Ezelsoren, etensresten
Ik ben heus niet zo iemand die overdreven voorzichtig met haar boeken omgaat. Een paperback mag van mij best een knak in de rug hebben (graag zelfs, dat leest veel makkelijker) en van een stickerrestje op het omslag word ik niet panisch. Maar sommige dingen zijn gewoon lelijk en soms zelfs ronduit smerig. Ezelsoren, etensresten; ik heb zelfs weleens een niet te definiëren gele smuts in een boek aangetroffen. Dan zet ik het niet meer met een gelukkig gevoel terug in de kast.

Vragen, vragen, vragen
Je zou zeggen dat het minder erg is als je weet van wie het is. Wanneer een vriendin of je moeder een vlek in je boek maakt, hoef je je tenminste niet af te vragen welke smeerkees er verantwoordelijk voor is. Echter alle andere vragen blijven overeind. Wat heeft hij/zij ermee gedaan dat deze rare vlek is ontstaan? Er de tuin mee geschoffeld, de kont mee afgeveegd, koffie overheen gemorst, of viel er zomaar een snotje uit zijn/haar neus dat nu tussen mijn pagina’s geplakt zit? Dit zijn vragen die je uiteraard niet kunt stellen. Het zal altijd een mysterie blijven, en het boek in kwestie zal ik nooit meer aanraken.

Wat niet in de kast staat, kun je niet uitlenen
Omdat ik al een paar jaar bekendsta als alternatieve bibliotheek zonder abonnementskosten, is het ook nogal lastig om ineens te zeggen: nee, jou wil ik niets meer lenen. Ik kan natuurlijk wel subtiel laten weten dat ik liever niet heb dat het boek meegenomen wordt naar plekken waar ik met mijn handen niet zou willen komen, maar ik vraag me af hoe subtiel je zoiets kunt interpreteren. Toch geloof ik dat ik nu de oplossing heb gevonden voor dit aloude probleem: een e-reader. Sinds een paar weken lees ik mijn boeken digitaal en wat niet in de kast staat, kun je ook niet uitlenen. De bits en bytes blijven altijd heerlijk schoon en ezelsoren hoef je niet te maken, want de reader onthoudt uit zichzelf waar je gebleven bent. Het enige nadeel is dat ik mijn boeken niet meer kan uitlenen aan vrienden en familie, waardoor zij ze niet lezen, en ik niemand heb met wie ik erover kan praten. Daar moet ik nog even wat op bedenken.

Foto: privébezit

© foto: Cargo

Lijkt nergens op
Voor een schrijver lijkt het me heerlijk: de vrijheid om de bestaande wereld zo aan te passen dat alles mogelijk is. Dat is wat Karen Russell in haar debuutroman heeft gedaan. Ze schrijft over de omgeving waar ze vandaan komt, namelijk Florida en de moerassen die je daar vindt, maar plaatst binnen dat kader een bij elkaar gefantaseerde wereld die weinig te maken heeft met het hedendaagse Amerika. (En evenmin met Amerika in een andere tijd, om eerlijk te zijn.)

Ster van het park
De familie Bigtree – vader Chief, moeder Hilola, zoon Kiwi en dochters Osceola en Ava – exploiteert op een eiland een alligatorpark, Swamplandia! Hilola is de ster van het park: om haar met de alligators te zien worstelen, komen mensen met een veerdienst die veertig minuten heen en veertig minuten terug duurt vanaf het vasteland. Maar Hilola Bigtree heeft kanker en overlijdt daaraan. De toeristen komen ineens niet meer, de schulden lopen hoog op: er moet iets gebeuren.

Wereld der Duisternis
Dat heeft Karen Russell geweten ook. Terwijl Osceola, die toch al niet honderd procent was, zich verliest in een fantasie waarin zij trouwt met de geest van een jongen die jaren geleden in deze moerassen om het leven is gekomen, gaat Kiwi naar het vasteland. Hij krijgt een rotbaantje in de Wereld der Duisternis, het themapark dat er mede voor heeft gezorgd dat de toeristen na zijn moeders dood Swamplandia! links laten liggen. Kiwi maakt daar snel carrière. Ondertussen heeft ook de Chief het eiland verlaten, waardoor Ava alleen achterblijft. Ze gaat op zoek naar haar zus, maar stort zich daarmee in een gevaarlijk avontuur.

Gebrek aan realisme
Kun je het nog volgen? Ik neem het je niet kwalijk als dat niet het geval is. De fantasiewereld wordt steeds vreemder, waardoor ook ik op een gegeven moment geen idee meer had wat ik nu eigenlijk aan het lezen was. Laat staan dat het lot van de familie Bigtree me nog iets kon schelen. Terwijl het zo goed begonnen was, begon het me werkelijk te vervelen. Magisch-realisme is gebaat bij een sprankje magie, maar ook bij realisme. En daar ontbreekt het naarmate Swamplandia! vordert, steeds meer aan. Jammer, want talent heeft Karen Russell zeer zeker, vooral in stijl en taal. Nu moet ze alleen haar fantasie nog wat beteugelen.

© foto: Uitgeverij Contact

Etiketjes
Niet dat ik Eugenides stom vind, of Franzen. Integendeel, ik vind ze allebei geweldig. Zo geweldig zelfs dat de een de ander wat mij betreft niet nodig heeft om zichzelf te verkopen. Ik snap best dat in de hoogtijdagen van Dan Brown de complotthrillers als paddenstoelen uit de grond schoten en dat een debutant vorig jaar het etiket ‘Voor de lezers van Herman Koch’ kreeg. Je moet immers wat om een schrijver in de markt te zetten, en een vergelijking met een bestsellerauteur is een makkelijke manier om dat te doen.

Pulitzer Prize-winnaar
Prima dus. Maar niet voor Eugenides. Zijn debuut De zelfmoord van de meisjes was een van de eerste boeken die ik met zelf verdiend geld kocht. Ik vond het geweldig. Vanwege het onderwerp, omdat ik zelfmoord in die tijd hoogst intrigerend vond, maar ook omdat ik als vijftienjarige al aanvoelde dat het geschreven was door een uitmuntende schrijver. Ook zijn tweede roman Middlesex, die ik pas een paar jaar geleden las omdat voor die tijd de omvang me tegenstond (544 pagina’s, toen vond ik dat nog veel), is een meesterwerk. Het won niet voor niets de Pulitzer Prize.

Moeilijk te overtreffen
Zeg nu zelf: zo’n auteur heeft toch geen vergelijkingsstickertje nodig? Wat mij betreft heeft Huwelijk ook geen verdere aanbevelingen nodig, want ik heb het met zo veel plezier en bewondering gelezen dat ik nu al bang ben dat geen ander boek het dit jaar zal overtreffen. Wat nog eens extra knap is omdat dit boek, in tegenstelling tot zijn eerdere werken, geen hoogdravend thema heeft. Het gaat over een studente, Madeleine, en haar relaties met Leonard Bankhead, geniaal maar manisch-depressief, en Mitchell Grammaticus, ideale schoonzoon maar behoorlijk saai. Jeffrey Eugenides weet alle drie deze karakters, plus alle bijpersonages, even treffend neer te zetten. Met al hun wensen, angsten, hun rariteiten en de dingen die zo herkenbaar zijn. Alle observaties van het leven zijn minstens net zo goed gedaan. Dit is gewoon een geniaal boek, waar je het ook mee vergelijkt – of juist niet.

© foto: Prometheus

Vervelen
En toch valt het tegen. Tijdens de eerste verhalen ging het nog wel, want het is best leuk om te lezen hoe Cindy in Ghana verliefd wordt op Apollo en wat Esther ziet in de Peruaan David. Ook is het best leuk om te lezen wat voor aanpassingsobstakels een ander land opwerpt, welke dingen je van Nederland kunt missen en hoe mooi het is dat de liefde dit alles overwint. Maar na een paar verhalen gaat dit toch vervelen.

Opgevuld gemis
Het is namelijk bij de meeste verhalen hetzelfde. Of de bestemming is te dichtbevolkt en crimineel, waardoor de vrouwen niet zomaar de straat op kunnen, of het is er juist te dunbevolkt, waardoor het geen zin heeft om de straat op te gaan omdat er niks te beleven is. En natuurlijk missen alle vrouwen bij tijd en wijle hun familie, de Nederlandse tradities en bepaalde Nederlandse voedingswaren. Gelukkig biedt het nieuwe land daarvoor in de plaats ook een aantal exotische gerechten, zodat het gemis iets kan worden opgevuld. Op een gegeven moment denk je dan: nu weet ik het wel.

Geen frictie
Toen dit boek me na een paar interviews begon te vervelen, duurde het nog even voor ik snapte waarom. Totdat de serie weer op tv was. Wanneer je een meisje ziet verhuizen naar het buitenland omdat ze daar haar grote liefde heeft ontmoet, kun je op de bank denken: tjonge jonge, wat een naïviteit, dat gaat vast nooit goed, zie je wel, ze hebben nu al ruzie – et cetera. De schrijfster van het boek daarentegen laat de vrouwen in eigen woorden vertellen wat er zo geweldig is aan een liefde in het buitenland. Er is nauwelijks ruimte voor de frictie die je op tv wel altijd ervaart. Heel af en toe wordt in een bijzin een ruzie of tijdelijke breuk genoemd, maar daarna is alles weer rozengeur en maneschijn.

In need of drama
Het lijkt ook wel alsof de stellen in het boek erop zijn uitgezocht dat ze nog samen zijn. Of misschien wilden de andere stellen niet meewerken, waardoor de schrijfster onverhoopt zat opgescheept met alleen maar verhalen die overlopen van liefde. Wanneer één stel uiteindelijk toch nog uit elkaar gaat (Eva en Phil, Australië, seizoen 3) willen ze achteraf niet meer praten of is er geen tijd voor een toelichting, want het hele zoetsappige verhaal staat afgedrukt, met alleen aan het eind de vermelding dat Eva en Phil helaas uit elkaar zijn. Dat bevredigt mijn behoefte aan drama totáál niet.

© foto: The house of books

Grijsgedraaide genialiteit
Ik zal de eerste zijn om toe te geven dat de nummers van Queen me soms de strot uit komen. De meeste zijn simpelweg grijsgedraaid, waardoor de genialiteit ervan niet meer zo opvalt. Dat alles veranderde volledig toen ik de biografie van Freddie Mercury las. Journalist Lesley Ann Jones, die indertijd veel met bands meereisde om verslag te doen voor allerlei kranten en tijdschriften, kende Queen persoonlijk en was gefascineerd door Freddie. Ze heeft in het boek persoonlijke ontmoetingen en ervaringen verwerkt en heeft met meer bekenden van Freddie gesproken dan een journalist ooit tevoren heeft gedaan.

Epischer dan je kunt bedenken
Maar hoe goed de biograaf ook is, een biografie staat of valt met het onderwerp. Het beschreven leven moet het liefst groots en meeslepend zijn. Daaraan voldoet dat van Freddie Mercury op alle fronten. Zijn eenzame jeugd, de worstelingen met zijn seksualiteit, de toewijding aan de muziek, grote liefdes en vreselijke teleurstellingen – het is epischer dan iemand ooit had kunnen bedenken. He wanted it all, en hij kreeg nog meer dan dat.

Hij had niets anders kunnen zijn
Het is moeilijk om je voor te stellen wie Freddie Mercury is geweest als je pas vier jaar was toen hij stierf, eigenlijk sowieso als je hem niet hebt meegemaakt, maar uit zijn biografie blijkt wel dat hij met recht een legende is – en dat hij niets anders had kunnen zijn. Iedereen die hem ontmoette, zag het. Ondanks dat hij het heel vaak moeilijk heeft gehad met zichzelf – omdat hij geen matigheid kende, omdat hij zowel op mannen als op vrouwen viel, omdat hij minder intelligent was dan de rest van de bandleden (al kwam dat eerder door hen dan door hem), om allerlei redenen. Of hij gelukkig was, nee, ik denk het niet, maar tegelijk had hij niet gelukkiger kunnen zijn dan hij geweest is.

Mama, I just killed a man
Freddies leven is gelukkig waanzinnig goed gedocumenteerd. Niet alleen in de vele interviews die er door de jaren heen met hem en de mensen om hem heen zijn gedaan, maar ook door hemzelf. Zijn muziek is een nauwkeurige weerspiegeling van wat hem in de verschillende levensfasen bezighield. Zo is het theatrale Bohemian Rhapsody volgens de biografie Freddies afscheid van zijn oude identiteit als Farroukh Bulsara, het jongetje uit Zanzibar dat hij ooit was. ‘Mama, I just killed a man’: die man is Freddie zelf. Met deze wetenschap klinkt het nummer ineens heel anders.

Alle eer
Hetzelfde geldt voor Somebody To Love, dat hij tijdens een tournee door Zuid-Amerika zo vanuit het hart zong dat iedereen het kon voelen. Ik kon het zelfs voelen terwijl ik het boek las en naar het bijbehorende nummer luisterde. Er zijn van die momenten waarop alles elkaar lijkt te versterken. Mijn fascinatie voor Freddie groeide, de muziek klonk als nieuw, op sommige punten werd het boek zo magisch dat het even was alsof Freddie nog leefde. Dat is een geweldige verdienste van Jones, die het levensverhaal van deze legende alle eer aandoet.

Live forever
Maar het komt ook omdat Freddie nog lang niet echt is gestorven. Who wants to live forever? Nu ik de biografie heb gelezen, denk ik dat Freddie Mercury heel blij zou zijn geweest met de wetenschap dat hij voortleeft. Voor eeuwig, waarom ook niet.

© foto: De Boekerij

Enz.
Meestal hebben boeken namelijk een duidelijk verhaal. Dat zou in dit boek de relatie tussen Ayla en Hugo kunnen zijn. Tot op zekere hoogte is het dat ook: in afwisselende hoofdstukken tussen hem en haar lees je hoe ze elkaar ontmoeten, verliefd op elkaar worden, halsoverkop trouwen, de nodige relatieperikelen krijgen, enz. Daartussendoor zitten echter zo veel andere levenselementen dat de focus zoek is. Zo zijn er twee sterfgevallen, zijn er vrienden die emigreren, zijn er dertigersdilemma’s, worden er kinderen geboren, worden er verscheidene reizen gemaakt, enz.

Alle dingen die herkenbaar zijn
Het duurde even voor ik Ayla, Hugo en de mensen om hen heen goed genoeg kende om iets om al die zaken te geven. Er is in het begin iets te weinig spetterende romantiek om me te grijpen. Hugo zegt wel dat hij stapelverliefd is op Ayla, maar ik voel het niet. Zodra ze getrouwd zijn en allebei meer van hun innerlijk leven laten zien, aan elkaar en dus ook aan de lezer, wordt het boek beter. Vooral de stukken van Ayla zijn sterk, want nog meer dan Hugo schrijft zij over haar gevoelens, twijfels, alle dingen die herkenbaar zijn voor iedereen die ooit een relatie heeft gehad.

The young and the restless
Doordat het boek zo gefragmenteerd is, is het moeilijk er een verhaal in te vinden, en net zo moeilijk om er een thema in te zien. Ik denk dat – in elk geval van Ayla’s kant – rusteloosheid een belangrijke motivatie is. Ze gaat naar Londen, waar haar vriendin Rachida naartoe is verhuisd (of liever: gevlucht), en in een openhartig gesprek zegt ze: ‘Voor Hugo is Amsterdam gewoon zijn thuis. Voor mij ook. Maar we beleven dat totaal verschillend. Thuis betekent voor Hugo vanzelfsprekendheid. Geen vragen. Hij wil misschien ook ooit wel ergens anders wonen, maar dan omdat hij elders een betere baan krijgt, of omdat we uit onze woning groeien. Ik kan thuis zijn, en toch onrustig. Dat begrijpt hij niet, volgens mij.’

Verdomd lastig
Volgens mij vat dit citaat de relatie tussen Ayla en Hugo uitstekend samen. Hun strubbelingen hebben niets te maken met de verschillen tussen een Nederlander en een Turkse, die soms ook aan bod komen. Ze hebben niets te maken met overleden ouders, die een keerpunt in het boek lijken te vormen. Het komt gewoon omdat een relatie met iemand hebben verdomd lastig is. Misschien vat Ayla & Hugo daarom wel meer samen dan alleen hun eigen relatie.

