seksueel gefrustreerd
Ik besef dat ik misschien wel geluk heb gehad en begin mij af te vragen hoe vrouwelijke journalisten hier nog langer verslaggeving kunnen doen? Waarom doen Egyptische mannen dit toch? En niet alleen bij westerse vrouwen. Deze seksuele intimidatie is voor Egyptische vrouwen helaas dagelijkse realiteit. Veel heeft het er denk ik mee te maken dat veel Egyptische jongens seksueel gefrustreerd zijn omdat ze door hun economische situatie geen vrouw kunnen trouwen. Ook speelt de toegenomen populariteit van de wahabisten een rol, die een vrouw vooral als kinderfabriek zien en als een lichaam voor gelegitimeerd genot.

Culturele revolutie
Het vervolgen van de daders zou een eerste stap zijn, maar is denk ik vooral symptoombestrijding. Wat mij optimistischer maakt is dat twee Egyptische jongens die op Tahrir getuigen waren van een aanranding, hier nu op tv een discussie over willen starten. Want om de seksuele intimidatie echt te stoppen is er een ware culturele revolutie nodig. Helaas leert de geschiedenis ons dat die niet in een paar jaartjes voltrekken.

Fotografie ©Jeroen van Loon

Wanneer je eigenlijk aan het werk moet
Ik moet een boek schrijven. Want de deadline komt in zicht. En anders wordt mijn redacteur kwaad. Maar thuis schrijven, dat is nog best lastig. Er zijn altijd urgentere deadlines, en er zijn altijd vriendinnen die wel samen willen eten, of in de kroeg willen zitten. En dan heb ik het nog niet eens over de wasjes, de afwasjes, de stofzuigjes en alle andere huishoudelijke taken die je kunt gaan doen wanneer je eigenlijk aan het werk moet.

Alleen een uitzicht graag
En daarom wilde ik een week in een vakantiehuisje. Een week zonder afleiding, mensen, ruis. Gewoon in een huis met een uitzicht, een laptop en een stapel boeken. En dan maar schrijven.

Ik vroeg op Twitter wie er zo’n huisje voor mij had. En binnen een kwartier had ik er vier. En nu zit ik in het huisje van W en G, ergens in het midden van niets, op de rand van de wereld.

Man met hengel
Het is hier schattig. W had het bed al voor me opgemaakt, en de kachel aangezet. Achter het huisje stroomt de vaart. Ik kijk uit op de rand van het stadje. Zonet kwam er een man met een hengel voorbij lopen.

Dat was het.

Plaats delict
Het voelt alsof ik in een Zweedse detective zit. Een houten huisje met een schrijfster, en verder niks. Als er straks een lijk in de vaart drijft, ben ik mooi de sigaar. Dan zullen de mensen in het stadje wel gauw naar mij wijzen; die rare vrouw in het vakantiehuisje. ‘Ze maakte een wat afwezige indruk. En ze kocht nasikruiden bij de COOP‘.

(Sowieso heb ik nogal de rare afwijking om overal een mogelijk plaats delict te zien. Ik heb in mijn leven gewoon te veel detectives gekeken. Daarom onthou ik ook altijd signalementen. Zodat ik de politie iets te vertellen heb, mocht er iets bloederigs gebeuren. Een vermoeiende afwijking hoor. Maar ooit zal een detective mij dankbaar zijn.)

Een Blaudzun-plek
En zo zit ik hier, en maak ik schema’s met daarop de dingen die ik nog moet doen. De stukken die ik nog moet schrijven. Zodat mijn hoofd leeg raakt, en mijn boek vol. En ondertussen zingt Blaudzun zijn nieuwe cd voor mij. Het lijkt wel alsof hij zijn liedjes hier heeft geschreven, zo goed passen ze hier.

Morgen ga ik even bij zee kijken. Misschien dat de wind de gedachten in mijn hoofd even op hun plaats blaast.

Volgens mij ga ik het hier wel fijn hebben, hier in het midden van niks. Ik hou jullie op de hoogte. Tenzij ik vermoord word. Maar in dat geval horen jullie dat wel van Wallander.

CC Foto: privébezit

Afstand
Het was de eerste keer dat ik zo van iemand in de ban raakte. Het leek geheel willekeurig en ik vertelde niemand erover, alsof het mijn geheim was dat ik zo’n fan was van Marianne Timmer. Maar hoewel ik alles over haar las wat ik in handen kon krijgen, bleef ze op een grote afstand: ik las alleen maar óver haar. Ik kan zonder enige gekheid zeggen dat het een prachtige tijd was. Het fanatisme ging weer over, ik weet niet meer precies hoe snel, maar Marianne Timmer is altijd speciaal voor me gebleven.

Ik wilde alles weten
Hoe anders is dat nu. Ik zag afgelopen donderdag de uitzending van Het mooiste meisje van de klas (de titel ‘Het meisje met het meest bijzondere verhaal van de klas dat er ook best goed uitzag indertijd’ was wat te lang) waarin Petra Stienen centraal stond. Ik had haar al eens bij Pauw & Witteman gezien om te vertellen over de Arabische wereld, waarbij ze een intelligente indruk maakte, maar haar persoonlijke verhaal kende ik niet. Tijdens de uitzending werd ik getroffen door haar doorzettingsvermogen, de persoonlijke offers die ze heeft gemaakt om haar doelen te bereiken en de algehele goed in elkaar gezette sfeer van het programma. Kortom: ik zat een potje te grienen voor de tv en wilde onmiddellijk alles over haar weten.

Dat hoort niet
Dankzij het internet is dat mogelijk geworden. Ik las eerst wat interviews, las over het boek dat ze een paar jaar geleden publiceerde, tot dusverre ging het allemaal goed. Mijn bewondering groeide zelfs iets, want ze heeft bijzondere dingen gedaan. Maar daar houdt het niet op. Want Petra Stienen heeft ook Twitter. Daarop stonden afgelopen donderdag zeer zeker enkele interessante tweets. Helaas echter ging het merendeel over een treinvertraging van Den Haag naar Brussel. ‘Heerst er een vloek op de trein?’ ‘Fijn voorspelbaar, de terugweg is ook weer in slowmotion.’ Dit is me veel te gewonemenserig: iemand die zo’n inspirerend leven leidt, waarom zou zij zich druk maken over een beetje vertraging? Dat klopt niet. Dat hoort niet.

Iconisch
Zo gebeurde het dat ik op dezelfde avond gefascineerd raakte door deze vrouw en meteen weer werd teruggeworpen. Ik kan je verzekeren, met Marianne Timmer duurde dat een stuk langer. Het internet heeft ons veel gebracht en ik zou het niet meer willen missen, maar ik zou af en toe wel terug willen naar de tijd dat iconen iconisch bleven, in ieder geval in mijn beleving.

Foto: still uit aflevering Het mooiste meisje van de klas

Is dat een pistool in je onderbroek?
Die avond trok ik drie seizoenen ‘Breaking Bad’ vanaf het web mijn pc in en begon te kijken. Een man met een gasmasker crasht een camper in een woestijnlandschap. Het is Walter White, hij draagt alleen een grote, witte onderbroek. Daar steekt hij even later een pistool in, met de loop tussen zijn bilwangen. Hij pakt een videocamera en spreekt zijn familie toe, met het idee zijn laatste woorden te zullen spreken. Dan wordt duidelijk dat we hele nare dingen gaan leren over deze man, maar dat hij het allemaal deed met de beste bedoelingen.

Getormenteerde kop
Walter White is scheikundeleraar, maar presteert eigenlijk onder zijn niveau. Om bij te verdienen werkt hij ook bij een autowasserette. Er wordt longkanker bij hem geconstateerd. Walter is dus zwaar de pineut. Acteur Bryan Cranston zet een grijze muis neer, met vlassig haar en een snor die eruit ziet alsof er cornflakes van het ontbijt onder zijn neus zijn blijven plakken. Hij wil geen hulp, hij wil geen medelijden, je ziet hem steeds verder in zijn schulp kruipen met een getormenteerde kop waaruit slechts heel zelden een zinnig woord komt.

Jekyll and Hyde
Deze saaie Dr. Jekyll heeft binnen een korte tijd geld nodig, geld voor de behandeling van zijn ziekte en geld om zijn gezin te verzekeren van een goede toekomst als hij er niet meer is. Hij leert dat er veel geld is te verdienen met het produceren van de drug ‘Crystal Meth’. Vanaf dan begint zijn neergang in de criminele wereld, waarbij hij steeds meer moet terugvallen op de boosaardige Mr. Hyde die zich in hem schuilhoudt en die dondersgraag wraak wil nemen op de wereld voor wat Walter wordt aangedaan.

Klungeligheid
Hoe slechter hij wordt, hoe aantrekkelijker Walter eruit gaat zien. We zien wat er gebeurt wanneer een scheikundeleraar zijn kennis inzet als wapen. Daarbij wordt hij geholpen door zijn partner Jesse Pinkman, een jongen van de straat die te onhandig is om een goede crimineel te zijn. Telkens weet het tweetal de sympathie van de kijker te winnen, desondanks de slechte dingen die ze doen. Soms door hun lachwekkende klungeligheid, soms omdat ze altijd nog aardiger zijn dan de totaal krankzinnige misdadigers met wie ze zaken doen.

In Nederland is de serie aangekocht door de VPRO. Ze zijn dit jaar goed begonnen met een marathon van het eerste seizoen, om meteen door te gaan met wekelijkse uitzendingen van seizoen twee op zondagavond. Ben je liefhebber van zwarte humor, dan is dit een serie voor jou.

CC foto: m0rula

Ik doe het leuker aan een keukentafel
Het is en blijft een fantastische uitvinding, de telefoon. Maar ik vind het een ding waarmee je mededelingen doet en niet oeverloos in gaat zwammen over het weer (‘Ja, koud hè, nou poeh’) of je blaasontsteking (‘En daar heb ik dus nu tabletten voor…’) . Eindeloos bomen over niks is iets voor in een kroeg of voor aan de keukentafel. Daar ben ik er heel goed in. Maar als ik aan de telefoon hang voor prietpraatpretgesprekken, dan ben ik gewoon heel snel uitgepraat. “Verder nog nieuws? Oké, ik zie je snel.”

