Festivals zijn namelijk mijn lievelings. Ik hou van tenten met bandjes, ik hou van de hele ‘we zien wel waar het schip strandt en waar we belanden’ mentaliteit en ik hou van in het gras zitten en mensen kijken.

Waar ik alleen niet de allergrootste fan van ben, is kamperen op een festivalcamping. Waarbij je altijd in andermans lawaai moet slapen, of dat nu neukgeluiden zijn, drankspelgeluiden of muziekgeluiden zijn. En dan ‘s ochtends allemaal in de rij om te douchen onder zo’n lauw pisstraaltje, en poepen op een dixi. Neen, dat doe ik niet van harte.

En daarom zat ik dit weekend in het allerbeste idee OOIT. Want ik was op een festival. Maar: ik was op een festival op een bungalowpark!!! Bungalup, want zo heette het, werd georganiseerd door de mensen achter Valtifest, een kick ass festival in Amsterdam in september.

En nu konden wij dus drie dagen Valtifest meemaken, op een bungalowpark! Dus ‘s avonds dansen, en daarna slapen in een gewoon bed! En ‘s ochtends douchen in een echte douche! En zelf eten meenemen! En dat alles ook nog met de lieve vriendinnen die ook niets liever wilden dan dansen alsof er geen morgen was.

Schuimbekken, dat is wat ik deed. Schuimbekken van vreugde en alles. Want ik ben in normale toestand al niet zo gelukkig in een tent, maar als ik brak ben, is de tent mijn grootste vijand. Ik kan namelijk lijden als ik brak ben. Lijden met een hoofdletter L. Ik wil alleen maar in foetushouding liggen, een wc in de buurt hebben en mijn maag tot kalmte manen.

En dat gaat zo slecht op een schuimrubberen matje, met je buren die vanuit hun tent een privé-dansfeestje houden met DJ Ik Bonk Je Trommelvliezen Eruit.

En dus was Bungalup hemels. Helemaal omdat wij ook nog eens in een luxe appartement zaten, met twee wc’s, twee douches, een bubbelbad en een sauna. Dat is potverdorie luxer dan ik thuis ooit zal hebben!!

En zo danste ik ‘s avonds de benen onder mijn lijf vandaan, om diezelfde benen ‘s ochtends slash ‘s middags te laten rusten in het kick ass bubbelbad. Ik lag misschien even in foetushouding, maar deed dat wel in een lekker bed. En dat scheelt je een halve kater, kan ik je vertellen.

Ik wil nooit meer anders. Waarom was dit er nog niet? Waarom hebben wij allemaal zo lang liggen slapen? Ik neem alvast een optie op een kaartje voor volgend jaar.

Nooit meer een stinkende tent, met stinkende buren en een stinkende dixi. Elitair Festivallen gaat het helemaal worden in 2012. Let op mijn woorden.

CC Foto: Privébezit

Elfstedenkoortsige bekenden
Bijkomend voordeel van mijn vakantiehuisje is dat het pal aan de Elfstedentochtroute ligt. Nu is dat voor mij niet zo spectaculair, want mijn ouders wonen vlakbij de Zwette, dus wij hadden in 1997 locatietechnisch ook niets te klagen. Maar het was wel een leuk wetenswaardigheidje voor al mijn Elfstedenkoortsige bekenden op de sociale media, die elders in het land hun ogen panisch op de thermometer gericht hielden.

Vandaar dat ik mezelf kroonde tot Rayonhoofd van Stavoren (met hierbij mijn oprechte excuses aan het echte Rayonhoofd van dit stadje voor het jatten van zijn titel), en hield ik iedereen dagelijks op de hoogte van de dikte van de ijskorst.

Helaas was er helemaal geen ijskorst.
Het water stroomde en stroomde, hoezeer de weermannen en -vrouwen ook spraken van extreme kou en dergelijke. Het leek wel alsof de sloot zich er niks van aantrok. Terwijl ik de mensen in Holland graag wilde verblijden met een blij bericht. Als het ijs deze week zo dik zou groeien dat het zelfs mij zou houden, zou het helemaal goed komen met de Tocht der Tochten.

Gillen in het pikkedonker
Die hoop wilde ik ze geven, als Rayonhoofd Ad Interim. Want het zou zo mooi zijn. Ik wil net zoals in 1997 weer eens om vijf uur ’s ochtends door mijn moeder uit bed gehaald worden, om met drie maillots onder mijn spijkerbroek aan de kant van de Zwette te staan en te gillen naar al die mannen en vrouwen die in het pikkedonker richting Sneek schaatsen, met een hele dag vol kou en wind en ontberingen voor de boeg.

Witte weilanden
En daarna wil ik de hele dag voor de televisie zitten, en om elf uur ’s ochtends al boerenkoolstamppot eten omdat de magen al knorren. En dan maar kijken naar die beelden uit de helikopter. De beelden van zwoegende schaatsers en van de scheuren in het ijs, en de witte weilanden en de dweilorkesten bij de stempelposten.

Snap dat dan
Toen we twee jaar geleden zo’n strenge winter hadden, moest een van mijn broers voor zijn werk naar Israël. ‘Als er een Elfstedentocht komt, kom ik terug’ zei hij. Terwijl hij hem niet eens zou schaatsen. Veel mensen snapten dat niet. Ik wel. Hij dacht ook aan boerenkool en maillots onder de broek en het bruggetje over de Zwette.

Er ligt nog geen ijs in de sloot van Stavoren. Maar zodra het oangiet, ben ik terug. Om mijn taak als Reserve-Rayonhoofd op mij te nemen. Zodat die tocht er eindelijk weer eens komt.

CC Foto: privébezit

Site van mijn dromen
Volgens een onderzoek onder 10.000 Nederlanders, willen vrouwen het liefst verleid worden Nick en Simon of door Chris Zegers. Dit meldt mijn lievelingssite ons, Nu.nl/achterklap (Waar waren wij zonder nu.nl/achterklap? Nergens. We zouden doelloos dobberende mensen zijn, op een grote woeste zee vol serieus nieuws en omlaaghangende mondhoeken. Basta.)

Een van de twee? Of allebei tegelijk?
Ik moest dit bericht even een paar keer lezen. Willen die vrouwen door Nick OF Simon verleid worden? En maakt het ze dan niks uit door wie? Of willen ze gewoon door ALLEBEI tegelijk verleid worden? Waarmee we qua seksuele dingetjes meteen een level verder zijn, natuurlijk.

Feit is dus dat er dus best veel Nederlandse vrouwen zijn die graag een trio willen met Nick en Simon. Vrouwen die de tekst van het lied ‘Rosanne’ dus iets te letterlijk nemen.

Lekker beachvolleyballen
Ik kan me hier maar moeilijk iets bij voorstellen. Vooropgesteld: ik ben dol op Nick en Simon. Vooral sinds ‘The Voice of Holland’ en ‘De Zomer Voorbij‘. Wat een grappige jongens. Altijd vrolijk, zo lijkt het. Ik heb dus ook sinds kort de vurige wens om een keer te komen logeren tijdens ‘De Zomer Voorbij’, zodat ik kan beachvolleyballen met ze, en bij het kampvuur een gevoelig liedje kan zingen. En verder de hele dag grappen maken in plat Volendams.

Dat zou ik allemaal met ze willen doen. Maar seksen? Echt seksen? Dat je dan roept: ‘kom eens hier met die dikke paling van je’ en dat zij dan allemaal sexy dingen tegen jou zeggen die je niet kunt verstaan omdat dat Volendams zo’n verrekte lastig dialect is? Dan kan ik zo twintig spannendere alternatieven bedenken.

Het ruikt hier naar de NS
Zijn Nick en Simon tegenwoordig het sexy neusje van de zalm? Loop ik achter wanneer ik nog altijd liever een iets sexiër, broeieriger type wil? Ik vind het leuke jongens, maar ze rieken toch een beetje naar Ik Hou van Holland, de NS, paling en senseo-koffie met een gevulde koek.

Ik zou graag een groter onderzoek willen. Onder alle vrouwen van Nederland. Want ik kan me gewoon niet voorstellen dat we dit willen met z’n allen. Het is vast een onderzoek in opdracht van de NS. Dat kán niet anders.

CC Foto: still uit filmpje

Wanneer je eigenlijk aan het werk moet
Ik moet een boek schrijven. Want de deadline komt in zicht. En anders wordt mijn redacteur kwaad. Maar thuis schrijven, dat is nog best lastig. Er zijn altijd urgentere deadlines, en er zijn altijd vriendinnen die wel samen willen eten, of in de kroeg willen zitten. En dan heb ik het nog niet eens over de wasjes, de afwasjes, de stofzuigjes en alle andere huishoudelijke taken die je kunt gaan doen wanneer je eigenlijk aan het werk moet.

Alleen een uitzicht graag
En daarom wilde ik een week in een vakantiehuisje. Een week zonder afleiding, mensen, ruis. Gewoon in een huis met een uitzicht, een laptop en een stapel boeken. En dan maar schrijven.

Ik vroeg op Twitter wie er zo’n huisje voor mij had. En binnen een kwartier had ik er vier. En nu zit ik in het huisje van W en G, ergens in het midden van niets, op de rand van de wereld.

Man met hengel
Het is hier schattig. W had het bed al voor me opgemaakt, en de kachel aangezet. Achter het huisje stroomt de vaart. Ik kijk uit op de rand van het stadje. Zonet kwam er een man met een hengel voorbij lopen.

Dat was het.

Plaats delict
Het voelt alsof ik in een Zweedse detective zit. Een houten huisje met een schrijfster, en verder niks. Als er straks een lijk in de vaart drijft, ben ik mooi de sigaar. Dan zullen de mensen in het stadje wel gauw naar mij wijzen; die rare vrouw in het vakantiehuisje. ‘Ze maakte een wat afwezige indruk. En ze kocht nasikruiden bij de COOP‘.

(Sowieso heb ik nogal de rare afwijking om overal een mogelijk plaats delict te zien. Ik heb in mijn leven gewoon te veel detectives gekeken. Daarom onthou ik ook altijd signalementen. Zodat ik de politie iets te vertellen heb, mocht er iets bloederigs gebeuren. Een vermoeiende afwijking hoor. Maar ooit zal een detective mij dankbaar zijn.)

Een Blaudzun-plek
En zo zit ik hier, en maak ik schema’s met daarop de dingen die ik nog moet doen. De stukken die ik nog moet schrijven. Zodat mijn hoofd leeg raakt, en mijn boek vol. En ondertussen zingt Blaudzun zijn nieuwe cd voor mij. Het lijkt wel alsof hij zijn liedjes hier heeft geschreven, zo goed passen ze hier.

Morgen ga ik even bij zee kijken. Misschien dat de wind de gedachten in mijn hoofd even op hun plaats blaast.

Volgens mij ga ik het hier wel fijn hebben, hier in het midden van niks. Ik hou jullie op de hoogte. Tenzij ik vermoord word. Maar in dat geval horen jullie dat wel van Wallander.

CC Foto: privébezit

Verrekte virus
Na het eten keken wij met elkaar GTST, iets wat we vaker doen, en wat de laatste tijd ook wel onontbeerlijk is, aangezien ze in Meerdijk allemaal bij bosjes neervallen door dat verrekte virus, en het dus zaak is regelmatig te kijken, anders ben je zomaar de tel kwijt.

Afijn, wij hadden dus een half uur zitten kijken hoe alle acteurs van GTST geloofwaardig probeerden te janken, wat er negen van de tien keer gewoon potsierlijk uitzag. Na GTST begon Peter van der Vorst met zijn programma. Dus wij bleven gemakshalve maar even hangen.

Enfin, dat programma
‘Mijn leven in puin’, want zo heette de show, ging over de Rotterdamse René. René had nogal veel spullen in zijn huis staan. Wat zeg ik: zijn vier verdiepingen tellende huis stond van plint tot plafond vol met dozen. Hij verzamelde namelijk muziek- en filmdingen, en was daarin nogal doorgeschoten.

Zijn vriendin Petra vond dat de maat vol was, en had Peter’s hulp ingeschakeld. Die had twee assistentes: een opruimcoach en een psycholoog. Met die laatstgenoemde was niet zoveel mis. Okee, ze hopte wat snel naar de jonggestorven ouders van René, maar goed, het is televisie, dus men heeft geen tijd voor zestien sessies met inleidend geklessebes.

Maar die opruimcoach, daar wil ik het even over hebben.
Die kwam binnen, inspecteerde met een zuinige streepmond de ravage, en zijn plompverloren tegen René dat hij tachtig procent van zijn shit zou moeten lozen.

René sputterde tegen. Wat mij een volkomen logische reactie lijkt. Want als iemand tegen mij zou zeggen dat ik tachtig procent van mijn spullen weg zou moeten doen, zou ik de vrouw in kwestie waarschijnlijk met een bezem mijn huis uit jagen, en Peter van der Vorst erbij.

En toen René met pijn en moeite een aantal dozen op straat had gezet -dozen vol met Star Wars-parafernalia- werd dat niet beloond met een krul, een sticker en een aai over de bol van de juf. Nee, zo gaat men niet met elkaar om bij ‘Je Leven in Puin’.

Stomme opruimjuf
DIT IS PAS VIJF PROCENT!!! Gilde de opruimjuf, die voor de gelegenheid een spuuglelijke groen metallic jas aan had getrokken (sowieso grossierde de cast van ‘Je leven in puin’ in lelijke jassen, maar dit geheel terzijde.) Nee, lekkere motivatie, stomme opruimjuf van wie ik de naam alweer ben vergeten!

Cut die jongen some slack! In één week moet hij aan een random psychologiechick al zijn jeugdtrauma’s opbiechten, en afscheid nemen van al zijn spullen. Kunnen we misschien iets aardiger doen?

Ze pakken alles van je af
Ik had zin om de hele boel op te kopen, en dan na afloop van de uitzending alles weer aan René terug te geven. Om ze te fucken, die stomme mensen van ‘Je leven in Puin’.

Mensen met zuinige streepmondjes; laat ze nooit toe in je leven. Ze pakken alles van je af.

CC Foto: still uit filmpje

Go Arie en zijn team
Ik vind het een goed programma, dat ‘Uit de Kast’. Je zou het liefste in een wereld leven waarin iedereen moeiteloos zijn of haar geaardheid aan familie en vrienden kan vertellen, maar zo lang dat nog niet voor iedereen een gemakkelijke boodschap is, is het goed dat Arie en zijn team de jongeren helpen en ondersteunen.

Korfbal
En vaak levert dat hele spannende en lieve televisie op. Zoals bij de jongen van afgelopen dinsdag. Niek vertelde aan zijn korfbalteam en zijn klas over zijn homoseksualiteit, en de wetenschap dat hij heel lang gepest is, maakte zijn actie alleen nog maar dapperder. Gelukkig reageerde iedereen hartstikke positief (de meisjes uit zijn korfbalteam: ‘dat lekkere ding dat laatst met je mee was naar de training, is dat je vriendje? Oh shit man, hij was echt vet knap!’)

Depressief
Maar toen ik online alvast de aflevering van komende dinsdag bekeek, sprongen de tranen mij in de ogen. Derk Anne is christen èn homoseksueel. Hij weet het al een tijd, en is daardoor lange tijd depressief geweest. Nu heeft hij zichzelf geaccepteerd, en is hij er klaar voor om het zijn christelijke studentenvereniging en zijn opa en oma te vertellen.

Als je er maar niks mee doet
Zijn opa en oma reageren zoals je dat van een christelijke opa en oma kunt verwachten. Maar hoe sommige van zijn studentenvrienden reageerden, daarvan sprongen de tranen in mijn ogen. Er waren erbij die hem het beste gunden, maar er waren er ook een heleboel die hem heus wel het beste gunden, mits hij geen praktiserend homo zou worden. Want dat mocht natuurlijk niet van God.

Liever niet
Waarmee dus gezegd: prima dat je op mannen valt, maar doe er maar niks mee. Stop het maar weg. Als je alleen, op je kamer naar foto’s van Jamai wilt staren, dan is dat okee, maar mocht je per ongeluk de liefde van je leven tegenkomen, dan hebben we liever niet dat je daaraan toegeeft.

Want we hebben onze naasten wel lief, maar alleen als het in ons straatje past. Anders pas je je maar aan.

Dan maar niet
Mijn hart brak. Die arme Derk Anne. Dit zijn je vrienden. Vrienden die zeggen dat ze het accepteren, mits jij je gevoelens maar wegdrukt. Wat zijn dan voor vrienden? En het ergste was dat Derk Anne, toen Arie hem een maand later opzocht, vertelde dat hij dat dan misschien maar zou doen. Niet praktiserend homoseksueel worden. Want het oordeel van zijn vrienden en familie telde wel zwaar.

Potje schreeuwen tegen de laptop
‘Nee!’ schreeuwde ik tegen mijn laptop.’Niet doen, Derk Anne! Je bent niet raar, zij zijn raar!! Er zijn genoeg mensen die je wel accepteren! Hoe kun je je leven nu zo laten bepalen door mensen die je overduidelijk niet eens het beste gunnen, al denken ze totaal in hun recht te staan!’

Ik was er een halve dag ziek van. Dat het nog bestaat zeg, anno 2012. Het is maar goed dat Arie en zijn team mensen zoals Derk Anne kunnen ondersteunen. Hij zal het hard nodig hebben.

