Ik eet Bugles al van kinds af aan. Ik vulde de chipshoedjes met van alles en nog wat: vingers, neus en barbies waren favoriet. Op de middelbare school ontdekte ik de goddelijke combinatie van Bugles Nacho Cheese en smeerkaas uit een tube. Van alle chips en smeerkaas die ik toen heb verorberd zou je een smakelijke replica van de Chinese muur kunnen metselen.

Tijd voor een smaakexperiment
Daarna brak mijn zoete periode aan en deed ik mij vooral te goed aan chocolade en koekjes. Chips verdween even naar de achtergrond. Maar nu heb ik Bugles weer vol in het vizier. Met de actie ‘Hoe vul jij ze?’ wordt Nederland uitgedaagd om een lekkere vulling te bedenken. De hoofdprijs voor de origineelste inzending is €10.000,-, daar wil ik mijn hersenen wel even voor laten kraken. Tijd voor een smaakexperiment!

Risico’s nemen met chips
‘Denk out of the box!’ dacht ik toen ik mijn boodschappenkar door de supermarkt manoeuvreerde. Wie geen risico’s neemt komt nooit met een geniale vinding. Ik bleef dus ver uit de buurt van de smeerkaas en dook als eerste een onverwachte hoek in: het snoep-gangpad. Ik vervolgde mijn weg slingerend richting kassa.

De buit: twee zakken Bugles naturel, marshmallows, guacamole, pure chocoladepasta, tzatziki en zongedroogde tomaten-pesto. Oké, en een tube smeerkaas.

Zoetigheid
Ik besloot te beginnen met de zoetigheid. Ik scheurde een stukje spek af en propte het kleverige klompje in het chipshoorntje. Dan even dippen in de pastapot en het resultaat mocht er wezen.

En de winnaar is…
Daarna ging ik over op de hartige vullingen. Zowel de guacamole, tzatziki en de pesto gingen hand in hand met de zoute Bugles. Als ik dan echt één winnaar moet kiezen is het toch de zongedroogde tomaten-pesto. Niet erg origineel, maar wel heel lekker. Denk jij dat je een beter idee voor een lekkere vulling hebt?

Win 10.000 euro!
De komende weken delen de bloggers van Viva.nl hun vultip.
Smiths is ook benieuwd naar jouw ultieme vultip! Stuur ‘m hier in en maak kans op 10.000 euro!

Foto: privébezit

Mijn blote voeten worden gestreeld door het vochtige gras, een versleten deurmat prikt aan mijn billen. Ik neem de laatste stralen van de zon in me op voor ze achter de bomen zakt. Druk kauwend veeg ik wat scherpe kruimeltjes van mijn vest en spijkerbroek en zucht. Ik eet beschuit in de deuropening van mijn huis. Mijn eigen beschuit. In mijn eigen huis.

Ik steek mijn wijsvinger in de glazen pot die naast me op een stoeptegel staat en ik besmeer een vierde goudkleurige droge koek royaal met chocolade.

Waar beschuit en chocopasta zich bevinden binnen de schijf van vijf weet ik niet precies, maar ik had me geen bevredigendere eerste maaltijd kunnen wensen. Als mijn moeder mij nu zou zien zitten, beschuit als avondeten, smerend met mijn vingers, op de grond, zonder bord, bruine vegen in mijn mondhoeken en kruimels in mijn haar, dan zou ze me komen halen.

Die gedachte maakt dat mijn vijfde beschuitje nog net iets lekkerder smaakt.

Foto: Gettyimages + photoshop

Om een lang verhaal kort te maken, het ging ongeveer zo: ik verveelde me en schreef me in bij een antikraak-organisatie. Twee uur later kreeg ik een telefoontje of ik langs kon komen voor een gesprek. De volgende ochtend kreeg ik een sleutel overhandigd.