Van die prietpraatgesprekken
De meeste mensen weten dat ik niet zo’n beller ben. De enige die zich daar helemaal niets – en dan bedoel ik ook echt helemaal niets – van aantrekt is mijn moeder. Die belt en kan hele boompjes opzetten over het weer, een blaasontsteking en de buren. Toen ze net een mobiele telefoon had, belde ze ook vanuit winkels om live te beschrijven wat voor mooie lampen/lepels/ladekasten/‘vul hier iets willekeurigs in’ ze zag. Tot ik zacht bromde: “Nee, mam, ik ben niet op zoek naar een kroonluchter. Ik bel je vanavond wel terug als ik thuis ben. Ja, ik ben aan het werk, ja. Doei.”

Gesmak, geslurp en geritsel aan de andere kant van de lijn
Mijn luisterend oor hapert ironisch genoeg aan de telefoon. Dat komt omdat ik ondertussen de vaatwasser in kan pakken, mijn teennagels kan lakken en naakt in bad kan zitten. Dat leidt af. En het ‘mhh, huhuh’ kan ik altijd moeilijk inschatten aan de andere kant van de lijn. Zit diegene nou ondertussen z’n nagels te lakken of naakt in bad? Soms hoor ik gerommel, geritsel, gesmak, geslurp. Geroer in pannen. Of licht gehijg. Fietsende bellers, die vind ik vooral lastig. Daar maak ik korte metten mee.
“Wanneer zullen we afspreken? Oké. Tot dan.”
Functioneel en een stuk gezelliger.

CC foto: plenty.r.

Zaklamp
Het bedrijf Fleshlight staat bekend om zijn seksspeeltjes die je als man naar eigen wens samen kunt stellen. De naam van het merk zegt het al: het product lijkt van de buitenkant -ter camouflage- op een zaklamp en is dus onopvallend in elk zakenkoffertje mee te nemen. Het speeltje zelf dient echter als nepvagina (of -mond, of -kont…): met een speciale opening in een rubberen opzetstuk wordt het gevoel van echte penetratie nagebootst. Met een draai aan de knop is bovendien de gewenste strakheid in te stellen.

Rubberen mondjes
Op zich ben ik wel wat gewend, ik kom van alles tegen en verbaas me niet zo snel ergens meer over, maar op de een of andere manier vind ik dit een angstaanjagend ding. Die enge rubberen mondjes en andersoortige gaatjes die je zo hongerig aanstaren… Ik krijg er de kriebels van en nee, niet op een fijne manier. Ik zie zo’n vent al staan of liggen, vol passie een zaklamp neukend.

Verregaande liefde
Het bedrijf gaat nu echter nog een stapje verder. Het wil meeliften op het succes van de iPad en speelt in op de verregaande liefde die mannen tegenwoordig voor hun ‘geile’ gadget voelen. Mannen en hun iPads zijn onafscheidelijk, ze nemen ze zelfs mee naar het toilet, blijkt uit onderzoek. Aangezien uit ander onderzoek ook naar voren komt dat mannen daar onder werktijd regelmatig masturberen, komt deze nieuwste uitvinding al helemaal als geroepen.

Neukbare iPad
De zogeheten FleshliPad Holder is een iPad-case met daaraan vast zo’n ‘zaklamp’. Er hoort een app bij die een breed scala aan foto’s, video’s en animaties bevat van personen (of objecten, of whatever) waar de man graag eens zijn penis in zou stoppen. “Imagine all the things you could pretend to have sex with!” schreeuwt een website enthousiast over het speeltje. Zelfs de snelheid van penetreren wordt gemeten en getoond, dus als man zie je op je scherm direct het effect van hard of zacht stoten.

Het moet nog even landen
Ik broed al dagen op een mening of soort van conclusie omtrent dit product, maar ik vind er de woorden maar niet voor. Sprakeloos ben ik, van ongeloof. En dat terwijl mijn hoofd normaal gesproken toch echt een enorme brij aan hersenspinsels herbergt. Dat er iemand op het idee komt om neukbare iPads te maken, gaat er bij mij nog niet in… Het moet nog even landen.

Voorlopig ben ik dus nog erg sceptisch over deze nieuwste ontwikkeling. Laten we anders gewoon met smart wachten op de vrouwelijke variant: een iPad met een voorbinddildo om. Pas dan praten we verder.

Foto: tvmiller.com + Photoshop

Een ontwerper zonder een frontrow A-list is een no-no blijkbaar. Kijk, belangrijke modegoeroes als Anna Wintour zijn wel degelijk belangrijk. Net als dat wij Milou van Rossum hebben (NRC) of een Michou Basu (Telegraaf). Zij schrijven erover. Maar wat is de hysterie rondom alle andere ‘VIP’s/’ik-besta-ook-nog’-mensen?

PR
Oké, als een Kate Middleton je show bezoekt en een positief babbeltje houdt tegenover de pers is dat natuurlijk de beste PR die je maar kunt wensen. En dat onze Koninklijke Hoogheid Prinses Máxima vrijdagavond The Green Fashion Competition gaat bezoeken om mode en duurzaamheid een steuntje in de rug te geven, nog beter. Een BI’er (Bekend Iemand) op de eerste rij kan in je voordeel werken, maar ik zie het nut er niet altijd van in.

Wie, waar… waarom?
Een Lindsay Lohan die net haar mugshot op het politiebureau heeft geschoten zal de ontwerper niet helpen. En een BN’er die bijna niet meer op tv te zien is en de vraag ‘What ever happened to’ doet opreizen ook niet. Het front row circus is nu geopend verklaard. Inge Iepenburg, Mari van de Ven, Beertje van Beers en Tom Sebastian… ik heb ze deze twee dagen allemaal in hun ‘beste’ pak op de eerste rij zien zitten. Smilen naar de vele camera’s en lekker bijkletsen tijdens de catwalkpresentatie. Tja, als dit dan het kluitje VIP’s is waar de ontwerper trots op moet zijn? Ik weet het niet. Gelukkig dat de echte NM’ers (Nederlandse modegoeroe’s) met pen en papier klaar zaten om de show te verslaan.

Beeld ©: Laurent Claassen – Eyes for Mood Photography

Beste leven op aard!
Freelancer zijn is fantastisch, maar echt. Terwijl ik dit typ zit ik in mijn pyjama (zoals altijd) de finale van de Australian Open te kijken, en krijg ik ondertussen telefoontjes van vriendinnen over 1. relaties en 2. het verjaardagscadeau voor vriendin D.

Dat kan allemaal niet wanneer je in een kantoor zit. Dus mij hoor je niet klagen. Ik vaar er wel bij. Het enige waar ik zo nu en dan helemaal giftig van wordt (afgezien dan van de administratie, aaargh) is de manier waarop opdrachtgevers met je omgaan.

Gelegenheidsslaaf
Begrijp me niet verkeerd: de meeste opdrachtgevers zijn fantastisch lief en begripvol. Maar je hebt er sommige tussen die je behandelen alsof  je, als freelancer, meteen een soort gelegenheidsslaaf bent. Dat, wanneer je me inhuurt, ik meteen geheel de jouwe ben, en je me te pas en te onpas kunt vermoeien met dwingende mailtjes.

Zeg. Schrijf. Nu.
Zoals het volgende: Hallo, hier stichting X, je zou een column voor ons schrijven, gratis, we willen zoiets als in het voorbeeld, stuur op voor 1 februari, doei.

Zo’n mailtje zou iemand nooit naar een bedrijf sturen. Maar naar een freelancer is dit helemaal niet uniek. Alsof ze, omdat ze je via Twitter hebben gevonden -een redelijk informele weg- ook meteen ontzettend informeel tegen je mogen doen.

Nou ja, informeel, zeg maar gerust: onbeschoft.

Als we op zo’n toon…
Dat vind ik lastig. Ik krijg dan meteen zin om iets terug te mailen in de trant van ‘als we op zo’n toon tegen elkaar gaan praten, doe ik niet meer mee’. Een beetje zoals mijn moedertje vroeger altijd zei: dat kun je ook op een normale manier vragen.

Maar goed, met die mensen in discussie gaan, kost meer energie dan tot tien tellen en een lekker mantraatje hummen. Dus laat ik het maar weer. En schrijf ik het hier van me af.

Maar ik sta op het punt om een gedragscode te schrijven. ‘Hoe om te gaan met freelancers’ . Dat zal ze leren.

CC Foto: privébezit

De ondermode van tegenweurdig
Ik draag geen lingeriesetjes. Het ziet er in de winkel heel leuk uit op het hangertje, zo’n beha met strakgespannen slip of string ertussen, maar in de praktijk werkt het niet. Gewoon niet. Al die slipjes kunnen regelrecht de prullenbak in. Ik heb namelijk een aantal issues met de ondermode van tegenweurdig.

Smalle schaamliplapjes
Ten eerste is daar de breedte van het kruiscompartiment. Ben ik van onderen zo ruim bedeeld, of wordt de gemiddelde schaamliplap steeds smaller? Een stukje stof van twee centimeter breed kan de boel daar beneden toch niet fatsoenlijk op zijn plaats houden? Als je met zo’n slipje over een regenplas moet stappen, vallen de augurken tussen je hamburger vandaan.

Lage modelletjes
Waar ik me ook aan erger is de hoogte van de broekjes. Ik hoef niet meteen een vleeskleurige tent die tot mijn navel reikt, maar is een onderbroek die mijn schaamhaar alsmede mijn bilnaad volledig bedekt teveel gevraagd? Met die lage modelletjes is niet te werken. Door veelvuldig zitten en opstaan zakt de rand vanachter geleidelijk naar beneden. Op den duur raakt de horizon uit het zicht en komt de volle maan tevoorschijn. Uiterst oncomfortabel. Ik weet dat het recessie is, maar kunnen jullie even niet bezuinigen op de stof die mijn goodies moet bedekken? Danku.

