Met mijn goed gevulde boekenkast zou het wat al te egoïstisch zijn om de rijkdom niet te delen. Dan verwacht ik echter wel dat er netjes mee wordt omgesprongen. Helaas is die verwachting te hooggespannen voor sommige mensen.
Na Milou van der Wills debuut Rood licht is nu haar tweede thriller verschenen: Breekijzer. Terwijl in het eerste boek de hoofdpersoon een jong meisje was, is het nu de achttienjarige Sam in wiens hoofd de schrijfster zich verplaatst.
Magisch-realisme is een bijzonder genre. Het is niet zo far out als fantasy, maar helemaal van deze wereld is het zeer zeker ook niet.
Soms zit op een boekcover een plakkertje met een wervende tekst. Die kan bestaan uit simpelweg ‘€ 10′, maar steeds vaker zie je ook aanbevelingen zoals op Jeffrey Eugenides’ Huwelijk: ‘Voor de lezers van…’ – in dit geval voor lezers van Vrijheid, Jonathan Franzen. Stom.
De tv-serie Grenzeloos verliefd staat hoog in mijn favorietenlijstje. Het gelijknamige boek – vol interviews met koppels die we kennen van tv – leek me dan ook een schot in de roos.
We leven in het Freddie Mercury-jaar, want vorige maand was het twintig jaar geleden dat de legendarische Queen-frontman overleed. Behalve dat Bohemian Rhapsody weer fier op nummer één staat in de Top 2000, komt er een film en is er een ‘definitieve biografie’ geschreven.
Ayla & Hugo van schrijvers Guido Snel en Nurnaz Deniz is eerder twee levens dan een verhaal. Dat is niet bezwaarlijk, maar je moet het wel even weten.
Vorige week werden de nominaties voor de BNG Nieuwe Literatuurprijs bekendgemaakt. Als er één ding uit blijkt, is het dat de jury nogal soepel is met de reglementen.
Aangezien ik een meer dan gezonde eetlust heb, begrijp ik weinig tot niets van anorexia. Rianne Meijer doet een poging de ziekte inzichtelijk te maken door haar eigen leven bloot te leggen in De Ana-files.
Een tijdje geleden blogde Kelly al over het grote aantal zelfmoorden onder jongeren in de kop van Noord-Holland. Net als zij komt schrijver Peter Zantingh uit die regio, en hij schreef er een boek over.
Ik kan de hele wereld over reizen zonder van de bank af te komen. Ik kan zelfs door de tijd reizen. Terug naar de jaren zestig, Haïti: Wrede seizoenen.
Dat een goed idee niet altijd een goed boek oplevert, wist ik wel. Maar dat het zó slecht kan uitpakken, had ik niet verwacht.
Na smachtende vrouwen zijn worstelende muzikanten de meest dankbare romanpersonages.
Ik geef mezelf doorgaans een week om een boek te lezen. Maar met Half mens van Maartje Wortel lukte het me niet om het plezier langer te rekken dan een dag.
Chantal van Gastel is de auteur van vier romans: Zwaar verliefd!, Zwaar beproefd!, Geknipt voor jou en haar meest recente boek Zoek het maar uit.
Ik dacht: een columnbundel houdt je niet uit je slaap (zoals veel andere boeken dat wel doen bij mij). Maar dat had ik mis.
Het is deze week week van het zien. Uiteraard gaat dat vooral over problemen met zicht, want gewoon zien – eventueel geholpen door een bril of contactlenzen – vinden de meeste mensen heel normaal. Annemiek van Munster niet.
Over dit boek is zo veel te vertellen, dat ik niet weet waar ik moet beginnen. Ten eerste omdat de auteur een bijzondere weg heeft bewandeld: hij koos niet de moeilijke weg van uitgeven via een grachtengordeluitgeverij, maar stelde zichzelf op als mede-investeerder en pompte duizenden euro’s in de totstandkoming van zijn boek.
Oké, er was dus een Boek Twee. Daar moest een omslag voor komen. En toen kwam mijn uitgever met het lumineuze idee om voor dat omslag een gouden medaille te regelen. Hahahahaa, wat een grapjas is het toch.
Als ik terugdenk aan wat ik als kind graag las, kwamen daar heel wat superhelden in voor. De een wat superder dan de andere natuurlijk – ik weet niet of Peter Jan Rens’ Rauzer een superheld te noemen valt – maar vaststaat dat vrijwel alle hoofdpersonages iets bijzonders konden.
Toen ik lang, lang geleden voor Viva.nl ging schrijven, was er één vrouw waar ik altijd op terug kon vallen: Elvan. En nu heeft diezelfde Elvan iets ontzettend gaafs gemaakt.
Wanda Bommer schreef met Panorama West een boek over mijn favoriete Waddeneiland: Terschelling. Maar zo mooi als het eiland is, zo afschuwelijk is de familie waarmee hoofdpersoon Martijn aldaar opgescheept zit.