© foto: Cargo

De officiële twee
Dan blijven er twee genomineerden over die wel binnen alle criteria vallen. De 29-jarige Maartje Wortel is genomineerd voor Half mens, haar debuutroman na eerder een verhalenbundel te hebben geschreven. David Pefko (28 jaar) is genomineerd voor zijn tweede roman Het voorseizoen. Ze zijn allebei jong, niet alleen onder de veertig maar zelfs onder de dertig, ze zijn allebei nieuw, ze kregen allebei lovende kritieken, ze zijn allebei nog niet helemaal doorgebroken. Ik beschouw de in de vorige alinea’s genoemde genomineerden graag als een noodzakelijk kwaad (twee is ook zo weinig voor een literatuurprijs) en ga ervan uit dat Maartje of David wint. Op 9 februari wordt het bekendgemaakt.

© foto (deel van de cover van Glijvlucht, Anne-Gine Goemans): De Geus

Onder de duim
Dit boek begon als een webdagboek op DeJaap.nl, waar Rianne Meijer schreef onder het pseudoniem ‘Anna’. Ik had daar af en toe al wel wat gelezen, maar niet in de juiste volgorde en ook niet compleet, dus dit boek was voor mij een uitkomst: chronologisch, dat is lekker overzichtelijk, en in mijn beleving ook uitgebreider dan het online feuilleton. Rianne laat haar levensverhaal in dit boek beginnen op het moment dat ze zich uit eigen beweging aanmeldt bij een eetstoornissenkliniek. Haar vriend heeft na zes jaar hun relatie beëindigd en Rianne ontdekt dat ze haar eetstoornis niet onder controle heeft, maar dat het andersom is: de anorexia heeft haar onder de duim.

Adviezen en vooroordelen
Terecht maakt Rianne zich boos over de vele adviezen die er, gevraagd en ongevraagd en gericht en ongericht, aan anorecten worden gegeven. ‘Je bent niet dik, echt niet!’ Nee, maar dat vindt ze zelf wel. ‘Als je gewoon weer gaat eten, komt het vanzelf goed.’ Was het zo makkelijk, dan deed iedereen die aan deze ziekte lijdt het wel. En het grootste vooroordeel waar Rianne in dit boek mee wil afrekenen: ‘Het komt allemaal door de modellen in de bladen.’ Als het ergens niets mee te maken heeft – in haar geval en in verreweg de meeste gevallen – dan is het met een ideaalbeeld in de media.

Oneerlijk
Gaandeweg het boek wordt duidelijk hoe Riannes anorexia zich heeft gevormd. Ze is in haar jeugd mishandeld door haar vader, voelde zich minder (vooral minder mooi) dan haar zusje, ontdekte dat afvallen haar heel makkelijk afging en dat eten weerstaan haar een sterk gevoel gaf, en zo ontwikkelde zich een eetstoornis. Die hield vijftien jaar aan, een periode waarin Rianne ook nog een paar extra emotionele klappen kreeg, en zal waarschijnlijk nooit meer helemaal verdwijnen. Daarom is het zo ongelooflijk knap dat ze de stap zette naar de eetstoornissenkliniek en met zo veel humor en eerlijkheid het hele proces beschrijft. Geen onderdeel van haar leven en haar ziekte laat Rianne onbelicht. En ik kon alleen maar denken: wat verschrikkelijk en oneerlijk dat juist zo’n sterke en moedige vrouw met zo’n enorm minderwaardigheidscomplex te kampen kreeg.

Begrip zonder te begrijpen
Dankzij De Ana-files weet ik meer dan ooit van anorexia. Ik prijs me gelukkig dat ik me er niet in kan verplaatsen, maar dankzij Rianne Meijer lukte dat af en toe bijna. En hoewel ik nog steeds niet precies begrijp hoe de stap van een laag zelfbeeld naar anorexia wordt gemaakt (aangezien er ook duizend andere manieren zijn om daarmee om te gaan), heb ik er wel veel meer begrip voor gekregen.

Wil je De Ana-files ook lezen? Vul dit formulier in om kans te maken op een van de vijf exemplaren. Update: de winactie is gesloten! Winnaars ontvangen z.s.m. bericht én het boek.

© foto: Prometheus

Het spijt me
Een uur en achttien minuten begint met een sms die hoofdpersoon Johan krijgt van zijn jeugdvriend Joey. Jongens, het spijt me. Ik heb de lat te hoog gelegd, ik ben mijn idealen kwijt. Sorry. Bedankt. J
Johan voelt meteen aan wat er aan de hand is en zijn angst wordt bevestigd: Joey heeft er een einde aan gemaakt. Johan reist van Utrecht, waar hij studeert, terug naar zijn geboortedorp – een treinreis van een uur en achttien minuten naar een wereld waarin hij niet meer helemaal thuis is.

Gewone jongens, gewone levens
Gedurende de kleine week tussen Joeys zelfmoord en de begrafenis, trekt Johan veel op met de vriendengroep waartoe hij en ook Joey behoorden. Ze halen samen herinneringen op en proberen met niet zoveel woorden te achterhalen waarom Joey heeft gedaan wat hij heeft gedaan. Vooral de terugblikken op vroeger zijn mooi. Het voetbalteam, de spelletjes die de vrienden speelden, het uitgaan, de meisjes. Uit alles blijkt dat het heel gewone jongens zijn met heel gewone levens, met één belangrijk verschil: een van hen heeft er een einde aan gemaakt.

Onverklaarbaar
Op de achterflap van dit boek wordt beloofd dat er een verklaring komt voor die keuze. ‘Peter Zantingh toon het verborgen leed achter de cultuur van grote vriendengroepen, voetbal, bier, schuurfeesten en vakanties in Chersonissos. Het is het schrijnende verhaal van vier vrienden die binnen één week hun zorgeloze jeugd moeten herzien.’ Maar is dat wel zo? De reden waarom Joey voor zelfmoord heeft gekozen heeft, hoe sneu het ook is, weinig met zijn jeugd of met zijn omgeving te maken. En hoewel de vrienden allemaal signalen hebben gekregen en denken dat ze het hadden kunnen voorkomen, is dat niet zo.

Ode aan het leven
Verwacht van Een uur en achttien minuten dus geen antwoorden. Verwacht wel mooie observaties over de kleine dingen die het leven de moeite waard maken, en dit boek daarmee ook. Ik heb het uiteindelijk gelezen als een ode aan het leven. En zodoende snapte ik achteraf nog minder van Joeys keuze om eruit te stappen dan ervoor.

© foto: De Arbeiderspers

Achilleshiel
Dit boek gaat over Nirvah, wier man journalist is bij een krant die fel gekant is tegen het schrikbewind van de Duvaliers, de machthebbers in het land. Nirvahs man Daniel wordt gevangengenomen en Nirvah wil hem koste wat kost terug. Ze ziet daarvoor maar één manier: Raoul Vincent, een staatssecretaris en een spil in het regime. Maar hij heeft een achilleshiel, en die achilleshiel blijkt Nirvah te zijn.

Bezeten van haar
Het duurde even voordat ik snapte hoe dit boek in elkaar stak. Ik wist niets van Haïti in de jaren zestig; het enige wat ik over het land wist was dat het getroffen was door een vreselijke aardbeving en dat er veel adoptiekinderen vandaan kwamen. Laat staan dat ik wist hoe het land er vijftig jaar geleden voorstond. Schrijfster Kettly Mars (die zelf Haïtiaans is) maakt dat echter op een mooie manier duidelijk. Ze gebruikt daarvoor verschillende perspectieven; dat van Nirvah en dat van de staatssecretaris. Vooral de laatste is interessant. Hij is bezeten van Nirvah en snapt zelf niet hoe dat mogelijk is. Bovendien is het gevaarlijk. ‘Nu al smachtte hij naar die vrouw en haar twee mooie kinderen. Toch wist hij dat het gezin Leroy hem zijn invloed, zijn macht en zijn geld zou kunnen kosten. De waanzin die in hem ontkiemde zou hem kwetsbaar maken, het zou betekenen dat zijn pantser eindelijk de zwakke plek zou vertonen waarnaar zijn vijanden op zoek waren.’

Ze heeft hem in haar macht
Dit is bijna een klassiek verhaal. De despoot heeft een hart, hoe verwrongen ook, en het klopt sneller voor de onderdrukte vrouw, die begint te herkennen dat zij daardoor meer macht heeft dan hij. Natuurlijk is het niet allemaal zo rooskleurig voor Nirvah. Ze moet zichzelf en haar liefde verloochenen om juist die liefde te redden, wat ook een klassiek conflict is. ‘Ik bezit iets wat hij nodig heeft, ik ben iets wat hij begeert. Maar de krachtsverhouding werkt in zijn voordeel, hij is almachtig. Toch, als er ook maar één kans is, dan moet ik die aangrijpen.’

Hoe langer hoe intrigerender
En dat doet ze. De relatie tussen Nirvah en Raoul Vincent wordt hoe langer hoe intrigerender en terwijl dit zo herkenbare verhaal zich voortzet, wordt ook almaar meer duidelijk over het Haïti van de jaren zestig, over hoe despotische regimes werken en over hoe mensen zich daarin kunnen verliezen. Maar bovenal is het een verhaal over de kracht van de liefde. En dat is ook weleens fijn, zo op een zondagmiddag op de bank.

Morgenavond om 20:00 uur presenteert Kettly Mars de vertaling van dit boek in het MC Theater in Amsterdam. De toegang voor deze avond is gratis.

© foto: De Geus

Gelukkig was het snel voorbij
Ik betrapte mezelf zelfs op doorbladeren, iets waar ik eigenlijk zeer op tegen ben. Ik wilde gewoon niet dat het nog lang zou duren. Gelukkig was het dankzij deze methode ook snel voorbij en werd aan het eind de paradox van het ‘boek in een boek’ nog eens zeer onnodig bevestigd door Gerstenberg zelf de eerste pagina’s van De schrijver en zijn meisjes te laten optekenen. Misschien hoopte Drehmanns hiermee op het befaamde herleeseffect, waarbij je het hele boek opnieuw wilt lezen omdat je pas nu weet hoe het écht in elkaar zit, maar ik kon het alleen maar opgelucht dichtslaan.

© foto: Querido

Playlist
Met Alles ruikt naar chocola, de debuutroman van Sidney Vollmer, zit het dus vanaf het begin al goed. Als je zelf ook muziekliefhebber bent – en wie is dat nu niet – is het helemaal fijn dat er af en toe een playlist in is opgenomen die aansluit bij de gebeurtenissen in het boek en waarvan ik me kan voorstellen dat Vollmer ze tijdens het schrijven heeft grijsgedraaid.

Oké maar niet uitmuntend
Maar goed, ter zake: waar het over gaat. Tom (19) is een aspirant-muzikant, frontman van bandje The Guilty Pleasures. Ze komen over als een oké maar niet uitmuntend bandje dat speelt in oké-e maar niet uitmuntende cafés, maar Tom houdt wel meer van de muziek dan van alle andere dingen in zijn leven. Die passie spat van de pagina’s. Hij heeft het een stuk minder getroffen met zijn moeder, die na de dood van zijn vader al snel gaat daten met een Limburger (Sjeng, niet zo onuitstaanbaar als Tom zou willen) en met zijn broer, die steeds vaker de kant van zijn moeder kiest.

Alles voor zijn droom
Zijn knipperlichtvriendin Lizzy daarentegen geeft The Guilty Pleasures de kans om in Londen een man te ontmoeten die ze groot kan maken, een kans die Tom met beide handen aangrijpt. Hij doet alles om zijn droom te verwezenlijken. Ook, later, in een van de mooiste scènes van het boek, langs de beveiliging van Lowlands sneaken door door het afvalwater te zwemmen, waarna de bandleden de 3FM-studio op het festivalterrein willen binnendringen om een Giel Beelen-achtige dj te overtuigen ze een nummer te laten spelen.

Een soort spannend
Toms leven gaat aldus met ups en downs, maar dan wel de ups en downs van een negentienjarige jongen, waardoor ook de downs leuk zijn om over te lezen. Zijn tomeloze levenslust en ambitie zorgen er bovendien voor dat het een soort spannend blijft, hoewel Alles ruikt naar chocola het niet moet hebben van een plot. (Dat er overigens wel in zit, ontdekte ik helemaal aan het eind, en wat mij betreft had dat niet gehoeven, al stoorde het me ook niet.)

Schrijven en experimenteren
Het belangrijkst aan dit boek is namelijk het vertelplezier van de auteur. Hij houdt duidelijk van schrijven, van experimenteren daarmee ook, bijvoorbeeld door een heel stuk in scenariostijl in te voegen, wat wonderbaarlijk goed werkt. Vollmer brengt zijn verhaal simpelweg met een zelfvertrouwen en plezier waar ik vanzelf in meegezogen werd. Knap gedaan.

© foto: Uitgeverij Podium

Twee halve mensen
Zozeer gegrepen door het verhaal dat ik het niet weg kon leggen bleef ik maar doorlezen, zodat ik afgelopen zaterdag weinig anders heb gedaan dan dit boek lezen. Ik zal proberen over te brengen wat er zo meeslepend aan is. Half mens gaat over twee halve mensen. De eerste is Michael Poloni, een Mexicaan die in Los Angeles bij een reclamebureau werkt. Hij heeft alles mee – goed uiterlijk, goede baan – maar voelt zich incompleet, een ‘half mens’. Hij bezoekt een dokter maar die kan hem niet echt helpen. De tweede is Elsa Helena van der Molen, een Nederlands meisje dat met haar ouders naar de VS is verhuisd. Ze wilde niet maar moest, en nu verliest ze door haar Hollandse gewoontes een been: al fietsend komt ze onder een taxi terecht.

Het meest intrigerende deel
De ontmoeting tussen deze twee, in een rechtszaal waar ze zijn omdat Elsa’s ouders per se geld uit het ongeluk willen slepen, is het meest intrigerende deel van het boek. Zonder een haarscherp beeld te geven van de beide karakters laat Maartje Wortel precies zien wie ze zijn, en daardoor snap je intrinsiek wat ze in elkaar zien. De ontmoeting drijft Michael ertoe om Elsa ook na de rechtszaak op te zoeken, zelfs al blijft zijn ware motief daarvoor heel lang onuitgesproken.

Waarom is het zo goed
Ik zou willen dat ik duidelijker kon maken waaróm ik dit boek zo goed vind. Terwijl ik tijdens het lezen geen seconde kon stoppen, vind ik het nu moeilijk om te benoemen waardoor dat komt. Waarvan moet Half mens het hebben? Maartje Wortels schrijfstijl is onmiskenbaar sterk, maar dat was die in haar verhalenbundel Dit is jouw huis ook, en toch kon ik me toen moeilijk op de verhalen concentreren. Hetzelfde kan gezegd worden van de plot, die weliswaar goed in elkaar steekt, maar niet dusdanig dat hij me het hele boek door zo geboeid hield. Ik kom uit op Michael Poloni: deze man is tegelijkertijd zo mysterieus en toegankelijk dat hij me meesleepte door de hele roman heen.

Een geweldige prestatie
Toch geloof ik niet dat ik de vraag die ik mezelf stelde hiermee helemaal heb beantwoord. Misschien is het beter om te zeggen: ik weet het ook niet precies. Ga het lezen, dan kom je er zelf ook achter hoe goed Half mens is. Dit boek is een geweldige prestatie van Maartje Wortel, die een ideeënrijkdom laat zien die je niet vaak tegenkomt in de Nederlandse literatuur, en al zeker niet bij auteurs van haar generatie.

© foto: De Bezige Bij

Je bent behoorlijk succesvol. Ben je nog weleens onzeker?
“O, dat wel. Ik wil het zo graag waar blijven maken. Mijn boeken zijn tot nu toe allemaal goed ontvangen, maar wie zegt dat dat zo blijft? Ik wil het liefst met elk nieuw boek weer beter zijn. Ja, ik stel hoge eisen aan mezelf en ik ben heel gevoelig voor wat mensen vinden. Zelfs het kleinste punt van kritiek doet me pijn, ook al staan er heel veel positieve reacties tegenover.”

Zoek het maar uit lijkt persoonlijker dan je eerdere werk.
“Dat is het ook. Ik leg altijd veel van mezelf in wat ik schrijf, maar bij eerdere boeken was dat meer een uitvergroting van een bepaald deel van mij. In Ella, in Zoek het maar uit, zit bijna alles wat ik zelf ook ben.”