CC Foto: elsie esq

Moeilijk kijken etc.
Over die wielrenners kan ik kort zijn: die waren ontzettend leuk. Beetje schuchter, maar heel aardig. Ze beantwoordden allemaal braaf mijn vragen. Alleen Cancellara had geen tijd, want die was moe/ moest rusten/ keek een beetje moeilijk/ zat de hele middag met een of andere Zwitserse journalist te beppen zodat er geen tijd was voor een Nederlands chickie.

Maar ach, die dingen gebeuren. De rest was dus ontzettend lief. De staf, en de renners. Maar wat bijna net zo gek was als de ontmoeting met sporters waar je huizenhoog tegenop kijkt, was de omgeving waarin wij verkeerden.

Nou, waar zat je dan?
Wij zaten namelijk in een Duits vakantiepark op Mallorca. Alles was Duits. Iedereen sprak Duits. Alle gasten waren Duits. En naast de renners en die twee Nederlandse journalistes was het overgrote deel van de gasten oud.

Reinhard en Martha
‘s Avonds was er een lopend buffet waar je -dat moet gezegd worden- behoorlijk lekker eten kon opscheppen. En daarna kon je aan grote ronde tafels plaatsnemen. Wij, fotografe F. en ik, zochten altijd een tafel voor ons alleen, omdat we al de hele dag met onbekenden moesten praten.

Als je dan even vrij bent, heb je geen behoefte om ook nog het levensverhaal van Reinhard en Martha uit Darmstadt aan te horen. Hoe interessant hun leven ongetwijfeld ook zal zijn. Want daar twijfel ik niet aan, Reinhard en Martha!

Ik verzin het zelf wel
Bovendien, en dat was ook een beetje het probleem, wist ik al lang hoe het leven van Reinhard en Martha eruit zag. En ik wist ook hoe hun buren, Klaus en Agatha uit Bremen woonden, en wat voor werk de man van de weduwe Schwarzmann deed.

Want dat verzin ik altijd zelf. Dat is mijn probleem. Altijd als ik nieuwe mensen ontmoet, weet ik binnen drie seconden wat voor werk ze doen, hoe hun huis eruit ziet, en waar hun laatste ruzie over ging.

Oh oh, risotto
Het gaat automatisch. En het is een zegen (want ik heb van die rijke fantasie toch mooi mijn werk gemaakt), maar het is ook een vloek. Het is nogal vermoeiend, al die levens van al die mensen.

Zag ik een stel van middelbare leeftijd aan tafel zitten. Hij at risotto met schelpdiertjes. Zij keek behoedzaam. Dan denk ik meteen: Zij heeft net bij het buffet nog tegen hem gezegd dat hij beter geen schelpdiertjes kan eten. Of was hij soms vergeten wat er anderhalf jaar geleden was gebeurd in dat restaurant in Bonn? Nou, dat was geen fraaie lucht, die ze naderhand rook in de badkamer. Maar ja, hij was zo koppig, haar Johann. Hij dacht per slot van rekening ook dat hij zelf wel een dakkapel zou kunnen bouwen. Maar ondertussen zat ze al mooi een half jaar in dat oranje plastic. En och, hoe dat kon klapperen wanneer het hard waaide!

Doorgedraaid
Dat denk ik dan allemaal. En bij het volgende stel verzin ik wel wat anders. Kunt u zich voorstellen dat ik na een week op dat vakantiepark helemaal doorgedraaid was?

Ik moet hier iets op verzinnen. Misschien moet ik het maar opschrijven ofzo. Ben ik het in ieder geval kwijt.

CC Foto: privébezit

Stille trom
Enfin, ik dus naar de kapper. Voorheen had ik altijd mijn eigen kappersmeisje. Ik had haar via Viva.nl opgespoord toen ze ineens met stille trom was vertrokken uit mijn vaste kapsalon.

We leefden tevree, mijn kapster en ik. Eens in de zoveel tijd belde ik haar, en dan mocht ik in haar huisje langskomen, zodat zij mijn lokken kon fatsoeneren. Dat was altijd heel gezellig. Maar aan al het moois komt een einde. Mijn kappersmeisje ging een andere studie doen, en kreeg het al snel veel te druk met ander, niet kapselgerelateerd werk.

WOW fijn
Ik moest haar loslaten, zeiI  ze laatst. Het viel me zwaar. Dus nu ben ik weer kapperzoekende. Maar daar zit één voordeel aan.

Ik kon namelijk weer eens in een kapsalon. En daardoor wordt mijn haar weer eens gewassen door de kapper. En WOW, wat is dat toch altijd fijn.

Zeg maar dag tegen je gezonde verstand
Wat doen die mannen en vrouwen toch met je? Zodra ik mij achterover laat zakken in zo’n wasbak, lijkt het wel alsof ze met hun ferme haarmasseerbewegingen al mijn gezond verstand uit mijn hoofd wassen.

Ik kreun nog net niet, maar oh boy, wat vind ik het fijn als iemand je terloops een hoofdmassage geeft. Maar ik word er dus wel een beetje wappie van. Want na zo’n wasbeurt ben ik zo relaxed, dat ik stante pede ben vergeten wat ik ook alweer met mijn haar wilde.

Alleen model erin knippen joe
Terwijl je dat altijd HEEL DUIDELIJK in je hoofd moet houden. Vooraf repeteer ik altijd een tekstje, met daarin de woorden ‘ik ben trots op mijn lange haar niet te veel eraf alleen model erin knippen ok joe joe joe’.

Lekker doortastend
Maar ik lag afgelopen maandag nog geen minuut in de wasbak, of ik was dat allemaal alweer vergeten. Als een spinnende kat liet ik mij onder handen nemen door het haarwasmeisje. Haar vingers masseerden mijn hoofdhuid, en ze deed dat zo doortastend dat ik al bijna wilde vragen of ze vanavond iets te doen had.

En toen ik dus bij de kapper in de stoel zat, vergat ik mijn tekst, en liet ik hem mijn kapsel verkrachten. Nou ja, dat is een beetje hard gezegd. Mijn haar zit prima, maar het is bovenop een stuk korter dan ik had bedacht. Alleen maar omdat ik niet had gezegd dat ik mijn haar wil laten groeien. Ik had alleen gezegd dat ik trots was op het feit dat mijn haar zo lang is tegenwoordig.

Hypnose, het was hypnose
Kardinale fout. Je geeft ze één vinger, en ze knippen je hele hand eraf. Zo zijn ze, die kappers. Ze zijn gewoon enthousiast. Voor je het weet hebben ze je ook nog veel te dure shampoo aangesmeerd, met bijpassende cremespoeling en haarmasker, en oh ja, dit goedje want hiermee kun je je haar lekker stug maken en wie wil dat nou niet. Maar ik geef de schuld aan het haarwasmeisje. Die had mij met haar sterke vingers gehypnotiseerd. Dat was me bij mijn oude kappersmeisje nooit gebeurd.

CC Foto: privébezit

Even een mantra hummen
De verstandige Nynke zou op dat moment op de grond gaan zitten, haar benen in een moeilijke yogapositie wurmen en een geruststellende mantra hummen, om zo die donderwolk boven mijn hoofd vredig over te laten drijven.

Maar ik was labiel, moe en kon al vlechtjes maken van al het haar op mijn tanden, dus ik ging er met gestrekt been in.

Zure boertjes
Want de opmerking ‘Vrouwen hebben geen humor’ vind ik de grootste dooddoener aller tijden. Ten eerste omdat het niet waar is. Ik heb heel veel grappige vriendinnen; en dat zijn stuk voor stuk vrouwen die ook grappig gevonden worden door mannen.

Ten tweede: hoe kun je een complete sekse afrekenen op het feit dat jij niet van Tineke Schouten of Karin Bloemen houdt? Humor is toch een kwestie van smaak? Humor is toch subjectief? Ik zeg toch ook niet dat mannen geen humor hebben omdat ik toevallig zure boertjes krijg wanneer ik Guido Weijers hoor praten?

Ik ben alleen verantwoordelijk voor mezelf he
Omdat een man toevallig één vrouw niet grappig vindt, scheert hij meteen een complete sexe over een kam. Terwijl ik helemaal niet verantwoordelijk ben voor Tineke Schouten en Karin Bloemen! Ik ben Nynke de Jong, verantwoordelijk voor haar eigen gevoel voor humor, en dagelijks genietend van al haar hysterisch grappige vriendinnen.

Lekker schuddebuiken
Dat denk ik dan, wanneer zo’n jongen achteloos iets zegt over vrouwen en moppen. En dan wil ik zo graag zen en in balans zijn, en tot tien tellen. Maar dat lukt dan nooit. Want ik voel me toch aangesproken. Ik wil toch op de barricaden klimmen om zo’n jongen te laten zien dat er genoeg vrouwen zijn die je doen schuddebuiken.

Terwijl ik gewoon niet moet reageren. Laat zo’n knakker maar. Wat weet hij nou? De volgende keer ga ik dus wel met gevlochten benen in een zenhouding zitten. En tel ik tot tien. Om daarna met zestien goede grappen zo’n jongen volledig af te fikken.

CC Foto: privébezit

Appelstroopvlekken
Meestal zit ik dus een beetje te vereenzamen in mijn woonkamer. Met veel nespresso, crackers met appelstroop, en dientengevolge allemaal appelstroopvlekken in mijn joggingbroek.

Als ik mijn dag heb, wil ik nog wel eens in een café gaan zitten, zodat ik een reden heb om make-up op te smeren, een panty aan te trekken en een beetje te sjansen met de barman.

Mottig en duffig
De dag waarover ik het even met jullie wil hebben, zat ik gewoon thuis. Het was ergens in december. Bril op, haar in de war. Beetje mottig en duffig was ik. Tot ik een mail kreeg van ene Femke. Of ik een reportage wilde maken voor een nieuw wielertijdschrift. De Soigneur heette het.

Brood op de plank, gaarne
Ik reageerde een beetje lauwtjes. Je krijgt als freelancer wel vaker van dit soort vragen, maar meestal moet dan alles voor en appel en een ei. En dan zeg ik altijd veel te enthousiast ja, en vergeet vervolgens dat er ook nog brood op de plank moet komen.

Bovendien kon ik helemaal niet meewerken, want de reportage moest in januari gemaakt worden, en die maand zou ik mijn boek af schrijven. Ik stuurde dus een welgemeend ‘jammer de bammer, helaas pindakaas’ naar Femke.

EN TOEN ZEI ZIJ
‘Oh jammer’, zei ze. ‘Je zou namelijk mee op trainingskamp mogen met Team Radioshack-Nissan-Trek. Op Mallorca. Een week lang. En je mag mee in de ploegleiderswagen. En Fränk en Andy Schleck, en Fabian Cancellara interviewen.’

‘Maar als je niet kunt, regel ik iemand anders.’

Totale hysterie
Inmiddels zat ik te gillen als ware ik de moeder van Kevin McAllister die erachter komt dat ze haar zoon wederom is vergeten. Team Radioshack-Nissan-Trek is namelijk een van de grootste en beste wielerteams ter wereld. Ik belde in totale hysterie mijn redacteur, tetterde deze kans in zijn oor, waarop hij in mijn oor tetterde dat ik een rare aap was wanneer ik niet zou gaan, en dat het boek wel eventjes kon wachten.

Kindje van vijf
Want journalisten mogen niet vaak in de buurt komen van wielrenners. Nou ja, een beetje in de buurt. Op het parkeerterrein van het hotel bijvoorbeeld. Maar wij zitten in hun hotel. Wij zijn bij het ontbijt. Wij zitten in de ploegleiderswagen. Althans, dat is ons beloofd.

Dat is uniek. En daarom lopen fotografe Femke en ik al weken te stuiteren. En belde ze mij, en zei ze: ik voel me als een kindje van vijf dat bijna haar verjaardag gaat vieren.

En zo voelt het precies. We zijn twee meisjes op de avond voorafgaand aan hun verjaardag. En morgen zien we al die renners naar wie wij normaal alleen maar op tv kunnen kijken. Die we ademloos aankijken tijdens de Touretappes en de voorjaarsklassiekers.

Dus deze week ben ik even weg. Maar als ik iets moois meemaak, dan laat ik dat weten. Maar tot die tijd vier ik mijn verjaardagsfeestje met veertig renners en een fotografe.

De foto is gemaakt tijdens de vorige wielerschrijfklus die ik heb gedaan. Hopelijk is het op Mallorca net zulk mooi weer.)

CC Foto: privébezit

Ik zat klaar
Nou. Aangezien ik toch thuis was, en een Sinterklaasmusical voor mijn goede vriendin Dree moest maken (we vieren dit weekend verlaat Sinterklaas, maar ze leest dit toch niet voor vrijdagavond, dus ik kan het ook wel verklappen), zat ik voor de tv.

Kruidcakerecepten
Want ik hou van De Libelle. Ik hou van De Libelle zoals je van oude buurvrouwen houdt, die je gehele jeugd door het vliegengordijn heen bij je in huis stapten, om thee te drinken met je moeder en kruidcakerecepten uit te wisselen.

Ik las de Libelle van kaft tot kaft. Waardoor ik op achtjarige leeftijd al bekend was met de problemen waar vrouwen van middelbare leeftijd mee kampen. Wat weer verrekte handig was toen ik jaren later in een bejaardentehuis ging werken. Ik kon met al die vrouwen lezen en schrijven. Ik wist alles over de overgang, incontinentie, puberende kinderen en het efficiënt schoonhouden van het doucheputje.

Yvon Jasperskleren
De documentaire van de VPRO gaf gelukkig een heerlijk bevestigend beeld van alles waar ik De Libelle mee associeer. Fotoshoots met vrouwen op het strand die een roerig jaar hebben gehad, een kerstfotoshoot met Yvon Jasperskleren en kindvriendelijke recepten. Alleen het reportage-onderwerp ‘Een dag uit het leven van een kat’ sneuvelde in de vergadering, terwijl dat prima had gepast in De Libelle van 1995. Sterker nog: Marjolein Bastin tekende nergens anders over dan over haar hondje Saartje.

(Dat ik nog weet hoe dat hondje heette, en dat het een Jack Russel Terriër was, en dattie op een gegeven moment doodging en dat Marjolein toen van puur verdriet alleen nog maar verwelkte viooltjes aquarelleerde. Dat is best wel treurig.)

Bozige vrouwen
Maar terwijl ik zat te kijken naar hoofdredactrice Franska die vanachter haar strenge bril haar redactie aanspoorde, had ik met een aantal geestverwantes op Twitter al een alternatief tijdschrift bedacht. Eentje zonder mooie plaatjes. Zonder positieve verhalen. Voor bozige vrouwen die nergens zin in hebben. Lekker mopperen met zijn allen, maar wel grappig mopperen.

Een uurtje twitteren leerde dat er best wel een markt voor was. Voor zo’n anti-blad. Dus nu vind ik dat we daar maar eens over moeten brainstormen. Ik oefen alvast om net zo streng over mijn bril heen te kijken als Franska.

CC Foto: Breibeest

Bleek bekkie
Zoals jullie weten verfde ik recentelijk mijn haar bruin. Dit omdat mijn blonde haar in een verregaande staat van ontbinding verkeerde, en omdat het winter zou worden, en ik in de winter van blond haar altijd zo’n bleek bekkie krijg.

Nu schreef ik al over het feit dat bijna alle vrouwen in mijn omgeving het een goede zet vonden, maar dat de mannen in de mijn omgeving een beetje lauwtjes reageerden. Die zagen mij liever met blond haar.

Een voetbalminnende prostituee
Dit baarde mij toch enigszins zorgen. Niet dat ik blind afga op het oordeel van mijn mannelijke vrienden (want dan zou ik er altijd bijlopen als prostituee en mijn dagen vullen met volgen van alle voetbalcompetities ter wereld), maar ik vind het wel leuk als mannen mij aantrekkelijk vinden.

Noem me oppervlakkig, dat mag. Maar ik ben een vrijgezelle vrouw met ambitie en verlangens, en ik heb zo nu en dan ook een aai over de bol en een complimentje nodig.

Maar dat complimentje kwam uit een totaal andere hoek!

Uit welke hoek dan?!?
De Universiteit van Westminster heeft namelijk een onderzoek gedaan. Ze hebben een meisje drie keer naar een kroeg gestuurd. Een keer met blond haar, een keer met bruin haar, en een keer met rood haar. Het bleek dat ze als blondine het meest werd aangesproken. Okee, okee.

Maar daarna lieten ze de kroegbezoekers foto’s van haar zien, en toen vond de meerderheid haar er met bruin haar het aantrekkelijkst en het intelligentst overkomen.

Voer een goed gesprek met me
Woohoo! Ik ben zonder blond haar dus wel minder pik-me-op-en-sleur-me-mee-naar-je-hollerig, maar meer pik-me-op-voer-een-goed-gesprek-met-me-en-sleep-me-daarna-mee-naar-je-hollerig!

Nou, daar doe ik het wel voor hoor. Prima. En ach, het is maar een onderzoekje hè. En het fijne van onderzoekjes als deze: mocht de uitslag je niet bevallen, dan kun je de boel altijd nog keihard negeren. En gewoon naar de kroeg gaan.

Lekker kerken
Bij mijn ouders in de kerkelijke gemeente kun je tijdens de Kerst je hart ophalen. Net als in veel protestantse gemeentes hebben ze een Kerstnachtdienst, en zijn er op Eerste-  en Tweede Kerstdag kerkdiensten.