Biologische champignons in je zweetnaad
Dan wil ik het nog even hebben over de materialen. Al die glimmende nylon stofjes die in de onderbroekjes verwerkt worden… mijn hoohah wordt daar niet vrolijk van. Het broeit en veroorzaakt een zweetnaad. Tenzij je biologische champignons probeert te kweken, is het dragen van synthetisch ondergoed nooit een goed plan. Gewoon nooit.

De fabrikanten werden blijkbaar bestookt door vrouwen met klachten over hooibroei, wat ze kwamen met een oplossing: doorzichtige gaasjes op de gênantste plaatsen. Goed voor de ventilatie. En voor het uitzicht, want wie wil er nu geen ondergoed dragen waarin je schaamlippen en/of bilnaad totally exposed zijn. Lijst het geheel in met een kanten randje en wat strikjes en je look is af.  

Colorblocking
Dus geen fancy setjes voor mij, in een lingeriewinkel koop ik alleen beha’s. Onderbroeken sla ik eens per jaar groot in bij een textielsuper. Gewoon van katoen, met elastiek op mijn heupen en een verstevigd kruis van onder. Zonder kijkgaatjes, broeikaseffect of buitenboord hangende zaken. Alle (onder)modetrends gaan aan mij voorbij, behalve colorblocking.

Foto: Gettyimages.nl
(Excuses voor het plaatje, maar toen ik deze tegenkwam MOEST ik hem erbij doen)

Het is 24/7 koken wat de klok slaat
Dat is zo’n beetje de strekking van wat zich er waarschijnlijk in mijn vriend’s hoofd heeft afgespeeld toen ik enthousiast vanachter mijn laptop jubelde dat er een kookzender zou komen. Alwéér iets over koken, hij zag de bui al hangen. Nieuwsgierig zat ik klaar om de noviteit te gaan beleven. Welke koks hebben ze weten te strikken en wat zijn de thema’s?

Meester Rudolph
24Kitchen is Rudolph’s zender en bij Rudolph heb ik mijn bedenkingen. Hij bedoelt het goed, maar praat altijd net iets te Schoolmeester Rudolph-achtig en ik voel me dan ook 10 jaar als ik naar zijn programma’s kijk. Dat hoge stemmetje is ook niet bevorderlijk voor het kijkgenot. Maar gelukkig zendt 24Kitchen ook shows van Jamie Oliver, Donna Hay (mijn favoriet)en Bill Granger uit, wat zorgt voor de nodige afwisseling. De zender heeft ook een aantal eigen koks, die de meeste van ons waarschijnlijk nog niet kenden.

Nieuwe TV-talent?
Tussen de programma’s door, zorgt Bianca ervoor dat we elke dag iets snel en makkelijk kunnen koken. Beetje jammer dat haar manier van uitleggen mij kippenvel bezorgt (en dan niet op de de ‘oh-wat-prachtig-manier’). Waar ik dan wél weer uren naar kan luisteren, wat praatgenot betreft, is de Italiaan Giovanni. Hij is alleen een beetje warrig en chaotisch dus zijn recepten zijn niet zo goed te volgen. Soms doet z’n Italiaanse mamma mee, erg leuk! Gelukkig is er altijd nog John. John is de pretty boy van 24Kitchen die ‘van een bubbeltje of mojito houdt en resideert aan de Amsterdamse grachtengordel’. En koken, dat kan ie natuurlijk ook nog. Maar het mooiste is toch als ie op ‘t einde van zijn programma aankondigt dat zijn haarbandje weer uit mag, hij zijn manen eens lekker los schudt en het gerecht aan de kijker presenteert.

Wat vind jij van 24Kitchen? En over kookprogramma’s gesproken: Wanneer zou er weer een Australische Masterchef beginnen?

Foto: 24Kitchen

Instructieboekjes
Je komt er niet onderuit. Als je twee of meerdere kinderen hebt, dan moet je er wel eens eentje voortrekken. In de instructieboekjes bij spelletjes staat altijd dat de jongste speler mag beginnen. Dat kun je ook uitleggen aan de oudste: ‘Jonge kinderen snappen het wat minder goed, die moeten het nog leren.’ Daarnaast voelen ze zich als oudste ook meteen wat meer. Uiteindelijk maakt het voor de uitkomst van het spel zelden uit wie er begint. Bij het raden van een getal onder de tien is de eerste speler misschien wel in het voordeel, maar de win-kans zal slechts een fractie hoger liggen.

Sturen
Als bij ons allebei de kinderen even graag iets willen en er gekozen moet worden, dan knopen we daar meestal een spelletje aan vast. Het raden van een getal onder de tien is de meest eerlijke variant, al moet zelfs dan één kind als eerste beginnen. Soms is het: wie het hoogste kan springen, of wie het mooiste kan zingen. Bij de laatste spelletjes kun je als scheidsrechter nog een beetje sturen, zodat ze om en om een keer winnen. Maar met dat sturen moet je ook weer uitkijken, want in ons geval kan het ook zo zijn dat de andere ouder even daarvoor het kind heeft voorgetrokken, wat je dan zelf voortrekt.

Pech
Hoe dan ook: helemaal eerlijk alles delen, dat kan gewoon niet. Niet alles is deelbaar. Als je maar één knuffel hebt gewonnen op de kermis, kun je die andere beloven dat die de volgende keer aan de beurt is. Win je later die week een radiografisch bestuurbare auto, dan krijg je alsnog scheve gezichten. Soms heb je gewoon pech. Dat is ook iets wat kinderen moeten leren accepteren. Het is ook heel mooi om blij te zijn voor een ander. Gelukkig hebben wij hier niet vaak van dat soort keuzes te maken. Het gaat meestal over vrij eenvoudige dingen, zoals: welk kind er door welke ouder wordt geholpen in bad.

Bad
‘Mama,’ hoor ik ze zeggen, allebei, meerdere keren. ‘Ik wil bij mama. Nee, ik wil bij mama. Jij moet maar bij papa.’ Dat heb je ook soms: een keuzemoment waarbij niet de kinderen, maar één van ons de grootste verliezer is. We komen allemaal aan de beurt om een keer te verliezen en dan moet je blij kunnen zijn voor een ander. En ja, ik voel me dan heus wel een tikkeltje afgewezen. Maar als ik dan in de kamer op de bank zit, terwijl mijn vrouw in de badkamer wordt natgespetterd, dan kan ik mij daar gelukkig heel snel weer overheen zetten.

CC foto: topher76

Opeens maakt het niet uit, zo’n afzichtelijk kleed in de kamer
Mijn labrador bereikt over vijf weken de respectabele leeftijd van veertien jaar. Dat – zo hoor ik iedere dag op straat, als wij sjokkend en schuifelend over het plaveisel voortbewegen – schijnt heel wat te zijn voor een grote hond. Ik schreef hier vorig jaar al over de ouderdom en het snelle aftakelingsproces van mijn lieve oude beestje. Maar ondanks het gesjok, gaat ze als een speer. Alleen zo’n glad strak vloertje, dat levert problemen op. Dancing on ice voor bejaarden, daar krijg je problemen van. Vandaar dat afzichtelijke kleed, zodat er zonder uitglijders gekwispeld kan worden bij het opstaan.

Als ik oud ben wil ik alleen maar crispy M&M’s eten
Van het strenge en consequente baasje van weleer is weinig over. Nu laat ik de teugels vaak vieren. Als ik bejaard ben wil ik dag in dag uit crispy m&m’s eten en me laven aan de advocaat met slagroom. Ik geef de hond daarom af en toe kleine extra hapjes blikvoer, die ik opwarm in de magnetron. “Anders krijgt ze opeens zo’n koude klont voer in haar maag”, hoor ik mezelf zeggen. Als ik midden in de nacht haar nageltjes hoor tikken op de gladde vloer, ga ik naar beneden. Soms ga ik vijf uur ’s nachts een blokje om en ga de laatste paar uurtjes op de bank liggen. Zodat ik mijn arm maar hoef uit te steken om haar een aai over haal bol te geven.

Ze noemen het zorgen.

CC foto: privébezit

© foto: Cargo

Verrekte virus
Na het eten keken wij met elkaar GTST, iets wat we vaker doen, en wat de laatste tijd ook wel onontbeerlijk is, aangezien ze in Meerdijk allemaal bij bosjes neervallen door dat verrekte virus, en het dus zaak is regelmatig te kijken, anders ben je zomaar de tel kwijt.

Afijn, wij hadden dus een half uur zitten kijken hoe alle acteurs van GTST geloofwaardig probeerden te janken, wat er negen van de tien keer gewoon potsierlijk uitzag. Na GTST begon Peter van der Vorst met zijn programma. Dus wij bleven gemakshalve maar even hangen.

Enfin, dat programma
‘Mijn leven in puin’, want zo heette de show, ging over de Rotterdamse René. René had nogal veel spullen in zijn huis staan. Wat zeg ik: zijn vier verdiepingen tellende huis stond van plint tot plafond vol met dozen. Hij verzamelde namelijk muziek- en filmdingen, en was daarin nogal doorgeschoten.

Zijn vriendin Petra vond dat de maat vol was, en had Peter’s hulp ingeschakeld. Die had twee assistentes: een opruimcoach en een psycholoog. Met die laatstgenoemde was niet zoveel mis. Okee, ze hopte wat snel naar de jonggestorven ouders van René, maar goed, het is televisie, dus men heeft geen tijd voor zestien sessies met inleidend geklessebes.

Maar die opruimcoach, daar wil ik het even over hebben.
Die kwam binnen, inspecteerde met een zuinige streepmond de ravage, en zijn plompverloren tegen René dat hij tachtig procent van zijn shit zou moeten lozen.