Je hebt rechten gestudeerd en werkt op een accountantskantoor. Heb je het schrijven jezelf aangeleerd?
“Voor een groot deel wel. Ik schreef al toen ik klein was, maar dat leek me geen carrière. Net zoiets als actrice of zangeres: geweldig, maar daar verdien je geen geld mee. Ik heb een flinke innerlijke strijd moeten leveren voor ik me op het schrijven ‘mocht’ richten. Vanaf dat moment heb ik veel geoefend, schrijfboeken gelezen, een cursus gedaan. Ik was hongerig naar informatie en vroeg me af of het meer kon zijn dan een hobby.”

En toen werd je eerste manuscript afgewezen.
“Dat was een behoorlijke teleurstelling. Maar ik geloofde er zelf wel in, dus ik heb om meer op te vallen een collage gemaakt. Die kwam op het juiste bureau terecht en triggerde de redacteur om het manuscript te lezen. Ik heb dit lange tijd voor mezelf gehouden omdat ik het gênant vond, maar eigenlijk is het juist een les. Een goed verhaal heeft ook een goede presentatie nodig.”

Dat geldt ook voor jouzelf. Je bent het gezicht van je boeken.
“Ik moest wel over een drempel heen om mezelf zo te presenteren. Tien jaar geleden had je me voor geen goud naar een televisiestudio gekregen om over mijn boek te vertellen, nu doe ik dat wel. Omdat ik doe waar mijn hart ligt, durf ik ermee naar buiten te treden. Het geeft me energie. Dat ik bruis van de ideeën, komt denk ik deels doordat ik veel reacties krijg van lezers.”

Behoorlijk bruisend: tot nu toe heb je ieder jaar een boek uitgebracht. Ben je alweer met iets nieuws bezig?
“Nee. Ik wil graag een vervolg maken op de reeks van Zwaar verliefd! en Zwaar beproefd!, zodat het een trilogie wordt. Tegelijkertijd vind ik het ook heerlijk oom een nieuwe wereld te scheppen, helemaal vrij te beginnen, terwijl in ‘Zwaar’ al heel veel vaststaat. Dat is wel fijn en vertrouwd, een beetje alsof je een soap volgt, maar voor mijn creativiteit vind ik het belangrijk om iets nieuws te doen.”

Heb je een vijfjarenplan?
“Niet meer. Het was mijn vijfjarenplan om goed bekend te worden en daar valt nog best wat aan te doen, maar ik vind ook dat ik al een heel eind ben. Daarnaast heb ik wel allerlei doelen. Ik stoor me eraan dat er nog steeds vooroordelen bestaan over chicklit. Ik wil laten zien dat er veel meer in zit dan alleen schoenen en mannen.”

Je chicklits hebben inderdaad meer te bieden, maar het is wel een soort droomwereld die je schept.
“Ik ben ook een dromer. Alles moet goed komen, op z’n plek vallen. Zo zit ik in elkaar en dat wil ik in mijn boeken daarom ook. Er zijn genoeg verrassende plotwendingen te verzinnen die alsnog een happy end opleveren. Ik blijf het onterecht vinden om het alleen daarom af te serveren. Er bestaan geen slechte genres, vind ik, wel slechte boeken.”

Is in jouw eigen leven ook alles op z’n plek gevallen?
“Niet alles, wel veel. Dat ik dit zou bereiken, durfde ik – ook al ben ik een dromer – zelf niet eens te dromen. Nu zijn mijn wensen gegroeid. Ik droom van verfilmingen en vertalingen. En als ik in een boekhandel kom en er liggen minder dan vier boeken van me, baal ik.”

Een tijdje geleden ontmoette ik Bert van der Veer. Die zei: “Als een boekhandel geen boeken van me heeft, ben ik hartstikke blij. Want dan zijn ze uitverkocht.”
“Wat een mooie! Die ga ik onthouden. Volgende keer dat het me overkomt, zal ik de eigenaar van de boekhandel complimenteren: wat goed dat u al mijn boeken heeft uitverkocht!”

Lees ook de recensies van de Viva Boekenclub over Zoek het maar uit, met een gemiddeld cijfer van maar liefst 8,5!

© foto: Chantal van Gastel

Volkomen verrast
Omdat ik een abonnement heb op nrc.next en dus niet op de Volkskrant, waren de columns van Hanna nieuw voor mij. Eentje kwam me bekend voor, misschien omdat ik in een verantwoorde bui eens bij de zaterdagboodschappen toch een Volkskrant had meegenomen, maar dat is denk ik alweer lang geleden want ik werd volkomen verrast door hoe leuk ik de columns stuk voor stuk vond.

Een koelkast waar geel spul uit lekt
Ze gaan over dingen die ik ook meegemaakt heb (in de trein een perfect plekje zoeken en uiteindelijk op het balkon belanden, langer dan vijf minuten alleen in een restaurant zitten, wachtend op gezelschap, en je dan een houding zien te geven), maar dan meeslepend opgeschreven. Ze gaan ook over dingen die ik gelukkig nooit meegemaakt heb (een koelkast waar geel spul uit lekt, scheidende ouders, wonen in een aftandse antikraakwoning in Amsterdam-Noord), maar dan zo opgeschreven dat het bijna begerenswaardig wordt. En tot slot gaan ze over dingen waarvan ik zou willen dat ik ze ooit mag meemaken (meedoen aan Wie is de mol?) en die dus sowieso heel interessant zijn om over te lezen.

Volkskrant-VPRO-meisje
Het knappe van Hanna Bervoets – behalve dat ze jaloersmakend veel schrijftalent, een kien oog voor de wereld om haar heen en humor heeft – is dat ze dit alles van zichzelf weet, en daar handig gebruik van maakt. Ze is precies wat je verwacht van een Volkskrant-VPRO-meisje, behept met een beetje vreemde maar wel intelligente ouders die haar lieten opgroeien in Amsterdam, uitgegroeid tot een kunstzinnig type met soortgelijke vrienden, maar omdat ze dat zelf ook benoemt is het in orde, wordt het zelfs leuk.

Toch een leuk feestje
Ze weet deze hele levensstijl te vangen en op de hak te nemen tegelijk in Leuk zeg doei. Vooral in de column Warehouseparty, over een ontzettend hip feest in een verlaten pand in Brooklyn, waar uiteindelijk niets aan blijkt te zijn, maar de foto’s zijn wel weer ontzettend hip. Op Facebook en Twitter gaan die een eigen leven leiden, waardoor het feestje een evenement lijkt dat je niet had mogen missen. ‘Toch een leuk feestje,’ zegt vriend Mark er dan over, waarop Hanna knikt. ‘Ja, toch een leuk feestje.’

Dan ben je goed
Een hele subcultuur gevat in drie pagina’s. Als je dat kunt, ben je gewoon goed. Dan mag je alles over jezelf zeggen, mag je op je zevenentwintigste al een ‘best of’-bundel publiceren, mag je lovende woorden van Youp van ’t Hek op je cover zetten, en heb je het allemaal verdiend.

© foto: LJ Veen

Keihard op haar bek
Toch lukte het Annemiek jarenlang om zonder hulpmiddelen door het leven te gaan. Ze studeerde, deed leuke dingen met vriendinnen en werkte keihard aan haar carrière. Zo kreeg ze voor elkaar dat iedereen dacht dat het wel meeviel met haar handicap, inclusief zijzelf. Totdat ze keihard op haar bek ging. Letterlijk: een val op een stoep maakte een einde aan haar negeertactiek. Het was in één klap duidelijk dat ze hulp nodig had, omdat haar zicht veel slechter was dan ze wilde toegeven.

Klap na klap
Die hulp vond ze op Het Loo Erf in Apeldoorn, een revalidatiecentrum van Koninklijke Visio. Tijdens haar revalidatieperiode hield ze een dagboek bij dat later een boek is geworden, +23. De realisatie die haar val teweegbracht blijkt daarin in het begin nog niet sterk genoeg, want bij binnenkomst op Het Loo Erf denkt Annemiek nog steeds dat ze veel te goed ziet om hier thuis te horen. Helaas krijgt ze klap na klap te verduren, want ze blijkt slechter te zien dan sommige andere revalidanten en ze is rijp voor de taststok, voor haar gevoel bedoeld voor mensen die veel verder heen zijn dan zij (‘stop die hulpmiddelen gewoon even waar de zon niet schijnt’, schrijft ze hierover onder andere).

Stofzuigen voor slechtzienden
Ik kan me goed voorstellen dat het na lange jaren van keihard werken, doen alsof je goed kunt zien en oververmoeidheid lastig is om alles op een laag pitje te zetten en te accepteren dat je hulpmiddelen nodig hebt. Annemiek maakt in haar boek duidelijk hoezeer het leven is ingesteld op zien, ook als je opgroeit als slechtziende. Ze moet daarom alles opnieuw leren. Het gebruik van spraaksoftware op de computer is logisch, maar ze leert bijvoorbeeld ook andere manieren aan van stofzuigen en planten water geven.

Ingeklapte taststok
Het grootste obstakel blijft echter hoe ze gezien wordt door anderen. De taststok laat ze het liefst ingeklapt in haar tas zitten en een geleidehond, daar wil ze helemaal niet aan. Toch komt ze langzamerhand ook over deze gêne heen. Dan rest haar alleen nog de terugkeer in de maatschappij. Volledig aan het werk gaan zal niet meer lukken, dus haar oude baan krijgt ze niet terug, maar ze kan na een lange rustperiode wel gaan werken aan haar droom om een roman te schrijven. Ze weet in elk geval al hoe het is om je naam op een boekcover te zien staan. Zelfs al ziet zij met haar beperkte blikveld maar drie letters tegelijk.

© foto: Eva Snoijink en Stichting Zicht in Zicht

Oppervlakkige boodschap
Hoe jammer is het in dat licht dat Patrick van Hees maar een matig boek heeft afgeleverd. Valt hem dat kwalijk te nemen? Ik denk het niet; er zijn duizenden mensen die net als hij dromen van een eigen boek en die – terecht of niet – denken dat ze iets te zeggen hebben. In dit geval is het een boodschap over geluk die bijna net zo dun en oppervlakkig is als het leven dat de hoofdpersoon in het begin van de roman leidt.

Succesvol, maar niet gelukkig
Cuno Groen is een marketingprofessor aan Nyenrode die alles aan de man kan brengen. En zichzelf aan de vrouw, zoals hij meermalen laat blijken: ze vallen bij bosjes voor hem en hij laat zijn mannelijke charmes maar al te graag voor zich werken. Dan komt hij na een misgelopen promotie in Cambridge terecht, waar hij van een afstandje naar zijn jachtige leven kijkt en concludeert dat hij niet gelukkig is. Voor een summer course en voor zichzelf gaat hij op zoek naar wat dan wel gelukkig maakt.

Vreemde snuiters
Wat het antwoord daarop is, laat zich raden. Dat realiseerde de auteur zich ook, en daarom haalt hij er van alles bij. Nightclimbing bijvoorbeeld, een gevaarlijke en avontuurlijke bezigheid die hem in contact brengt met een aantal vreemde snuiters dankzij welke hij in nog vreemdere situaties belandt. Ik moet toegeven dat de situaties af en toe spannend zijn, maar ze doen eerder af aan de boodschap dan dat ze eraan bijdragen. Als je pas ondervindt dat het geluk in kleine dingen zit nadat je je eigen dood in scène hebt gezet, ben je wel erg ver heen.

Onnatuurlijk en cliché
Er is nog wel meer ongeloofwaardig aan dit boek. Op de voorflap staat dat Patrick van Hees de Nederlandse Paulo Coelho is, wat misschien nog klopt ook: die schrijft eveneens melodramatische verhalen waarin de boodschap ondergesneeuwd raakt door het spektakel. In De geluksprofessor komen eveneens veel onnatuurlijke dialogen voor (‘Zoon, we zijn dolblij dat we je weer terug hebben. Ik hoop dat deze bizarre gebeurtenissen voor jou aanleiding zijn om meer balans in je leven te vinden’, aldus de moeder) en het staat ook bol van de clichés (Geluk is een marathon, geen sprint. Of: Wat me niet doodt, maakt me sterker). Om het plaatje compleet te maken heb ik talloze spelfouten aangetroffen. Ik had Patrick van Hees beter gegund.

© foto: Summerhill

Halfgaar schrijvertje
Want welke sporter gaat er nou zijn gouden medaille uitlenen aan één of ander halfgaar schrijvertje? Als ik een Olympisch winnaar zou zijn, zou ik lachend mijn hoofd in mijn nek gooien en daarna keihard ‘nee’ zeggen.

Nu kende mijn broer een Olympisch Kampioen. Een roeier. En dus deed ik wat ik in de afgelopen tien jaar zo vaak heb gedaan: ik gebruikte het netwerk van mijn broer om iets gedaan te krijgen.

Hoe dat vroeger ging:
(Vroeger gebruikte ik namelijk altijd het netwerk van mijn broers om jongens te kunnen zoenen. Het was nooit mijn openingszin, maar wanneer ik een feesttent stond te kletsen met een manspersoon, gebeurde het niet zelden dat ik de ‘weet je wel dat ik het zusje ben van’ kaart speelde. Mijn broers waren namelijk hartstikke bekend in de omgeving. Ik daarentegen was een pukkelig bebrild meisje. Een bebrild meisje met een hele vlotte babbel, maar het kon geen kwaad om mijn populariteit een beetje op te vijzelen door mijn broers erbij te slepen. Mijn broers vonden het nooit zo leuk wanneer ik weer eens getongd had met een vriend van hen, maar ach, ik was zestien en mijn hormonen gierden uit al mijn poriën, dus wat kon mij dat bommen. Ik was jong. Wat wist ik van het leven. Het zou pas treurig zijn als ik dit tien jaar later nog altijd zo zou doen.)

Okee, waar was ik?
Oh ja, ik mailde Nico Rienks (want dat was de roeier in kwestie) met de boodschap dat ik het zusje van Hayte was, en voor mijn boek een gouden medaille nodig had. Of hij die uit wilde lenen. ‘Jawel hoor’ zei Nico, en ik sprong van vreugde een barst in de parketvloer.

Hij moest ‘m nog wel even bij de bank uit de kluis halen, maar dan was de medaille voor mij. Ik haalde hem op in Leusden. Nico vertelde me wat het ding waard is, en daarna kon ik niet meer normaal doen.

Zul je altijd zien
Op weg naar huis brandde het houten doosje met de gouden plak in mijn tas. Ik dacht: zul je net zien dat ik beroofd word. Of gegijzeld. Of dat ik van de stress mijn tas in de trein laat liggen. Of wordt er een dezer dagen ingebroken in ons huis. En dan is Nico zijn gouden plak kwijt.

Ik kan dat soort dingen helemaal niet aan joh. Want natuurlijk gebeurde er niks. En ben ik er keurig mee op de foto gegaan. Verder niks geks. Ik heb hem niet plechtig om mijn eigen nek gehangen en daarna de LP met het Wilhelmus opgezet hoor. En ook niet met dat ding om mijn nek voor de spiegel mijn juich staan oefenen. Nee joh. Ben je mal.

Als een angstige bejaarde
En nu ligt de plak weer in Nico zijn kluis. Want na wederom een slopende busreis naar Leusden, waarbij ik mijn handtas vasthield alsof ik een angstige bejaarde was, is de medaille weer bij Nico. En is mijn omslag af. Een omslag met een echte gouden plak erop.

En weer bleek hoe handig het is om populaire broers te hebben.

(Nou hou ik weer op over Boek Twee hoor. Mocht je het schrijfproces willen volgen, met leuke blogjes en foto’s en gebbetjes, meld je dan aan voor de Facebookpagina van ‘Vrouw Kijkt Sport’.)

CC Foto: Femque Schook

Dapper durven zijn
Het thema van de Kinderboekenweek, die morgen begint, is Superhelden: over dapper durven zijn. Tijdens de week krijg je bij aankoop vanaf 10 euro aan kinderboeken gratis het Kinderboekenweekgeschenk, Bert en Bart redden de wereld. (Op de cover: Nu met extra aliens!) Daarin vindt Bert op een dag een wc-plopper en Bart een oude buis van een stofzuiger. Ze spelen dat het vernietigingswapens zijn waarmee ze de Zurghs, die de aarde aanvallen, kunnen vernietigen.