En niet zomaar een sleutel
Dit was geen sleutel van een of andere groezelige studentenkamer van tien vierkante meters! Nee, ik had mij laten vertellen dat dit metalen staafje toegang verschaftte tot een honderdtwintig kamers tellende villa. De sleutel brandde in mijn zak en ik kon niet wachten om mijn nieuwe paleis te gaan verkennen.

’s Middags kon ik mijn nieuwsgierigheid niet langer bedwingen. Na een paar uur werken (of eigenlijk na een paar uur onder mijn bureau met een sleutel spelen en Google Streetview raadplegen) besloot ik een uur eerder weg te gaan om mijn nieuwe woonruimte te inspecteren.

Een paleis met zwanen en schilderijtjes
Voetje voor voetje betrad ik de brede oprijlaan. Daar lag het, omringd door minstens een hectare grond. Ik passeerde een vijver met zwanen en een moestuin met kippen. De grote glimmende schuifdeuren zoefden voor me uiteen. Een lange gang met bordeauxrood tapijt en schilderijtjes aan de muur strekte zich voor me uit.

Een theekransje in mijn koelkast
Ik ging links, ik ging rechts, ik gebruikte mijn privélift om op de tweede, derde en vierde verdieping te komen. Ik liep rond in mijn eigen recreatieruimte met biljarttafel, vier televisies en bar. Ik vond twee keukens met koelkasten zó groot dat je er een theekransje in kon houden en afwasmachines waar ik liggend in paste (ik zie mogelijkheden). Ik testte een hometrainer in mijn fitnesszaal en rustte even uit in een comfortabele fauteuil die strategisch op de hoek van een gang stond.

Dit gangenstelsel was zo uitgebreid dat je eigenlijk een vervoersmiddel nodig had om van A naar B te komen. Aan de zwarte krassen op hoeken van de muren en deuken in de liftdeur te zien deelde de vorige eigenaar mijn mening.

Een kamer voor mijn vuile was en shetlandpony
Ik doolde door de gangen en telde de deuren. De antikraak-mevrouw had niet gelogen. Honderdtwintig slaapkamers precies. Ik zou iedere avond in een ander bed kunnen slapen. Of een kamer kunnen nemen speciaal voor mijn vuile was, en één voor mijn schoenen, één als stalling voor fietsen of een shetlandpony. Ik zie mogelijkheden. Na twee uur rondsnuffelen was het tijd om op huis aan te gaan. Mijn moeder vroeg zich vast af waar ik bleef. O ja, mijn moeder. Die moest ik het nog even vertellen.

O ja, mijn moeder
Gisteren bracht ik het goede nieuws, samen met een ontbijtje dat ze zelf nog even in de oven moest doen en badschuim met een puff. Mamma, vanaf vandaag woon ik in een bejaardentehuis. Waar de één eindigt, begin ik.
Fijne moederdag!

Foto: Gettyimages + photoshop

Op loopafstand mijn reet
Ik liep al een uur te dolen over een Amsterdams industrieterrein. ‘Op loopafstand van het station’ stond er dikgedrukt boven de routebeschrijving die ik per e-mail ontvangen had. ‘Neem de hoofduitgang, ga linksaf na het viaduct, oversteken bij het kruispunt en rechtdoor blijven lopen. Het kantoor vind je aan de linkerkant.’ Dat klonk zo makkelijk dat ik niet eens de moeite had genomen om het op te zoeken met Google Maps. Na een half uur ‘rechtdoor blijven lopen’ had ik nog steeds geen kantoor gevonden aan mijn linkerkant.

Misschien was ik te snel afgeslagen? Dat viaduct waar ik onderdoor liep leek inderdaad meer op een brug. En bij nader inzien kun je een kruispunt oversteken op vier verschillende manieren…

Inmiddels lag de bewoonde wereld al kilometers achter me. Het internet op mijn telefoon faalde weer eens jammerlijk en er liep in deze uithoek geen hond om de weg aan te vragen. Er zat niets anders op dan het grote bedrijventerrein waar ik voor tot stilstand kwam op te lopen.