Ik besloot om naar de Kerstnachtdienst te gaan (omdat ik die traditie gewoon heerlijk vind) en naar de dienst op Tweede Kerstdag, omdat mijn moeder met haar koor die dienst vocaal zou pimpen.

Niet alleen evergreens
Dat is toch geen evergreen?
Maar toen mijn moeder op Eerste Kerstdag zich rond koffietijd weer thuis meldde, had ik daar al spijt van. Ik wierp een blik op de door haar meegebrachte liturgie. Ik zag veel Kerstige evergreens. En toen zag ik dat er een meisje was geweest dat ‘Hallelujah’ van Leonard Cohen had gespeeld op haar gitaar. In de kerstdienst.

Even een mini-college over Hallelujah
Nu weet ik dat het lied ‘Hallelujah’ heet. En dat er in het eerste couplet gesproken wordt over David, een Bijbels figuur. Maar dat is dan ook zo’n beetje het enige heilige aan dat nummer.

Dat nummer gaat namelijk over seks. Passionele, plakkerige, adembenemende seks. Gemeenschap, horizontale mambo, neu-ken.

Uiterst seksbaar
En dat op Eerste Kerstdag. De complete songtekst stond nota bene in de liturgie. Inclusief het ‘remember when I moved in you, and the holy dove was moving to’.

Oh, wat was ik daar graag bij geweest. Wat had ik graag de gezichten gezien van de gemeenteleden die de songtekst besturen, en erachter komen dat we hier te maken hebben met een uiterst seksbaar nummer.

Ik zeg: met Pasen gewoon ‘Let’s get it on’ van Marvin Gaye in de dienst. En met Pinksteren ’2 Become 1′ van de Spice Girls. Reken maar van yes dat ik er dan bij ben. Schitterend.

CC Foto: privebezit
 

Een natte grand foulard
Want echt, op kerstavond kan ik zulks helemaal niet aan. Al die gespannen mensen, al die ongelukkige geliefden, zo ver uit elkaar. Voor ik het weet snuit ik mijn neus in de grand foulard. (Plus: ik moest naar de kerstnachtdienst, dus Robert ten Brink zijn kerstmanifestatie kwam een beetje in het gedrang.)

Drie random chicks in de sneeuw
Dus ik keek ‘m vanochtend. En serieus, het viel weer niet tegen zeg. Al vind ik wel dat een bepaalde onderdelen aan vervanging toe zijn. Want serieus, hoe lang gaan we nog drie random chicks met een vriend in het buiteland ergens in een besneeuwde blokhut stoppen?

En dat we dan heel lang gaan wachten met vertellen dat hun Colombianen en Argentijnen gewoon vlakbij in de sneeuw staan te blauwbekken? Die meiden weten toch al vanaf seconde 1 wat er gaat gebeuren? Waarom zou je ze zo lang in spanning laten, denk ik dan. Ik vind het martelen.

Je klompen, dat voel je aan je klompen
Net zoals de mensen in de studio. Even tussen ons gezegd en gezwegen: mocht je nou een geliefde in het buitenland hebben, en je wordt door je vrienden meegenomen naar de opnames van All You Need, dan voel je toch ook wel op je klompen aan dat er een hereniging aan zit te komen? Helemaal wanneer Robert een praatje met je komt maken, en naar je liefdesleven vraagt.

En dan nog verbaasd kijken, waneer Monica of José door de deur komt stappen. Vind ik schattig, maar wel een tikkeltje naiëf.

Vaders
Waar ze echter nooit mee mogen stoppen, zijn de huilende vaders. Vooral de vaders van middelbare leeftijd, met een zoon of dochter in het buitenland. Ik hield het deze keer overal bij droog, zelfs bij de samenzang van Patty Brard, Patricia Paay en Tatjana. Behalve bij de vader in de Efteling met de dochter in Nieuw-Zeeland en de ernstige ziekte, vorig jaar.

Daar zat ik hard bij de te huilen. Omdat ik die mannen echt álles gun. En vooral gun ik ze een schitterende Kerst. Met dank aan Robert ten Brink.

Waterlanders
Dat zit zo: ik kan niet zo goed tegen terugblikken. Vooruitkijken, daar ben ik dol op. Alles ligt nog open, alles kan en mag. Maar terugblikken, evalueren, zorgt bij mij voor waterlanders waar ik zelf ook helemaaal niet op zit te wachten.

Alles hartstikke mooi
Het was namelijk een fantastisch jaar. Echt, fantastisch. Iedereen is gezond, niemand ging er dood. Ik schreef een boek en kreeg allemaal toffe schrijfklussen. Ik zat een paar maanden op de redactie van Viva, en dat was fantastisch. Ik leerde nieuwe mensen kennen waar ik ontzettend blij mee ben. En met mijn vrienden beleefde ik alleen maar mooie dingen.

Verdrietig en sippig
Een gezegend mens dus, aan alle kanten. En dus riep ik aan iedereen die het aan me vroeg dat het heel goed ging. Echt heel goed. Maar dit jaar merkte ik dat het zo nu en dan helemaal niet zo goed gaat.

Dat ik ook wel eens een beetje verdrietig of sippig ben. Maar dat ik dat eigenlijk niet van mezelf mag zijn. Mensen vinden je ook wel leuk wanneer je niet altijd een eenmanspolonaise bent. Maar dat was ik door gebeurtenissen in het verleden een beetje vergeten. Het is ook makkelijker om te zeggen dat het goed gaat. Dan krijg je veel minder moeilijke vragen dan wanneer je zegt dat je een beetje in mineur bent.

Een beetje leunen
Pas toen een vriend zei dat ik heus wel eens mocht leunen, durfde ik dat een beetje. Ik leerde dat ik ook wel eens niet sterk hoef te zijn. En dat is een fijne constatering. Alleen een beetje sloom dat je er een nieuwe vriend voor nodig hebt om je in te laten zien dat je niet altijd mooi weer hoeft te spelen.

Maar daardoor liep ik gisteren dus wel een beetje te grienen. Geeft niks. Hoort erbij. Dat hoort bij terugblikken. Dat is soms een beetje bitterzoet.

Fijne kerst allemaal!

CC Foto privébezit

Met zijn hoofd op de bank
Vroeger ging ik een keer in de twee weken naar de kerk. Samen met mijn moeder en mijn broertje. Eerstgenoemde ging vrijwillig, laatstgenoemde wilde het liefst de hele dienst lang met zijn hoofd op de bank voor hem bonken.

Over Dominees
Ik zat daar qua gevoel een beetje tussenin. De verhalen vond ik mooi, maar ik geloofde al snel niet zo heel veel meer. Helemaal toen bij mij het lichtje ging branden dat een dominee misschien ergens het gevoel heeft dat hij geroepen is tot het edele ambt van dominee, maar dat hij daarnaast er gewoon voor gestudeerd heeft.

Met dit en dat
Alleen een roeping is niet voldoende. Volgens mij kun je prima theologie studeren zonder roeping. Ergo dus: ik zou zelf ook prima theologie kunnen studeren, als ik oude talen in mijn pakket zou houden. En dan zou ik ook aan een gemeente kunnen vertellen wat God nou eigenlijk bedoelde met dit en dat.

Haha, ik als dominee, haha
Ja, toen was de glamour er wel een beetje af. Dus ja, dank de Heere dat ik geen theologie ben gaan studeren, want geen enkele gemeente zou gebaat zijn bij zo’n dominee. Dus daarom ben ik verhaaltjes gaan schrijven op internet om te vertellen wat ik van de dingen vind, et voila.

Kerst, Pasen, you know
Tijdens mijn studententijd kwam ik dus ook niet meer in de kerk. Alleen tijdens de speciale festiviteiten zoals Kerst en Pasen. En dan vond ik de kerk ook heerlijk. De houten banken, het orgel, het bidden: ik vind het fijn. Want omdat er in de kerk niet zoveel verandert, zit ik meteen tien jaar terug in de tijd.

Dreunende orgels, yeah!
Maar het allerfijnst aan de kerk vind ik het zingen. Het liefst met mijn moeder, want die kent a. alle liederen, is b. supermuzikaal en c. zingt heerlijk hard. Ik hou van psalmen en gezangen. Ik hou van een dreunend orgel en een dreunende gemeente. Ik hou ‘Geest van Hierboven‘ en van ‘Licht dat ons aanstoot in de morgen‘. Soms ga ik gewoon een tijdje samenzangfilmpjes op Youtube kijken om aan mijn craving te kunnen voldoen. (Speciale dank aan de hervormde gemeente Beerta; die hebben echt de fijnste filmpjes. Dit is geheel zonder sarcasme. Ik vind dit echt.)

Het is de enige reden dat ik terug wil naar een kerk. Om te zingen. Zo nu en dan. En dat ga ik dit weekend dus weer doen. Uit volle borst. (Al moet ik daarbij wel altijd denken aan een conference van de briljante Eddie Izzard.)

CC Foto: Vik Nanda

Mijn middelbareschool-matties
Ik was op haar feest niet de enige vriendin van de middelbare school. Nog altijd heb ik goed contact met negen vrouwen die elkaar allemaal kennen uit de schoolbanken van het Bogerman. Vroeger spraken we over dansoefenavonden bij Dansschool Vergonet of die ene leuke jongen uit 5VWO-speciaal die ons niet zag staan; nu praten we over banen, salarissen, samenwonen of over die ene leuke jongen die ons niet ziet staan.

Een ontzettend accent
M’s nichtje was ook op haar verjaardag. Zij groeide op in Amsterdam, en had tot voorkort haar Friese familie al heel lang niet gezien. Pas toen ze hoorde dat M. In Amsterdam was komen wonen, besloot ze contact te zoeken.

Ze vertelde ons dat ze dat best wel eng vond. Ze had M. Al tien jaar niet gezien, en haar beeld van Friese meisje was als volgt: 1. Ze praten allemaal met een ontzettend accent, 2. Ze zijn heel christelijk en 3. Ze zijn compleet wereldvreemd.

Beige rokken. Allemaal.
Dit vertelde ze ons zonder met haar ogen te knipperen. Daarna zei ze: ‘Maar jullie komen dus ook uit Friesland?!? Maar dat hoor je helemaal niet!’

Wij, T., J. en ik, werden er een beetje lacherig van. Meende ze dit nou echt? Dat ze tot voorkort echt dat Friese meisjes gehuld gaan in lange beige rokken, geen make-up dragen en met walging en afkeuring kijken naar tv-programma’s van BNN?

Blijkbaar. Toen we zeiden dat M. en G. ook nog zouden komen, en dat zij in Friesland wonen, werden de ogen van het nichtje echt schoteltjesgroot. Ze keek een beetje zoals de deelnemers aan ‘Groeten uit de Rimboe’ kijken wanneer ze horen dat ze naar de binnenlanden van Botswana worden gedeporteerd.

Ex-wereldvreemde, tsssk
‘Hoor je aan hen wel dat ze Fries zijn?’ vroeg ze. We moesten haar teleurstellen. Ook aan M. en G. hoor je amper nog iets.’En komen zij dan helemaal met de auto vanuit Friesland?’  Ik rolde met mijn ogen. Ik werd er een beetje recalcitrant van. Aan mij hoor je nog een klein beetje dat ik uit het Noorden kom, en dat vind ik leuk. Ik ben trots op mijn afkomst. Maar het nichtje van M. zette me neer als een ex-wereldvreemde.

Terwijl zij de wereldvreemde was. Een volwassen vrouw, opgegroeid in een grote stad, die zo’n verknipt beeld heeft van mensen die aan de andere kant van de Afsluitdijk wonen.

Ik vond het een beetje sneu. Ga eens op excursie. Je zult zien dat ook buiten de ring van Amsterdam ook leuke mensen wonen.

CC Foto: Jetske19

Een kersttwijg
De jaren hiervoor had ik altijd wel iets kerstdecoreerderigs in mijn kamer staan. Er was nooit genoeg ruimte voor een boom, maar een enorme kersttwijg wist ik altijd wel mijn kamer in te wurmen. En die twijg hing ik dan altijd helemaal vol met kerstversieringen.

Versiering! Versiering!
Want het gaat mij dus niet om de boom, maar om de ornamenten. Mensenkinderen, wat houd ik toch van kerstversiering. En vooral van de kerstversiering van de Hollandsche Eenheidsprijzen Maatschappij Amsterdam. Daar kun je voor een paar euro de meest fantastische boomdingetjes kopen. Of, in mijn geval: twijgdingetjes.

Hardop kokhalzen door homie E.
Maar nu woon ik samen met mijn homie E., en hebben wij een fikse woonkamer, waar je a. prima met een man of acht ‘The Voice of Holland’  kunt kijken en b. waar met gemak een kerstboom in past.

Ik zat daar in september al over te zwijmelen, maar homie E. had er minder zin in. Zij is namelijk een notoire kersthater, en moet hardop kokhalzen bij elke kerst-cd die ik opzette.

Geen schijtboom aub
Maar ze ging overstag. Waarom weet ik zelf ook niet zo goed. En daarom fietsten wij gisteren naar de kerstbomenstal. We wilden een middelgrote. Niet zo’n schijtboom, maar ook niet zo zicht belemmerende struik. We zagen een mooie. Hij had geen kale plekken of rare deuken. Hij stond alleen een beetje scheef, maar dat vonden we wel charmant.

Een koortslip
De kerstbomenverkoper liep op ons af. Het was een donkere man, en hij had een koortslip waar hij overdadig zovirax op had gesmeerd. Ik vertel dit omdat een koortslip bij donkere mensen dus nog meer opvalt dan bij blanke types, waardoor ik de hele tijd naar zijn koortslip moest kijken.

Het potgrondstalletje
‘Deze wordt het’  zeiden wij. Hij tilde de boom op, en trok ‘m daarbij meteen uit de pot. ‘Oh sorry’, zei hij, ‘het heeft nogal geregend, dus de grond is wat nat. Ik doe er wel even wat nieuwe potgrond bij’. En met de boom in zijn hand holde hij richting het potgrondstalletje.

Harteloos dood
Toen hij terugkwam stond de boom nog schever dan daarvoor. Echt, in Pisa zouden ze het een onverantwoorde situatie vinden. ‘Hij staat wel heel scheef nu’, zei homie E. ‘Oh, dan moet je hem thuis gewoon wat water geven, dan gaat hij wel weer rechtop staan’, zei de kerstbomenman.

Wij fronsten onze wenkbrauwen. Weh? Echt? Maar omdat ik alleen ervaring heb met kersttwijgen, en verder al het groen in mijn buurt harteloos dood laat gaan, namen wij de boom toch maar mee.

Het kille ochtendlicht
Thuisgekomen bleek de boom heel scheef. En dat bleef hij. ‘s Avonds, wanneer de lichtjes branden, valt het niet zo op. Maar in het kille ochtendlicht blijken wij echt een hele scheve boom te hebben. Je zou er bijna een houten stellage onder willen bouwen, tegen het omvalgevaar.

Maar ach, wat zal het ons boeien. We hebben een boom, en hij hangt vol met mijn heerlijke kerstornamenten, en de overdatumse kerstzuurstokken van mijn homie E. Het is een schitterende boom. Alleen een niet zo symmetrisch.

CC Foto: privébezit

Die nacht
Deze week staat er namelijk ook een ode aan comedienne Floor van der Wal in Viva. Floor overleed eind maart nadat ze ‘s nachts op weg naar huis op haar fiets werd aangereden door een automobilist. Ze had die avond nog opgetreden in Toomler. Ze was een paar maanden daarvoor aangenomen als lid van de Comedytrain, en speelde elke week in de kroeg bij het Hilton.

Een hele kwade
Ik hoorde van haar dood op zaterdag, toen mijn zakenpartner en ik te gast waren bij het radioprogramma ‘Spijkers met Koppen’. We hadden die week ons boek gepresenteerd. Martijn, een vriend en collega van Floor, heeft een vaste column in dat programma. Normaal is dat een hele grappige column, maar deze keer was het een hele kwade.

Martijn was intens verdrietig. En kwaad. Want Floor was dood. Door een roekeloze rijder die haar over het hoofd had gezien. En al zijn woede had hij in die column gesmeten, waardoor hij ons allemaal in het hart raakte.

Nu begint het
En mij helemaal. Ik had de week van mijn leven gehad. Ik had een boek gepresenteerd, en daarna een hele ronde langs de Nederlandse pers gemaakt. Ik voelde: nu begint het. Nu begint de rest van mijn leven. Dit is wat ik het allerliefste doe. En ik wil er nooit meer mee stoppen.

En toen hoorde ik van de dood van Floor. Iemand die ook net had gedacht: nu begint het. Die ook had gevonden wat ze het allerliefste deed, en daar nooit meer mee wilde stoppen. En toen was het voor haar ineens allemaal voorbij. Door één roekeloze rijder.

Ontzettend leuk mens
Het zette me met beide benen op de grond. En daarom was ik ook zo vereerd dat ik Floor haar vrienden mocht spreken, en een ode aan haar mocht maken voor Viva. Omdat Floor niet vergeten mag worden. Omdat ze een groot talent was, en, zo weet ik nu: een ontzettend leuk mens.

En dus, deze week in Viva: een ode aan Floor van der Wal. Voor wie het leven net begon.