Indrukwekkender dan Eucalypta
Want om superheld te zijn heb je alleen maar een beetje fantasie nodig. Vroeger woonde er bij ons in de straat een heks, Eucalypta. Ze prikte ballen lek en als je niet uitkeek, werd je door haar gevangengenomen. Wie zich in het gangetje naast haar huis waagde, stond gelijk aan een superheld. Maar zo indrukwekkend als de Zurghs heb ik haar nooit meegemaakt. Helaas vindt de moeder van Bert en Bart het maar niks dat haar jongens met wapens rondlopen. Ze pakt de plopper en de stofzuigerslang af. Dat kunnen ze natuurlijk niet op zich laten zitten!

Wie trouwt deze superprins?
De andere speciale uitgave van deze Kinderboekenweek is De prins op het witte paard, een prentenboek met tekeningen van de geweldige Thé Tjong-Khing. Omdat ik geen kinderen heb koop ik bijna nooit prentenboeken, maar hoe jammer dat is, maakt dit boek weer eens duidelijk. Het gaat over een prins die een fiets heeft met vierenzestig versnellingen en tevens in het bezit is van twaalf motoren, vijf sportauto’s en zeven racewagens. Hij heeft acht renpaarden en een sneeuwwit paard. De prins is heel gelukkig, tot zijn vader aankondigt dat hij moet trouwen. Wat als geen enkele prinses deze superprins wil hebben?

Elke reden is een goede reden
Of het nu is voor een trip down memory lane of om je kinderen een plezier te doen, de Kinderboekenweek is een topgelegenheid om deze en veel andere boeken in je bezit te krijgen. Tips zijn van harte welkom!

© foto: Kinderboekenweek

Wij, de bloggers van Viva.nl, zien elkaar niet zoveel. We tikken onze stukjes vanaf onze stoffige zolderkamers, en gaan één keer per jaar met elkaar eten om ervaringen uit te wisselen en de gezichten bij de stukjes te zien. Dat is het.

Fantastisch luisterende oren
Of, zo gaat dat meestal. Ik had een net iets intensere relatie met Robin en Elvan. We mailden veel. Gingen samen eten en singstarren. En ook nu zij niet voor Viva.nl schrijven, zie ik ze nog. Dat vind ik fijn, want het zijn beide fantastische mensen met fantastisch luisterende oren. Die de problemen van jonge schrijverinnen kennen, want dat zijn ze zelf ook.

Hieperdepieperig
Mijn hart maakte daarom ook een grote galop toen ik hoorde dat Elvan een boekidee had, en het had voorgelegd aan Jelte, uitgever bij ‘mijn’ uitgeverij (en tevens inmiddels columnist van Viva Mama, jaja). En ik werd helemaal hieperdepieperig toen Elvan vertelde dat ze het boek mocht gaan schrijven. Een handboek voor werkende moeders. Een schot in de roos.

Die vrouw kan schrijven
Ze heeft het in no time geschreven. Gewoon, naast haar fulltime baan. En nu is het er. En heb ik het in handen. En ondanks dat ik a) geen vaste baan heb, b) geen kinderen heb en c) ook daar totaal niet aan moet denken, vind ik het alsnog een fantastisch boek.

En dat komt doordat Elvan gewoon ontzettend goed, strak en gevat kan schrijven. Zo schrijft ze over solliciteren tijdens je zwangerschap: ‘Stel je toch eens voor dat je een droomsollicitatie hebt en je vruchtwater klotst ineens tegen de plinten op!’ En ze geeft een zeer beeldend verslag van een rondje over de markt lopen met een krijsend kind, waarbij ze opmerkt: ‘Een groepje tienermeiden stootte elkaar aan en wees naar mij: ik was een tot leven gewekte anticonceptie-reclame’.

Dijenkletsend op de bank
Dus nu lees ik al pagina’s lang over een ver-van-mijn-bed leven, en zit ik dijenkletsend op de bank. En als ik ‘m uit heb, gaat ie naar mijn schoonzus, en mijn vriendinnen die al hebben gebaard. Want elke moeder hoort het boek van Elvan te lezen.

Als troost. En steun in de rug. En voor de dijenkletserijen.

(Het Handboek voor de Werkende Moeder is uitgegeven door Uitgeverij L.J. Veen en is hier te bestellen.)

Vrouwen van 28
Dat komt: hij is meegelokt door zijn nieuwe liefde, de 28-jarige Francis. Martijn, zelf 41 jaar oud, valt al zijn hele leven op vrouwen van 28. Zelfs als jongetje van 5 jaar al, toen hij zijn juf een huwelijksaanzoek deed. Gelukkig valt hij sinds ruim tien jaar meer in de smaak bij de leeftijdscategorie. Als docent op de Schrijversvakschool – hij heeft al enkele boeken gepubliceerd en doet dit erbij als een van de dingen waarmee hij zijn geld verdient – ontmoet hij Francis, die wil proberen of ze ook fictie kan schrijven. Ze vallen meteen op elkaar en een paar maanden later vraagt ze of hij meegaat naar Terschelling, want daar viert haar familie elk jaar kerst en oud en nieuw.

Privacy hebben ze niet
Martijn heeft in het begin wel wat bedenkingen. Zelf heeft hij geen echte familie, dus hij heeft geen verplichtingen rond de feestdagen, maar om nou een week met de hare op te trekken? Toch laat hij zich overhalen, vooral met de gedachte dat hij een week in bed kan doorbrengen met Francis. Dat loopt echter heel anders. Om te beginnen moeten ze een vierpersoonshuisje delen met Francis’ zus Gemma, haar man Stijn en hun zoontje Ruben, dus privacy hebben ze niet.

Beter een fictieve locatie
Bommer kan trouwens niet nalaten om te melden dat dit niets te maken heeft met Panorama West, een werkelijk bestaande accommodatie op Terschelling waar niets mis mee is. Hoe hard de familieleden ook roepen dat huisje Goudsbloem te klein is, Martijn benadrukt een paar keer dat het ‘in een andere situatie’ een heel fijne plek zou zijn, en dat hij er graag terug wil komen om rustig te kunnen schrijven. Goed, het is duidelijk dat Bommer wellicht beter een fictieve locatie had kunnen kiezen voor haar boek, want dan had ze geen uitwegen hoeven bedenken om de uitbater tevreden te houden.

Wat is er toch gebeurd?
Zoals het gaat is Panorama West namelijk wel de laatste plaats waar Martijn zou willen zijn. Zus Gemma blijkt een serpent, andere zus Chantal een egoïstisch meisje dat telkens haar kinderen aan andermans zorg wil overlaten, haar man Milan een vreemdganger en vader Marius een huichelaar die een oude vriend opzoekt met wie niemand iets meer te maken wil hebben. Telkens wanneer deze Lodewijk ter sprake komt lijkt dat bovendien alle zussen over de kling te jagen, met name Francis. Het is al snel duidelijk dat er ooit iets gebeurd is wat de gemoederen nog steeds behoorlijk bezighoudt.

Familie onder elkaar, dat blijft lastig
Panorama West biedt een hoop herkenning. Familie onder elkaar, dat blijft nu eenmaal lastig. Maar zo erg als in deze familie kom je het niet vaak tegen. Daar verwijst Martijn zelf ook meermalen naar, soms met humor – ‘je weet het nooit met die lui van Cornelisse’ – en soms beangstigd. Ergens is het jammer dat hij zelf geen familie heeft, ook al denkt hij op het eiland een paar keer zijn eigen vader te zien (wat overigens weinig toevoegt aan het verhaal). Met vergelijkingsmateriaal had Martijn wellicht nog scherper kunnen neerzetten hoe vreemd de familie Cornelisse werkelijk is.

Uit het stoffige licht
Wanda Bommer heeft een spannend en broeierig boek geschreven, ook al stelt het uiteindelijke mysterie in dit boek weinig voor. Ze moet het vooral hebben van de vaart en de details. De beschrijving hoe Francis ‘uit het stoffige licht tevoorschijn kwam’ is prachtig en de manier waarop alles wordt gezegd, maar niets te veel, vind ik knap. En hoe verknipt de familie ook is, ze zijn wel voor me gaan leven. Ik had graag nog langer met ze opgetrokken dan 350 pagina’s.

© foto: Nijgh & Van Ditmar

Haar man lijkt ten prooi te zijn gevallen aan een midlifecrisis en ziet geen andere weg dan zijn huwelijk met Laura en zijn gezin te ontvluchten. Maar Laura legt zich niet bij de situatie neer en geeft haar man alle ruimte die hij nodig heeft om zichzelf weer terug te vinden, zes maanden lang. Laura besluit gewoon door te gaan met haar leven en haar gezin. En hoe moeilijk ze het ook vindt om niet te weten of ze er goed aan doet haar man los te laten, kiest ze voor haar eigen geluk.

Dagboek
Veel lezers herkennen misschien bepaalde aspecten van zichzelf in Laura en haar situatie. Laura’s besluit niet meer afhankelijk te willen zijn van de omstandigheden en het welzijn van anderen, kan een inspiratie zijn voor velen. Kiezen voor je eigen geluk is een moeilijke eerste stap.

Laura vertelt ook in een interview met TIME magazine: “Een van de dingen die we vrezen is dat de persoon die je liefhebt plots vertelt dat hij niet meer van je houdt. Ik zag dit als een crisis van zijn eigen ik en ziel, en ik voelde me, ongeacht de uitkomst, dat het belangrijk was hem de ruimte te geven om aan zichzelf te werken. Het huwelijk is net als eb en vloed en het voelde belangrijk om geduld te hebben in die tijd.”

Maar niet iedereen kan zich misschien meteen identificeren met hoofdpersoon Laura. Haar scheiding en persoonlijke strubbelingen kunnen ietwat eenzijdig overkomen en niet interessant genoeg. Maar haar dialogen met de lezer maakt het echter heel persoonlijk, een echt dagboek.

Spiritueel
De hoofdpersoon Laura gaat na 20 jaar terug naar Italie. Hierin merk je echt het geluk bij haar. De kleine dingen in het leven weer waarderen, de manier waarop we naar de wereld kijken en de gelukzalige momenten. Munson: “Ik werd geconfronteerd met een keuze: of de situatie zou me overnemen, of ik zou leren mijn geluk te baseren op iets dat in mijn controle was. Ik had enkele jaren eerder met deze filosofie gewerkt. En wat is er krachtiger dan voor je instinct te kiezen? Ontkennen is je hoofd in het zand steken. Maar je hoofd hoog houden is vrijheid’.

Het boek werkt naar een verklaring toe waarom haar man haar wil verlaten door terug te kijken op Laura’s leven en naar de ontknoping hoe het in het heden met hen verder gaat. Het is misschien niet vol spanning geschreven, maar je hebt wel het gevoel dat je de hoofdpersoon echt goed leert kennen. Alsof je met haar deze spirituele toer doormaakt. Voor de een wellicht wat filosofisch maar voor de ander een goede roman.
‘Mijn seizoen van ongewoon geluk’ krijgt van Viva een 6.

PS: De Boekenclub heeft een vast panel. Je hoeft je maar één keer aan te melden voor de Boekenclub, daarna kom je iedere editie van de Boekenclub in aanmerking voor het schrijven van een recensie! Vergeet vooral niet je favoriete genre(s) aan te vinken, op deze manier lees je altijd een boek dat bij je past.

CC beeld: The House of Books

Doe nou eens rustig aan, De Jong
En ineens kreeg ik een idee. Een idee voor een boek. Het boek van Marijn en mij was nog maar een paar maanden oud. Het ging goed met de verkoop, de uitgeverij was tevreden. Maar om nou meteen te zeggen dat ik onmiddellijk weer een boek zou moeten schrijven, nee. Doe maar rustig aan, De Jong.

Het liedje ging ongeveer zo
Maar het idee bleef die ochtend een beetje kriebelen in mijn hersenpan. Toevallig zou ik die dag koffiedrinken met, onder andere, mijn uitgever. We dronken koffie, en terwijl we praatten bleef dat ideetje hinderlijk rondzingen in mijn hoofd. Ik zag zijn pratende mond, en wist dat ik op moest letten op wat hij zei. Maar in mijn hoofd deed het idee inmiddels een hinderlijk aanstekelijk dansje. Met een liedje erbij. En dat liedje klonk ongeveer zo: ‘Vertèèèl maar aan M. wat je hebt bedaaaaaacht onder de douuuuuuche’.

Dus toen ik met uitgever M. naar zijn auto liep, zei ik voorzichtig: ‘Zeg M., ik heb een idee. Ik weet niet of het iets is. Ik weet het niet hoor. Misschien zou het leuk zijn als. Ach, het is niets maar misschien zou er een boek kunnen maken over…’

Zo gezegd, zo gediggydaan
Ik vertelde mijn idee. En uitgever M. was positief. ‘Zet maar iets op papier, dan kunnen we er eens over brainstormen.’ Zo gezegd, zo gediggydaan. We brainstormden er een middag over, en aan het eind van de middag sprak uitgever M. de woorden die ik altijd het liefst uit zijn mond hoor: laten wij een boekje maken.

Dubbele Rietberger voor je
En zo stond ik gisteren weer in de fotostudio, om de foto te maken voor op het omslag van Boek Twee. Wederom met nepwimpers en hoge hakken. Check de foto bij dit stukje. Ik lijk wel een kunstschaatster, en dat vind ik zo belachelijk vet. In het echte leven zou ik nooit kunstschaatser kunnen worden, wegens gevaarlijk slordige motoriek en teveel vetrollen om in een pakje te proppen. Maar de make-up, die heb ik alvast in de pocket.

Volgend jaar rond moederdag, dames
Ik ben inmiddels als een malle bezig om allerhande mensen te strikken om mee te werken aan dit boek. Het wordt weer fantastisch. En deze keer doe ik het helemaal alleen. Wat ontzettend eng is, maar ook spannend en gaaf.

Het gaan weer drukke maanden worden, maar volgend jaar rond Moederdag ligt wel mijn nieuwe boek in de winkel. Waar ik jullie later alles over ga vertellen. En dat alles door één idee onder de douche.

Pak die pen
Geertje gelooft dat je, om levenslust te verkrijgen, geen grote dingen hoeft te doen (of laten). En schrijven is ook niet moeilijk, betoogt ze. Haar geheim is makkelijk samen te vatten: doen. Pak die pen, koop dat schrijfblok en schrijf. Maakt niet uit waarover of wanneer of op welke plaats, als je het maar doet.

Haat aan de kringels
Wat een verademing! Ik ben nogal een schrijfneuroot, dat durf ik wel te stellen. Als het aankomt op ‘eigen’ schrijfsels tenminste: die kan ik alleen produceren als de omstandigheden juist zijn. Dat betekent bijvoorbeeld dat er niemand mee mag kijken, dat er ‘inspiratie’ moet zijn en dat ik mijn goede pen moet hebben. Of, als ik op de computer werk, dat de spellingcheck uit moet staan (haat aan rode en vooral groene kringels!) en dat er prettige muziek uit mijn speakers moet komen.

Handschriftoefening
Allemaal onzin natuurlijk, en Geertje drukt me hard met mijn neus op dat feit. Zij sleept haar kladblok overal mee naartoe en heeft haar receptoren voor alles wat de wereld biedt continu openstaan, zodat inspiratie niet eens nodig is. Er is altijd wel iets om over te schrijven en zelfs als er niets is, kun je altijd nog honderd keer opschrijven: Ik weet niets om over te schrijven. Een soort strafregels, of een mooie manier om je handschrift te oefenen.

Licht-boeddhistische noot
In korte hoofdstukken schrijft Geertje met een swingende stijl over hoe ze zelf de lust van het schrijven ontdekte. Ze deelt dat op in thema’s zoals Schrijfgereedschap (tip: koop vooral geen heel mooi notitieboek, dat veroorzaakt een schrijfkramp omdat je het niet wilt bezoedelen), Lezen (onmisbaar voor iedere schrijver) en Dromen (schrijf elke ochtend meteen op wat je hebt gedroomd). Schrijven is namelijk ook een manier om jezelf en de wereld beter te leren begrijpen, als je het doet volgens de ZIN-methode. De licht-boeddhistische noot die Geertje af en toe in de tekst stopt maakt schrijven meer dan alleen dat. Het is een levensstijl. En wel een die mij inderdaad heel aantrekkelijk lijkt. Schrijven met ZIN opent je ogen voor de kleine dingen van het leven, die mooier zijn dan je in de jachtigheid van alledag kunt vermoeden.

