Studente Media & Informatie Management en serveerster. Heeft Webstrijd 2009 gewonnen.
* Schrijft over: waarom mensen altijd maar zo graag met dolfijnen willen zwemmen, of hoe je na één jaar niet naar de tandarts gaan, acht gaatjes kunt hebben.
* Robin in vijf woorden: knus, rechtvaardig, sociaal, humoristisch en romantisch.
Robin heeft geblogd van 20 juli 2009 tot 20 juli 2010.
Bovengenoemde informatie betreft deze periode.
“Maar dat is bijna het bijhouden van een dagboek!” was één van de vele reacties op mijn drie keer in de week bloggen voor Viva.nl. En ook: “Dat is bijna een fulltime baan!” Maar ook: “Ik wil het ook!”
Iedere week heb ik een avondje waarop ik me ontpop tot een ware schoonheidsspecialiste. Voor mezelf dan hè.
Kennen jullie dat gevoel? Dat je tijdens het wakker worden al denkt: oh nee hè, niet zo’n dag. En met zo’n dag bedoel ik dan zo’n dag dat je het liefst in bed zou willen blijven liggen.
Geen één wedstrijd heb ik gezien dit WK. En ik zeg dat dan niet met een bepaalde trots, zo van: kijk mij eens lekker dwars doen. Kijk mij eens met mijn ogen rollen om die oranjehysterie en kuttoeters.
Laatst was ik bij de bank en het was druk. Toen ik bijna aan de beurt was, wees het meisje achter de balie met haar french manicure naar een telefoon.
Ik zat op de fiets richting de sportschool toen het 1-0 voor Nederland werd tijdens Nederland – Uruguay. Ik zette mijn fiets op slot en liep de sportschool binnen.
We gingen op vakantie naar Terschelling. Vier dagen. Waarvan je dus eigenlijk twee dagen aan het reizen bent, want heel erg lang treinen en wachten en veel overstappen en twee uur op de boot…
Het ondenkbare is toch maar mooi weer mogelijk. Sex and the City 2 eerst helemaal geweldig vinden maar daar dan toch van terugkomen, is mogelijk. Mede dankzij mijn broer die me speciaal belde om de hele film af te kraken.
Zodra de zon het balkon heeft gevonden en mijn bloemetjes in de bloembakken verbranden of verdrinken, speelt mijn iPod teenslippermuziek.
“Hoi Robin, je schoenen zijn binnengekomen.” Een fijn en lief sms’je van mijn zus. Omdat ik geen bestellingen meer in Amsterdam durf aan te laten komen, laat ik alles naar Brabant verschepen.
We snakten naar een leesvakantie. Zo eentje waar de helft van je koffer door boeken in beslag is genomen. Zo eentje met lezen op het strand, langs het zwembad, achterop de scooter.
Als er ook maar iets is wat ik leuk vind, zijn het lijstjes. Lijstjes maken, lijstjes lezen, lijstjes afstrepen, lijstjes gefrustreerd in de hoek van de kamer gooien en lijstjes vervloeken.
Ik heb maanden een sport beoefend die ik beter niet had kunnen beoefenen: hardlopen. Ik was fanatiek begonnen bij een loopgroepje.
Zeggen dat iets vanaf nu een traditie is, is zoiets als besluiten dat Nederland wereldkampioen wordt (en nee, ik hou nog steeds niet van voetbal). Een traditie moet erin sluipen, ontstaan omdat je merkt dat er met een bepaalde regelmaat iets gebeurt.
In dit stukje zal regelmatig het woord ‘hondenpoep’, en soms zelf gewoon alleen ‘poep’ voorkomen. Excuses, ik vind het ook niet zo prettig. Maar het moet.
Ik heb dus aan de ene kant die buurman die gebakkies meebrengt en graag een vaste relatie wil. En aan de andere kant heb ik een buurman die geen leven heeft.
Of ik op de radio wilde, vroeg Annerieke van Viva. Annerieke werd zelf geïnterviewd omdat Viva.nl haar miljoenste bezoeker had gehaald en het was dan wel leuk om ook een blogger aan de lijn te krijgen.
Mijn lievelingsschrijver David Mitchell was in Amsterdam en hij werd geïnterviewd in de lelijkste jaren tachtig kerk. Maar dat doet er helemaal niet toe, mijn lievelingsschrijver was er.
We zijn er weer bij en dat is prima. Ik ga zelf niet kijken naar het WK. Nee, geen één wedstrijd. Ook niet gezellig met vriendinnen in de kroeg. Ik kijk wel uit.
We mochten oefenen op een kladblok van gerecycled papier. Mijn nieuwe vulpen lag onwennig in mijn rechterhand, ik was er net pas achtergekomen dat ik met rechts schrijf.
Vrijdagavond kon ik weer even ‘de vriendin van…’ uithangen. Een hobby die ik zo af en toe mag uitoefenen.
Ik zag in december al het kookboek van Sophie Dahl. En toen dacht ik: “Kookboek, kookboek… Ik heb al een kookboek.”
