Nynke heeft de webstrijd gewonnen en zal dus de komende tijd te lezen zijn op Viva.nl:
“Ik dacht dat Roos zou winnen!” Dat was zo ongeveer de reactie van de bloggers die ik belde met het nieuws dat
De webstrijd is alweer afgelopen, bizar hoe snel dat gaat.
En dus… En dus kunnen jullie gaan stemmen! Wie van de vijf overgebleven bloggers willen jullie blijven volgen op Viva?
Hoe dichter de Olympische Spelen naderen, hoe duidelijker het wordt: China neemt het niet al te nauw met de mensenrechten.
Gisteravond zat ik op het terras met B. en de familie Deelder. Jules Deelder is nachtburgemeester van Rotterdam, dichter en dj, maar misschien hoef ik dat niet uit te leggen.
B. kan niets weggooien. Dat heeft hij van zijn moeder. In hun huis met een groot gezin werd vroeger ook niets opgeruimd of weggegooid, dus ik kan het ‘m niet kwalijk nemen.(Of het heeft iets te maken met het slecht doorkomen van zijn anale fase, maar dat is speculeren.) [...]
In het tv-programma Stupid Science zat laatst een quiz: waarom kakken meeuwen vaker op witte auto’s dan op donker gekleurde wagens? Na uitvoerig testen bleek: meeuwen zien witte objecten regelmatig aan voor de vijand en zetten hun flatsen in als afweergeschut. En niet zo’n klein beetje ook: er zijn zelfs gevallen bekend van langdurig agressief en doelgericht projectiel-kakken.
Ik maak er geen geheim van: ik hou van tapdansen en jazzmuziek. Dat komt door de bigband platen van mijn vader en de MGM-films die hij voor mij verzamelde: Amerikaanse musicals uit de jaren veertig en vijftig waarin getapt, gezongen, geswingt en geflirt werd tot mijn kleine hoofdje er van ging tollen.
Rotterdammers blinken uit in twee dingen: schelden op literair niveau en het bedenken van bijnamen. Om de boel overzichtelijk te houden krijgt hier zo’n beetje iedereen een tweede naam, da’s wel zo makkelijk om te weten over wie het gaat. Bijvoorbeeld: Ank Zonnebank (een chique dame met een veel te bruine kop), Martin Air (steward bij de gelijknamige vliegtuigmaatschappij), Jim Tonic (Jim houdt van gin-tonic), Snack Barry (woonde enige tijd boven een snackbar) en Jan Schemerlamp (die zag er gewoon zo uit). [...]
Vorige week heb ik weer braaf mijn belastingaangifte ingevuld. Dat moet, anders krijg ik straf van de belastingdienst.
Tijdens de lunch kijkt R. slaperig voor zich uit. Haar stem klinkt hees.
‘Wat ben je schor. Zware week gehad?’ Ik snij mijn ei en leg de plakjes in een waaiertje op een cracker.
Mijn grootmoeder ligt op begraafplaats Crooswijk: een park met lanen van statige bomen, struiken en bloeiende planten. De zon schijnt er door de hoge kastanjes, schaduwen flikkeren op bemoste zerken.
Als heel Nederland ergens over lult wil ik graag kunnen meepraten. Dus moest het er toch eens van komen dat ik Sex & The City, The Movie ging zien. Na het eerste seizoen was ik al afgehaakt en stond niet te popelen om twee en een halfuur naar een stel kirrende Amerikaanse wijven te kijken. Maar goed. Die Samantha, die is dan wel [...]
Beste Henny,op de lagere school zat Ella A. naast mij in de klas. Ella was de grootste Doe Maar-fan van Nederland. Ze was negen, lid van de fanclub, had stickers en buttons en was mijn beste vriendin. Ook was Ella stapelverliefd op u. Ik vond het maar niks, een jongen met een zwart randje oogpotlood en een rattenstaart. [...]
‘Ik ga het uitmaken,’ zucht L. door de telefoon.
Ik doop een koekje in mijn koffiekopje. Een hoek speculaas weekt los en verdwijnt onder een witte laag melkschuim.[...]
Na Viva (‘leef’), Esta (‘zijn’) en Living (‘leven’) komt in oktober het blad To Be op de markt: ‘een 128 pagina’s dikke glossy over sterfelijkheid en de dood’, vertelt hoofdredacteur Garance Bongers opgetogen. Wel ja. De tijdschriftenmarkt ligt toch al op z’n gat, dus weet je wat: we maken een lekker dik blad over dood gaan. Dat doet tenslotte iedereen, dus met de doelgroep zitten ze gebeiteld. Aan adverteerders geen gebrek: graafmachinafabrikanten, zerkhakkers en kistenbouwers staan straks in rijen aan het hek [...]
Bij een damesblad dat tweewekelijks op mijn deurmat valt zit een proefverpakking Tena Lady. ‘Om te proberen!’ staat er met rode letters op. Van schrik slinger ik het pakketje onder tafel.
Ik heb er lang over nagedacht, maar ik kom er niet uit. Ik kan je natuurlijk vertellen waar ik vandaan kom (Rotterdam), dat ik getrouwd ben (met Benjamin), waar ik van hou
Cathelijne heeft geen katten, daar gaat ze van niezen. Van kinderen ook. Haar trefwoorden: feestje, verliefd, Rotterdam-Amsterdam, alles met humor, scherp.