CC foto: redcargurl

Inspiratie
Jaren geleden schreef Chantal van Gastel voor een schrijfwedstrijd een kort verhaal over een oude vrouw die haar eerste liefde na jaren terugziet. De wedstrijd won ze niet en het verhaal zat ver weggestopt in haar hoofd maar die vrouw kon ze niet vergeten. Tijdens het schrijven van haar derde boek ‘Geknipt voor jou’ komt ze in gesprek met een collega die een heftige gebeurtenis heeft meegemaakt. Chantal van Gastel: “Ze vertelde me over iets dat ze meegemaakt had toen ze een paar avonden daarvoor tegen sluitingstijd nog snel wat boodschappen bij de supermarkt ging doen. Ze was een van de laatste klanten, dus een medewerkster van de winkel maakte aanstalten om de deuren achter haar te sluiten. Op het moment dat ze naar buiten stapte glipte er een verdacht uitziend type naar binnen. Hij trok een wapen, bedreigde het personeel en mijn collega maakte zich snel uit de voeten om de politie te kunnen bellen. Deze nare ervaring van mijn collega was mijn startsignaal voor ‘Zoek het maar uit’ en werd Ella die avond geboren”.

Kalverliefde
Iets anders wat van Gastel al heel lang wilde, is een verhaal schrijven over een jongen en een meisje die samen opgroeien. Chantal: “Het thema eerste liefde spreekt  erg aan. De heftigheid van een eerste verliefdheid vergeet je nooit en de gedeelde geschiedenis van de personages levert een verwevenheid en dynamiek tussen hen op die heel interessant is om mee te werken voor mij als auteur. Dex is de eerste grote liefde van Ella. Ze heeft in geen jaren aan hem gedacht, want ze is heel gelukkig met haar vriend Owen, met wie ze vergevorderde samenwoonplannen heeft. Dus waarom blijft Dex dan ook na de overval steeds in haar gedachten opduiken? En zo kon ik ongeveer tien jaar later eindelijk iets doen met het verhaal dat ik al zo lang in een verloren hoekje van mijn brein had zitten”.

‘Zoek het maar uit’ is het verhaal geworden van een jong meisje in oorlogstijd, tegenover het verhaal van een jonge vrouw van nu. Het gaat over de band tussen oma’s en kleindochters, keuzes maken met je hart of je hoofd, het najagen van je dromen en over eerste liefdes die een tweede kans krijgen… als je die durft te grijpen.

Ook weten of Ella haar dromen najaagt? Geef je hier op voor Viva’s Boekenclub. Of lees hier vast het eerste hoofdstuk.

> Naar het aanmeldformulier

Meer informatie over Chantal zelf: www.chantalvangastel.nl

PS De Boekenclub heeft een vast panel. Je hoeft je maar één keer aan te melden voor de Boekenclub, daarna kom je iedere editie van de Boekenclub in aanmerking voor het schrijven van een recensie! Vergeet vooral niet je favoriete genre(s) aan te vinken, op deze manier lees je altijd een boek dat bij je past.

CC beeld: The House of Books

Valt haar niet aan te rekenen
Op Alma’s site kwam ik wel wat werk tegen dat me deed twijfelen, zoals een performance van een kwartier waarin ze in een wit pakje een vel papier alle kanten op vouwt. Maar hé, ik begrijp best dat dit haar niet aan te rekenen valt omdat de Rietveld Academie je nu eenmaal aanzet tot vreemde kunstzinnige uitingen.

Dan hebben we de kritiek gehad
Daarom was ik ook zo blij verrast toen bleek dat, na een wat moeizame en langzame start, Alles is Carmen wél voldeed aan mijn hoge verwachtingen. Ik som eerst even de kritiekpuntjes op zodat we dat gehad hebben: er zitten wat te veel opsommingsrijtjes in, bedoeld om personages te leren kennen, die uiteindelijk meer zeggen over de auteur dan over het personage. Carmen heeft zo veel voorkeuren, afkeren en meningen dat ze soms zelf niet onthoudt wat ze eerder beweerd heeft, waardoor ze zichzelf tegenspreekt. Tot slot zitten er te veel Engelstalige dialogen in het boek, wat niet helemaal zonder functie is, maar toch storend, en pretentieus.

Hij komt terloops haar leven binnen
Verder is Alles is Carmen gelukkig helemaal niet pretentieus. Alma Mathijsen zelf is een kunstenaar, maar ze laat Carmen op een gegeven moment zeggen, na een ontmoeting met een kunstenaar: ‘Hiervoor kende ik nog geen kunstenaars, ik dacht dat ze meer indruk op me zouden maken.’ Wie wel indruk op haar maakt is Chris, de grote liefde in dit boek. Op de achterflap staat aangekondigd dat hij de eerste jongen is die ze liefheeft en dat vanaf dat moment niets meer hetzelfde is. Een liefde die zo groot is en alsmaar groter wordt, staat er, moet op een dag wel exploderen. Een van de mooiste dingen van dit boek vind ik dat die belofte maar ten dele wordt ingelost. Chris komt Carmens leven binnen, terloops, zoals dat gewoon gaat. Zij wordt verliefd op hem, vrij geruisloos, zoals dat gewoon gaat. Hij maakt het uit, want ook dat is hoe het vaak gaat. Maar Carmen heeft daar geen vrede mee.

Carmen is genoeg
Lange tijd dacht ik tijdens het lezen: Lepels gaan alleen was inderdaad geen goede titel geweest, want dat kleine gegeven zegt bijna niets over Carmen. Maar Alles is Carmen leek me ook niet passend. Alles is helemaal niet Carmen, want Carmen vindt Chris veel belangrijker dan zichzelf. Pas aan het eind realiseerde ik me hoe het zit: door haar manier van denken, kijken en opschrijven is dit een goed boek geworden, ook al zit er weinig verhaal in. Carmen zelf is verhaal genoeg.

In Viva 35 staat een winactie waarmee je kans maakt op een exemplaar van Alles is Carmen.

© foto: De Bezige Bij

Waar zijn ze aan begonnen!
De scène waarin Lorna en Paul bij hun vervallen paleisje aankomen, vinden de meeste lezers meteen al heel treffend. Cychick schrijft: “Je ziet het zo voor je door al die programma’s zoals ‘Het roer om’, waarbij je je afvraagt waar die mensen in hemelsnaam aan zijn begonnen.” Meeyz kan zich goed voorstellen dat de Britten ‘niet echt blij’ zijn met dit nieuw verworven eigendom, dat in veel slechtere staat blijkt te zijn dan voorgespiegeld. Aangevuld met een scheutje vijandige dorpsbewoners en een soeplepel tegenslag is een drama geboren.

Flinke dosis humor
Maar de Britten zouden de Britten niet zijn als ze dat niet met opgeheven hoofd en een flinke dosis humor te lijf gingen. De Boekenclublezers vinden de grappen af en toe wel iets te zeer van het niveau onderbroekenlol. Ook is het te merken dat de auteur meer heeft ingezet op humor dan op diepgang en spanning. “Vaak gebeurde er iets wat twee pagina’s later alweer opgelost werd”, zegt Swhite. Wel is het vlot geschreven, vindt Meeyz, met een goede mix tussen dialogen en gedachtegangen. Ook andere lezers noemen de makkelijke leesbaarheid als pluspunt.

Woest krullend rood haar
In Met de Franse slag komen erg veel personages op het toneel, waardoor bij veel lezers verwarring ontstond. Terugbladeren om erachter te komen wie ook alweer wie was, is een veelgenoemd verschijnsel bij dit boek. Er zijn dan ook maar een paar personages met wie je je mogelijk kunt identificeren: Lorna (of wellicht Paul, als je een man bent) en Stephanie, een alleenstaande moeder met een vrijgevochten en optimistische natuur. De meeste lezeressen neigen naar Stephanie, behalve Zitavalk – die is dol op koken, net als Lorna – en Cychick, die zich “liever zou identificeren met Stephanie, een leuk uitgewerkt personage met een pittig karakter en prachtig, woest krullend rood haar. Maar ik vrees dat ik het meest lijk op Lorna, die zorgzaam is en overal het beste van probeert te maken.”

Onnozele zielen
De vakantie hebben de meesten van ons intussen achter de rug, maar toch is dit volgens de lezers van de Boekenclub een uitstekend boek om mee te nemen naar strand, zwembad of soortgelijke vakantielocatie. Vooral als die locatie zich in Frankrijk bevindt, want “de beschrijving en situering van het Franse dorpje zijn goed getroffen”, vindt Zitavalk. Met de Franse slag is vast ook lekker als tussendoortje op een ander ontspannen moment. Tot slot zou Cychick het aanraden aan ‘alle onnozele zielen die plannen hebben om een min of meer vervallen pand in Frankrijk aan te schaffen en voornemens zijn hier een vijfsterrenhotel van te maken’. Doet het in zo’n geval vast ook goed als cadeautje. Met alleen maar voldoendes – een 6 als laagste, een 8 als hoogste cijfer – krijgt Met de Franse slag gemiddeld een 6,8.

PS: De Boekenclub heeft een vast panel. Je hoeft je maar één keer aan te melden voor de Boekenclub, daarna kom je iedere editie van de Boekenclub in aanmerking voor het schrijven van een recensie! Vergeet vooral niet je favoriete genre(s) aan te vinken, op deze manier lees je altijd een boek dat bij je past.

CC beeld: The House of Books

Gat in je wang!
Waar het boek over gaat, is in het begin wél duidelijk: een twaalfjarige jongen (Simon) is wees en wordt opgevoed door zijn grootouders. In de proloog gaat het over zijn vader, die als wild wordt opgejaagd en uiteindelijk gedood. Daarna gaan we dertien jaar verder. Simon ontdekt in de schuur van zijn opa een doos met een pistool. Zijn brutalere vriend Kris gaat ermee aan de haal en het draait erop uit dat Kris’ broer, die de indruk krijgt dat het geweer niet geladen is, een gat in Kris’ wang schiet. Simon schrikt hiervan en gaat er met het wapen vandoor. Hij vlucht het bos in, net als ooit zijn vader.

Vloo & Knottnerus
Tot daaraan toe lijkt het allemaal best overzichtelijk. Maar vanaf hier wordt het verhaal steeds vreemder, tot aan het bizarre. Simon verandert van een geschrokken jongen in een gevaarlijke gek met een wapen, die schiet op alles wat maar beschoten kan worden. Ondertussen heeft hij het idee – of is het echt zo? – dat er op hem gejaagd wordt door ‘Koetjemannen’, leden van een familie in het dorp waar alleen maar mensen met vreemde achternamen wonen (Knottnerus, Bongenaar, Vloo, Junte; alleen Simon de Ridder zelf kan voor doorsnee doorgaan).

Actie, actie, actie
Gelukkig is er af en toe een rustpunt als hij in contact komt met boswachter Castor en zijn dochter Lizzy, over wie Simon zijn allereerste seksuele fantasieën heeft. Maar voor het grootste deel is het actie, actie, actie. Het lijkt wel een uit de hand gelopen jongensavonturenboek, met een hoofdpersoon die niets meer wegheeft van een normale twaalfjarige jongen. Behalve dan dat hij voor het eerst klaarkomt, zij het wel in een tot een ‘reusachtige loempia’ opgerold stuk bouwplastic midden in het bos.

Ik zie vast een diepere laag over het hoofd
De bizarre gebeurtenissen, ultrakorte beschrijvingen van ingewikkelde zaken – de oplossing van het enige mysterie in dit boek krijgt één alinea toebedeeld – en te volwassen gedachten van Simon geven mij uiteindelijk het gevoel dat ik iets gemist heb. Welke diepere laag heb ik over het hoofd gezien? Is het misschien allemaal niet echt gebeurd, is dat het? Van begin tot eind krijg ik geen duidelijkheid, waardoor het net zo goed kan zijn dat de schrijver 224 pagina’s lang een spelletje met me heeft gespeeld. Of hij heeft het allemaal nodeloos ingewikkeld gemaakt. Ik weet het simpelweg niet.

Wervend, interessant en intelligent
Zodoende weet ik ook niet goed wat ik van het boek moet vinden. Het uitgangspunt is interessant, het perspectief is prima, de grimmigheid heeft ook wel wat en op de schrijfstijl heb ik niks aan te merken. Maar uiteindelijk kan ik er niks mee aanvangen. Ik wil graag in het midden laten of dat ligt aan mij of aan het boek, maar moet wel concluderen dat ik het niemand zou aanraden. Om een boek aan te prijzen moet je er immers wervend, interessant en bij voorkeur intelligent over kunnen vertellen, en dat lukt me niet.

© foto: Uitgeverij Contact

Vijf minuten vluchten
Fantaseren is volgens auteur Barbara Sophia Tammes dé manier om je hoofd niet te verliezen in het jachtige leven van nu. Om even te kunnen vluchten als het je allemaal te veel dreigt te worden, kun je een eigen Luchtkasteel bouwen. Dit boek vertelt precies hoe je dat doet. Welke kamers erin thuishoren en waar die voor zijn. Welke mensen je erin kunt fantaseren en welke lekker niet. Maar de uiteindelijke invulling doe je helemaal zelf, want het is jóúw Luchtkasteel. Als dat eenmaal stevig staat, kun je er gewoon vijf minuten naartoe vluchten terwijl de wereld om je heen doorgaat. Dit vooruitzicht sprak me zeer aan en met het handboek erbij begon ik te bouwen.

Kaneelbroodjes
Het Luchtkasteel begint met het kiezen van een geur. Een betere manier om in de stemming te komen is er niet. Barbara heeft twee pagina’s vol parfumflesjes getekend met de lekkerste geuren van de wereld: pas gemaaid gras, een vers gewassen en door de wind gedroogd wit overhemd, een nieuw boek, kaneelbroodjes, een houtvuurtje in de frisse buitenlucht… O help, ik kan nu al niet kiezen!

Cinema Memoria
Gelukkig hoeft dat ook niet. Ik kan elke kamer een andere geur geven, zoals de geur van rood pluche voor de Cinema Memoria (mijn herinneringenkamer) en die van zon op mijn huid voor de Wenstuin. Het is aan mijn eigen fantasie, die wordt geprikkeld en gestimuleerd door dit handboek.

Boegbeeld voor de fantasie
Barbara Sophia Tammes is met haar eigen creativiteit het beste boegbeeld voor de fantasie. Vooral de tekeningen in dit boek zijn treffend: soms grappig, soms mooi, soms lief. Het boek gaat echter verder dan fantaseren. Aan de hand van het Luchtkasteel behandelt Barbara dingen die iedereen zal herkennen.

Praat met jezelf
Ongebreidelde woede, waar laat je die? In de Royal Suite voor het Kwaad. Hoe ga je om met de verschillende kanten van jezelf? Ga met ze in gesprek tijdens een feestje dat je organiseert in de Balzaal. Wat moet je met ongewenste gedachten doen? Zie ze als vogels, die langs komen vliegen en ook weer weggaan, en probeer ze niet te vangen maar juist los te laten. Hoe kun je luisteren naar je intuïtie? Bedenk hoe verschillende bekende personen zouden reageren op je probleem: what would Don Draper do? Op deze laagdrempelige manier geeft het boek behalve een paar leuke wegdroomuren ook nog veel inzichten en bruikbare adviezen.

© foto: Kosmos Uitgevers

Mijn seizoen van ongewoon geluk
Stel je voor: Je man belandt in een midlife crisis en vertelt je op een dag dat hij er geen zin meer in heeft en zijn koffers pakt. Het overkwam schrijfster Laura Munson. Laura besloot haar man de ruimte te geven en door te gaan met haar leven en haar gezin. Over deze moeilijke periode schreef ze een reeks columns voor the New York Times. Deze columns werden verwerkt tot deze autobiografische roman waarin een vrouw kiest voor haar eigen geluk. Met haar herkenbare verhaal inspireerde ze veel lezers.

Nieuwsgierig geworden?
Geef je dan nu op voor de Boekenclub. Vink de categorieën aan waarin jij geïnteresseerd bent. Wij selecteren uit alle deelnemers een aantal lezeressen die het boek thuisgestuurd krijgen. Na een aantal weken vragen wij jou een korte recensie over het boek te schrijven en het boek een cijfer te geven.
Aan het einde van de maand vinden jullie op Viva.nl een samenvatting van alle reacties in een blog. Zo weet iedereen of het boek een aanrader is of niet.