Foto: Viva 51

Kraak, zeiden mijn hersens
De hele dag was ik in de weer met mijn liedjeslijst. Die er toch bij? Of die er anders af? Is die niet te corny? Hoe verzin ik daar een link met Kerst bij? En vooral: vergeet ik niks? Is er niet nog een liedje wat per se in onze kerstshow moet? Mijn hersens kraakten, maar in a good way.

Toch maar geen Zomergasten dus
(Ik zeg altijd dat het mijn grote droom is om ooit eens uitgenodigd te worden voor het tv-programma Zomergasten, maar bij nader inzien ruil ik die droom graag in voor een andere, want ik weet nu al dat ik van het vooruitzicht van een avond tv-samenstellen, de rest van het jaar niet zou slapen en aan de betablokkers zal moeten vanwege het schuimbekkend enthousiasme.)

Een soort Kerstnachtdienst
Maar toen ik uiteindelijk mijn lijstje had gecomponeerd, en met Paul naar Amsterdam was gereden, klopte de hele setting als een bus. De nacht was op haar holst, alsof we naar een Kerstnachtdienst gingen. Het gebouw van Eyeworks (waar KX Radio is gehuisvest) was helemaal verlaten; alleen uit een heel klein kamertje kwam geluid.

Ja hoor, The Carpenters
Daar zat DJ Ratz zijn plaatjes te draaien. En daarna mochten wij. En serieus, lieve Viva-vrouwen en -mannen van me: dat was het allerleukste wat ik in tijden heb gedaan. Om beurten kozen we een liedje. Soms iets heel Kersterigs, soms iets wat gewoon mooi en winterig was. En het meest pathetische nummer van The Carpenters, omdat ik gewoon van de gelegenheid gebruik wilde maken om The Carpenters te draaien.

Met je vingers op ‘rec’
Het voelde als een middag op je zolderkamer. Met de Top40 op de radio, en je vingers op de ‘rec’ knop wanneer er een leuk liedje voorbij kwam. En zodra Eric de Zwart begon te praten, snel op stop drukken. Zodat je zelf het liedje kon afkondigen, en met zware stem ‘ennnnn dat was Pieter Andre met Misterrus Gurl’ kon zeggen.

Zo voelde het. Maar dan voor het echie. En zonder Pieter Andre, maar met Paul die altijd de mooiste liedjes kent.

Thuisgekomen stuiterde ik nog helemaal na. Kunnen we niet een Valentijnsshow verzinnen ofzo? Ik wil weer.

(Voor de liefhebbers: de liedjes die we hebben gedraaid. En voor de echte liefhebbers is het allemaal terug te luisteren.)

Sjieke jurk jeeej!
Als ik een top drie zou moeten maken van mijn lievelingsdingen tijdens kerst, dan is dat: 1. dat ik mijn familie dan zie 2. dat mijn vrienden allemaal een sjieke jurk aantrekken om te gaan dansen en 3. kerstliedjes.

Koortjes, belletjes, waldhoorns
Kerst is voor mij niet compleet zonder het keihard meebrullen van het ‘Ere zij God’ in de Kerstnachtdienst. En in de weken voor kerst draai ik het liefst non stop ‘Christmas with the Rat Pack‘ en de kerst-cd van The Carpenters.

Want ik ben nu eenmaal dol op goedkoop sentiment. En op belletjes. En op orgels. En vergeet niet de overdadige koortjes, waldhoorns en obligate teksten over vrede, kinderen, samen.

IJkpunt van mijn studentenbestaan
Vandaar dat ik ook uit mijn panty knapte van vreugde toen DJ St. Paul (jarenlang het ijkpunt van mijn studentenbestaan omdat hij op donderdagavond de Pop O Matic-avond in Tivoli aan elkaar draait, waarmee hij mij jarenlang een reden tot dansen gaf) vroeg of ik met hem een Kerstshow wilde maken. Tijdens zijn wekelijkse uurtjes op KX Radio.

Twee uur ABBA…hmmm
Ik schuimbekte van vreugde. En ben nu dus al dagen de mooiste liedjes aan het draaien, om een selectie te maken uit al die liedjes die mij in december een week hart en twee natte ogen geven. En dat is lastig! Lastig! Omdat van Paul echt alles mag. Hij zei me zelfs: ‘al draai je twee uur lang alleen maar ABBA’.

(Wat ook best tempting is, maar dat terzijde.)

Mooiste kerstlied ooit
Maar welke ik in ieder geval meeneem, is ‘River’  van Joni Mitchell. Het allermooiste kerstlied ooit. Alleen al vanwege de zin ‘I wish I had a river I could skate away on’ Omdat ik me zo en dan precies voel zoals Joni zingt. En de rest kun je dinsdagavond van 23.00 tot 01.00 uur horen. Mits ik er niet te hard doorheen snotter.

CC Foto: hikingartist.com

Ik wil een Central Perk
Toen ik hier kwam wonen, keek ik heel veel Friends. En dan zag ik die mannen en vrouwen samen in Central Perk zitten. En dan dacht ik: dat wil ik. Ik wil in Utrecht een plek hebben waar ik altijd binnen kan lopen, en altijd vrienden tegen kan komen. Waar de barman me kent, en weet wat ik drink.

Hallo, Günther
Dat bleek makkelijker gezegd dan gedaan. Want er zijn nogal wat kroegen in Utrecht. En mijn vrienden zijn ook niet allemaal vrienden van elkáár. Dus die zaten allemaal in verschillende kroegen, waardoor ik nooit mijn eigen Günther kreeg, en nooit de gezellige koffieplek met de grote mokken en de altijd aanwezige vrienden.

Verder was ik wel gelukkig hoor.

Slechte wifi, maar soit
Maar sinds kort is alles anders. Sinds deze zomer zit er een nieuwe koffiezaak in het centrum van Utrecht. Met hele, hele lekkere koffie. En fijne zitjes. En twee Barista’s met een aan hysterie grenzend enthousiasme. En slechte wifi, maar daardoor kan ik er wel goed werken.

Doe maar een zwembad
En de grote bonus: ik kom er altijd vrienden en bekenden tegen. En mijn vrienden en bekenden willen er ook altijd afspreken. En dus zit ik er elke dag. Om koffie te drinken met vrienden, of gewoon, om er te schrijven. En inmiddels weet het personeel dat ik graag een zwembad drink (een dubbele cappuccino), en dat ik graag met grote gebaren een verhaal vertel, waardoor ze soms ongerust vanachter de toonbank mijn kant op kijken. Of alles nog goed gaat.

Ik heb mijn Central Perk gevonden. Zoals men in het intro van de tv-serie ‘Cheers’ zingt ‘Where everybody knows your name’. En ik ga er nooit, nooit meer weg.

CC Foto: privébezit

Ik loog dat het gedrukt stond
Ik kocht een weegschaal. Die had ik tot op heden succesvol uit mijn huishouden geweerd. Want het gaat natuurlijk helemaal niet om je gewicht, maar om hoe je in je vel zit. Zo hield ik mezelf voor. Maar eigenlijk hield ik mezelf gewoon voor de gek. Ik wilde niet weten hoeveel ik écht woog. Als er op een formulier om mijn gewicht werd gevraagd, vulde ik gewoon in hoeveel ik anderhalf jaar geleden woog. En dan loog ik er nog vijf kilo af. Knappe jongen die me kwam controleren, há!

Pil van Drion, anyone?
Maar goed. In het kader van het schone schip dat ik aan het maken was, kocht ik een weegschaal. En, zoals ik mijn vrienden op Facebook meldde, daar hadden ze beter meteen een Pil van Drion bij kunnen leveren. Want mijn gewicht zat dus helemaal niet meer in de buurt van het getal dat ik op formulieren invulde. Verre van. En voordat jullie zeggen ‘het zal allemaal wel meevallen’: mijn BMI is thans dus echt te hoog. Blegh. Dus enfin, ik zag mijn eigen gewicht, viel flauw, en toen ik bijkwam woog ik nog altijd evenveel.

Lekker weightwatcherig
Dus moest er meer gebeuren. Nu had ik op de onvolprezen website Recensiekoning.nl al gelezen over Foodzy. Een app waarmee je je voedselinname bij kunt houden. Je krijgt punten voor alles wat je eet (lekker weightwatcherig) en zo lang je elke dag onder de 100 punten blijft zit je goed.

Yes, een wedstrijdje
Ik denk niet dat het een waterdicht afvalconcept is, maar ik kan in ieder geval in de gaten houden wat ik eet. Plus: ik kan er een wedstrijdje van maken. Een wedstrijd met mezelf. En ik  HOU van wedstrijden. Ik hou van alle soorten wedstrijden. Pubquizwedstrijden, scrabblewedstrijden, man, zelfs een goede dancebattle zou ik niet afslaan.

Damn you gourmetschotels!!
Plus: ik hou van dingen die eruit zien als een videospel voor kinderen. Dus vul ik braaf mijn pindasoep en nespresso in op Foodzy. En mijn gewicht ook, hoe genânt ik dat ook vind.

En ga ik de donkere dagen voor Kerst, met al zijn banketstaven en gourmetschotels, te lijf met een App. En een wedstrijdje met mezelf.

CC Foto: privébezit

Stress. Geen liefde. Tsja.
Het zat namelijk zo: ik had heel veel stress. Vanwege Boek Twee, dat in februari af moet, maar waar ik nog ontzettend veel voor moet doen. Tel daarbij op dat ik geen noemenswaardige liefde in mijn leven heb (terwijl ik, wanneer ik verliefd ben, stop met eten) en je kunt je voorstellen dat ik hele Milka-repen naar binnen schrokte en ook al in september full speed aan de pepernoten zat.

Perpetuum mobilurgh
Ondertussen dijde ik maar uit, en dijde ik maar uit, omdat ik ook geen tijd had om te sporten. Zo dacht ik. Want ik moest natuurlijk heel hard met mijn boek aan de slag. En kon ik niet in de sportschool omhangen. En zo kwam ik in een vicieuze cirkel terecht. Een perpetuum mobile van chocola eten, andere schrijfklussen doen, romantische comedy’s kijken, chocolade eten en supermegavet worden.

Denk je dat ik overdrijf? Ik dacht dat het ook wel meeviel, totdat ik een filmpje van mezelf zag, en dacht: wie is dat grietje met die dikke kop?

Lekker knabbelen
Blijkbaar ben ik nogal een jojo’ er. Dus ik ging met vriendin S. mee naar haar lesje Fatattack. Wat ik een redelijk angstaanjagende naam vond voor een sportles. Ik zag meteen allemaal kleine mannetjes voor me, die op me af zouden stormen om aan mijn vetrolletjes te knabbelen.

Maar dat viel reuze mee. Het was een leuk lesje. Er werd met gewichten gezwaaid, er werd op een stepje gehupst. Precies zoals bij alle andere sportschoollesjes. Ik vond het zwaar, maar niet ondoenlijk. Kortom: prima sportuurtje.

Een welgemeende wtf
Tot ik de volgende ochtend uit bed wilde stappen. Ik zette mijn voeten naast mijn sponde, en toen ik omhoog wilde komen, zakte ik door mijn benen. Mijn kuiten leken eraf te vallen. Maar echt.

Een welgemeende ‘what the fuck’ ontsnapte er aan mijn lippen. Mijn conditie is prima, ik had het niet ontzettend zwaar gehad tijdens de les. Hoe kon het dan dat het leek alsof iemand met een roestig broodmes in mijn kuiten stond te zagen?

Damn you, hupserijtjes!
Dat stepje was mij fataal geworden. Al die kleine hupserijtjes hadden het uiterste van mijn kuiten gevraagd. En daardoor had ik de hele donderdag moeite met lopen. En de vrijdag. En de zaterdag. Pas zondag ging het weer een beetje.

Wat supertreurig zeg. Ik voelde me echt een mietje. Ik kon het hele weekend niet op hakken lopen! Door een lullig lesje Fat Attack! En het vet zit helegaar niet in mijn kuiten dus wat wás dit nou?!?

Maar goed. Nu wil ik wel revanche. En ga ik vanmiddag weer. Om gewoon weer drie dagen spierpijn te houden. En om mijn kuiten eens een poepie te laten ruiken.

(Mocht ik morgen wederom omvallen, dan hoort u dat natuurlijk als eerste. Enfin. Dit is een begin. Ik sport weer. Dat is ook wat waard.)

CC foto: puulklbeach

Pak iemand anders aan
Okee. Ik wil het helemaal niet over haar opmerkingen hebben. Ik wil alleen zeggen: pak de ouders aan die er de kantjes vanaf lopen. Praat niet alle hardwerkende, betrokken ouders een schuldgevoel aan. Want dat doet ze nu. En dat vind ik niet eerlijk.

De koningin van het Waardeloos Materiaal
Los daarvan moest ik meteen aan mijn eigen schooltijd denken. Mijn eigen ouders waren hartstikke betrokken bij mijn school. Maar aangezien mijn vader anderhalve baan had, kwam het in de praktijk vaak op mijn moeder aan. Die was een toegewijde leesmoeder, maar boven alles was zij de absolute koningin van het Waardeloos Materiaal.

Mooi voor de pennenhouders
Thuis had zij in het verwarmingshok een indrukwekkende voorraad waardeloos materiaal. Lege closetrollen, lege wasmiddelpakken, schoenendozen en oude Libelle’s. En eens in de zoveel tijd werd haar blauwe Mini dan volgestouwd, en reed ze naar school, zodat juf Margje weer genoeg closetrollen om met haar kleuters dertig pennenhouders te maken. Als vaderdagcadeau.

Stinkende herfsttaferelen
Want wat maakten wij vroeger veel lelijke dingen! Echt ongelofelijk! Treurige, verregende Sint Maarten-lampions van eierdozen, kijkdozen met stinkende herfsttaferelen en talloze gepapiermacheede objecten waar niemand iets mee kon. (Maar papier maché was gewoon zo leuk om te doen.)

Alles beplakt met muizentrappetjes
En mijn moeder bewaarde alles. Terwijl het dus allemaal van haar waardeloze materiaal was. Spullen die ze zelf had verzameld, weggegooid, en die gerecycled en bevingerverfd of beplakt met muizentrappetjes en pijpenragers een weg terug naar haar huis vonden. En al die werkstukjes zwierven jarenlang door ons huis. Elke slordig gefiguurzaagde trekpop kreeg een ereplek. Elk wascokrijtschilderij werd uitbundig bejubeld, ook al leek het bij tijd en wijle nergens op.

Met ecoline
Maar dat is moederliefde, en ik weet dat veel jonge moeders in mijn omgeving precies zo zijn. En als dank krijgen ze een reprimande van Van Bijsterveldt. Voor al die ouders zou ik graag een werkstukje maken. Als hart onder de riem. Iets met heel veel ecoline, wasco, behanglijm en pijpenragers. Een mooi werkstukje voor alle zwoegende ouders van Nederland.

CC Foto: tienvijftien

Hallo, project
Het ging namelijk over daten. Iets waar die vriendin en ik bij tijd en wijle best goed in zijn. Maar zo nu en dan heb je zo’n date-luwe periode. Dat geeft niks. Liever geen date, dan een stomme date.

Maar het probleem is dat je omgeving er vaak geen genoegen mee neemt. Die gaan je zien als een project. Als iemand die hoognodig een beetje liefde verdient. En dan komt er na een aantal weken altijd dit gesprek:

‘Zeg, ik hoorde laatst een heel positief verhaal over daten. Een vriend van mij was laatst gaan internetdaten…’

Samen op een eenhoorn richting de regenboog
En dan komt er altijd een positief verhaal over internetdaten. Een vriendin had een date van internet geplukt, en toen ze hem zag, wist ze meteen dat het liefde was. En daarna sprongen ze samen op een eenhoorn en reden ze over een regenboog richting de hemel.

Of: een vriend leerde een meisje kennen via internet, en drie weken later woonden ze samen, met een Friese stabij en een waslijn vol wapperend wasgoed, en was zij zwanger van een drieling.

Best okee, verder niks
Het is logisch dat je alleen maar succesverhalen hoort. Of de hele erge disasterverhalen, want die zijn gewoon smeuïg. Maar alle verhalen daar tussenin, over dates die best okee waren, maar niet voor vuurwerk in de buik zorgden, die hoor je niet.

Terwijl ik genoeg vrouwen ken die op dat soort dates zijn geweest. Maar alleen de uitzonderlijke verhalen worden genoemd. En noem een verbitterd opgedroogd wijf, maar de sprookjes komen een stuk minder vaak voor dan de ‘het was wel aardig maar verder niks’  verhalen.

Ik ken twee vrienden…
Eigenlijk, zeiden wij, zouden wij op elk verhaal dat onze vrienden ons vertellen om ons actief aan het daten te krijgen, een ander verhaal moeten vertellen. Bijvoorbeeld: ik kende ook twee mensen, en die leerden elkaar kennen via de mail. En in hun mailtjes vonden ze elkaar heel leuk. Maar wat ze niet wisten, was dat zij de eigenaresse was van een kleine boekhandel, die bijna failliet ging door het nieuwe filiaal van zijn grote boekhandelketen! En dat ze elkaar dus in het echt ontzettend haatten!

