Winnaar van de Webstrijd 2010!
* Trefwoorden: onbevangen, sociaal, humor, enthousiast, verbazing
* Schrijft over: alles waarover ik mij verbaas, of waarvan ik een glimlach op mijn gezicht krijg.
Kijk ook eens op de website van Werner
Volg Werner op Twitter!
© Foto: Arnold Smulders
‘Hallo Werner,’ zei de jongen op de gang en dat was vervelend, want ik wist even niet meer hoe hij ook alweer heette.
Als je een blok ijs op een bevroren vennetje gooit, dan hoor je geluid dat aan science fiction films doet denken.
‘Morgenvroeg hoeft Myrthe niet naar school. Ik denk dat ik haar meeneem naar de stad, voor oorbellen,’ zegt mijn vrouw tijdens het avondeten.
Vanochtend reed ik op mijn fiets in het donker langs een kerstboom. Je leest het goed: het is bijna februari en we zijn er nog altijd niet van verlost.
Anderhalve week geleden luisterde ik een gesprek af tussen twee collega’s. Het ging over een serie op televisie: ‘Breaking Bad’
Elke dag word je als ouder gebombardeerd met keuzemomenten. ‘Mogen we een snoepje? Mogen we fruit? Mogen we een koekje? Mogen we computeren? Mogen we in de tuin spelen?’
Tweemaal per dag worden de tanden van onze kinderen gepoetst. Dat gebeurt met een elektrische tandenborstel en met tandpasta die naar menthol smaakt.
Afgelopen week had ik een afspraak met mijn huisarts. Zij luisterde naar mijn longen met een stethoscoop. Ik werd wat duizelig van het hijgen, maar er was niets aan de hand.
De algemeen heersende opvatting onder vrouwen is dat wij mannen het maar gemakkelijk hebben met ons plasapparaat. Maar er komt heel wat kijken bij de lozing van water, ureum en anorganische zouten zoals wij mannen dat doen.
Wij liepen door de winkelstraat op weg naar mijn broodje döner, want ik had mijn collega gebeld en het volgende tegen hem gezegd: ‘Ik heb echt ontzettend zin in een broodje döner
‘Papa, mag ik nog even naar de sterren kijken, voordat we naar binnen gaan,’ vraagt mijn zoon. Ik ben nog in de schuur bezig met het wegzetten van de fietsen. Als ze op hun plek staan ga ik naar buiten en ik kijk naar de lucht, die opvallend helder is en veel van haar schoonheid laat zien.
Er gingen mails over en weer tussen mij en een vriendin. We probeerden af te stemmen waar wij met onze partners ergens zouden gaan eten. Ik deed een voorstel: sushi. Dat vond zij geen optie.
Al een paar maanden was ik ze meer dan beu. Die schoenen. Van die halfhoge mannenlaarsjes. Een collega zei laatst nog dat ik van die gave schoenen had
Er komt een collega ons kantoor binnenlopen. Hij werkt op een andere afdeling, maar is op zoek naar iemand die bij mijn op de kamer werkt. Die is er alleen niet. ‘Nu ik hier toch ben kan ik net zo goed iedereen even langsgaan,’ zegt hij
Er zat een envelop bij de post met mijn naam erop. Ik maakte hem open en trof een doosje aan met daarop de tekst. ‘Bladcadeau’. Een cadeau-abonnement op een blad naar keuze. In het doosje zat een boekje met daarin een overzicht van de tijdschriften waaruit ik kon kiezen.
Er stond boerenkoolstamppot met worst op het menu. We gingen aan tafel zitten. De magnetron piepte en daar kwam een bord uit met daarop twee dampende rookworsten.
Het is augustus 2009 als Laura Dekker aankondigt een zeiltocht rondom de wereld te willen maken, in haar uppie in de Guppy.
Er zijn mensen die geloven dat in 2012 de wereld zal vergaan. Ik geloof er niet in, maar als het waar zou zijn, dan kan 2011 worden gezien als de generale repetitie.
Op de school van mijn kinderen sta ik bekend als de grapjespapa. Dat is niet iets waar ik over wil opscheppen. Veel liever was ik ‘die lieve papa’ of ‘die leuke papa’, maar op één of andere manier mocht het niet zo zijn.
De laatste judoles van het jaar was het kerstjudo. Alle kinderen mochten een vriendje of een vader of moeder meenemen naar de dojo. De keuze van Wessel viel op Myrthe. Ze kreeg een judopak aan en mocht een kleur band uitzoeken. Het werd de bruine band.
Opblijven, je kunt onze kinderen niet blijer maken als wanneer ze voorbij hun bedtijd wakker mogen blijven. Ze houden het alleen niet lang vol. Een halfuur, hoogstens een uur, daarna gaan ze stuk. Kapot! Dan smeken ze om naar bed te mogen.
Op het moment dat je dit leest heb je ten opzichte van de polen van onze aarde een snelheid van 1.000 kilometer per uur. Dat komt omdat wij in ons landje elke dag 25.000 kilometer moeten afleggen, voordat we een rondje rond de as van de aarde hebben gedraaid.