PS: De Boekenclub heeft een vast panel. Je hoeft je maar één keer aan te melden voor de Boekenclub, daarna kom je iedere editie van de Boekenclub in aanmerking voor het schrijven van een recensie! Vergeet vooral niet je favoriete genre(s) aan te vinken, op deze manier lees je altijd een boek dat bij je past.

CC beeld: The House of Books

Een uur pirouettes draaien met online schoenen
Tijd verspillen is makkelijk in de tijd dat je schoenen 360 graden rondjes kunt laten draaien op je laptop. Met de blik van een wetenschapper die pantoffeldiertjes onder de microscoop ontleedt, bestudeer ik het stiksel van een laars, het  loepje leg ik op de hak. Voor ik het weet ben ik een uur verder met pirouettes maken, inzoomen en uitzoomen op ikwilschoenen.nl.

Het toppunt van internetverkwanseltijd
Het toppunt van internetverkwanseltijd is de nieuwe virtuele paskamer van H&M. Op mijn vrije middag – want, och, puf, zoveel te doen – kleed ik tot in den treure mijn virtuele barbie met maatje 34 aan. Truitje aan, truitje uit. Jurkje aan, vestje erover heen. Toch even proberen met andere schoenen. Om half zes gaat de telefoon. ‘Genoten van je vrije middag? Wat heb je allemaal gedaan?’ Ehm. In gedachten hoor ik mezelf zeggen: ‘Ik heb 27 sjaaltjes, 14 jasjes, 10 jurken en 17 broeken met m’n muis op een online model gesleept, vre-se-lijk druk geweest.’ Het wordt: ‘Ach, een beetje zitten niksen.’

Ik procrastineer met het schompes
Vandaag sla ik NRC Next open en lees over De Uitstelpandemie. Procrastinatie, dat klinkt als een serieus probleem. En ja, ik heb er last van. Ik procrastineer me het schompes. Ene meneer Piers Steel heeft zich ontpopt tot zelfhulpgoeroe en vertelt dat uitstellers impulsieve mensen zijn die geen weerstand kunnen bieden aan verleidingen. Dat er niets aan gebeurt komt volgens Piers doordat mensen het uitstellen er iets aan te doen. Logisch. Als de wiedeweerga surf ik naar bol.com om te kijken of het boek Uitstelgedrag al te koop is. Op het gevaar af dat ik word doorgelinkt naar al die andere interessante literatuur die er over uitstelgedrag is. Die volle wasmanden komen later wel.

© Beeld: Getty Images

Verspreid over tien boeken kan dit best
De levensloop van Myron is volledig ongeloofwaardig. Verspreid over tien boeken kan dit allemaal best: ooit was Myron een gevierd basketbalspeler, maar door een ongeluk heeft hij een kniebeschadiging opgelopen en daarom kan hij niet meer spelen. Ook is hij geheim agent geweest voor de FBI, samen met zijn beste vriend Win, maar die tijd hebben ze achter zich gelaten. Nu is Myron eigenaar van MB SportsRep, een agentschap voor sporters.

Zet je realiteitszin opzij
Tot zover klinkt dat allemaal best plausibel – tenminste, redelijk. En hij lijkt het goed voor elkaar te hebben. Maar dit is geen man om te benijden: door de jaren heen is Myron in de bres gesprongen voor met de dood bedreigde sportsterren, zijn meerdere mensen om hem heen doodziek geworden, onder wie de dertienjarige zoon van wiens bestaan hij nog niet eens wist, zijn verschillende van zijn goede vrienden en zakenpartners beschuldigd van een moord en hijzelf ook meerdere malen verdacht van allerlei misdrijven, en komen er steeds allemaal lijken uit de kast. Myron zit continu midden in de vuurlinie. Als je dit weet, begrijp je dat het nodig is om je realiteitszin opzij te zetten voordat je begint aan het lezen van Levenslijn.

Help, mijn man is… spoorloos
In dit boek wordt Myron benaderd door Suzze, een tennisster die vertegenwoordigd wordt door MB SportsReps. Ze heeft op Facebook een verontrustend bericht ontvangen waarin de onbekende afzender beweert dat haar man Lex niet de vader is van het kind waarvan zij nu acht maanden zwanger is. Lex gaat ervandoor en Suzze vraagt Myron, die met zowel haar als Lex bevriend is, om de relatie te lijmen. Dat wil hij best voor haar doen en Myron gaat op zoek naar Lex, maar komt daarbij veel meer op het spoor. Zoals zijn schoonzus Kitty, die hij tegenkomt in een nachtclub en die heroïneverslaafd blijkt te zijn, en een oud mysterie omtrent zanger Gabriel Wire.

Yoo-hoos
Wat ik knap vind van Harlan Coben, is dat hij met Levenslijn ondanks het turbulente verleden van Myron Bolitar toch weer een compleet nieuw verhaal weet neer te zetten. Oké, er komen wat oude bekenden in voor, maar dat heeft ook z’n charme: er worden weer flink wat Yoo-Hoos gedronken en de kenmerkende humor blijft overeind. Maar wat vooral een prestatie is, is dat ik na een pagina of honderd helemaal in het verhaal zat en compleet was vergeten hoe onwaarschijnlijk het is dat dit allemaal gebeurde. Ik wilde alleen maar dat het verderging. En zoals het een goede thrillerschrijver betaamt knoopt Coben aan het eind alle lijntjes mooi aan elkaar, waardoor ik het boek tevreden kon dichtslaan. Maar er staat natuurlijk nog wel genoeg open om te kunnen verwachten dat er een nieuw Myron Bolitar-boek zal volgen… gelukkig!

De winactie is gesloten. De vijf winnaars krijgen het boek thuisgestuurd.

Mooiste herinneringen
Nina houdt al haar hele leven van lezen en in veel van haar mooiste herinneringen komen boeken voor. Maar ze heeft er de laatste jaren de klad in laten komen. In de waan van de dag is wat echt belangrijk is naar de achtergrond verdwenen. Na de dood van haar zus besluit ze terug te gaan naar de kern van haar leven, en daar hoort het lezen bij.

Fictie is waarheid
Het blijkt een geweldige zet. In haar paarse stoel verliest Nina zich elke dag in een nieuwe wereld, maar tegelijkertijd ontstaat in haar hoofd ruimte voor haarzelf, haar herinneringen en haar gezin. De boeken die ze leest worden een deel van haar leven en haar leven vindt ze terug in de boeken. ‘Er was een reden waarom ik een jaar de tijd nam om boeken te lezen’, schrijft ze. ‘Woorden zijn getuigen van het leven: ze leggen vast wat er gebeurd is en maken het allemaal echt. Zelfs fictie geeft waarheid weer: goede fictie ís waarheid. Verhalen over herinneringen aan levens nemen ons terug in de tijd en stellen ons tegelijkertijd in staat om vooruit te gaan.’

Nooit echt neerslachtig
Precies zo vergaat het ook Nina. Terwijl ze leest over andermans levens en reflecteert op dat van haarzelf en de mensen om haar heen, in het bijzonder het te vroeg geëindigde leven van haar zus, krabbelt ze langzaam uit een dal en wordt ze weer de persoon die ze wil zijn. Ik denk dat dit ook deels komt door haar optimistische instelling: zelfs als haar zus net is overleden, wordt Nina niet echt neerslachtig. Natuurlijk rouwt ze om haar, maar ze benadrukt vooral het leven dat haar zus heeft geleefd. Uit het hele boek spreekt een onwrikbaar geloof in de goedheid van de mens en de schoonheid van het leven.

Stinkende paarse stoel
En van de waarde van boeken, die een onlosmakelijk onderdeel zijn van haar leven. Zo vertelt Nina haar moeder over een boek van Knut Hamsun dat ze net heeft uitgelezen. Hamsun blijkt een van de favoriete schrijvers van haar opa te zijn geweest. Dat zet Nina aan het denken. ‘Ik stelde me mijn opa voor in een witte rotan tuinstoel in de zon, met op de achtergrond het lentegroen van de bomen. Over het gras kwam de geur van witte seringenbloesems naar hem toe. Hij zou zich nooit hebben kunnen voorstellen dat een van zijn kleindochters een boek van Hamsun zou lezen in een naar katten stinkende paarse stoel in Connecticut. Twee lezers die gegrepen werden door de plaats en het seizoen van hetzelfde boek – om verschillende redenen, maar met hetzelfde resultaat: liefde voor het verhaal.’

Share the love
Een boek per dag laat zien dat er een boek is voor elke gelegenheid, en dat boeken een grote steun kunnen zijn. Het gunt je bovendien een kijkje in het leven van een vrouw die ik tijdens het lezen ben gaan bewonderen: Nina Sankovitch wordt een voorbeeld en een vriendin tegelijk. ‘Het is goed om je liefde voor boeken of een bepaald boek te delen’, schrijft zij. Dat doet ze zelf veelvuldig met de boeken die ze in haar leesjaar heeft verslonden en dat doe ik nu met Een boek per dag. Want dit is echt een fantastisch boek.

© foto: Uitgeverij Artemis

Hoe zit dit in elkaar?
De mysterieuze vertelstijl levert verschillende reacties op. Zo zegt Yolanda: “Elke keer wanneer ik dacht dat ik eindelijk wist hoe het in elkaar zat, bleek het verhaal toch weer anders in elkaar te steken.” Dat ‘puzzelen’ vindt zij leuk, maar dat geldt niet voor iedereen; zoals Snoepemans zegt: “Omdat je vaak niet weet over wie ze het hebben en je daarom telkens terug moet lezen, gaat de spanning uit het boek.”

Even inkomen
Het gebruik van verschillende verhaallijnen is goed gedaan, vindt Shohoda, maar de meeste lezers hebben hierdoor wel moeite om in het verhaal te komen of vinden het rommelig, zoals Drakenvrouw opmerkt. Toch is de algemene tendens onder de Viva-recensenten dat het na een paar hoofdstukken beter te volgen wordt. “Na een paar hoofdstukken leest het lekker weg”, zegt BarbaBientje85 hierover.

Identificeren
Wat ook opvalt is dat Verzwegen een typische Zweedse thriller is, maar wel een die volgens LottesG zeer geschikt is voor fans van bijvoorbeeld Saskia Noort. “Het sluit aan bij andere spannende boeken afkomstig uit Scandinavië”, zegt Egniet. Zij vindt het ook leuk dat het boek door een vrouw is geschreven, waardoor het makkelijk is om je in te leven in het personage Fredrika. Ook andere lezeressen konden zich goed met haar identificeren.

Mooi aan elkaar geknoopt
Toch zijn er ook wel wat kritiekpuntjes op dit boek: door de verschillende perspectieven is het af en toe verwarrend en het perspectief van de politie vinden sommige lezeressen te veel de overhand krijgen. Wat in de reacties echter de boventoon voert is dat het boek veel spanning heeft  en dat aan het eind de verhaallijnen mooi aan elkaar geknoopt worden, zoals Michelle zegt: “Ik vond het verhaal spannend tot en met het eind, wat zeker te maken had met het feit dat verschillende losse eindjes uiteindelijk één geheel worden.” Met als laagste cijfer een 6 en als hoogste een 8,5 krijgt dit boek gemiddeld een 7,5, een mooi cijfer van de Viva Boekenclub.

Leesfanaten gezocht!
Lijkt het jou ook leuk om een boek te recenseren? Wij selecteren per boek uit alle deelnemers aan de Boekenclub een aantal lezeressen die het thuisgestuurd krijgen. Na een aantal weken vragen wij jou een korte recensie over het boek te schrijven en het boek een cijfer te geven. Aan het eind van de maand staat op Viva.nl een blog met een samenvatting van de reacties. Zo weet iedereen of het een aanrader is of niet.

GEEF JE NU OP!

PS: De Boekenclub heeft een vast panel. Je hoeft je maar één keer aan te melden voor de Boekenclub, daarna kom je iedere editie van de Boekenclub in aanmerking voor het schrijven van een recensie! Vergeet vooral niet je favoriete genre(s) aan te vinken, op deze manier lees je altijd een boek dat bij je past.

CC beeld: The House of Books

Wel of niet aanschaffen?
Toch vind ik het altijd moeilijk om te beslissen of een boek de moeite van de aanschaf waard is. Daarom blijf je snel hangen bij de bekendere schrijvers. Omdat ik ook wel eens wat anders wil, verzamel ik zo veel mogelijk informatie op internet.

Literaire Thriller Magazine
Nu is er een veel leukere manier om informatie over boeken op te zoeken. Op de iPad kun je nu gratis de Literaire Thriller Magazine app van Ambo Anthos downloaden. In deze app bekijk je trailers van boeken, je leest interviews met schrijvers en de eerste bladzijden van thrillers en je vindt meer informatie over de boeken. Je kunt je zelfs laten voorlezen!

Aantrekkelijk en informatief
Het leuke aan de app is dat het de boeken daadwerkelijk aantrekkelijker maakt. Je krijgt veel informatie en omdat je trailers kunt bekijken weet je meteen welk boek iets voor jou is. Zo vertelt Lieneke Dijkzeul in de trailer van het boek ‘Verloren zoon’ wie de personages in haar boek zijn, wat ze denken en waarom ze bepaalde keuzes maken.

Aanrader
Het enige nadeel aan de app vind ik dat je niet kunt zien waar je bent. Gebruik van Breadcrumbs zou de app een stuk overzichtelijker maken. Hier staat tegenover dat de vormgeving van de app super is en alles snel en makkelijk werkt. Als je van literaire thrillers houdt, ben je zeker een tijdje zoet met deze app. Een aanrader dus!

Schrijf een review en win
Heb jij een aanvulling of een totaal andere mening? Schrijf dan snel een review over het Literaire Thriller Magazine op de iPad. De eerste 100 reviews krijgen namelijk een boek thuisgestuurd!

Hoe gaat het in zijn werk?
Stap 1: Geef hier je eerlijke mening over het Literaire Thriller magazine voor de iPad.

Stap 2: Laat direct weten dat je een review hebt geschreven, door een mailtje te sturen naar: mailenwin@amboanthos.nl (vergeet niet je adresgegevens te vermelden) en geef daarin aan welk boek je wilt ontvangen. (Op volgorde van ontvangst van de mailtjes.)

Je kunt kiezen uit de volgende boeken
1.     S.J Watson – Voor ik ga slapen ( 5 sterren in de D&T Gids)
2.     Simone van der Vlugt – Op klaarlichte dag
3.     Nicci French – Blauw maandag

Dus heb jij ook zin in een spannend boek? Geef dan snel jouw mening!

**Helaas, deze actie is afgelopen**
De app-rubriek is een wekelijks terugkerende blog waarin wij de favoriete apps van onze redacteuren bespreken. Van praktisch tot grappig. Wij zijn ook benieuwd naar jouw favorieten! Laat het ons weten in het reageerveld hieronder, wie weet bespreken we volgende week jouw leukste app.

© Beeld: Ambo Anthos

Gastronomische ramp
Met de Franse slag is uit het leven gegrepen, want ook hier wordt een auberge overgenomen door een Engels echtpaar. De Franse bevolking van het dorpje Fogas is van slag. Dit wordt een gastronomische ramp, ze weten het zeker. Iedereen weet immers dat Engelsen niet kunnen koken – op Jamio Le Vert na, maar hij is de uitzondering die de regel bevestigt.

Miljoenen muizenkeutels
Burgemeester Serge Papon belegt een spoedberaad om de nieuwe herbergiers Lorna en Paul Webster het leven zuur te maken, nog voordat ze hun eerste pastis hebben geserveerd. Maar niet iedereen is gecharmeerd van de vertragingstactieken van de burgemeester. Ondertussen hebben Lorna en Paul zo hun eigen problemen, waaronder een ernstig lekkend dak, miljoenen muizenkeutels en hun matige beheersing van de Franse taal. Kortom, er moet nog heel wat gebeuren voordat er überhaupt gekookt kan worden.

Doe mee!
Zin om je te verliezen in dit verhaal over een pittoresk Frans dorpje? Wij selecteren uit alle deelnemers aan de Boekenclub een aantal lezeressen die het boek thuisgestuurd krijgen. Na enkele weken vragen wij jou om een korte recensie te schrijven en het boek een cijfer te geven. Begin volgende maand vind je een samenvatting van deze reacties op Viva.nl.