René sputterde tegen. Wat mij een volkomen logische reactie lijkt. Want als iemand tegen mij zou zeggen dat ik tachtig procent van mijn spullen weg zou moeten doen, zou ik de vrouw in kwestie waarschijnlijk met een bezem mijn huis uit jagen, en Peter van der Vorst erbij.

En toen René met pijn en moeite een aantal dozen op straat had gezet -dozen vol met Star Wars-parafernalia- werd dat niet beloond met een krul, een sticker en een aai over de bol van de juf. Nee, zo gaat men niet met elkaar om bij ‘Je Leven in Puin’.

Stomme opruimjuf
DIT IS PAS VIJF PROCENT!!! Gilde de opruimjuf, die voor de gelegenheid een spuuglelijke groen metallic jas aan had getrokken (sowieso grossierde de cast van ‘Je leven in puin’ in lelijke jassen, maar dit geheel terzijde.) Nee, lekkere motivatie, stomme opruimjuf van wie ik de naam alweer ben vergeten!

Cut die jongen some slack! In één week moet hij aan een random psychologiechick al zijn jeugdtrauma’s opbiechten, en afscheid nemen van al zijn spullen. Kunnen we misschien iets aardiger doen?

Ze pakken alles van je af
Ik had zin om de hele boel op te kopen, en dan na afloop van de uitzending alles weer aan René terug te geven. Om ze te fucken, die stomme mensen van ‘Je leven in Puin’.

Mensen met zuinige streepmondjes; laat ze nooit toe in je leven. Ze pakken alles van je af.

CC Foto: still uit filmpje

Ik heb één groot natuurlijk talent: vanuit niets absolute chaos creëren. Als ik de kunstacademie had gedaan was ik er vast op afgestudeerd, want zelfs als ik bewust orde in de chaos wil scheppen gaat het nog mis. Dan valt het in de categorie georganiseerde chaos.

Onlogisch

De meeste dingen in mijn huis hebben heus wel een vaste plek, alleen zijn die vaste plekken in de ogen van anderen vaak niet heel logisch. Zo staat de voorraad wc rollen naast mijn schoenenrek, de stofschaar ligt in de pennenbak en de pleisters bij mijn nieuwe schoenveters.

Post-It’s, dat moest de oplossing zijn. Helaas had ik binnen een maand alweer spijt van die overtuiging. Het is natuurlijk heel handig voor onverwachte gasten zo’n mini handleiding op elk apparaat en ook op decoratief gebied houdt het niet op. Maar echt praktisch is het nog niet.

Goed gejat

Gelukkig ben ik niet de enige die hier last van heeft en daarom uit de categorie beter goed gejat dan slecht bedacht: een doe-het-zelf urgentie schema. Ik ben benieuwd hoe lang het duurt voordat ik hier weer chaos gecreëerd heb.

Goed poetsen
Ze zijn vijf en zeven, maar onze kinderen kunnen gewoon niet goed tandenpoetsen. Ze pakken die borstel vast en duwen hem met kracht tegen de voortanden en dat houden ze dan vol totdat het apparaat stopt met poetsen. Pas als ik erbij sta om ze aan te moedigen, maken ze aanstalten om ook de andere regionen van het gebit te poetsen.

‘Vergeet niet dat er boven ook tanden zitten,’ zeg ik dan, want zelf komen ze niet op het idee om de borstel even om te draaien, zodat alle kiezen keurig aan de beurt komen. Goed poetsen moet! Ooit kende ik een jongetje bij wie de kiezen van het melkgebit alleen van buiten nog wit waren. Als je de kiezen van bovenaf bekeek, zag je dat ze bijna tot op het tandvlees waren weggerot. Ik vroeg me altijd af hoe je het als ouders zover kon laten komen met het gebit van je kind.

Flapje
We gingen vrijdag naar de tandarts voor controle en ik was er vrijwel zeker van dat we er goed vanaf zouden komen. Dat verdienden we gewoon, we hadden immers keurig ons best gedaan. In de wachtkamer vroeg ik aan de kinderen wie er als eerste op de stoel wilde gaan liggen. Ze stonden allebei te springen. Uiteindelijk besloten we dat Myrthe eerst mocht. De jongste mag namelijk ook bij spelletjes altijd als eerste.

Eenmaal binnen ging mijn dochter meteen liggen. Ze opende keurig haar mond en de tandarts keek naar binnen, terwijl ik aan de andere kant van de stoel stond mee te kijken. ‘Zie je dit hier,’ zei ze en ze liet me zien dat er een flapje overtollig tandvlees over een kies heen lag. ‘Het is heel lastig, maar daar moet je ook onder poetsen,’ zei de tandarts. Daarna wees ze me op een verkleuring bij de kiezen. ‘Zo dadelijk maken we een afspraak om die plekjes te sealen.’

Tandsteen
Ik wist niet wat ik hoorde. Was er echt zoveel mis met het gebit van mijn dochter? ‘Kijk,’ zei de tandarts en ze wees me op de achterkant van de ondertanden. ‘Die witte vlekjes, dat is tandsteen. Daar doe ik nog niets aan. Zo lang het niet tot bij het tandvlees zit, wil ik haar daar niet mee belasten.’ Ik zag de witte vlekjes. Er zat zomaar tandsteen op de gloednieuwe grote-mensen-tanden van mijn kleine meid.

Ongeveer tien minuten later stond ik weer buiten met twee blije kinderen. Zij hadden allebei een cadeautje uit de ton mogen grabbelen. Maar ik was niet blij. Ik had een papiertje gekregen met daarop de datum van een nieuwe afspraak voor mijn dochter. Ik heb vaak teleurstelling gevoeld omdat de tandarts me zei dat het me niet gelukt was om mijn kiezen gezond te houden. Maar nu bleek dat het niet was gelukt om het gebit van mijn meisje helemaal perfect te houden, voelde ik me rotter dan een rotte kies.

CC foto: Shermeee

Break-ups
Hadden we eerst nog hoop dat er ook heus showbizzhuwelijken bestaan die het tegendeel bewijzen, sneuvelen nu ook die één voor een. Neem een Jennifer Lopez & Marc Anthony en Demi Moore & Ashton Kutcher als verrassende break-ups, bijvoorbeeld.

Dé voorvechters van een lang en gelukkig sterrensamenzijn waren echter Johnny Depp & Vanessa Paradis en Heidi Klum & Seal. Helaas werd onlangs bekend dat ook aan die sprookjes een einde is gekomen.

Zonde
Hoewel menig vrouw staat te springen dat Johnny Depp de plaats van George Clooney als meest begeerde Hollywood-vrijgezel heeft ingenomen, vind ik het toch zonde. Johnny en Vanessa, maar ook Heidi en Seal, leken altijd hét voorbeeld dat een relatie of huwelijk in showbizzland wél kan slagen. Ik vond hen fantastisch. Ondanks alle verleidingen der showbizz, bleven zij elkaar altijd trouw. Zelden kwamen zij negatief in het nieuws. De roddels en achterklap gingen aan hun relaties voorbij. Heidi en Seal deden hun huwelijksdag zelfs elk jaar dunnetjes over, om hun liefde voor elkaar te vieren. Romantischer kan bijna niet!

Ruzie
Schijn bedriegt helaas toch, zo blijkt. Johnny en Vanessa schenen de laatste tijd zo vaak ruzie te hebben, dat hun veel-delig servies inmiddels volledig gesneuveld moet zijn. En Heidi zou Seals temperament inmiddels zo zat zijn, dat ze haar biezen heeft gepakt voordat ook haar kinderen last gaan krijgen van de woede-uitbarstingen van hun vader. Wie had dat gedacht van de zanger die zo bekend werd met zijn romantische rozenkusjes?

Who’s next?
Eigenlijk is het gewoon afwachten wie de volgende zijn. SATC’s Sarah Jessica Parker en Matthew Broderick wellicht? Will Smith en zijn Jada? Of toch David en Victoria Beckham, die toch al menig storm hebben doorstaan en alweer 12 jaar getrouwd zijn.

Als rasechte romanticus moet ik het niet van de showbizzhuwelijken hebben. Ik geef het ze ook te doen, dat leven onder een microscoop. Nee, ik kijk liever naar mijn ouders: de lieverds zijn al ruim 30 jaar getrouwd en nog altijd zielsgelukkig met elkaar. Doe mij dan maar die veilige anonimiteit.

Foto: GettyImages

Sinds een paar weken kijk ik iedere avond voordat ik ga slapen naar Discovery Channel. Om elf uur begint Man Woman Wild: een survivalprogramma waarin een echtpaar probeert te overleven op de gevaarlijkste plekken ter wereld. Ik heb survival nooit heel interessant gevonden, maar dit programma is anders. Dit programma heeft namelijk de stem van Mykel Hawke.

Iets over giftige bessen ofzo
Zijn donkerbruine timbre likt mijn oorlelletjes. De grom waarmee hij iedere zin afsluit, komt uit het diepst van zijn brandende lendenen en doet mijn tenen onder de dekens omkrullen. Eigenlijk hoor ik niet eens wat ‘ie allemaal zegt. Iets over giftige bessen of hout zoeken ofzo. Het zal mij een biet wezen.

Zonder onderbroek in het regenwoud
Deze oerstem voert mijn gedachten mijlenver weg, naar een klein zelfgebouwd hutje midden in de donkere regenwouden van Zuid Amerika. Op een bed van bladeren ligt een zongebronsde man. Zijn hemd is gescheurd en zijn broek (waar hij geen onderbroek onder draagt) is besmeurd met modder en opgedroogd bloed. Hij ligt met één hand onder zijn hoofd op mij te wachten bij het knetterende vuur. Door de dunne stof kan ik zijn aangespannen buikspieren zien, die met zijn rustige ademhaling meedeinen. “Come here, baby” gromt hij met zijn diepe, gebiedende stem…

Het moge duidelijk zijn: een portie Man Woman Wild voor bedtijd bezorgt mij onrustige dromen. Mykel mag best vuur maken in mijn grotje, zijn hengel uithangen in mijn poel, zijn speer in mijn rotsspleet drijven, zijn harde GENOEG! Het komt er op neer dat ik best een potje met hem wil survivallen. In de slaapkamer, that is.