Ja. Dat is een film ja. Maar dat zijn die internetdateverhaaltjes van jullie ook. Jullie zijn nooit op een date geweest met een jongen die met zijn vrouwelijke huisgenote een gezamelijke wasmand had. Of met iemand die op de foto bij zijn profiel niet duidelijk had gemaakt dat hij eigenlijk een cycloop is. De dates waardoor je al je vertrouwen in daten verliest, en besluit om dan maar gewoon een kattenvrouwtje te worden, en in een afgelegen graanmolen te gaan wonen met al je katten.

Iets met Celine Dion
Dus: vertel me alle verhalen. De goede, maar ook de slechte. Zal ik ondertussen dan het verhaal vertellen van mijn twee goede vrienden? Ze ontmoetten elkaar op een groot schip. Hij was een arme sloeber, zij een rijke vrouw. En bovendien verloofd. Maar ze werden verliefd en stonden samen op de punt van de boot terwijl Celine Dion een liedje zong…

CC Foto: privébezit

Actieve zestiger
Ik zat in een tweezitje, en reed achterstevoren. In het vierzitje voor mij zat een mevrouw. Zij was een zestiger, maar overduidelijk van het actieve soort. Je zag haar zo een reisje langs de Rijn maken, met haar makkelijke schoenen en haar korte, vlotte kapsel.

Even overstappen, een kleine moeite
Er kwamen twee conducteurs langs om onze vervoersbewijzen te knippen of te scannen. ‘Is dit de trein naar Groningen?’ vroeg de mevrouw. De conducteur vertelde dat dit gedeelte van de trein naar Leeuwarden ging, en het voorste gedeelte naar Groningen, en dat ze dus in Zwolle even over moest stappen.

‘Maar uw collega in Amersfoort vertelde mij dat dit het gedeelte voor Groningen was!’ sprak de vrouw met een hoge, ietwat geagiteerde stem. ‘Dat het achterste gedeelde voor Groningen was, en het voorste voor Leeuwarden!’

De conducteur zei dat hij het waarschijnlijk verkeerd verteld had. Waarvoor zijn oprechte excuses. Hij vond het heel vervelend voor de vrouw, maar ze zou toch even over moeten stappen.

Steeds geagiteerder
‘Dat is toch ongehoord!’ De stem van de vrouw werd steeds harder en geagiteerder. ‘Ik heb het heus niet verkeerd gehoord hoor!’ De conducteur bleef rustig, en bood nogmaals zijn excuses aan voor de verkeerde informatie van zijn collega.

‘Als het zo moet, ga ik nooit meer met de trein! Dit is toch ongehoord!’ De vrouw bleef nogal in haar woede zitten. En mijn wenkbrauwen zaten inmiddels al bij mijn kruin. Hoe lang dacht deze mevrouw nog kwaad te blijven over het onrecht dat haar was aangedaan?

Het ging hier niet om een transplantatienier
Ze hoefde geen vliegtuig te halen, want ze ging naar Groningen. Ze zou ook helemaal geen vertraging oplopen. Ze moest in Zwolle alleen een ander treinstel opzoeken. Dat was alles. Maar de vrouw sprak tegen de conducteur alsof hij de transplantatienier die haar was beloofd, aan een ander had gegeven.

Op een gegeven moment hoorde ik mezelf heel hard zuchten. En ‘tssk’ roepen. En ik dacht: als je al zo’n drama maakt van zoiets stoms en onbenulligs, hoe ga je dan om met echte tegenslagen? Is het niet ontzettend vermoeiend om altijd maar zo verongelijkt en teleurgesteld in het leven te staan? Krijg je dan op een gegeven moment ook van die zeurrimpels bij je mond, door die zure bek die je de hele tijd trekt?

Ik had best wel medelijden met die vrouw. Blijkbaar was ze haar relativeringsvermogen al een tijdje kwijt. En ik had best wel bewondering voor de conducteur, die zo rustig bleef. Want ik zat me inmiddels behoorlijk op te winden over de vrouw die zich zo liep op te winden.

CC Foto: Rob Hogeslag

Maar Nynke, dit wisten we toch al een hele tijd?
Waarom loop je er nu dan over te jeremiëren? Omdat de afscheidshows op tv waren. Dinsdag- en woensdagavond was in twee delen de Grote Oprah Uitwuif Celebrity Show uitgezonden. Donderdagavond keek Oprah zelf terug op 25 jaar goed doen.

Woeh, Franse woorden
Maar eigenlijk vond ik die eerste twee shows veel interessanter. Oprah werd uitgewuifd door werkelijk elke verschillige celebrity uit Amerika. De crème de la crème van het neusje van de zalm gaf acte de présence. Zo, lekker veel Franse woorden achter elkaar.

Tom Hanks was er. Jerry Seinfeld zei grappige dingen. Patti LaBelle zong. Beyoncé zong. Madonna zei lieve dingen. Eigenlijk betekende deze avond: als je niet op het podium stond, ben je geen superster.

Vrouwen en kinderen
En oh, wat was het zoet. Ik moest zelfs zo nu en dan een beetje overgeven in mijn mond, terwijl ik toch een meisje ben dat tot haar dertiende niets liever wilde worden dan Sandy uit Grease, en dan in haar brave periode hè.

De jonge meisjes die vertelden wat ze van Oprah hebben geleerd. De vrouwen met een groot assortiment aan ellende die vertellen hoe Oprah ze heeft veranderd.

Serieus. Het tv-equivalent van een varkentje met regenlaarsjes aan. Ik was vertederd, ook al wilde ik dat niet zijn.

Altijd Kirsty Alley
Het raakte mij. Want ik hou van Oprah. Toen ik nog studeerde kwam ik regelmatig te laat op college, omdat ik het einde van haar show wilde zien. Vet treurig, maar het is zo. Want Oprah was altijd leuk of interessant. De afleveringen met Kirsty Alley die dik was geworden. De afleveringen met Kirsty Alley die dun was geworden. De afleveringen met mensen met bizarre aandoeningen. De afleveringen waarin interieurstylist Nate Berkus het huis van Kirsty Alley opknapte.

Aretha!!
Allemaal even mooi. En daarom ga ik Oprah missen. Maar als ik me alleen voel, kijk ik gewoon op Youtube naar haar afscheidsshow (deel 1, deel 2, deel 3 en deel 4), en ga ik een potje zitten janken bij Aretha Franklin die in een grote witte luier ‘Amazing Grace’ zingt.

Want gaver dan dat wordt het niet.

CC Foto: still uit filmpje

Gezellig bij elkaar
Dit komt vooral door het feit dat mijn vriendinnen en ik het regelmatig hebben over onze eigen bejaardendromen. Jaren geleden hebben wij al afgesproken dat, zouden wij dan uiteindelijk toch naar een bejaardentehuis moeten, we dan in ieder geval bij elkaar in zo’n huis willen. Wij hebben namelijk allemaal bij hetzelfde bejaardentehuis gewerkt, en weten hoe belangrijk is om aldaar een leuk groepje om je heen te hebben.

Kaste-systeem
Zo had je in ‘ons’ bejaardentehuis een strikte tafelschikking bij het koffiedrinken. Elke bejaarde met een stel schimmige hersens die dat was vergeten, kreeg uitzonderlijk hard op zijn of haar lazer.

Je had de Wijk C-tafel (dat is een oude volksbuurt van Utrecht), waar de mannen en de vrouwen zaten die vroeger hard werkten, die met viskarren op de markt stonden, of op de grote vaart zaten. Dat waren ook de mensen die na hun kopje koffie met zijn allen de rollator kropen om in de rookruimte nog een sjekkie te roken.

Naast de Wijk C-tafel had je ook de Mevrouwentafel. Vol met vrouwen uit de betere kringen. Vrouwen die getrouwd waren met mannen met goede banen. Die vroeger etentjes organiseerden en de kinderen opvoedden terwijl hun mannen zich bezighielden met het besturen van het land of het besturen van grote bedrijven.

Deze twee werelden mixten nooit. Een te groot verschil in achtergrond, cultuur, opvoeding. Een bejaardentehuis heeft zo zijn eigen kaste-systeem .

Lekker, een trap na
Daar moest ik vanochtend weer aan denken, toen ik via Twitter de volgende rouwadvertentie onder ogen kreeg. Na de herdenkingsdienst is er geen koffietafel, omdat de overledene vindt dat men lang genoeg de tijd heeft gekregen om samen met haar koffie te drinken.

Wat een meesterlijke zin. Wat een heerlijke trap na vanuit het hiernamaals. Wie weet zat deze vrouw wel dag in, dag uit in haar bejaardentehuis te wachten op haar familie. Die amper langskwam, maar nu ze dood is ineens de laatste eer wil bewijzen.

Stik maar in je plakje cake
Stik er maar in. Stik maar in je plakje kleffe cake. Schitterend. Het is dat ik hopelijk over zestig jaar al mijn Bejaardentehuisvriendinnen in mijn rouwadvertentie wil bedanken voor alle kopjes koffie, maar anders had ik dit er zéker in willen hebben.

CC Foto: dyobmit

Een dagtaak, maar echt
Ik speel alleen tegen vrienden. Dat zit zo: er zijn heel veel vrienden van mij die scrabbelen, en aan de potjes met hen heb ik al een dagtaak. Als ik ook nog tegen onbekenden ga spelen, raak ik helemaal het overzicht kwijt.

Koekjes4life,ik mag haar niet
Daarnaast vind ik het leuker om tegen bekenden te spelen, omdat je die tijdens het potje lekker uit kunt schelden op de chat. Als je niet weet wie er achter de scrabbelnaam Koekjes4life schuilgaat, scheldt je zo iemand iets minder makkelijk uit voor ‘GORE HOER’ wanneer ze 81 punten krijgt voor het leggen van het woord ‘barft’, of iets soortgelijks niet bestaands.

Als één van mijn vrienden dat doet, krijgt hij of zij gewoon de volle laag. Ja hoor. Ik ben fanatiek. Gelukkig durven zij mij ook gewoon uit te schelden voor ‘stomme snol’ wanneer ik iets soortgelijks doe.

Maar wat me dus gisteren overkwam
Gisterochtend kreeg ik een uitnodiging om een potje te spelen tegen iemand, laten wij hem Bert81 noemen. Nu ken ik wel een paar Berten, en dat zijn zeker mensen tegen wie ik wel eens een verhit potje zou willen scrabbelen. Ik besloot het potje dus te accepteren, om sowieso even te kunnen vragen met welke Bert uit mijn vriendenkring ik van doen had.

‘Wie ben jij?’ vroeg ik beleefd. ‘Oh, jij kent mij niet’, zei hij, ‘maar jij bent toch die Nynke die voor de Leeuwarder Courant schrijft?’ Ik beaamde. Dit was onhandig. Ik speelde al elf potjes. Sowieso teveel. ‘Vind je het erg als ik resign? Ik heb al heel veel potjes staan. Sorry, ik dacht je een bekende van me was. Sorry!’ stuurde ik.

Ik vond zelf dat ik het nog best lief oploste. Plus: het was een potje Wordfeud. Laten we er niet te dramatisch over doen met zijn allen. Daar dacht Bert81 toch echt anders over. ‘Beetje arrogant van je’ zei hij. Toen ik zei dat iedereen toch zijn eigen scrabblevoorkeuren mag hebben, noemde hij me een muts. Om er aan toe te voegen ‘ga maar lekker verder met stomme columns schrijven’. En toen ik niet antwoordde (omdat ik inmiddels dacht: wat ben jij een naar mannetje, Bert81), zei hij ook nog ‘en je hebt scheve gele tanden vies bah’.

Wat mijn gebit met ons potje scrabble van doen had, snapte ik niet helemaal. En wat ik ook niet snapte was dat er dus mensen op deze aarde lopen die ruzie gaan zoeken met wildvreemden op de Wordfeudchat. En dat óók nog eens voor half tien ‘s ochtends!

Sommige mensen hebben echt geen leven. En aan het aantal Wordfeudpotjes dat ik speel, zou je dat ook van mij kunnen denken. Maar ik ga in ieder geval niet tegen random vreemden roepen dat ze gele scheve tanden hebben.

CC Foto: garlandcannon

Baken van rust
Ik wil het even hebben over de Grande Dame van het Sinterklaasjournaal. IJkpunt van de feestdagen. Baken van rust in woelige Sinterklaastijden. Dieuwertje Blok.

Zij presenteert het Sinterklaasjournaal pas sinds 2001, zo vertelt haar Wikipediapagina mij. Sinds 2001? Weh? Ik dacht dus echt dat er ook al een Sinterklaasjournaal met Dieuwertje Blok was toen ik nog geloofde. In mijn herinnering was Dieuwertje bij al mijn Sinterklaasvieringen. Sterker nog: ik heb het gevoel dat Dieuwertje al mijn hele leven met mij meeloopt.

Juichend je bed uit
Misschien komt dat ook doordat ik vroeger onwijs fan was van Ontbijt TV. Serieus, daarna is er nooit meer een goed ontbijtprogramma op de Nederlandse televisie geweest. Ontbijt TV was de shit, om het maar even hipperig te zeggen. Met Dieuwertje en de altijd gezellige Rocky Tuhuteru. Voor die twee stapte je toch elke dag juichend je bed uit? Nou? Dat zie ik mezelf voor Eva Jinek nog niet doen. No offense.

Geef die vrouw een show
Dieuwertje dus. En als ik haar dan weer zie bij het Sinterklaasjournaal, stel ik elke keer de vraag: waarom is zij niet vaker op tv? Waarom alleen in november en december? Waarom heeft Dieuwertje niet een leuke talkshow, met interessante onbekende gasten? Iets lichts en prettigs aan het einde van de middag? Gewoon, zodat we elke dag kunnen ervaren wat we nu alleen aan het einde van het jaar ervaren: dat gevoel van ‘alles komt goed, en het leven zal aangenaam zijn, want Dieuwertje is er om de boel een beetje in goede banen te leiden.’

Ik wil een dagelijkse portie Dieuwertje. Omdat ik een beetje verliefd op haar ben. Kan dat geregeld worden? Ik denk dat het een onwijze toevoeging aan de Nederlandse televisie zou zijn.

CC Foto: still uit filmpje

Fladderende gedachten
Ik zat een beetje uit het raam te staren, een woordje te leggen op een virtueel scrabblebordje en ondertussen liet ik mijn gedachten een beetje fladderen. We stopten bij een halte. Er stapte een man in.

Lekker behaard
Het was een knappe man, dat zag ik meteen. Hij had een baardje en droeg een bril, een combinatie waar ik het in bepaalde gevallen gewoon ontzettend warm van krijg. Hij was ergens in de dertig, een leeftijd die onbewust ook vaak wat meer aandacht van mij krijgt. (Ja hoi, ik val op oud en behaard. Kan ik niks aan doen.)

Verrekte trambankjes
De man keek zoekend om zich heen. Hij zocht een plekje om te zitten. Naast mij was een stoel vrij, maar ik reed wel achteruit. Toch kwam hij naast mij zitten. Ik schoof een beetje op, maar die verrekte trambankjes zijn zo smal dat we alsnog een beetje tegen elkaar aanzaten.

Mijn hartslag versnelde. Ik kreeg het een beetje warm. Ik keek daarom maar geconcentreerd naar mijn telefoon. Hij deed hetzelfde.

Oh, zo’n knappe knakker!
En de hele tijd dacht ik: waarom zeg ik nou niks? Ik zou best een praatje kunnen beginnen! Hoe vaak zit je nou naast zo’n knappe knakker in de trein? Wat als hij nou de Liefde van mijn Leven blijkt? Dan kan ik hem toch niet zomaar laten gaan?

De assistent-trambestuurder riep mijn halte om. Ik stapte op, glimlachte nog een keer, en liep de tram uit. Ondertussen sloeg ik met mijn vuist op mijn hoofd. Stom. Stom stom stom.

Want wat ik eigenlijk had willen zeggen, is het volgende:
Hallo leuke Ramsey Nasr. Ik wil even zeggen dat ik ontzettend geniet van de serie ‘Overspel’. En vooral van jouw spel. Want kraist alaif, wat ben je goed. Ik zit dus elke week met mijn kussen voor mijn gezicht te kijken. En ik schreeuw ook dingen naar de tv. Ik praat ook met mijn vrienden over de personages alsof het mensen zijn die wij echt kennen.

En nu ga ik donderdag de laatste aflevering met diezelfde vrienden kijken. Nog net niet op een groot scherm in een kroeg. Maar wel met hapjes en drankjes en onze volledige aandacht. Want zo geweldig vinden wij die serie van jou.

Plus: ik vind je gewoon een ontzettend goede Dichter des Vaderlands. Alleen daarom al zou ik je nou even een klapzoen willen geven.

Dat wilde ik zeggen tegen die leuke Ramsey Nasr. Maar ik durfde niet. Want ik ben een schijterd. Dus zeg ik het maar zo.

CC Foto: vitalyzator

Volwassenen, oh boy
Gisteren was het dan eindelijk zover: de intocht van de Sint in Nederland. De eerste intocht van de nieuwe Sint.

Geen kind hoorde je erover. Maar de volwassenen, oh boy. Vooral op Twitter buitelden zij over elkaar heen om iets over de nieuwe Sinterklaas te melden. Nu heb ik het even uitgezocht, en de oude Sinterklaas deed het kunstje al sinds 1986. Ik ben van 1985, en mijn hele generatie is dus niks anders gewend, en haalt zijn schouders op voor Adrie van Oorschot, die klaarblijkelijk daarvoor de Goedheiligman gestalte gaf.