PS: De Boekenclub heeft een vast panel. Je hoeft je maar één keer aan te melden voor de Boekenclub, daarna kom je iedere editie van de Boekenclub in aanmerking voor het schrijven van een recensie! Vergeet vooral niet je favoriete genre(s) aan te vinken, op deze manier lees je altijd een boek dat bij je past.

© Beeld: The house of books

Kan me er alles bij voorstellen
Gedumpt worden is nooit leuk. Niet dat ik daar ervaring mee heb, mind you, maar ik kan me er na vele verhalen van vriendinnen alles bij voorstellen. En ik weet al wat ik hen de volgende keer zal geven als ze weer eens dreigen te verdrinken in het liefdesverdriet: het zakboekje Het is uit, in 100 dagen afkicken van je ex.

De buurtslijterij leegdrinken
Dit knalroze boekje begint met een bekentenis van auteur/illustrator Mandana Hoveyda: zij heeft alle liefdesverdrietfouten gemaakt die er te maken zijn. Maar ze is erdoorheen gekomen. Om de vrouwen van de wereld ervoor te behoeden dat zij dezelfde fouten keer op keer begaan, heeft ze een overzichtelijk stappenplan gemaakt, met voor elke dag na De Break één taak. Die variëren van de buurtslijterij leegkopen (en -drinken) tot bij je ouders op bezoek gaan omdat je daar heerlijk kunt zwelgen in zelfmedelijden terwijl iemand je koekjes brengt.

Niet bellen dus
Ik vraag me af of ze allemaal even effectief zijn, maar zeker is dat het handig is om elke dag iets te doen te hebben. Of juist niet. Want hem bellen mag niet, onder geen beding, en ook niet onder valse voorwendselen. Gewoon niet. (Dit wordt een paar keer benadrukt in het boek, vandaar dat ik er de nodige aandacht aan besteed. Niet bellen dus.)

De harde realiteit van een breakup
Wat Het is uit zo goed maakt zijn echter niet zozeer de tips, al zitten er zeker goede bij, maar vooral de tekeningen. De illustraties die Hoveyda erbij heeft gemaakt zijn ontzettend treffend. Bijzonder grappig ook, zoals wanneer hoofdpersoon Eva zich voor de zoveelste keer wanstaltig gedraagt ten overstaan van de personen die ooit haar vriendinnen waren. Ze kan niet ophouden over haar ex en is zichzelf totaal onbewust van de uitwerking die dit heeft op haar omgeving, die intussen horendol wordt. Soms werd ik dat zelf ook, als ze alwéér haar creditcard misbruikte om nutteloze aanschaffen te doen, maar we weten allemaal dat dit de harde realiteit is van een breakup.

Lachen in tijden van liefdesverdriet
Maar er is licht aan het eind van de tunnel: na zevenendertig dagen begint ze weer om dingen te lachen (waarbij ‘dingen’ staat voor zijn scheve voortanden, zijn pukkels, zijn dunne benen met veel te grote voeten en zijn ochtendhumeur) en vanaf daar gaat het steeds iets beter. Ik weet niet of dit stappenplan voor iedereen zo goed zou werken, maar zeker is dat het boekje je in tijden van liefdesverdriet aan het lachen kan krijgen. Dat lukt trouwens ook heel goed als je gewoon gelukkig bent in de liefde – al weet ik niet hoe geschikt dit boek het doet als cadeautje voor iemand die geen scheidingsplannen heeft.

© foto: Uitgeverij Snor

Vinexvrouwtje
Schrijfster Marieke Dubbelman, a.k.a. Vinexvrouwtje (ook een bekende naam op Twitter), weet heel goed wat verhuizen is. Al helemaal als het gaat om verhuizen naar een nieuwbouwhuis, waar ik en mijn vriend er ook een van hebben gekocht. Tot nu toe was ik daar heel blij mee. Ik dacht: als je een nieuwbouwhuis koopt, is alles klaar als je erin gaat wonen.

Nog wekenlang zijn de bilspleten zichtbaar
Helaas blijkt niets minder waar. Ik moet rekening houden met een vies toilet omdat bouwvakkers de neiging hebben te plassen op wc’s die nog niet op de riolering zijn aangesloten, met een huis zonder deuren, met water dat niet naar de doucheput stroomt maar naar de hal waardoor de hele vloer eruit gehakt moet worden en opnieuw betegeld, met nog wekenlang mannen met zichtbare bilspleten in mijn huis en…

Kan ik nog terug?
Mijn hemel, wat komt er veel kijken bij een verhuizing. Dubbelman noemt het niet voor niets een Life Event, en ze waarschuwt dat je dit beter niet te licht kunt opvatten. Neem er vooral een paar weken voor vrij. Bereid het goed voor. Combineer het zo mogelijk niet met andere Life Events, zoals een bruiloft, een zwangerschap of een nieuwe baan. Doe het rustig aan.

Man, wat staan hier veel goede tips in
En dan ben je toch blij dat je Het erkende verhuisboek hebt gelezen voordat je het avontuur aangaat. Want man, wat staan hier veel goede tips in, die nog met humor gebracht worden ook. Het boek is een stappenplan dat begint bij drie maanden voor V-day (de grote verhuisdag), waarna het toewerkt naar de climax van V-day zelf, om vervolgens te concluderen dat er ook daarna nog van alles moet gebeuren.

Honderden euro’s naar de Gamma brengen
Zoals ik al vreesde raadt Dubbelman aan om volgend jaar dan ook maar niet op vakantie te gaan. En niet te verwachten dat het allemaal wel in een weekje lukt. Nee, met een verhuizing ben je al gauw een jaar zoet. De akelige waarheden in het boek illustreren waarom. Ook wij hebben een berging vol met zooi die vijf jaar lang is weggeschoven op een plek waar de zon niet schijnt, bijvoorbeeld. En ook ik zal straks met pijn in mijn hart honderden euro’s naar de Gamma brengen om spullen te kopen die helemaal niet leuk zijn.

Het is normaal
Maar nu weet ik dat tenminste. Ik kan me erop voorbereiden. Ik hoef niet boos te worden op mezelf of op mijn vriend, want het is normaal. En dankzij Het erkende verhuisboek gaat het misschien allemaal nog iets beter dan normaal. Dat zou toch wel heel erg fijn zijn.

© foto: Vinexvrouwtje

De koek is op
Toen ik het laatste boek uit had, kreeg ik een raar gevoel. Het was voorbij. Nooit meer Harry Potter. Eén schrale troost, we hadden nog een aantal films tegoed. De eerste paar films uit de Potter reeks vond ik niet zo goed. De laatste drie delen waren echter een stuk beter. Nog even wegdromen in de verhaallijn en de karakters van het magische sprookje. En nu is er nog maar één film over. En dan is het hele verhaal schluss.

Of toch niet…?
Afgelopen vrijdag kreeg ik lucht van een nieuw project van Rowling. Een kale site met twee uilen die verwijzen naar een You Tube pagina. Op die pagina zie je een klok. De bewuste klok telt af naar een datum waarop J.K. Rowling iets bekend zou maken. Maar wat!? Bronnen beweren dat het niet om een nieuw boek gaat en het ook niets met Harry Potter te maken heeft. Toch hebben de website en het bijbehorende Twitter account de naam: Pottermore. Waar heeft het dan in gods name wel mee te maken?!

Ordinair aftellen
Als fan sta ik te popelen om te zien wat er binnenkort op de You Tube pagina verschijnt. Tot dan kunnen we alleen maar gissen naar de mogelijk opties. Het is in ieder geval wel een vuile publiciteitsstunt en ik trap er met beide benen in. Ik noem het maar gezonde nieuwsgierigheid.

Klik hier om naar de website van Pottermore te gaan.

Klik hier voor het Twitteraccount van Pottermore.

© foto: Life On White

Dat moet je opschrijven
Zo gaat het althans in Spontaan, leuk & gezellig van Dominique Haijtema. Deze ervaren single kreeg bij haar anekdotes over haar leven van steeds meer mensen te horen: ‘Dat moet je een keer opschrijven.’ Dat besloot ze dus maar te doen. Ze gaf zichzelf een andere naam – de hoofdpersoon heet Aurora – en bedacht een rode draad door al die anekdotes heen, want een boek zonder plot is als een single dertiger zonder issues.

Drie grote liefdes
Aurora heeft het best leuk voor elkaar. Ze woont in een betaalbaar appartement in hartje Amsterdam (best leuk, zeg je?) en doet iets in de communicatie, wat inhoudt dat ze interviews doet, artikelen schrijft en ook een paar boeken op haar naam heeft staan. Haar drie grootste liefdes zijn koffie, muziek en surfen. Ze wil best een vierde liefde in de vorm van een man, maar stelt hoge eisen aan eventuele kandidaten.

Gewoon een leuke man is niet genoeg
Spontaan, leuk & gezellig is daarmee een groot herkenningsfeest voor veel single vrouwen van in de dertig, vooral als ze ook in Amsterdam wonen. De ondertitel is niet voor niets ‘Het ware leven van een single in Amsterdam’. Gewoon een leuke man is voor zo iemand niet genoeg: omdat Aurora zichzelf prima kan redden, moet een man duidelijk iets toe te voegen hebben in haar leven. Het lijkt erop dat de surfbankier, een man die zijn zaakjes net zo goed op orde heeft als zij én die net zo houdt van surfen als zij, deze persoon kan zijn.

Spontanowitsch
Het doet er verder niet toe of hij uiteindelijk wel of niet de ware voor haar is, want dit boek moet het ondanks de wel degelijk bewust uitgezette verhaallijn niet hebben van het plot. Vooral Dominiques stijl en humor maken het het lezen waard. Ze neemt de wereld waarin ze zichzelf beweegt af en toe flink op de hak en ik moest hardop lachen bij een alinea over het afknapwoord ‘spontanowitsch’, dat ze toevoegt aan het lijstje waarop ook klassiekers als ‘okidoki’ en ‘tot sinas’ zich bevinden.

Zin in surfen
Of het fictie is of een autobiografie (ik neig naar het laatste), doet er niet toe: Dominique Haijtema schrijft het met zo veel schwung op dat ik dit boek in no time uit had. Juist omdat het over haar eigen leven gaat weet ze precies hoe ze het moet overbrengen. Ze betrekt er ook alles in: van boeken die ze heeft gelezen tot verhalen die ze heeft gehoord en dingen die ze heeft meegemaakt. Ik heb dankzij dit boek zelfs zin gekregen om te surfen. Ongelooflijk.

© foto: AW Bruna

Niet onder stoelen en tafels
Ik zal er geen doekjes omwinden, ik heb zeker meer dan 10 meubelstukken van onze blauw gele vriend. De rest van mijn inboedel zijn krijgertjes en kringloop.  Eigenlijk kan het me geen moer schelen. Mijn tafel is wit, de bank is oranje en de muur is metallic blauw. Jan des B. zou stil in een hoekje gaan zitten wiegen als hij wist hoe het er hier uitzag. Verder staat er een mooie semi-antieke buffetkast, maar de ereplaats in mijn woonkamer is gereserveerd voor Billy, mijn ideale boekenvriend.

Droom
Als kind van de jaren ‘80/’90 ben in opgegroeid met de sprookje van Disney en Lecturama (ping, u weet wel) en vanuit daar duurde het niet lang voordat mijn grote meisjesdroom geboren werd: een grote boekenkast mèt ladder.
Als ik Belle was geweest had ik het al veel eerder geweten. Wie boeit het nou dat de beste man last heeft van wat overbeharing: Hij heeft boeken, en hoe!

Potter en Tolkien
Als ik ergens binnenkom manoeuvreer ik me zo snel mogelijk richting de boeken, niets zegt meer over iemand dan een boekenkast. Wie of wat staat er en hoe staan ze gesorteerd. De twee boekenkasten in mijn huiskamer zijn natuurlijk gereserveerd voor boeken die gezien morgen worden. Alle guilty pleasures zoals Harry Potter, een serie doktersromannetjes en m’n dubbele versies van Tolkien staan natuurlijk veilig achter slot en grendel.

Billy en ik, ik en Billy. Ik denk niet dat we ooit gaan scheiden. Er is zoveel moois op boekenkast gebied, maar Billy zal altijd een speciaal plekje in mijn hart houden. Deze week dus een stukje home made boekenporno met Billy in de hoofdrol.

© foto: Privébezit

Ambitieus
Het nieuwste boek van het schrijversduo, Blauwe maandag, is voor beginnelingen zoals ik een goede kennismaking met Nicci French. Het is de start van een nieuwe thrillerserie met een nieuw hoofdpersonage, Frieda Klein, over wie in totaal acht boeken zullen verschijnen – dat is dus behoorlijk ambitieus.

Mysterieus sfeertje
In Blauwe maandag nemen de auteurs goed de tijd om Frieda te introduceren. Zij is psychoanalytica in Londen, waar ze in een klein huisje woont en ’s nachts door de verlaten straten wandelt. Het mysterieuze sfeertje is daarmee meteen gezet.

De verhaallijn moet nog even mee
Ook haar privéleven komt ruimschoots aan bod: haar relatie met Sandy, die veel sneller gaat dan ze zelf wil, en de wonderlijke vriendschap met een Hongaarse klusjesman. Het is duidelijk dat deze verhaallijn nog een aantal boeken mee moet, want er worden allerlei lijntjes uitgezet die mij inderdaad benieuwd maken naar volgende delen. Frieda is ondanks haar wat gekke gewoontes een personage waar ik meteen van hield en waar ik meer van wil weten.

Eng realistische ontvoeringsdromen
Maar goed, een boek moet op zichzelf kunnen staan, ook als het onderdeel is van een serie. Ook dat kan Blauwe maandag. Het plot van deze thriller gaat over Alan, die bij Frieda in therapie komt omdat hij eng realistische dromen heeft over het ontvoeren van een roodharig jongetje. Alsof hij het zelf heeft gedaan, zo lijkt het. Frieda schrikt als in het nieuws overal een jongetje opduikt dat precies aan die omschrijving voldoet: de roodharige Matthew is sinds kort vermist, wat precies overeenkomt met Alans verhaal.

Een tweede verdwijningszaak
Ze besluit na enige aarzeling met haar verhaal naar de politie te gaan en vertelt over dit verband. Alan heeft jaren geleden één keer eerder zo’n droom gehad en ook die hangt samen met een verdwijningszaak, wat het alleen maar ingewikkelder maakt. Komt nog bij dat Alan niet zo snel een hulpverlener vertrouwt, wat het alleen maar moeilijker maakt om zijn verhaal met de politie te delen. Als therapeut heeft Frieda ook haar beroepsgeheim om rekening mee te houden. Maar uiteindelijk is de vermissingszaak toch belangrijker, misschien ook wel door haar eigen nieuwsgierigheid.

So long, kortzichtige vooroordelen
Blauwe maandag heeft een hoogst origineel plot dat aan alle kanten klopt, met in de ontknoping een gebeurtenis die ik nooit had zien aankomen. Maar meer nog ben ik positief verrast door de vaart, de humor en de goede karakters die in dit boek worden neergezet. Ik beloof hierbij dat ik me nooit meer zal laten leiden door mijn eigen kortzichtige vooroordelen, want Nicci French heeft ze wat mij betreft allemaal weerlegd.

© foto: Anthos

‘Verzwegen’
In dit boek zijn verschillende verhaallijnen met elkaar verweven. Zo zijn er de dominee en zijn vrouw die dood aangetroffen worden in hun appartement in Stockholm. Alles lijkt er op dat de dominee deze moorden zelf op zijn geweten heeft. Ook is er Ali, een Irakese vluchteling die opgesloten zit in zijn appartement. Hij hoopt een nieuw leven te beginnen in Zweden en wacht op informatie. Ook is er de jonge Zweedse vrouw die er in Bangkok achter komt dat ze nergens meer geregistreerd staat. Iemand is bezig haar leven te verwoesten, maar wie? De politie onderzoekt de zaak van het dode echtpaar. Ze komen er achter dat de vreemde gebeurtenissen in binnen- en buitenland met elkaar in verband staan. Maar hoe, dat weten ze niet. Wat ze wel weten is dat de klok doortikt en degene die het wel weten stilzwijgen. Lees hier alvast het eerste hoofdstuk.