Het obstakel genaamd Ruth
Er is alleen één klein obstakel: hij sleept zijn vrouw Ruth overal mee naartoe. Hij is de hele dag bezig met het vangen van wilde zwijnen, larven en buffels, zodat het kreng kan eten. Hij wrijft iedere avond stokjes tegen elkaar tot zijn handpalmen bloeden, omdat ZIJ het zo koud heeft ’s nachts.

Eerste hulp bij vuur
Myke, laat Ruth achter bij een Takkatoeka-stam en kom bij mij. Ik ben veel onderhoudsvriendelijker dan zij. Voor mij hoef je jouw leven niet te wagen voor een stukje vlees. Ik koop mijn schnitzeltjes gewoon bij de Vomar. En bij mij zijn splinters in je handen ook verleden tijd, want ik heb centrale verwarming en een snuggie. Ik ben super zelfstandig en alles. Maar er is wel één dingetje… waar ik je survivalexpertise dringend bij nodig heb. Het betreft vuur. Nee Mykel, je hoeft geen vuurtje voor me te maken. Je moet het blussen. Waar de brand is? Onder mijn dekens.

Foto: still uit filmpje

Muisjes in een kattenasiel
Misschien komt het doordat toeristen na de revolutie Egypte massaal de rug toe hebben gekeerd. Of misschien is het nooit anders geweest. Maar wandelend door Cairo voelen we ons twee vetgemeste muisjes trippelend door een asiel vol uitgehongerde katten. Overal wil iemand iets van je. Zo maken we op dag één de standaard fout door een man die ons aanspreekt te vertellen dat we op zoek zijn naar een bepaald hotel. ‘Ah, ik weet een veel betere plek’, springt hij erop in en het kost ons zeker tien minuten om de lastpak weer van ons af te schudden.

You want money?
Een pindaverkoper in Islamitische Cairo slaagt er iets minder goed in om zijn gedachten voor zich te houden. ‘You want some money, euh peanuts?’, roept hij waarop hij blozend een hand voor zijn mond slaat en volgens mij het liefst achter zijn karretje vol zonnepitten zou willen kruipen. Als we even op onze kaart spieken, horen we achter ons; ‘You have to go in this direction’. Naïef kijken we op, recht in de grijns van een Egyptenaar die naar de ingang van zijn winkel wijst.

Estland
En hoewel het de wangen van ‘bedenker’ Evert ten Napel vast doet glimmen, geeft het ons acute huiduitslag dat elke straatverkoper en taxichauffeur hier schaterend ‘Achtentachtig Allemachtig Prachtig’ uitroept, op het moment dat ze erachter komen waar we vandaan komen. Via expats horen we dat Egyptenaren voor vrijwel elke nationaliteit een standaard zinnetje hebben. Zo worden de Canadezen om de oren geslagen met één van hun nationale whiskymerken en gaat het bij de Engelsen altijd over hun voetballers. Probeer ‘Estland’, is hun enige tip.

Amsterdam-West
En dit blijkt inderdaad verbluffend goed te werken. De eerste straatverkoper druipt teleurgesteld af, de tweede blijft nadenkend achter en de derde mompelt alleen ‘Estonia number one, Egypt number two’. Maar eenmaal in de taxi gaat het fout. ‘Estland, waar ligt dat? En welke taal spreken jullie dan? En hoeveel mensen wonen er? En wat voor staatsvorm heeft jullie land? ’ Hakkelend verzinnen we wat antwoorden maar hebben er na vijf minuten genoeg van en geven geïrriteerd toe uit Nederland te komen. ‘Aaah, Holanda!! Achtentachtig allemachtig prachtig!, schalt het wederom door de witte Lada waarna we overstelpt worden met een stortvloed aan anekdotes over Amsterdam-West waar de taxichauffeur twee jaar als shoarmaverkoper heeft gewoond en van zijn Surinaamse buren Engels heeft geleerd.

De gewiekste muezzin
Als we onze staan te verbazen over de imposante Sultan moskee, en er het minst op bedacht zijn, lopen we onbewust de gewiekste schooier van de stad tegen het lijf. Hij vertelt de muezzin, de oproeper voor het gebed, te zijn en wil ons de imposante minaretten laten zien. Opgewonden lopen we achter hem aan, denkend dat we tegen een gouden kans zijn aangelopen. Eenmaal bij de trap staat de ‘conciërge’ van de moskee echter al met opgeheven handje klaar. Schoorvoetend duwen we hem wat ponden in de hand en krijgen boven van de muezzin direct een uitbrander omdat we eerlijk waren geweest over dat we geen student meer zijn. ‘Fout! Je moet gewoon zeggen dat je studentenkaart in je hotel ligt’, brengt hij ons in een minutenlange preek aan ons verstand. Over het dak wandelen vertelt hij niet langer zelf de oproep te doen maar te mogen bepalen welke muezzins-in-opleiding slagen of niet. ‘Maar ook al zingen ze vals, ik keur iedereen goed. Anders zouden ze zonder werk komen te zitten en dat zou toch tragisch zijn.’ Met een serieuze blik knik ik, maar van binnen grinnik ik, opeens begrijpend waarom Cairo zoveel vals zingende muezzins rijk is. Als we de trap weer afdalen, staat dit keer de muezzin ons zelf op te wachten, wederom met het welbekende opgeheven handje…

Go Arie en zijn team
Ik vind het een goed programma, dat ‘Uit de Kast’. Je zou het liefste in een wereld leven waarin iedereen moeiteloos zijn of haar geaardheid aan familie en vrienden kan vertellen, maar zo lang dat nog niet voor iedereen een gemakkelijke boodschap is, is het goed dat Arie en zijn team de jongeren helpen en ondersteunen.

Korfbal
En vaak levert dat hele spannende en lieve televisie op. Zoals bij de jongen van afgelopen dinsdag. Niek vertelde aan zijn korfbalteam en zijn klas over zijn homoseksualiteit, en de wetenschap dat hij heel lang gepest is, maakte zijn actie alleen nog maar dapperder. Gelukkig reageerde iedereen hartstikke positief (de meisjes uit zijn korfbalteam: ‘dat lekkere ding dat laatst met je mee was naar de training, is dat je vriendje? Oh shit man, hij was echt vet knap!’)

Depressief
Maar toen ik online alvast de aflevering van komende dinsdag bekeek, sprongen de tranen mij in de ogen. Derk Anne is christen èn homoseksueel. Hij weet het al een tijd, en is daardoor lange tijd depressief geweest. Nu heeft hij zichzelf geaccepteerd, en is hij er klaar voor om het zijn christelijke studentenvereniging en zijn opa en oma te vertellen.

Als je er maar niks mee doet
Zijn opa en oma reageren zoals je dat van een christelijke opa en oma kunt verwachten. Maar hoe sommige van zijn studentenvrienden reageerden, daarvan sprongen de tranen in mijn ogen. Er waren erbij die hem het beste gunden, maar er waren er ook een heleboel die hem heus wel het beste gunden, mits hij geen praktiserend homo zou worden. Want dat mocht natuurlijk niet van God.

Liever niet
Waarmee dus gezegd: prima dat je op mannen valt, maar doe er maar niks mee. Stop het maar weg. Als je alleen, op je kamer naar foto’s van Jamai wilt staren, dan is dat okee, maar mocht je per ongeluk de liefde van je leven tegenkomen, dan hebben we liever niet dat je daaraan toegeeft.

Want we hebben onze naasten wel lief, maar alleen als het in ons straatje past. Anders pas je je maar aan.

Dan maar niet
Mijn hart brak. Die arme Derk Anne. Dit zijn je vrienden. Vrienden die zeggen dat ze het accepteren, mits jij je gevoelens maar wegdrukt. Wat zijn dan voor vrienden? En het ergste was dat Derk Anne, toen Arie hem een maand later opzocht, vertelde dat hij dat dan misschien maar zou doen. Niet praktiserend homoseksueel worden. Want het oordeel van zijn vrienden en familie telde wel zwaar.

Potje schreeuwen tegen de laptop
‘Nee!’ schreeuwde ik tegen mijn laptop.’Niet doen, Derk Anne! Je bent niet raar, zij zijn raar!! Er zijn genoeg mensen die je wel accepteren! Hoe kun je je leven nu zo laten bepalen door mensen die je overduidelijk niet eens het beste gunnen, al denken ze totaal in hun recht te staan!’

Ik was er een halve dag ziek van. Dat het nog bestaat zeg, anno 2012. Het is maar goed dat Arie en zijn team mensen zoals Derk Anne kunnen ondersteunen. Hij zal het hard nodig hebben.

CC Foto: elsie esq

Ziet er goed uit, tot ziens
Bij mijn vorige tandarts bestond de halfjaarlijkse controle uit: liggen, mond wagenwijd open, even met de spiegel en schraper erlangs, ziet er allemaal prima uit, tot over zes maanden. Zo niet twee weken geleden. Het jaar was net begonnen en de tandarts ook, dus in een dubbel geval van goede voornemens besloot ze mijn mond volledig te onderzoeken.

Hoe is het mogelijk?
Ze begon rustig met een schrapertje, waarmee ze al één gaatje ontdekte. ‘Heel klein hoor, echt een beginner.’ Ik vroeg me af of het door mijn eigen nalatigheid kwam of door die van de vorige tandarts, maar veel tijd om daarover na te denken was er niet, want er moesten ook bitewings komen. Op deze doorlichtingen van mijn beide mondkanten was te zien dat er nog twee gaatjes verstopt zaten: eentje onder een vulling (hoe is het mogelijk?) en de andere tussen twee kiezen in.