Laat je nakijken
Maar goed. Dat is onze generatie. Wij vallen al lang niet meer in de Sinterklaasleeftijd. Tenminste, mocht je als zesentwintigjarige nog in die knakker geloven, laat je dan alsjeblieft even nakijken.

Waar gaat het heen?!?!
Ik wil niet zeggen dat je niet meer van het feest mag genieten, maar de traditie is in beginsel natuurlijk voor kinderen. Maar gisteren leek het wel alsof de Sint er voor ons is. Alleen voor ons, volwassenen. Hoe durfden ze onze Sinterklaas te vervangen!?! Blijft er dan helemaal niets hetzelfde in Nederland?

Een lans voor de burgemeester
Terwijl de nieuwe Sint het volgens mij echt fantastisch deed. Nu kreeg hij ook hulp van de best acterende Burgemeester ooit. Nu was de burgemeester van Dordrecht ooit de burgemeester van Sneek, dus ik ben hartstikke bevooroordeeld. Maar los daarvan: Arno Brok spatte van het scherm! Geef die man een tv-show! Een eigen glossy! Laat de inkomst van de Sint vanaf nu altijd in Dordrecht zijn. En als Arno Brok dan over een paar jaar ergens anders burgemeester wordt (omdat hij dan een superpopulaire Nederlander is geworden), dan verhuist het hele Sinterklaascircus gewoon mee. Ik wil dat! Kan dat geregeld worden?

Verzin iets beters
Maar ondertussen waren er nog altijd volwassenen die op Twitter zaten te meesmuilen dat ze de oude Sinterklaas misten. En ook nog dachten dat het grappig was om te melden dat Sinterklaas vroeger de rol van Kees in Flodder speelde. Weet je wat wij thuis dan zeggen? ‘Freddy Mercury is ook dood’. Oud nieuws. Verzin iets beters.

Hoera!
Dus ik zeg: hoera voor de nieuwe Sint. Hoera voor de intocht van gisteren, die weer zo spannend was dat ik eigenlijk niet naar mijn lunchafspraak wilde. En hoera voor het allerleukste feest van het jaar.

CC Foto: still uit filmpje

Geen probleem
Ex-sporters hebben namelijk hun hele leven opgeofferd aan hun sport. Alles moest wijken om het beste te bereiken. School, sociaal leven; alles aan de kant. Zo lang de sport er is, is dit geen probleem. De  mogelijke problemen komen pas na de actieve carriere.

Doe maar een sigarenzaak
Want: wat dan? Vroeger hadden voetballers naast hun voetbalcarriere nog een sigarenzaak, of een sportkledingzaak. Iets voor ernaast. Meestal grotendeels gerund door hun vrouw.

Maar dat hebben ze tegenwoordig niet meer. Want ze verdienen toch genoeg. En wat ga je dan doen, na je carriere? Cursus trainer Betaald Voetbal? Voetbalanalyst? Iets met PR en marketing en veel golfen met zakenpartners?

Ik wilde echt supergraag
Voor alle voetballers die het nog niet weten, is er ‘Life After Football’. Daar is een blad over, en een televisieprogramma, en er is ook een Fair. En daar mocht ik naartoe. Nou ja, ik wilde er naartoe om inspiratie op te doen voor mijn nieuwe boek, want dat gaat over voetbal.

Berry en ik on the road
Nu mocht een vriend van mij er naartoe. Hij wilde graag een mooi voetballerspseudoniem, dus laten wij hem Berry van Aerle noemen. Berry en ik zouden samen naar de LAF Fair.

Winston, het zou toch niet?
En ondertussen droomde ik weg over ex-voetballers. Zou Winston Bogarde er zijn? En Frank Rijkaard? En zouden er bekende voetbalvrouwen zijn? Want die zijn bijna nog interessanter dan hun mannen. Ik hoopte zelf erg op Rosanna Lima, van Patrick Kluivert. Op Wes en Yo durfde ik niet te hopen.

Een klein rood lopertje
Toen we bij de Passengers Terminal aankwamen, was het er verdacht stil. Er lag een klein rood lopertje. Daar stond niemand op. Toen we binnenkwamen konden we bij de garderobe muntjes kopen. Die muntjes waren drie euro vijftig per stuk. Wij besloten eerst een rondje over de Fair lopen.

Daar aangekomen zagen we een paar standjes. In het midden van de standjes stond een zwaar uitgedoste zangeres ‘I’ve got you under my skin’  te kwelen. Wij liepen langs de kramen.

Kroonluchters graag
En wat we daar zagen, was het leven wat een ex-voetballer diende te hebben. Je zou een interieur van Eric Kuster moeten hebben. De nieuwste bugaboo voor je tweede of derde leg. Een debiel grote glimmende kroonluchter voor in je debiel grote huis. En klokjes. Heel veel grote glimmende horloges.

Was Berry een ex-voetballer?
Bij die standjes stonden allemaal mannen die meer aan hun uiterlijk hadden gedaan dan ikzelf. Ze hadden veelal een sjaaltje om. De vrouwen waren allemaal net iets te bruin voor de tijd van het jaar. Gretig keken zij naar ons. Was Berry een ex-voetballer? Zagen wij er vermogend genoeg uit om een klokje aan te kunnen slijten? Een reisje naar Bonaire? Een sprei van konijnenbont?

Nou is Berry een leuke vent, maar niet het type ex-voetballer. En ik zie er ook niet uit alsof ik binnenkort een bugaboo wil. Wij werden dus keihard genegeerd. Maar er waren helemaal geen ex-voetballers! Er waren alleen maar mensen zoals Berry en ik!

Fruitsapje?
Op het programma zagen wij dat er om half zes een paar ex-voetballers zouden komen, waaronder Jan van Halst en Keje Molenaar. Dat zou nog drie uur duren. We keken elkaar aan. Zouden we hier een fruitsapje van zeven euro gaan kopen?

We keken elkaar aan. En automatisch liepen wij -nog maar tien minuten op de Fair- terug naar de uitgang. Op zoek naar een betaalbaar kopje koffie. En naar een ex-voetballer.

Deze winter werd Arnon Grunberg namelijk veertig jaar. Nu wil ik dit stukje graag verdelen in twee delen: mijn doorwrochte mening over Arnon Grunberg vóór de documentaire, en mijn doorwrochte mening ná de documentaire.

Mijn pre-documentairemening
Man, want vond ik die Arnon toch altijd een naar, pedant, vervelend menneke. Hij schrijft natuurlijk fantastische boeken. Na Tirza was ik dagenlang van slag, zoals ik zelden van slag was geweest. En dat was echt van slag van het niveau ‘uuuuhmy oh my begreep ik nou goed wat op het einde gebeurde dat kááááán toch niet’.

De mens Arnon
Ik heb dus zeer veel respect voor de schrijver Arnon Grunberg. De mens Arnon vind ik een stuk minder makkelijk te verteren. Met zijn hele ‘ik kom niet meer naar Nederland’ en zijn ‘is er nog iemand die ik even kapot kan polemieken?’ En dan de brieven die hij schreef aan Aaf Brandt Corstius, toen zij nog zijn vriendin was. Die brieven zijn later gepubliceerd in Omdat ik u begeer, en als je die hebt gelezen kun je alleen nog maar mild kokhalzen wanneer je Arnon ziet, en Aaf liefdevol in haar wang knijpen dat ze het nog zo lang met die fantoomdrol heeft uitgehouden.

Hop, naar Salta
En toch wilde ik de documentaire van gisteravond zien. En echt, die was ontzettend de moeite waard. Arnon is best een raar, eenzaam mannetje. In het programma volgden ze een aantal van Arnon’s ‘vrienden’, die allemaal een uitnodiging hadden gekregen voor zijn veertigste verjaardag. Arnon wilde dit graag in Argentinië, in Salta vieren. De gasten moesten zelf hun ticket betalen, en dan zou hij voor onderdak zorgen.

Geen vrienden
En uit de gesprekken die documentairemaker David Kleijwegt had met de gasten, bleek dat Arnon Grunberg eigenlijk helemaal geen vrienden heeft. Hij heeft mensen met wie hij werkt, maar niemand met wie hij zijn problemen bespreekt. De gasten waren er ook helemaal niet over uit of zij nog bevriend waren met hem, of dat je voor hun omgang misschien een ander woord dan ‘vriendschap’ zou moeten verzinnen.

Ben jij dat?
De enige persoon die echt belangrijk is voor Arnon, is zijn moeder. Die belt hij wel zes keer per dag. ‘Ben jij dat?’ zegt hij dan in de telefoon. Zijn vriendin zei dat ze hem heel onaantrekkelijk vind wanneer hij met zijn moeder belt. ‘Dan ben je net een klein jongetje’ zei ze. Daarom belde hij haar ook wel stiekem, als zijn vriendin het niet zag.

En dat vond ik zo’n ontroerend idee, van Arnon die op de wc van een restaurant stiekem met zijn moeder belt, dat ik onmiddelijk een beetje meer van Arnon ging houden.

CC Foto: still uit filmpje

Er moest namelijk weer eens iemand verhuisd worden. En boy, mijn vriendinnen en ik zijn daar gewoon heel goed in. Dat komt doordat wij ons aan een paar simpele regels houden.

Nou Nynke, kom maar door met die regels:
Allereerst: we verhuizen geen nutteloze dingen. Je weet ook wel dat mensen eigenlijk gewoon eekhoorns zijn, die het liefst alles wat los en vast zit achter zich aan richting hun hol slepen, wat altijd resulteert in grote stapels dingen die je helemaal niet nodig hebt. Grootste boosdoeners in dezen: fotolijstjes, en, als frustrerend hoogtepunt: waxinelichtjeshouders.

Waxinelichtjeshouders zijn de nagel aan de doodskist van elke verhuizer, want het zijn er altijd teveel, en dikwijls zijn ze nog breekbaar ook. Wij sommeren onze vrienden daarom ook altijd om kritisch door hun spullen heen te gaan, want zodra we iets vinden wat geen nut meer heeft (bijvoorbeeld een witte broek met een poepachtige vlek erin, of een enorm overschot aan nachtkastjes), maken we er de rest van hun leven grappen over.

(Ik zou hier een bloemlezing kunnen geven van alle grappen die je kunt maken over een witte broek met een moeilijke vlek erin.)

Nou Nynke, je hebt vast nog meer goede tips
Ja hoor. Je moet bijvoorbeeld ook altijd alles in dozen doen. Ik vind: alles wat los verhuisd moet worden, mag in principe kapot gegooid worden. Afgelopen zaterdag verhuisden wij niet alleen goede vriendin A., maar ook haar vriendje R. met wie zij een huis heeft gehuurd. Vriendje R. presteerde het om al zijn spullen los in een verhuiswagen te gooien, waardoor wij hevig zuchtend tussen bus en huis heen en weer renden met in onze handen een mix van schaakborden, fitnessbenodigdheden en ondefinieerbare tutjes en frutjes. Frustrerend.

Okee, nog één tip
Haal overal een natte doek overheen. Schoon verhuizen is het fijnste wat er is. Vriendin A. had zich aan alle punten gehouden. Het was een verhuizing uit het boekje. En vandaar dat ik intens tevreden de bus in stond te laden. ‘Eigenlijk is verhuizen een soort sociale fitness’, zei G. toen we aan de lunch zaten. ‘Je zweet je dood, en tilt je de pleuris, maar het is eigenlijk heel gezellig’.

Kijk, dat zijn mijn meisjes. We hoeven er niet per se onze core business van te maken, maar er is weinig zo bevredigend als een soepele verhuizing. Het is dat er recentelijk al een fantastisch Verhuisboek is verschenen, maar anders had ik het nu gewoon geschreven.

CC Foto: erix!

Algemene acceptatie of zo
Dit klinkt misschien heel dramatisch, en dat was ook de bedoeling. Neem nou bijvoorbeeld iemand begroeten. Daar zijn standaard afspraken over. Als je elkaar niet kent, geef je een hand.

Ben je iets bekender met elkaar, dan kun je elkaar ook drie zoenen geven. Volgens mij is de algemene acceptatie dat vrouwen die elkaar voor de tweede keer zien, elkaar drie zoenen geven. Behalve dan in werksituaties.

Stevige klapzoenen
Tussen mannen en vrouwen is het weer anders. Sommige mannen zou ik het liefst meteen om de hals vliegen om een paar stevige klapzoenen te geven, en bij sommige mannen moet ik er niet aan denken dat mijn lippen hun wangen moeten raken.

Maar wat doe je dan wanneer je een groep mensen tegenkomt waarin mannen die je altijd wel zoent, en mannen die je niet zoent? Als je er dan eentje zoent, verwachten ze het allemaal. Of niet, en als je dan wel zoent krijg je zo’n raar paringsdansje met schijnbewegingen.

Een krûpke
Mijn goede vriendinnen geef ik inmiddels allemaal een zoen en een soort knuffeltje. Ik zou het eerder een ‘krûpke’ willen noemen, dat is het Friese woord voor knuffel, en dat vind ik veel leuker klinken. Het is een fijn, amicaal gebaar. Veel beter dan van die starre zoenen.

Ongemakkelijke halve knuffelzoen
Maar deze week heb ik al twee keer gehad dat ik een vriend probeerde te omhelzen, maar we, omdat we normaal niet zo van de omhelzingen zijn, uiteindelijk dus zo’n ongemakkelijke halve knuffelzoen gaven.

Gék word ik ervan. Hoe los je dit op? Van tevoren heel hard schreeuwen wat je gaat doen? Of gewoon iedereen amicaal op de schouders slaan, en de zoenen achterwege laten?

Ingewikkeld zeg.

CC Foto: Hammer51012

Cyclus van domme gewoontes
In de herfst krijg ik altijd zin om mijn haar donkerder te verven. Waarna ik er in de lente weer wat highlights in gooi, en zo is mijn leven een grote cyclus van domme gewoontes.

Mijn haar was keurig donker geworden, iets wat men mij op het pakje ook had beloofd. Ik was er erg mee in mijn nopjes. En wat je dan doet, als moderne vrouw, getrouwd met de sociale media: je plaatst een foto van je nieuwe kapsel op Facebook en Twitter.

Lekker herfstig
Allemaal lovende woorden van de vrouwelijke Facebookvrienden. Ook op Twitter waren de meisjes enthousiast. ‘Lekker herfstig’ werd er geroepen. Maartje zei zelfs dat ik steeds meer op een jonge Marianne Faithfull begon te lijken. Vond ik mooi.

Van de mannen hoorde ik echter niks, behalve een schutterend ‘mweh’. Of ze gebruikten dubieuze omschrijvingen als ‘kittig’ en ‘pittig’.

Wat de fok
Van de weeromstuit hing ik de hele middag voor het raam. Ik keek naar buiten en naar hoe de bladeren van de bomen dwarrelden, en vroeg mij af: wat DE FOK is dat toch altijd met mannen en blond haar?

Wat maakt blond haar toch zo aantrekkelijk? Is het sloeriger? Doet het ze denken aan de zomer, of aan de vervlogen jeugdjaren? Is het een oude liefde voor Agnetha van ABBA waardoor ze bij elke blonde vrouw in hun handjes klappen?

Er was een discrepantie
Begrijp me niet verkeerd: ik vind blond haar heel mooi. Ik ben een trotse blonde. Maar donker haar vind ik veel mysterieuzer. Het staat vaak ook wat klassieker. Zowel bruin als blond heeft zo zijn voordelen. De discrepantie tussen de reacties van vrouwen (gaaf!) en van mannen (mweh!) vielen me gewoon op.

Heeft een van jullie hier een verklaring voor? Kan iemand me dit uitleggen? Ik hoor het graag in de comments.

CC Foto: privébezit

Zijn toekomst
Hij zat daar aan tafel, samen met zijn moeder. Tegenover hem zat Henk Bleker, staatssecretaris van Landbouw en lid van de politieke partij die een dag later zou beslissen over zijn toekomst, en of die toekomst in Angola zou liggen, of in Nederland.

En wat doe je eraan
Bleker moest uitleggen waarom Gerd Leers, minister van integratie, geen uitzondering voor Mauro wilde maken, die al acht jaar in Nederland woonde en beter ingeburgerd was dan menig autochtoon. Bleker stamelde dingen over recht, en handhaving van de wetten, waar het CDA ook niet blij mee was, maar ja, beleid is beleid en wat doe je eraan.

En al die tijd keek hij Mauro niet aan. Hij praatte over hem alsof hij er niet was. Het was beschamend.

Een briefje over tafel
Maar het allerbeschamendste moest nog komen. Bleker vertelde dat hij zaterdag, na het partijcongres, lekker naar FC Twente – PSV zou gaan, en dat hij zich daar erg op verheugde. Even later schoof hij een briefje over tafel, richting Mauro. Jeroen Pauw zag het, en vroeg Mauro het briefje voor te lezen.

‘Als je (met je moeder) meewilt naar FC Twente-PSV, dan kan dat.’

Jarenlang vechten
Dat stond er op het briefje. Het briefje aan Mauro, een jongen die al jarenlang vecht om in Nederland te mogen blijven. Die niets liever wil dan als volleerd burger meedraaien in deze maatschappij. In het land waar zijn familie woont, zijn vrienden, waar hij op voetbal zit en waar hij een vervolgopleiding wil doen.