Wil jij dit boek lezen?
Geef je dan nu op voor Viva’s Boekenclub! Vink de categorieën aan waarin jij geïnteresseerd bent. Wij selecteren uit alle deelnemers een aantal lezeressen die het boek thuisgestuurd krijgen. Na een aantal weken vragen wij jou een korte recensie over het boek te schrijven en het boek een cijfer te geven.
Aan het einde van de maand vinden jullie op Viva.nl een samenvatting van alle reacties in een blog. Zo weet iedereen of het boek een aanrader is of niet.

PS: De Boekenclub heeft een vast panel. Je hoeft je maar één keer aan te melden voor de Boekenclub, daarna kom je iedere editie van de Boekenclub in aanmerking voor het schrijven van een recensie! Vergeet vooral niet je favoriete genre(s) aan te vinken, op deze manier lees je altijd een boek dat bij je past.

CC beeld: The House of Books

Toen de beleggingshypotheek nog slim leek
Naast de ziekte van haar moeder komt er veel op Marieke af in deze periode. Het zijn de gewone dingen die een moeder van drie kleine kinderen meemaakt, met als grootste verschil dat ze deze nu niet meer aankan. Zij en haar man kopen uitgerekend nu een nieuw huis met een volledig aflossingsvrije beleggingshypotheek (in een tijd waarin dat nog slim leek). Het huis moet compleet gerenoveerd worden en dit laten ze doen door een stel Polen, die meer lummelen dan werken en uiteindelijk veel te duur prutswerk afleveren.

Balkenbrij met schimmel
Van alle irritaties in het boek is die aan de Polen het mooist omschreven. ‘In een hoekje van de kamer, daar waar wel parket is gelegd, staan een kleine koelkast en een magnetron. We delen deze apparaten met de Polen. Soms vind ik balkenbrij met schimmel. Soms visgraat met tomatensaus. Nergens verbaas ik me meer over. Ik ben gestopt met vragen of ze alsjeblieft willen schoonmaken.’

Bazig en snauwerig, maar wel haar moeder
De geboorte van een wees is een combinatie tussen zulke alledaagsheid en een groot thema, want dat is het overlijden van een moeder, zeker voor een moederskindje als Marieke. Niet dat haar moeder nou altijd zo’n leuk mens is: ze is bazig en snauwerig en nu ze ziek is wordt dat niet beter, maar het is wel haar moeder, en het is vreselijk om met Marieke mee te ervaren hoe deze wordt opgevreten door haar ziekte.

Onderstreepte zinnen
Haar broer lijkt ondertussen een totaal gevoelloze zak en met haar man Thomas kan Marieke ook al niet meer zo goed door een deur sinds alle strubbelingen rondom de verbouwing. Ze denkt weemoedig terug aan de tijd waarin alles nog goed was, toen ze elkaar ontmoetten. Van alle zinnen die ik onderstreepte omdat ik ze zo mooi vond zijn dit de twee mooiste: ‘Ik hoefde niets te zeggen, ik hoefde alleen maar te zijn. Kon onze liefde maar leven van die herinnering alleen.’

Kunstmatig happy end
Ondanks al deze goedheid zit er één verhaallijn in het boek die ik het liefst zou schrappen. Zonder het precies te vertellen gaat het om een familiemysterie dat uiteindelijk zorgt voor een happy end. Jammer, want Maaike Gerritsen zou genoeg hebben gehad aan de mooie zinnen, de schrijnende echtheid van het leven, zonder daar een kunstgreep voor uit te halen.

P.S. Ben je gek op boeken? Dan is dit misschien iets voor jou! Morgenavond is er een signeersessie van het boek ”Amsterdam… The Essence” van David Beckett. De signeersessie begint om 19.00 uur in Waterstone’s in Amsterdam.

© foto: Anthos

Caroline Pino
Een gouden zet, want nu is haar boek Onder pseudoniem verschenen. Vreeburg begon met schrijven als therapievorm, mede om te verwerken dat haar halfzus Caroline Pino in 1996 vermoord werd. De invloed die dit heeft gehad op de jongere zus Eveline, is een onderdeel van dit boek. Volgens Eveline gaat het niet over haar zus, maar dat is toch een beetje wel het geval: hoofdpersoon Eefje heeft ook een zus die vermist is en krijgt het hierdoor psychisch moeilijk.

Therapieschrijven
Liever had Eveline gewild dat de moord op haar zus geen onderdeel was van de pr voor haar boek, maar ze realiseert zich dat de kans dat een debuut aandacht krijgt anders heel klein is. Vooral als het zo’n niksig boek is. Onder pseudoniem is een verzameling gedachteflarden die vooral heel onsamenhangend is. Volgens de flaptekst is dit een ‘uniek literair debuut’ en Eveline Vreeburg heeft begeleiding gekregen bij het schrijven, maar daar is weinig van te merken. Het ontstijgt het therapieschrijven nauwelijks.

Vul dit maar even in
Er zijn wel punten waarop ik een sprankje hoop kreeg. Zoals het hoofdstuk – of eigenlijk een kort verhaaltje – ‘Blauw’, over de blauwe bodypaint waarmee Eefje de straat op gaat. Of de grappige opmerking van ene Terence, die haar wil inhuren en haar een lege post-it geeft met de mededeling: ‘Vul dit maar even in.’ Maar na zo’n sprankje vervalt het boek al snel weer in onverschilligheid, het handelsmerk van de hoofdpersoon. Een zo verknipt personage als Eefje is geen prettig type om een heel boek mee door te brengen. Niets heeft betekenis voor Eefje, dus waarom zou het dat voor mij wel hebben?

Opvulsel
Onder pseudoniem had veel meer kunnen zijn. Eveline Vreeburg heeft goed gekeken naar collega-schrijvers en heeft bepaalde dingen overgenomen, zoals wat ik de ‘herhaaldialoog’ ben gaan noemen: één personage zegt iets, de ander herhaalt het woordelijk. Bij haar lijkt het echter vooral opvulsel van een roman die in totaal minder dan tweehonderd pagina’s telt, zeer ruim vormgegeven. Er was dus ruimte genoeg om dingen verder uit te werken: gedachtes, relaties, Eefje zelf. Zij maakt geen enkele ontwikkeling door, ze wordt niet tot leven gewekt. Het hele boek bestaat eigenlijk uit opvulsel, maar de leegte blijft.

© foto: Prometheus

Wat mot je nou weer
Allereerst werd ik de maandag na de boekpresentatie gebeld door Maarten, onze uitgever. Ik had die dag al uitgebreid met hem aan de telefoon gehangen, dus ik snapte niet wat hij nu weer moest. En dus nam ik met een theatraal ‘ja, wat mot je nooou weer’ op. “Zit je?” Vroeg hij. Ik ging zitten. “We hebben een tweede druk.”

Onverdoofd een varken castreren
Ik gilde de ramen uit de sponningen, daarbij Sanoma in Hoofddorp. Gelukkig zat ik in het verlaten redactiehok van de ter ziele gegane Yes. Bezorgd keken de dames van de Flair-redactie mijn kant op, want welke gek was er nou onverdoofd een varken aan het castreren op de Yes-redactie?

Hahaha, wat een grap
Toen was ik al mega-gelukkig. Toen zei ik al tegen Maarten: en nu kan ik sterven. Maar in de weken die volgden kwamen er steeds meer gave dingen bij. Willen jullie signeren? Willen jullie een clinic geven? Willen jullie iets schrijven voor een heel gaaf tijdschrift?

En ondertussen was er ook nog een derde druk. En telkens krijg ik een beetje de slappe lach. Het is toch idioot. Je schrijft een boek, mensen kopen het, en vinden het nog leuk ook! Hahahaha, wat een grap.

Al die lieve lezeressen
Maar wel een hele leuke grap. Want het mooiste van alles zijn toch wel de reacties van lezeressen. Vrouwen die ons enthousiast mailen dat ze een fiets gaan kopen, omdat ze zo van het boek hebben genoten. Vrouwen die opgelucht vertellen dat ze eindelijk weten hoe ze een bandje moeten verwisselen.

Komen jullie ook?
Ja, dat boek was ongetwijfeld het beste idee van 2010. En het houdt maar niet op. Mochten jullie er eens iets uit willen horen, dan moeten jullie 27 mei om 16.00 in Boekhandel Broese in Utrecht zijn. Dan lezen we voor, en vertellen we hoe je dat vermaledijde bandje moet verwisselen. Ik zou het leuk vinden om jullie er allemaal te zien. Omdat ik zo trots ben op ons boek.

CC foto: Femque Schook

Een kijkje in de tv-wereld
Wat mij betreft zijn de stukken die over het tv-wereldje gaan dan ook de leukste. Het is namelijk te merken dat Xenia Kasper weet waarover ze het heeft: op de ochtend na de eerste uitzending van een nieuw programma met alle makers in spanning wachten op de kijkcijfers, een gesprek aangaan met een presentator over een mogelijke show met hem in de hoofdrol, het programma verkopen aan een zender – dat zijn de beste stukken van Chimaera.

Geen zielig poppetje
Hoewel het thrillerelement minder is, is het zeker niet slecht. Ik vind het vooral sterk dat Anne – anders dan andere thrillervrouwen – geen zielig poppetje is. Ze is krachtig, zelfstandig en zelfs verdacht. Maar dat laat ze niet op zich zitten: Anne gaat zelf op onderzoek uit om erachter te komen wie haar man heeft vermoord en haar ook bedreigt.

Het mocht wel wat minder verdacht
De eerste honderdvijftig pagina’s moest ik aandachtig lezen om niet de kluts kwijt te raken met alle verdachten en theorieën, daarna zat ik er meer in en kon ik ook meegaan in Annes zoektocht. Toch vind ik dat ook in de hieropvolgende tweehonderd pagina’s het wat minder had gemogen, want het verhaal wordt af en toe best onoverzichtelijk. Hieraan is te merken dat Chimaera de eerste thriller is die Xenia Kasper heeft geschreven. Ik kan me voorstellen dat ze de clou niet wilde weggeven, maar hem zó verstoppen is het andere uiterste.

Chickthriller
In haar dankwoord schrijft de auteur zelf dat het ‘een bijzondere uitdaging was om me aan dit genre te wagen’. Haar eerdere boeken vielen meer in het genre chicklit en dan is een thriller schrijven heel wat anders. Hoewel dat dus te merken is, denk ik dat ze erin kan groeien. Ik ben benieuwd naar de volgende thriller van Xenia Kasper.

© foto: Uitgeverij Mistral

Will it blend
De politicus richt zich met zijn partij op de oudere generatie, die terug wil naar de tijd dat Nederland nog Nederland was. Anders dan Geert Wilders richt hij zich hierbij niet tegen immigranten, maar tegen digitalisering en eigenlijk alle vooruitgang in het algemeen. In een verpleegtehuis gooit hij à la Will it blend iPods/Pads/Phones in de blender en hij pleit voor een kabinetsperiode zonder enige digitale ontwikkeling.

Het grappigste relatieprobleem dat ik ooit heb gelezen
Tussen dit verhaal door loopt dat van studenten Elena en Marien, die juist hun levens volledig inrichten met technologische toepassingen. Marien krijgt daardoor RSI en gaat op een cursus om hiervan af te komen, waar ze wat begint met haar medepatiënt Wienik. Van alle mogelijke relatieproblemen is de RSI van Marien en Wienik wel het grappigste dat ik ooit heb gelezen. Wienik, het beste personage in dit boek, loopt rond in een soort harnas en kan haar daardoor niet aanraken tenzij hij helemaal onder de pijnstillers zit.

Eenzaamheid
Toch is de relatie voor Marien een redding. Ze is verder best eenzaam, net als alle anderen in De man met de schaar. De politicus wordt bedreigd, en dat voor idealen waar hij voor een groot deel niet eens achter lijkt te staan, waardoor hij nauwelijks contact heeft met zijn vrouw. Elena heeft samen met Marien een enorme schuld omdat ze ooit een lening zijn aangegaan voor een bedrijfje in het vervalsen van ov-kaarten dat al snel een strop werd. Ze doen alles om aan geld te komen – vooral veel spullen jatten en op Marktplaats verkopen – maar naar Elena’s zin doet Marien veel te weinig. Vrolijk is het allemaal niet.

Razend populair
Bizar wel. Ik heb wel twintig keer gedacht: hoe verzin je het! Er zit een continue zweem van mystiek in dit verhaal, alsof het allemaal niet echt is, en dat terwijl het gaat over een thema dat in het hedendaagse Nederland heel actueel is. Juist door het zo in het absurde te trekken houdt Iris Koppe een spiegel voor. De standpunten van de politicus zijn waanzinnig: geen weldenkend mens zou op hem moeten stemmen. Toch is hij razend populair, wat mede te danken is aan zijn charisma. Dat is op z’n zachtst gezegd herkenbaar.

Heeft alles in zich
De man met de schaar is geen boek om even tussendoor te lezen, al is de stijl heel soepel. Het heeft bij aandachtig lezen alles in zich wat een roman moet hebben: humor, actualiteit, fantastische personages… alles. Dat vind ik knap, van een schrijfster die slechts twee jaar ouder is dan ik. Ik kijk nu al uit naar het volgende boek van Iris Koppe.

© foto: De Bezige Bij

Rood is als een spinnende poes
Je zou denken dat het een hele opgave is om tweehonderd pagina’s vol te schrijven over een zo simpel onderwerp als roodharigheid, maar dat geldt niet als je Midas Dekkers heet. Hij onderzoekt waar de roodharigen vandaan komen en hoe we deze soort kunnen behouden zonder ons te verlaten op rassenpolitiek, vergelijkt de aantrekkingskracht van een roodharige vrouw met die van een spinnende poes en probeert de ziel van rood te doorgronden: is een roodharige vrouw daadwerkelijk anders dan anderen?

Veren wil je niet aaien
Dit doet hij met bijzonder veel humor. Zoals wanneer hij het heeft over zoogdieren, voor het oog duidelijk de mindere soort in vergelijking met vogels, die met hun kleurenpracht vogelaars van over de hele wereld aantrekken. ‘Zoogdierelaars’ zie je immers nooit. Maar zoals roodharigheid de beste harigheid is, stelt Dekkers, is harigheid de beste heid. Veren wil je niet aaien. Terloops verwerkt de bioloog heel wat kennis in zijn anekdotes, waardoor ik naast het vele hardop lachen ook nog het gevoel had iets op te steken.

Stront in de ogen
Gek is het niet dat juist Midas Dekkers zijn hart sneller voelt kloppen bij de aanblik van een roodharige vrouw. Net zoals in de natuur rood een signaalkleur is, is een rood hoofd tussen alle bruine en blonde in de Kalverstraat een verschijning die je al opmerkt voordat je hem gezien hebt. ‘Wie bij het zien van rood haar geheel onberoerd blijft, heeft een hart van steen. Of stront in de ogen.’

Mijn haardos voelt ineens heel gewoontjes
Rood moet bijzonder blijven om op te vallen tussen het gepeupel. En dat wordt het dankzij Dekkers’ bewonderende schrijven zeker. Mijn eigen bruine haardos voelt ineens heel gewoontjes. Ik zou bijna naar de kapper rennen voor net zo’n vurig hoofd als waar al deze lyriek door geïnspireerd is, ware het niet dat ik nooit het echte rood zou kunnen creëren.

Massief rood
Gelukkig stelt Midas alle anderskleurigen gerust: ‘Wat drijft een vrouw met een mooie bos kastanjebruin, goudblond of ravenzwart haar toch tot een kop vol klatergoud?’ Die kunnen het beter zo houden, vindt hij, want niets is erger dan een vals signaal afgeven. ‘Tot in je tenen weten de cellen of er rood haar op je hoofd zit. Een roodharige is massief rood.’ Dat valt niet te imiteren, hoe hard je het ook probeert. Ik kan me dus beter neerleggen bij mijn bruinharigheid.

Dan helpt alleen de tondeuse
De enigen die er echt slecht van afkomen, nog slechter dan de peper-en-zoutkleurigen, zijn de rode mannen. Zo bevoordeeld als roodharige vrouwen zijn, zo benadeeld zijn roodharige mannen. Ze krijgen van Dekkers twee zinnen om uit te leggen hoe dat zit, en één als advies: ‘Hier bieden alleen kapper en tondeuse soelaas.’ Dan hebben wij vrouwen het, rood of niet, toch een stuk beter getroffen.

© foto: Uitgeverij Contact