Uitstekende mondhygiëne
‘Floss je wel?’ vroeg ze me, op een toon die impliceerde: ik heb allang gezien dat je dat niet doet, wandelende bacteriekolonie. Maar ik heb juist een heel goede mondhygiëne: twee of drie keer per dag poetsen, netjes flossen, af en toe gorgelen met mondwater – ik ben een rolmodel in de gebitsverzorging. ‘Maar floss je dan ook tussen je kiezen?’

Wat een ruimte!
Eh… ‘Moet dat dan?’ vroeg ik verbaasd. Ze tut-tutte me nog net niet en legde uit dat voortanden alleen afhappen, terwijl kiezen alles vermalen, ergo: veel meer rotzooi die gaatjes veroorzaakt. Dus sinds twee weken floss ik tussen mijn kiezen en ik moet zeggen, er is een wereld voor me opengegaan. Er is vooral heel veel ruimte tussen mijn kiezen opengegaan. Waar eerst de bacteriën welig tierden, heb ik nu ruimte tussen de kiezen. Ze wiebelen af en toe zelfs wat heen en weer. Maar dat kan ook zijn omdat ze beven van angst voor de ingreep die in de agenda staat, want ondanks dat ze nu elke dag geflosst worden, is het leed al geschied. Dan rest alleen nog de boor.

CC foto: Pink Sherbet Photography

Dom
‘Mooie fietstas,’ zei de huisarts over de tas die ik naast de stoel had gezet. ‘Dus je gaat zo dadelijk naar jouw werk fietsen. Iemand met longontsteking doet dat niet meer hoor.’

Daar had ze gelijk in. Dat had ik ook zelf kunnen bedenken. Ik denk niet dat ze het zei om me het gevoel te geven dat ik dom ben, maar die uitwerking had het wel op mij. Het was ook niet de eerste keer dat ik daar zat met klachten die terug zijn te brengen tot vrijwel niets. Zoals die keer dat ik een paar spatjes bloed ophoestte. Je kent dat beeld uit films: als een acteur bloed ophoest dan ligt hij in de volgende scène in een ziekenhuisbed. In mijn geval was mijn keel geïrriteerd geraakt na een week bacillen te hebben opgehoest.

Moedervlek
Of die keer dat ik een raar, trekkend gevoel had op mijn rug. Ik wees mijn huisarts op een moedervlek die op mijn rug zit, een eigenaardig model waarvan ik dacht dat het rare fratsen begon uit te halen. ‘Het is een spiertje,’ zei ze. ‘Heb je onlangs iets gedaan waarmee je de spieren in je rug hebt overbelast?’ Na even peinzen bedacht ik dat ik dat weekend een flinke afstand had gelopen, terwijl mijn zoon op mijn nek zat. Ik had zelfs nog gemopperd dat hij er eigenlijk te zwaar voor werd.

Doemscenario’s
Ik maak me te snel ongerust. Soms word ik gewoon bang van de doemscenario’s die ik bedenk. Bijvoorbeeld die keer dat ik bultjes voelde. Ze zaten vlak onder mijn huid. ‘Waarschijnlijk zijn het vetbultjes,’ zei mijn huisarts, maar ze verwees me door, omdat ik mij er toch zorgen over maakte. In het ziekenhuis keken ze met een echo apparaat wat er zat. Het bleken inderdaad vetbultjes te zijn. ‘Niets om je zorgen over te maken,’ zei de man die het apparaat bediende. ‘Neem begin volgende week even contact op met je huisarts, dan heeft ze de definitieve uitslag.’

Rood balkje
Ik heb haar niet gebeld. Ik was ineens bang geworden voor een heel andere diagnose. Dat ze bij het opvragen van mijn dossier een rood balkje zou zien met een waarschuwing: ‘Deze persoon heeft de limiet voor loze klachten ruimschoots overschreden. Stuur direct door naar een psychiater!’

Vanmorgen dacht ik heel even om het haar toch maar te vragen: ‘Ben ik een hypochonder?’ Maar ik deed het niet, omdat ik bang was met die vraag meteen de diagnose te bevestigen.

CC foto: heipei

Vroeger kwam alles vanzelf goed met je huis
Nu acht jaar later, wil ik graag verhuizen. Mijn starterswoning is te klein om in samen te wonen. De huizen in mijn straat zijn minder waard geworden. En ik, ik ging acht jaar geleden voor een aflossingsvrije hypotheek. Niks om je zorgen over te maken, volgens het financiële mannetje. Je kosten koper haalde je er binnen een paar jaar echt wel weer uit. Voor de zekerheid sloot ik een polis af waarmee ik in tien jaar tijd een flink bedrag bij elkaar zou sparen.
Ik woon nu in mijn eigen zeepbel. En ben in het bezit van zo’n wonderlijke woekerpolis.

Beste starter, eerst even 30 mille spaargeld aub
Als je dat soort beslissingen over mocht doen, zou je – gepokt, genaaid en gemazeld – andere beslissingen nemen en natuurlijk nóóit zo’n woekerpolis afsluiten. Maar goed, spijt is wat de koe schijt. Ik doe mijn best om net als blogger Petra niet in economisch doemdenken te vervallen. De valkuil van selffulfilling prophechy, daar zou ik niet aan mee willen werken. Maar als ik berichten lees waarin De Nederlandsche Bank (DNB) voorstelt dat starters op de huizenmarkt straks 18 procent eigen geld in moeten brengen als ze een huis kopen (op een bedrag van 175.000 dus 30.000 euro eigen spaargeld) zinkt de moed me in de schoenen.

Het valt niet mee om tegenwoordig iets op te bouwen
Met de beslissing om in ieder geval de helft van je woning af te lossen, ben ik het hartgrondig eens. Maar als je tegenwoordig een bestaan op wilt bouwen als starter op de arbeids- en woningmarkt moet je eerst je studie voorfinancieren, een baan zien te vinden en terwijl de aflossing van je studieschuld begint even dertig mille ophoesten om een bescheiden rijtjeshuis te kopen.
Laten we het geen probleem, maar een uitdaging noemen.

Dan maar een bescheiden rijtjeswoning
Wij mogen niet klagen. Wij behoren tot de economisch gezegende tweeverdieners zonder kinderen die allebei bijna klaar zijn met het aflossen van de studieschuld. De bank wil ons nog wel een kapitaal uitlenen, maar een illusie armer en een ervaring rijker hebben we onze zinnen nu gezet op een bescheiden rijtjeswoning. Waar we straks als we ooit onze starterswoningen verkopen, hopen zonder zorgen onze zegeningen te kunnen tellen.

CC foto: 59937401@N07.

Uit onderzoek van Glamour blijkt dat bijna een derde van de mannen weleens masturbeert op het werk. Ik stel me zo voor dat ze niet stiekem onder hun bureau de hand aan zichzelf slaan, maar zich daarvoor discreet terugtrekken (…) op het toilet. Om er vervolgens met een ontspannen gezichtsuitdrukking en rode blosjes weer vandaan te komen en de werkzaamheden te hervatten.

Kil bedrijfstoilet
Maar hoe werkt dat mannelijk brein dan, dat ze op het werk ineens zin krijgen in seks? Is het de aanblik van een mooie vrouwelijke collega die hen doet besluiten zich op de wc even te ontladen? Of surfen ze stiekem onder werktijd vanachter hun pc in de hoek naar websites vol sexy beeldmateriaal? Of is het misschien toch een ondeugend sms’je van hun partner die smachtend uitkijkt naar een avondje samen? In dat laatste geval zou ik toch adviseren om de spanning lekker op te bouwen en die te bewaren voor een potje echte seks met de vrouw of man waar je verliefd op bent, in plaats van een snelle ruksessie op een kil bedrijfstoilet.

Productief
Misschien is het ook wel voor een goed doel. Zijn mannen soms een stuk productiever als ze hun kwakje even hebben kunnen lozen en wat druk kwijt zijn? Persoonlijk kan ik me daar niets bij voorstellen, want na een orgasme voel ik mij alleen maar heel rozig en val ik het liefst zo snel mogelijk in slaap.

Ik kan er niets aan doen: vanaf nu houd ik mijn mannelijke collega’s met argusogen in de gaten. Even van de werkplek weg met als reden ‘een belangrijke meeting’? Ik denk voortaan wel twee keer na voor ik ze de hand schud.

Foto: Thinkstock

Carrièreboost
Eind februari start het nieuwe programma ‘The Face’ waar ‘stijlicoon’ Sylvie van der Vaart ervaren modellen helpt om de internationale carrière van Doutzen Kroes of Mark van der Loo te evenaren. Euh…ok? Denk je echt dat een programma als dit, modellen de opstap geeft voor een topcarrière als die van hen? Reken maar dat een Doutzen of een Mark heel hard gewerkt hebben om dit te bereiken. Dat het misschien wel een paar jaar duurde voordat zij defilés van grote modehuizen mochten openen of het gezicht van een nieuwe campagne werden. En het programma ‘The Face’ denkt dat in een paar weken klaar te kunnen spelen? Ik ben heel erg benieuwd.

Hollands glorie
Coaches, castings en fotoshoots moeten de ‘ervaren’ new faces klaarstomen om de wereldtop te bereiken. En zoals het een talentenjacht betaamt: ‘may the best man win…’. Ik ben trots op ons kikkerlandje qua modetalent en modellen. Modehuizen als Chanel, Valentino en Balenciaga vallen als een blok voor de Nederlandse Saskia de Brauw, Daphne Groeneveld, Bette Franke, Bregje Heinen en Laura Kampman. Maar heb je hen ooit gillend en harentrekkend op televisie gezien? Nee, zij hebben stilletjes de modewereld weten te veroveren en Nederland op de kaart gezet. Kijk naar Hollands Next Topmodel. Ooit nog iets gehoord van de laatste lichting wannabe modellen? Ik niet….Ik zou zeggen: Sylvie, ga lekker bij een plaatselijke snackbar hét nieuwe gezicht scouten of op straat. En aan de modellen in spé: loop eens een goed modellenbureau binnen of stuur foto’s op maar laat je niet belachelijk maken in het zoveelste talentenjachtprogramma. Dat ben je niet waard.