Stijlloze vertoning
Maar dat mag niet van het CDA, de VVD en de PVV. En dus moet Mauro naar een land waar hij niks heeft. Waar hij geboren is, maar wat allang zijn vaderland niet meer is. Maar gelukkig, GELUKKIG, mag hij voordat hij op het vliegveld gezet wordt richting Afrika, nog wel mee naar een voetbalwedstrijd. Want die CDA’ers zijn de beroerdste niet hoor.

Wát een smakeloosheid. Wat een stijlloze vertoning. Je kunt als minister van dit kabinet je gezicht niet meer redden bij Mauro, en bij al die mensen in het land die vinden dat hij hier hoort. Alsof je zo’n jongen nog kunt paaien met tweeëntwintig mannen die over een grasveld hobbelen.

Ik moest een beetje overgeven in mijn mond van zoveel hypocrisie.

CC Foto: still uit filmpje

Dit is geen grap
We hadden ons verzameld. Een gezellig clubje eind twintigers, begin dertigers met werk in de creatieve hoek. Redelijk hippe types. In hun vrije tijd te vinden op festivals en bij concerten.

En wij zaten allemaal klaar voor de Grote Bijbelquiz.
Dit is geen grap.

Religieuze kennis ftw
Dat dingetje begon een aantal maanden geleden toen we er tijdens een pubquizavond achterkwamen dat er binnen de verschillende teams een aantal mensen was met een christelijke achtergrond en een redelijk grote religieuze kennis. Daar wilden we iets mee doen. Want voor elke pubquizzer is het een doorn in het oog wanneer je kennis hebt waar je nooit meer iets mee doet.

Gezongen. Dwarsfluit. Alles.
Dus wij organiseerden zelf een Bijbelquiz. Iedereen moest tien Bijbelvragen verzinnen. Het was schitterend. In een verlaten café zaten wij op een woensdagavond onze bijbelkennis te etaleren. Er werd gezongen. Er werd dwarsfluit gespeeld. En per ronde werden wij enthousiaster. Het was zo ontzettend leuk om alle verhalen weer op te halen en elkaar met obscure Hebreeuwse woorden om de oren te slaan. Schitterende avond.

Verschrikkelijke bruggetjes
Enfin. Dat was een paar maanden geleden. Gisteravond deden wij voor de tv mee met de Bijbelquiz van de EO en de NCRV. En het spijt me om het te zeggen, maar ik vond het maar niks. En ik was niet de enige. De grapjes tussen Jacobine Geel en Bert van Leeuwen waren verschrikkelijk, de bruggetjes naar de vragen ook. Op een gegeven moment gingen wij bij de introductie van de vragen -vaak iets uit de actualiteit- al raden welke Bijbelvraag daarbij zou horen. (Constanza Breukhoven stal geld van haar vader. In de Bijbel was er ook een dochter die iets van haar vader stal…)

Even tussendoor:
Even los van dit alles: kan iemand tegen Bert van Leeuwen zeggen dat tanorexia een ziekte is, en hij daarvoor hulp kan zoeken? Hij leek wel John Williams.

Marijke redde de avond
Het leukste van de hele quiz was de deelname van Marijke Helwegen. Die trilde, keek naar de camera als een duif van wie de nek wordt omgedraaid, en schreeuwde de goede antwoorden door de zaal. Dat was het lichtpuntje in de verder nogal houterige Bijbelquiz.

Terwijl wij dus weten hoe het beter kan. Laat mensen die niet kunnen zingen een Christelijk liedje zingen. Scherp de inleiding bij de vragen een beetje aan. Het mag best een beetje scherp. Religie is ook om te lachen hè. En regel in vredesnaam iemand die op een dwarsfluit ‘Eens als de Bazuinen klinken’ wil spelen. Daar knapt elke Bijbelquiz van op.

CC Foto: midiman

Denk ook eens aan de kijkers
Want zeg nou zelf: hoe hebben we het al die jaren kunnen stellen zonder klusprogramma zonder Martijn? Ik snap dat je als presentator niet de hele tijd hetzelfde trucje wilt doen, en jezelf op gezette tijden een beetje wilt vernieuwen, maar: denk ook eens aan de kijkers.

Kerststal of hoerenkast
Ikzelf heb namelijk een paar van mijn gelukkigste tv-momenten beleefd bij het kijken van ‘In Holland Staat Een Huis’. Dat er na zes seizoenen van dat programma nog buren waren die zich op wilden geven voor deze show, waarbij hun huis door een zwakzinnige stylist werd omgetoverd tot een kerststal, een grot of een hoerenkast, mag een wonder genoemd worden.

Is dat een opgezette kameel?
En dat de buren, wanneer ze het resultaat van de verbouwing zagen, nog zo lief reageerden. ‘Oooh, apart zeg, dit, is dit een echte opgezette kameel? Goh, wat apart! Ik moet wel even wennen, maar ik geloof dat ik het heel mooi vind hoor! Wat een werk moeten jullie hiervan gehad hebben! Zijn die stalagtieten van papiermaché? Jeetje, wat een klus zeg!’

Lekker barok, daar houd ik van
Niet zelden moest ik na het kijken van ‘In Holland Staat Een Huis’ aan de beademing. Omdat ik zo hard had gelachen. En dat kwam niet alleen door de opgezette kamelen en de spiegelkamers. Dat kwam door de voice-overs van Martijn Krabbé. Er is niemand op de Nederlandse TV die zo briljant voice-overs in kan spreken als Martijn K. Hij is de enige die in de voetsporen mag treden van Gert Jan Dröge. Die onderkoelde humor, het barokke taalgebruik, ik hou ervan met elke vezel in mijn lijf.

Twee kleurdove stylisten
En daarom zat ik gisteravond voor de tv om ‘Krabbé staat op Straat‘ te kijken. Het format luidt als volgt: de huizen van drie gezinnen uit dezelfde straat worden verbouwd door twee kleurdove stylisten, genaamd Rudy en Pascal. Kortom: In Holland Staat Een Huis With A Vengeance.

De buren kregen een compleet oranje, paarse of blauwe kamer, weelderig gedecoreerd met welig tierende planten, waaruit we konden opmaken dat het geheel gesponsord werd door een of andere Vingerplantengigant. De buren riepen bij bezichtiging weer dingen als ‘heel apart zeg’ en ‘leuk zo, met die banken met de ruggen tegen elkaar’.

Turkoois begoniaparadijs
Niks nieuws. Maar gelukkig ging Martijn weer compleet los op de voice-overs, en zei hij dingen als ‘Ottomaans-Overijssels bankstel’ en noemde hij de boel meteen alweer ‘een veldslag’.

Nou, dan heb je mij. De praatjes van Martijn gecombineerd met de gezichten van mannen die net hebben gezien dat hun woonkamer veranderd is in een turkoois begoniaparadijs, maakt ook dit programma tot een parel van de Nederlandse tv.

Maar als mijn buren het in hun hoofd halen om onze straat hiervoor op te geven, schop ik ze allemaal in hun noten.

CC Foto: still uit filmpje

Oude Jongens Krentenbrood
Nu was het wellicht wel een beetje een nacht voor mensen die iets ouder zijn dan ik, aangezien er vooral veel seventies en eighties-muziek voorbij kwam. Maar gelukkig ben ik een vrouw met een belachelijk oude muziekziel, dus ik zit net zo hard mee te juichen bij The Who en Marvin Gaye.

En het was sowieso een leuke avond omdat Matthijs van Nieuwkerk en Leo Blokhuis het presenteerden, en niemand zo goed van die Oude Jongens Krentenbrood-programma’s kunnen maken als zij.

Oud vs Iets Minder Oud
Op een gegeven moment (zo rond half een ‘s nachts) riep Leo een wedstrijd uit. Een wedstrijd tussen Talk Talk en Radiohead. Op de site van het programma mochten de kijkers stemmen, en de band met de meeste stemmen zou worden gedraaid.

Ik had kunnen stemmen. Op Radiohead, natuurlijk, want Talk Talk is voor mijn tijd, en bovendien een ontzettende blinde vlek in mijn muziekontwikkeling. De gekwelde zangers uit de Eighties, met hun piekerige haar en hun getormenteerde hoofden, hebben mij nooit kunnen bekoren.

Radiohead daarentegen wel. Ik zag ze ooit live. En dat concert is meteen de reden waarom ik nooit meer normaal naar Radiohead kan luisteren.

Hoezo dan, Nynke?
Ik zag de band op het Belgische festival Pukkelpop. Jullie weten wel, het festival van dat verschrikkelijke noodweer. Ik was daar in 2006, en het was mijn eerste grote festival. Ik was er met vriendin K., een vriendin van K en een vriendin van de vriendin van K. Volgt u het nog? Afijn, met wie ik er was doet er eigenlijk ook niet toe.

Toen ik puber was
Er waren heel veel gave bands dat jaar, maar Radiohead was toch wel de grootste muzikale trekpleister. Wij stonden op het grote grasveld te kijken naar Radiohead. Het was vet. Want het was Radiohead; de band waar mijn broers altijd naar luisterden. En vroeger, toen ik nog een puber was, met coltruien en kortgeknipt haar en donkere nagellakjes, draaide ik ‘The Bends’ ook grijs.

Klaterend
Wij stonden te luisteren en mee te wiegen. Ineens stoot K. mij aan. ‘Zie ik dat nou goed? Zie jij wat ik zie?’ Voor ons stond een meisje. Ze had een kort rokje aan, en met haar ene hand hield ze onder haar rokje iets vast, waarschijnlijk aan string. En zo begon zij klaterend te plassen.

Ja echt, ze plaste. Midden op een festivalterrein, tussen de Radioheadfans, liet zij haar water kletteren alsof ze zich eens even rustig had teruggetrokken op een dixi. Alleen stond ze vlak voor ons. En stroomde haar urine over de grond onze kant op.

We deden allemaal twee stappen naar achteren, maar het meisje leek het niet eens door te hebben. En nu kan ik dus nooit meer naar Radiohead luisteren zonder aan plassen te denken. Aan het meisje met het korte zwarte rokje op Pukkelpop 2006, die zo vrijelijk haar sappen op de grond liet kletteren.

CC Foto: still uit filmpje

Herinnert u zich deze nog nog nog|
En dat is voor D’Angelo. Een duidelijk gevalletje ‘herinnert u zich deze nog nog nog?’ D’Angelo, de soulzanger die halverwege de jaren negentig aardig wat hitjes had. Hij was misschien geen superster in Nederland, maar wel in de US of A.

Niet samen op de vlooienmarkt, oh no
Wij kennen hem vooral van één videoclip. Een videoclip waar ik nog altijd een beetje zweterig van wordt. Wanneer ik naar die clip kijk, dwalen mijn gedachten altijd af. En niet naar D’Angelo en ik die samen gezellig over een vlooienmarkt struinen of samen met schortjes voor een worteltjestaart maken.

Verontrustende beelden van onzedelijke aard
Nee, het zijn verontrustende beelden van onzedelijke aard. Ik heb het natuurlijk over de videoclip bij het lied ‘Untitled‘. Voor de mensen die niet weten waar ik het over heb: in deze videoclip zie je viereneenhalve minuut lang het belachelijk goddelijke lijf van D’Angelo. Althans, de bovenkant. De blote bast, en de route rchting schaamstreek. En, geloof me maar: die viereneenhalve minuut met de blote bast van D’Angelo zijn genoeg om je van je stoel te laten drijven.

Ik ken niemand met een mooier lijf. Hij heeft zelfs van die lijntjes bij zijn liezen. Ik word er helemaal week van.

Flauwgevallen
Vandaag luisterde ik weer eens zijn cd. En dacht ik ineens: hoe zou D’Angelo er nu uitzien? Anno 2011. Ik googelde zijn naam, en daarna ben ik flauwgevallen. Toen ik weer bijkwam, zag ik op mijn beeldscherm D’Angelo. Maar niet het brok liefdesvlees waar ik voorheen mij de vingers bij aflikte. Nee, het was een vet hompje ongeluk, op die foto.

KRAK
Krak, zei mijn hart. Krak en klabam en pets, en meer van dat soort cartoontermen. D’Angelo is tegenwoordig dik en ongelukkig en aan de drugs, en bovendien opgepakt omdat hij aan een undercoveragente vroeg of ze hem wilde pijpen.

Niet zo best dus. Gelukkig las ik ook dat hij met een nieuw album bezig is. Maar of we ooit de oude D’Angelo terug krijgen, is maar de vraag. En dus kijk ik nog maar eens naar Untitled, en vraag me af waar het fout is gegaan.

CC Foto: still uit filmpje

Twitter ook altijd
Vorige week klaagde ik op Twitter dat ik voor het eerst sinds lange tijd weer ging spinnen. Of men even een gebedje wilde doen om ervoor te zorgen dat ik niet halverwege dood van mijn fiets zou vallen. ‘Anders kom je toch gewoon met ons meefietsen’, was het antwoord van @Fietskoerier030.

Met Het Parool onder haar borstrok
Gewiekst als ik soms tracht te zijn, zei ik: ‘Neuh, ik kom wel voor jullie werken, dat lijkt me leuker’. Want stiekem lijkt fietskoerier zijn me echt geweldig. Al denk ik bij de term ‘fietskoerier’ nog altijd eerder aan een vrouw in een herfstige, lange jas die met kopie van Het Parool onder haar borstrok op haar fiets met houten banden ‘s nachts door het Friese land fietst op weg naar een boerderij oder etwas.

(Ik las vroeger alle WO II-verhalen die er maar waren. Het heeft nogal zijn sporen achtergelaten.)

Door de mand vallen
Binnen een paar minuten had ik een berichtje van de fietskoerier. Wanneer ik een dagje mee kwam fietsen. Dan kon ik zien hoe dat was, fietskoerieren. Ik blufte, zei ‘dinsdag?’ en voor dat ik het wist hadden we een date, en kon ik mij de rest van de week zorgen gaan maken of ik fietstechnisch niet gigantisch door de mand zou vallen.

Ik vervloekte mijn grote bek
Dat was gisteren dus. Weten jullie nog wat voor weer het gisteren was? Nederland verdween ‘s ochtends helemaal van de buienradarkaart omdat er allemaal regenwolken boven ons land hingen. En ik moest om acht uur bij Hoog Catharijne staan. Ik vervloekte mijn grote bek, en mijn onkunde om deze fietsrit te plannen op de ene dag in de week met apocalypserig snertweer.

Maar Pieter, de fietskoerier in kwestie, was opgetogen en had er zin in. Dus crosste ik achter hem aan, door de stromende regen. Op mijn Bianchi, met zijn dunne bandjes.

Lekker jagen
En nu denk ik altijd dat ik best goed kan fietsen. Best hard ook. Maar tegen fietskoeriers leg ik het dus keihard af. Want meine gute, die weten elk gaatje in het verkeer te pakken. Bij automobilisten zorgt dat natuurlijk voor schuddende vuisten en bijpassende verwensingen, maar ik kan jullie vertellen: om zelf eens zo door het verkeer te jagen, is best leuk. En dan hield Pieter het nog keurig.

Cursus stoepjesrijden
Waar hij vooral in uitblonk, was het stoepjesrijden. Achteloos een stoepje op springen met je fixed- gear fiets, dat ziet er gewoon stoer uit. Het ziet er een stuk minder stoer uit wanneer je dat op een racefiets probeert te doen. In ieder geval wanneer je gewoon niet zo’n geoefende stoepjesrijder bent. En dus knalde ik midden op het Domplein tegen de stoeprand, en viel met veel kabaal met fiets en al om. Genânt! Och Nynke, dacht ik bij mezelf, kan het dan nooit eens normaal? Zonder genante dingen? Nee dus.

Tong op wielerschoentjes
Inmiddels was ik al best wel moe. Ik zit wel vaker vier uur lang op de fiets, maar met al het verkeer, en Pieter die bij elk stoplicht bij mij weg schoot, waardoor ik als een briesend paard achter hem aan moest jagen, maakte dat mijn tong inmiddels al op mijn wielerschoentjes hing.

Cool kijken en alles
Maar los van de regen, de vermoeidheid, de val en het drukke verkeer, vond ik het zó kick om een keertje te doen! Ik voelde me de koningin van de weg, zigzaggend en cool kijkend, op weg naar welk industrieterrein dan ook, om wat dan ook af te leveren.

Dus nu wil ik ineens fietskoerier worden. Met een echte fixi en zo’n waterdichte tas, en dan lekker de hele dag door Utrecht fietsen en daar heel cool bij kijken. Wie weet komt het ooit zover. Als ze bij Fietskoerier Utrecht nog mensen nodig hebben. Vrij zal ik zijn, en cool, en zonder hartkloppingen zal ik door het verkeer roetsjen, op weg naar waar dan ook.

Vermoeiend man
Ik was een beetje besluiteloos. Eigenlijk was ik best wel moe. Marijn en ik hadden die middag voorgelezen op Bikemotion, een hele grote wielerbeurs in de Jaarbeurs in Utrecht. Dat was nogal een vermoeiende bezigheid geworden, maar daarover kan Marijn jullie alles vertellen.

Oh, Bockbier
Daarna had ik gezellig spaghetti met ballen gegeten, samen met mijn huisgenote. Zij was daarna naar het Bockbierfestival vertrokken. Dat is een heel leuk festival. Voor drie euro huur je een bockbierglas, en daarna kun je voor drie euro per glas allerhande bockbiertjes proberen. Hartstikke lekker, en heel gezellig.