Beeldrecht: © Victoria Secret/ Gettyimages

Moeilijk kijken etc.
Over die wielrenners kan ik kort zijn: die waren ontzettend leuk. Beetje schuchter, maar heel aardig. Ze beantwoordden allemaal braaf mijn vragen. Alleen Cancellara had geen tijd, want die was moe/ moest rusten/ keek een beetje moeilijk/ zat de hele middag met een of andere Zwitserse journalist te beppen zodat er geen tijd was voor een Nederlands chickie.

Maar ach, die dingen gebeuren. De rest was dus ontzettend lief. De staf, en de renners. Maar wat bijna net zo gek was als de ontmoeting met sporters waar je huizenhoog tegenop kijkt, was de omgeving waarin wij verkeerden.

Nou, waar zat je dan?
Wij zaten namelijk in een Duits vakantiepark op Mallorca. Alles was Duits. Iedereen sprak Duits. Alle gasten waren Duits. En naast de renners en die twee Nederlandse journalistes was het overgrote deel van de gasten oud.

Reinhard en Martha
‘s Avonds was er een lopend buffet waar je -dat moet gezegd worden- behoorlijk lekker eten kon opscheppen. En daarna kon je aan grote ronde tafels plaatsnemen. Wij, fotografe F. en ik, zochten altijd een tafel voor ons alleen, omdat we al de hele dag met onbekenden moesten praten.

Als je dan even vrij bent, heb je geen behoefte om ook nog het levensverhaal van Reinhard en Martha uit Darmstadt aan te horen. Hoe interessant hun leven ongetwijfeld ook zal zijn. Want daar twijfel ik niet aan, Reinhard en Martha!

Ik verzin het zelf wel
Bovendien, en dat was ook een beetje het probleem, wist ik al lang hoe het leven van Reinhard en Martha eruit zag. En ik wist ook hoe hun buren, Klaus en Agatha uit Bremen woonden, en wat voor werk de man van de weduwe Schwarzmann deed.

Want dat verzin ik altijd zelf. Dat is mijn probleem. Altijd als ik nieuwe mensen ontmoet, weet ik binnen drie seconden wat voor werk ze doen, hoe hun huis eruit ziet, en waar hun laatste ruzie over ging.

Oh oh, risotto
Het gaat automatisch. En het is een zegen (want ik heb van die rijke fantasie toch mooi mijn werk gemaakt), maar het is ook een vloek. Het is nogal vermoeiend, al die levens van al die mensen.

Zag ik een stel van middelbare leeftijd aan tafel zitten. Hij at risotto met schelpdiertjes. Zij keek behoedzaam. Dan denk ik meteen: Zij heeft net bij het buffet nog tegen hem gezegd dat hij beter geen schelpdiertjes kan eten. Of was hij soms vergeten wat er anderhalf jaar geleden was gebeurd in dat restaurant in Bonn? Nou, dat was geen fraaie lucht, die ze naderhand rook in de badkamer. Maar ja, hij was zo koppig, haar Johann. Hij dacht per slot van rekening ook dat hij zelf wel een dakkapel zou kunnen bouwen. Maar ondertussen zat ze al mooi een half jaar in dat oranje plastic. En och, hoe dat kon klapperen wanneer het hard waaide!

Doorgedraaid
Dat denk ik dan allemaal. En bij het volgende stel verzin ik wel wat anders. Kunt u zich voorstellen dat ik na een week op dat vakantiepark helemaal doorgedraaid was?

Ik moet hier iets op verzinnen. Misschien moet ik het maar opschrijven ofzo. Ben ik het in ieder geval kwijt.

CC Foto: privébezit

De diepvrieslekkernij in de bovenste lade
Ik zat tijdens het ontbijt al uitgebreid na te denken over wat ik vanavond wilde gaan eten. Opeens moest ik denken aan de pizza die ik een paar weken geleden had aangeschaft. Die pizza, van het type Hawaï meende ik me te herinneren, heb ik destijds in de bovenste vriezerlade gestopt. Het kostte wel wat moeite, de la klemde en kon nog maar voor één kwart opengeschoven worden. De diepvrieslekkernij gleed naar binnen, als een telefoonboek door een brievenbus.

Terwijl ik op een taaie bruine broodkorst kauwde, danste die pizza Hawaï de hoela door mijn hoofd. Ik kon de sappige warme ananasjes en gesmolten kaas bijna ruiken. De pizza zou toch nog gewoon in de vriezer liggen? Voor de zekerheid besloot ik even te gaan kijken.

Bonken en pegels
Ik liep naar de keuken en opende het onderste deurtje van de koelvriescombinatie. Ik pakte het handvat van de bovenste la beet en trok, maar er gebeurde niets. De la zat vast. Muurvast. Geen beweging in te krijgen. Knarsend en krakend opende ik de vleeslade eronder. Wit uitgeslagen boomstammetjes in boterhamzakjes en ijsklonten met hamburgers erin kwamen aan het licht. Ik trok de plastic la uit de rails en zette hem op de grond. Ik bukte en keek in het donkere gat om te zien of er misschien iets vast zat wat de bovenste la belemmerde. Ik zag niets dan grote witte bonken en pegels. De pizza zat ingevroren. Er zat maar één ding op: de hele vriezer ontdooien.

Ik drukte op de uitknop en trok ook de onderste lade uit de vriezer. De thermometer in de tuin gaf 3 ºC aan. Ik zette de laden gevuld met voedsel buiten op de tuinbank. Ik legde placemats en handdoeken op de vloer, uit de badkamer haalde ik mijn föhn en ik ging in kleermakerszit in de opening van de vriezerdeur zitten. Ik zette de föhn op standje twee en richtte op de ijsmassa.

Net toen ik begon te vrezen dat ik pas tegen Pasen wat te eten zou hebben, begon de boel te druppelen. De grote witte ijsbrokken tegen de achterwand werden glazig en langs de zijkanten ontstonden kleine stroompjes. Voorzichtig morrelde ik wat aan een ijspegel. Na een halfuur kon ik met mijn nagels in de ijslaag krassen. Ik peuterde wat bevroren broodkruimels en broccoli-korreltjes van het rooster. Ik voelde eens aan de bovenste lade. Die zat niet muurvast meer, maar had een centimeter speling gekregen. Dit ging de goede kant op.

Missie Pizza Hawaï geslaagd
Na twee uur föhnen heb ik my precious kunnen bevrijden uit zijn ijzige lade en kleffe kartonnen doos. De aanhouder heeft gewonnen. En wat denk je! Onder het Poollandschap in de bovenste la vond ik ook nog een pizza Salami. Althans, ik denk dat het worst is wat er op die pizza zit. En óók een raketje. Tenminste, er steekt een houten stokje uit…

Tegen de tijd dat u dit leest geniet ik van een overheerlijk driegangenmenu. Hard werken loont, dat blijkt maar weer. Ik kan niet wachten tot mijn vriezer weer ontdooid moet worden.

Foto: Gettyimages.nl

Kruidenkaravaan
Als ik denk aan oosters eten, dan denk ik vooral aan alle kruiden en specerijen die ze in de Aziatische keuken gebruiken. Koenjit, ketoembar, djintan, djahe, sereh, kerrie en venkelzaad, om maar een kleine selectie te noemen. En dan zijn er natuurlijk de verse kruiden, zoals peper, citroengras, kokos, gemberwortel, venkel en koriander. Sauzen en olie? Die ook nog, van oestersaus, vissaus en sojasaus tot ketjap en sesamolie.

Wat de boer niet kent…
Nou ben ik a) geen boer en b) eet ik ook dingen die ik niet ken. Maar. Het blijft lastig om kruiden die in een andere taal staan geschreven te duiden. Hoe smaken ze, waar komen ze vandaan en hoe combineer ik ze? Voor mij was de veelheid aan opties en mogelijke ingrediënten lange tijd een drempel om de Aziatische keuken te verkennen. En dat terwijl ik tijdens mijn studietijd altijd een makkelijk en snel gerecht maakte, hartstikke oosters en érg smakelijk. Geen zelfgemaakte currypasta of ingewikkelde ingrediënten voor nodig!  Eerlijk gezegd ben ik op een doordeweekse avond ook veel te lui om langer dan een half uur in de keuken te staan.

Liever lui dan moe
Dus mijn studentenrecept en tevens supermarktgerecht deel ik graag met jullie. Je hoeft geen kruidenkenner te zijn en niet naar de markt of toko, dat scheelt weer tijd.
Met een aantal basisingredienten en -kruiden (bij mij staan ze in ieder geval altijd in de voorraadkast) en kip uit je vriezer kom je al een heel eind.  Eigenlijk hoef ik vaak alleen de shii take, peultjes en taugé vers te gaan halen. En elke keer dat ik het maak, voeg ik weer iets oosters toe, laat ik iets weg of probeer ik er een andere Aziatische draai aan te geven. Ja ja, ik kom er wel!

Wokgerecht met kip, peultjes, shii take en taugé, voor 2 personen
met woksaus van ketjap manis, chilisaus, knoflook en sojasaus

Tip: Probeer ook eens met grote garnalen of biefstukreepjes in plaats van kip! Garnalen combineren goed met citroengras (laat de cashewnoten weg) en bij rundvlees is dungesneden rode ui lekker.