Ik had best zin om er eventjes te kijken. Maar ik zou zaterdagavond ook al gaan. En het zat zo lekker op de bank. Ik keek The Voice of Holland, en daarna smeet ik een paar afleveringen Mad Men in de dvd-speler. Ik hing echt heerlijk.

Dat verdomde stemmetje
En terwijl ik daar zo zat, met mijn slaaphoofd, en mijn slaaphaar, in mijn relaxte modus, hoorde ik een stemmetje. ‘Nynke! Nynke! Je bent in de bloei van je leven! Zesentwintig lentes jong, en je zit op een vrijdagavond op de bank! In je eentje! Buiten is het leven volop aan de gang! Hangen mensen in kroonluchters! Vieren mensen het leven! En jij zit je een beetje te vergapen aan Don Draper en detoxthee te drinken! DOE NORMAAL!’

Feestjesaanbiedingen
Ik vind dat stemmetje altijd moeilijk te negeren. De sfeer in de kamer sloeg ineens helemaal om. Ik was niet meer de vrije vrouw die van haar vrije vrijdagavond zat te genieten, maar de eenzame spinster in haar vieze chillbroek.

Want mijn vrienden hadden mij niet meegevraagd. Er zaten er een paar met hun verkeringen op de bank, er was er eentje aan het werk, er was er eentje op kamp. En het gekke is: zolang je alleen op de bank zit omdat je allemaal gave feestjesaanbiedingen hebt afgeslagen, lijkt het niet zo erg. Dan kies je gewoon even voor jezelf. Maar zodra je alleen op de bank zit omdat niemand heeft gevraagd of je mee gaat dansen, is het anders. Dan krijgt dat bankhangen iets sneus.

En dan kun je zeggen: Nynke, je kunt toch zelf ook je hele rolodex bellen? Als je zo nodig de hort op wilt? En daar hebben jullie dan gelijk in. Maar als je teveel mensen gaat bellen, en te vaak teleurgesteld wordt, voel je je daarna helemaal zo’n droeftoeter. Partypoeper. Eenzame vrouw op een bank.

Men hangt in kroonluchters
Ik keek op mijn telefoon, maar die bleef stil. Ik dacht: de hele wereld hangt in de kroonluchters, maar daar hebben ze mij blijkbaar niet bij nodig. En net toen ik op het punt stond om dan maar in bed te gaan liggen met een kruikje en een huilbui, smste D. Waar ik was.

Luid zingend fatsoeneerde ik mijn hoofd, trok een leuke rok aan, het fietste met een noodgang richting stad. Ik was zesentwintig, en ging toch maar even het leven vieren. Die bank zou er morgen ook nog wel staan.

CC Foto: privébezit

Jammerblikje
Vroeger zat ik namelijk in allerhande bandjes. Ik speelde ook bugel in een fanfare, een instrument dat in de volksmond ‘een jammerblikje’ werd genoemd, maar waar ik heus nog best een lekker mopje op kon blazen. Maar cool was dat niet. Nee. Verre van.

Debiel graag
Daarom zong ik daarnaast ook in bandjes. Dat was namelijk een stuk cooler. Plus: ik wilde zo verschrikkelijk graag Krezip zijn. Ik wilde debiel graag Jacqueline Govaert zijn. Ook al zag ze er destijds uit als een jongetje. Ik vond haar zó cool, dat ze als springerige tiener op Pinkpop stond. En daarom zat ik bandjes. Om ook verkleed als jongetje op Pinkpop te kunnen staan.

Kromgetrokken parketvloeren enzo
Vandaar dat ik ook Krezipperige nummers schreef. Voornamelijk over jongens die ik niet kon krijgen. Ze waren verschrikkelijk, maar ik zong ze vol overgave en met een accent waarvan de planken krom trokken in de parketvloer. En dacht ik dat ik misschien, ooit, wellicht, eventueel in de toekomst ook rijk en beroemd zou worden met het zingen van middelmatige liefdesliedjes.

Destijds dacht ik dat het nog wel wat was. Gisteravond kreeg ik definitief een ontkennend antwoord op die veronderstelling: ik stelde niks voor. Mijn bandjes waren van het niveau likmevessie. In vergelijking met Palio Superspeed Donkey.

Zonder baardgroei
Ik zag ze gisteravond in het voorprogramma van Dazzled Kid in Tivoli, Utrecht. Vier jongetjes zonder baardgroei, maar met de bravoure van een stel doorgewinterde muzikanten. En goed! Een beetje Arctic Monkeys-achtig, en goed! Sam, de frontman, keek de zaal in alsof hij al aan een best of-tour bezig was.

‘We spelen nog drie nummers’ zei de gitarist op een gegeven moment, ‘en daarna houden we weer op’. ‘Boooe’ zei het publiek. Want ze hadden zo de rest van de avond door mogen spelen.

Ik kreeg echt een ongelooflijk grote grijns op mijn gezicht van zoveel jeugdige brutaliteit. Lang zullen ze leven, de mannen van Palio Superspeed Donkey. Zodat ik later tegen mijn kinderen kan zeggen: mama heeft ze al horen spelen toen ze nog geen baardgroei hadden.

CC Foto: privébezit

Hallo, bel me
Wat ik hierboven zei klopt trouwens niet helemaal hoor. Ik ben te schijterig om profturnster, danwel astronaut te worden. Quizvragenbedenkster lijkt me daarentegen het allerbeste beroep ooit. Ik hoop derhalve dat de mensen van Met Het Mes Op Tafel meelezen (HALLO BEL ME!!!)

Okee, to the point
Los daarvan wil ik sinds een paar weken iets anders worden. Iets waar ik nog nooit over na had gedacht. Ik had nooit gedacht dat het iets voor mij zou zijn. Maar sinds een paar weken weet ik wat ik eigenlijk wil zijn:

Jurylid van een Talentenjacht.

Snikken bij elk meidengroepnummer
Voorheen leek me dat niks. Ik hoefde niet een Jerney Kaagman te worden. Ik ben daar te soft voor. Ooit was ik jurylid bij de playbackshow in mijn geboortedorp, en ik stond bekant te snikken bij elk matig geplaybackt en houterig gedanst meidengroepnummer. Ik vond alles mooi. Ik vond alle kinderen sterren en kanjers en talentjes.

Ik stel geen reet voor
Maar sinds The Voice of Holland wil ik niets liever dan jurylid worden. Terwijl je toch zou denken dat je van zo’n talentenjacht zin krijgt om zelf artiest te worden. Nou, die lust vergaat mij al snel wanneer ik de kandidaten van TVOH hoor zingen. Ik kan namelijk best toon houden en een showtje neerzetten, maar door deze show weet ik weer: ik stel vocaal gezien geen reet voor.

Dus daarom wil ik jurylid worden. Want als er iets is wat opvalt aan dit seizoen van The Voice of Holland, dan is het wel het feit dat de juryleden het echt zó ontzettend gezellig hebben met malkander. De beconcurreren elkaar wel, maar dat gaat altijd gepaard met knipoogjes en schalkse opmerkingen.

Twee fletse pannenlappen
Los daarvan is het een grote, gezellige familie. En dat doet iets met mijn mening. Bijvoorbeeld over Nick en Simon. Dat vond ik voorheen twee fletse pannenlappen in een NS-reclame. Nu vind ik ze twee hilarische mannen met wie ik het liefst de hele avond in de kroeg zou willen zitten, om sterke verhalen uit te wisselen en kaartje te blazen.

Ik wil in de grouphug
En Angela Groothuizen vond ik altijd al de vleesgeworden gezelligheid, maar sinds ik de grouphug bovenop haar zag, afgelopen vrijdag, kan ik nergens anders meer aan denken. En denk ik mezelf tussen die grouphug. Dat komt misschien doordat Roel van Velzen bij die grouphug murmelde ‘ik zit bij haar tiet!’

Nu wil ik niets anders dan mijn hoofd tegen de buste van Angela vlijen, en ondertussen kaartje blazen met Nick en Simon. Ik let dus helemaal niet meer op de kandidaten van The Voice. Zijn ze goed? Weet ik veel. Ik kijk alleen naar de jury.

CC Foto: still uit filmpje

Snotterige risotto
Vooropgesteld: ik ben dol op koken. Ik hou van boodschappen doen, van aanstellerig in fruit knijpen en aan kruiden ruiken, alsof ik er echt verstand van heb. En na het boodschappen doen kan ik ontzettend genieten van koken. Wanneer ik gestresst ben, draai ik het liefst gehaktballen. (En boy, maak ik goede gehaktballen.) Echt. Ik kan de meest fantastisch snotterige risotto’s maken, waar ik dan ook met liefde een half uur in sta te roeren.

Een ware traktatie
Het enige waar ik dus ontzettend faalangst voor heb, is het bakken van taarten. Waar dat vandaan komt? Geen idee. Mijn moeder heeft twee succes baksels: haar appeltaart en haar kruidkoek. Twee recepten die ze nog met haar ogen dicht kon maken, wat ook wel handig was, omdat ze die dingen vaak midden in de nacht stond te bakken, wanneer wij weer eens op school moesten trakteren vanwege wat dan ook.

Mijn moeder is dus nou niet meteen een Dokter Oetker, dus ik weet niet waarom ik zo in paniek raak van taarten. Want dat raak ik dus. Dat begint al met het lezen van het recept. Als er eitwitten van dooiers gescheiden moeten worden, staat het zweet me al in de handen. Dat kan ik toch helemaal niet! Zoiets gaat toch altijd fout?

Disco inferno
Slagroom kloppen is ook al zoiets. Gaat altijd fout. Gaat altijd schiften. En wanneer je dan alles door elkaar moet hosselen, komen er altijd klonten. Nu helpt onze oven ook niet mee, want dat ding is echt disco inferno. De achterkant van je broodjes zijn altijd na twee minuten compleet gecremeerd, terwijl de voorkant dan nog koud en slap ligt te wachten op het bruiningsproces. Maar los van de oven, ben ik gewoon bang.

Daar zakte ik door mijn hoeven
En dat vind ik stom van mezelf. Vandaar dat ik zo nu en dan de uitdaging aanga. Vandaag hebben wij een gezinsdag, omdat mijn ouders onlangs 35 jaar getrouwd waren. We hebben een heel dagprogramma, inclusief koffie met gebak. ‘Ik bak wel een taart’, sprak ik stoer. Waarna ik al meteen door mijn hoeven zakte, en panisch receptensites doorploegde.

Welke taart was nog wel te doen? Wat zou ik nog wel kunnen? Wat zou absoluut niet kunnen verprutsen met mijn eierdooierscheidangst? Worteltjestaart? Cheesecake? Na het bekijken van zestienhonderd recepten van vrolijke thuiskoks, wilde ik de eieren tegen mijn eigen hoofd gooien.

En toen heb ik het Ontzettend Laffe gedaan: ik ben naar de Hema gefietst, en heb twee taarten gehaald. There, I said it. Ik wil zo ontzettend graag een Nigella Lawson worden, maar ik durf niet. Is er iemand in de zaal die me een korte cursus kan geven?

CC Foto: Bob B. Brown

Ik heb alle afleveringen al gezien. En daarom kijk ik gewoon alles nóg een keer. Dat doe ik wel vaker hoor. Bijna al mijn lievelingsseries heb ik al meerdere keren gezien. Arrested Development bijvoorbeeld. En How I Met Your Mother ook.

Ik wil niet paffen hoor
Maar bij die andere twee series heb ik niet wat ik bij Mad Men wel heb: dat ik me naar de serie ga gedragen. Waarmee ik bedoel dat ik in het dagelijks leven ook een beetje Madmennerig wordt. Niet dat ik ineens te pas en te onpas sigaretten loop weg te paffen, hoor, wees maar niet bang (ik heb één foto waarop ik rook, en daarop kijk ik zo verschrikt en verkrampt en angstig dat ik gewoon liever maar niet rook, omdat het dus absoluut niks voor mijn cool doet).

Heetste stuk kont
Maar het betekent wel dat ik ontzettend veel zin krijg in het dragen van mooie jurken. En mooie hakken erbij. Hakken waardoor je een beetje gaat heupwiegen. Waardoor mannen je nakijken, zoals alle mannen altijd doen bij Joan Holloway (oh, mijn eeuwige liefde en een nest jonge kuikens voor actrice Christina Hendricks, want wat is zij toch het heetste stuk kont op aarde!! Ik wil zo graag op haar lijken dat het bijna een beetje sneu wordt!!)

Instant coolheid woohoo
En de mannen. Oh, de mannen. Ineens vind ik het dan jammer dat mannen tegenwoordig geen hoeden meer dragen. Wanneer zijn ze daarmee gestopt? En vooral: waarom in vredesnaam? Het geeft je zoveel instant coolheid. Je ziet nu wel van die halve hippies met zo strooien hoedje. Dat bedoel ik niet hè. Ik bedoel een gleufhoed. Zo eentje als mijn opa droeg wanneer hij door Leeuwarden liep, op weg naar zijn advocatenkantoor. Zo’n hoed die Don Draper draagt, waar hij zo megagaaf van wordt.

Niet de scheve verhoudingen aub
Ik krijg ook meteen ontzettend veel zin om sterke drank te drinken. In sterkedrankglazen. Met een paar ijsblokjes erin. En dat dan de hele dag door blijven drinken. Zoals Don doet. Dat wil ik ook. Ik wil niet de scheve verhoudingen tussen mannen en vrouwen, en de ondergeschikte rol van de vrouw in de maatschappij, zoals in Mad Men. Ik wil alleen de jurken, de hoeden en de ijsblokjes in de whiskey.

Dus toen ik afgelopen week op een namiddag de aardappels zat te schillen, terwijl ik een kekke jurk droeg, dacht ik: kijk aan. Ik ben er bijna. Nu nog een man die me bedriegt, en ik ben Betty Draper. Ik ging er bijna een beetje van heupwiegen.

CC Foto: Still uit filmpje

Halfgaar schrijvertje
Want welke sporter gaat er nou zijn gouden medaille uitlenen aan één of ander halfgaar schrijvertje? Als ik een Olympisch winnaar zou zijn, zou ik lachend mijn hoofd in mijn nek gooien en daarna keihard ‘nee’ zeggen.

Nu kende mijn broer een Olympisch Kampioen. Een roeier. En dus deed ik wat ik in de afgelopen tien jaar zo vaak heb gedaan: ik gebruikte het netwerk van mijn broer om iets gedaan te krijgen.

Hoe dat vroeger ging:
(Vroeger gebruikte ik namelijk altijd het netwerk van mijn broers om jongens te kunnen zoenen. Het was nooit mijn openingszin, maar wanneer ik een feesttent stond te kletsen met een manspersoon, gebeurde het niet zelden dat ik de ‘weet je wel dat ik het zusje ben van’ kaart speelde. Mijn broers waren namelijk hartstikke bekend in de omgeving. Ik daarentegen was een pukkelig bebrild meisje. Een bebrild meisje met een hele vlotte babbel, maar het kon geen kwaad om mijn populariteit een beetje op te vijzelen door mijn broers erbij te slepen. Mijn broers vonden het nooit zo leuk wanneer ik weer eens getongd had met een vriend van hen, maar ach, ik was zestien en mijn hormonen gierden uit al mijn poriën, dus wat kon mij dat bommen. Ik was jong. Wat wist ik van het leven. Het zou pas treurig zijn als ik dit tien jaar later nog altijd zo zou doen.)

Okee, waar was ik?
Oh ja, ik mailde Nico Rienks (want dat was de roeier in kwestie) met de boodschap dat ik het zusje van Hayte was, en voor mijn boek een gouden medaille nodig had. Of hij die uit wilde lenen. ‘Jawel hoor’ zei Nico, en ik sprong van vreugde een barst in de parketvloer.

Hij moest ‘m nog wel even bij de bank uit de kluis halen, maar dan was de medaille voor mij. Ik haalde hem op in Leusden. Nico vertelde me wat het ding waard is, en daarna kon ik niet meer normaal doen.

Zul je altijd zien
Op weg naar huis brandde het houten doosje met de gouden plak in mijn tas. Ik dacht: zul je net zien dat ik beroofd word. Of gegijzeld. Of dat ik van de stress mijn tas in de trein laat liggen. Of wordt er een dezer dagen ingebroken in ons huis. En dan is Nico zijn gouden plak kwijt.

Ik kan dat soort dingen helemaal niet aan joh. Want natuurlijk gebeurde er niks. En ben ik er keurig mee op de foto gegaan. Verder niks geks. Ik heb hem niet plechtig om mijn eigen nek gehangen en daarna de LP met het Wilhelmus opgezet hoor. En ook niet met dat ding om mijn nek voor de spiegel mijn juich staan oefenen. Nee joh. Ben je mal.

Als een angstige bejaarde
En nu ligt de plak weer in Nico zijn kluis. Want na wederom een slopende busreis naar Leusden, waarbij ik mijn handtas vasthield alsof ik een angstige bejaarde was, is de medaille weer bij Nico. En is mijn omslag af. Een omslag met een echte gouden plak erop.

En weer bleek hoe handig het is om populaire broers te hebben.

(Nou hou ik weer op over Boek Twee hoor. Mocht je het schrijfproces willen volgen, met leuke blogjes en foto’s en gebbetjes, meld je dan aan voor de Facebookpagina van ‘Vrouw Kijkt Sport’.)

CC Foto: Femque Schook