Nodig
•    Kipfilet (het liefst biologisch), in reepjes of blokjes
•    200 gram peultjes
•    1 bakje shii take paddenstoelen
•    1 bakje taugé
•    Voor 2 personen noodles, bijvoorbeeld woknoedels  of droge noodles die je eerst even voorkookt
•    75 gram ongezoute cachewnoten

Voor de woksaus
•    1 teen knoflook
•    1 gedroogde chilipeper (heel of in molen)
•    2 eetlepels zoete chilisaus
•    4 eetlepels ketjap manis
•    2 eetlepels sojasaus (bijvoorbeeld Kikkoman)

Maken
1.    Maak de peultjes schoon (topjes en draad verwijderen). Zet ze in een flinke laag water op hoog vuur en breng aan de kook. Laat drie minuten koken en spoel dan goed af onder de koude kraan (blancheren). Giet af door een zeef of vergiet en zet apart.
2.    Was de taugé en zet apart.
3.    Als je kipfilet hebt die nog niet in blokjes of reepjes is gesneden, doe dat dan terwijl de peultjes aan de kook komen.
4.    Borstel de paddenstoelen schoon en snij het harde steeltje eraf. Snij in plakjes van ongeveer een halve centimeter.
5.    Snij de knoflook in dunne reepjes en vijzel de gedroogde chilipeper (als de gedroogde chili in een molentje zit, is dit natuurlijk niet nodig).
6.    Meng de knoflook, ketjap, gedroogde chilipeper, sojasaus en chilisaus tot een woksaus.
7.    Doe wat zonnebloem- of wokolie in een wok en laat deze heet worden. Als de wok op temperatuur is, bak je de kip al omscheppend 1-2 minuten (afhankelijk van de dikte van de kip) aan.
8.    Voeg de woksaus toe en daarna de peultjes en shii take. Bak 2 minuten mee.
9.    Bak dan de taugé en woknoodles nog 1 minuut mee.
10. Schep op diepe borden en strooi er de cashewnoten overheen.

En dan: attack!

CC Foto: Privébezit

Nattevingerwerk
Het is heus wel handig dat we het altijd en overal kunnen, maar je moet er wel je verstand bij gebruiken. Ben je buiten, dan moet je weten hoe je de windrichting kunt bepalen. Dat is nattevingerwerk. Je moet er ook rekening mee houden in wat voor positie je gaat staan tegenover het object waar je tegenaan plast, zodat de kans dat iemand je ziet zo klein mogelijk is. Daarnaast is er de kans dat je een boete oploopt voor wildplassen. Overal loert gevaar.

Gezellig tijdverdrijf
Ook in het toilet sta je als man voor allerlei keuzes. Voordat je de rits kunt openen moet je al beslist hebben of je naar de hokjes gaat of naar de urinoirs. Plassen bij een hangpot is niet voor iedereen weggelegd. Niet iedereen ziet in urineren een gezellig tijdverdrijf onder soortgenoten. Als je voorzien bent van een sluitspier die erg gevoelig reageert op invloeden van buitenaf, dan heb je een probleem. Als iemand naast mij staat te fluiten, dan kan ik het niet meer. Dan moet ik wachten totdat hij weg is. En als die fluitende man niet kan omdat ik vanwege zijn aanwezigheid geërgerd sta te zuchten, dan kan het zijn dat we daar allebei heel lang staan.

Loeren
Elkaar kunnen zien tijdens het plassen is ook funest voor de aandrang. Als ik iemand heel moeilijk zie kijken tijdens het plassen, schiet het bij mij op slot. Gelukkig staat er een verbod op het kijken tijdens het plassen. Loeren naar het apparaat van een ander is per definitie fout. Zie je iemand kijken, dan mag je die ander ongestraft over zijn schoenen heen plassen. Echt waar, zo zijn de regels.

Wiskunde
Gelukkig hangen er bijna overal van die schaamschotten. Maar die zien er altijd uit alsof je er gemakkelijk overheen kan kijken. Voordat ik er een gerust gevoel bij heb, ben ik toch eerst bezig met wiskunde in mijn hoofd. Zo heb ik toch nog wat aan mijn kennis over hoekberekeningen met tangens, sinus en cosinus, waarmee je uit kunt rekenen hoe lang de buurman moet zijn om zicht te kunnen hebben op je plasapparaat.

Slurf in de kreukels
Dan is het tijd voor de volgende uitdaging: zorgen dat je jezelf niet raak plast. Het is geen zuivere wetenschap waar de plas heen zal gaan. Soms heeft de slurf in de kreukels gezeten en schiet de straal ineens in een onverwachte richting. Dan ga je af, want ook mannen hechten veel belang aan het goed kunnen richten. Ze hangen briefjes op om elkaar te waarschuwen voor het maken van spetters. Onlangs kwam ik in een toilet waar briefjes waren opgehangen op de deuren met: ‘beginner’, ‘intermediate’ en ‘professional’.

Pisvlieg
Om te helpen bij het richten zijn er in een aantal urinoirs nepvliegen aangebracht. Wij mannen vinden het blijkbaar leuk om op die vlieg te mikken. Zelf haat ik de pisvlieg. Zie ik mijzelf geconfronteerd met de afdruk van een vlieg, dan hoeft het van mij niet meer. Ik heb dan toch het idee dat die vlieg met zijn triljoen minuscule oogjes naar mijn apparaat zit te kijken, zo van: ‘What’s that? You gotta be kiddin’ me!? No one pisses of Superfly!’

Soms ga ik uit pure frustratie over al die zaken een hokje in om voor de afwisseling eens zittend te plassen. Dat is zo lekker zorgeloos. Daar kan ik dan echt van genieten. Echt, vrouwen hebben het zo slecht nog niet.

CC foto: quinet

Laat die boot toch maar zitten
Een plaatje van zo’n cruise associeer ik steevast met captain Stubing en zijn Loveboat. Ik ben nog nooit op een cruise geweest, maar zag mezelf wel met een bermuda en zonneklep aan boord gaan. Gewoon om het een keer mee te maken. In een baljurk op de dansvloer meedeinen op de golven. Midgetgolf spelen op de Caribische zee. Zo’n hut met koddige patrijspoortjes.
Na het kapseizen van de Costa Concordia afgelopen vrijdag ben ik een stuk minder enthousiast over cruiseschepen.

Het water in rijden is eng, maar een schip dat kapseist…
De beelden van dat flatgebouw in het water. Afschuwelijk. Ik heb hier wel eens geschreven over mijn grootste nachtmerrie: met een auto een donker kanaal in rijden en maar zien dat je eruit komt. Dat is niets vergeleken bij de paniek die er op zo’n schip moet zijn, waarbij je overgeleverd bent aan elkaar en afhankelijk van aangeboden hulp en beschikbare reddingsboten. Als een cruiseschip kapseist heb je niet zo veel aan een life hammer.
Of een kapitein die zichzelf als eerste in een reddingssloep hijst.

‘Ik viel per ongeluk in de reddingssloep’
Zeker elf doden en nog meer dan twintig vermisten. De kapitein zou het schip niet willen verlaten. Hij struikelde toen hij een boot te water wilde laten en lag plotseling samen met de passagiers in de reddingsloep, zei de kapitein tegen de rechter, volgens dit stuk op vk.nl. Laten we het er maar op houden dat het wel héél toevallig is. Eenmaal in die sloep maakte de kapitein in ieder geval geen aanstalten om weer aan boord te gaan. Dat weten we omdat gisteren de niet al te zachtzinnige conversatie tussen de kapitein en de kustwacht is vrijgegeven. Op refdag.nl staat een uitgeschreven en vertaalde versie van dat gesprek en dat laat weinig aan de verbeelding over.

: CC foto: still Youtube

Lijkt nergens op
Voor een schrijver lijkt het me heerlijk: de vrijheid om de bestaande wereld zo aan te passen dat alles mogelijk is. Dat is wat Karen Russell in haar debuutroman heeft gedaan. Ze schrijft over de omgeving waar ze vandaan komt, namelijk Florida en de moerassen die je daar vindt, maar plaatst binnen dat kader een bij elkaar gefantaseerde wereld die weinig te maken heeft met het hedendaagse Amerika. (En evenmin met Amerika in een andere tijd, om eerlijk te zijn.)

Ster van het park
De familie Bigtree – vader Chief, moeder Hilola, zoon Kiwi en dochters Osceola en Ava – exploiteert op een eiland een alligatorpark, Swamplandia! Hilola is de ster van het park: om haar met de alligators te zien worstelen, komen mensen met een veerdienst die veertig minuten heen en veertig minuten terug duurt vanaf het vasteland. Maar Hilola Bigtree heeft kanker en overlijdt daaraan. De toeristen komen ineens niet meer, de schulden lopen hoog op: er moet iets gebeuren.

Wereld der Duisternis
Dat heeft Karen Russell geweten ook. Terwijl Osceola, die toch al niet honderd procent was, zich verliest in een fantasie waarin zij trouwt met de geest van een jongen die jaren geleden in deze moerassen om het leven is gekomen, gaat Kiwi naar het vasteland. Hij krijgt een rotbaantje in de Wereld der Duisternis, het themapark dat er mede voor heeft gezorgd dat de toeristen na zijn moeders dood Swamplandia! links laten liggen. Kiwi maakt daar snel carrière. Ondertussen heeft ook de Chief het eiland verlaten, waardoor Ava alleen achterblijft. Ze gaat op zoek naar haar zus, maar stort zich daarmee in een gevaarlijk avontuur.

Gebrek aan realisme
Kun je het nog volgen? Ik neem het je niet kwalijk als dat niet het geval is. De fantasiewereld wordt steeds vreemder, waardoor ook ik op een gegeven moment geen idee meer had wat ik nu eigenlijk aan het lezen was. Laat staan dat het lot van de familie Bigtree me nog iets kon schelen. Terwijl het zo goed begonnen was, begon het me werkelijk te vervelen. Magisch-realisme is gebaat bij een sprankje magie, maar ook bij realisme. En daar ontbreekt het naarmate Swamplandia! vordert, steeds meer aan. Jammer, want talent heeft Karen Russell zeer zeker, vooral in stijl en taal. Nu moet ze alleen haar fantasie nog wat beteugelen.

© foto: Uitgeverij Contact