Help!
Ik dwaalde tussen de autogarages en sloopbedrijven, pakhuizen en containers net zolang tot ik een teken van leven zag. Er bewoog iets blauws tussen de gebouwen. Ik draafde er met verkleumde benen op af. Het was een pukkelige gozer in een blauwe broek en smerig T-shirt die stond te paffen. “Ben jij hier bekend? Ik ben verdwaald” sprak ik smekend. “Mot je heen dan?” Ik noemde het adres. Hij schudde zijn hoofd, haalde zijn schouders op en zweeg. Ik was niet van plan hier weg te gaan zonder instructies. “Kun je me echt niet helpen?” vroeg ik terwijl ik mijn afgezakte panty tussen duimen en wijsvingers omhoog schoof over mijn bovenbeen. Hij deed een stap naar achteren en opende de deur waar hij tegenaan had gestaan. “Piet heeft internet.”

“Hallo! Ik ben verdwaald.” Het was donker en rook er naar roest en smeer. In de hoek van de grote fabriekshal flikkerde fel blauw licht. Ik liep er naartoe. “Hallo!” Het licht doofde en een groepje mannen keek mij vragend aan. “Zeg het eens poppie.” Ik legde de situatie uit met het nodige gedraai aan een haarlok. “Loop maar effe met mij mee, ik heb internet in mijn kantoor.”

Een kronkelige blauwe lijn
Ik noemde het adres en Piet googlede. “Hoe krijg je dat in vredesnaam voor mekaar? Je zit helemaal aan de verkeerde kant van de snelweg!” Ik leunde over het bureau en zuchtte. Ik zag een kronkelige blauwe lijn, die twee gele lijnen, wat groene blokjes en een heleboel grijze lijntjes kruiste. Waar staan we nu? Het liefst zou ik het computerscherm even ronddraaien in mijn handen.

“Effe kijken hoe je daar moet kommen. Jesus. Ja, das een eind. Wacht effe. Ik denk dat ik het weet. Loop effe met me mee naar buiten, dan geef ik je effe een slinger in de goeie richting.” Opgelucht liep ik achter de blauwe overal aan het kantoor uit. Hij kan me de weg uitleggen! Met grote passen doorkruizen we de stinkende hal, onder toeziend oog van zijn grinnikende collega’s.

De gier van Piet
Ik knipperde tegen het felle daglicht. “Dus weer een stuk terug en dan links was het toch?” Hij lacht en geeft een iets te harde klap tegen mijn schouder. “Nee, deze kant op” hij steekt de weg over en pakt een bos sleutels uit zijn zak. “Ik zei toch dat ik je effe een gier zou geven? Nou, stap in pop!”

De verwarming blaast tegen mijn bevroren knieën terwijl de vreemde man naast me meefluit met 100% NL. We rijden het verlaten industrieterrein af en na tien minuten passeren we een viaduct. Hier moet het ergens zijn. We rijden net zolang rondjes tot we mijn bestemming gevonden hebben.

“Kijk eens prinses, we zijn er.” Ik krijg een dikke duim en een vette knipoog. Wat zouden meisjes als ik moeten zonder mannen als Piet? Ik stap uit het busje en zwaai. Toeterend verdwijnt hij om de hoek. Piet, dankjewel!

Foto: Gettyimages.nl

Eten, plassen en winkelen
De taakverdeling was duidelijk: vriendin één had ervaring met de U- en S-Bahn, dus zij werd benoemd tot hoofd routeuitstippeling en vriendin twee was nogal toeristisch ingesteld dus die werd aangesteld als bewaker van het culturele aspect van de trip. Ik zorgde er vooral voor dat we de drie belangrijkste levensbehoeften van de vrouw niet uit het oog verloren: eten, plassen en winkelen.

Berlijn in bloei
Tijdens onze vier dagen in Berlijn was het met 28 ºC tropisch warm. We verkenden de stad op gympies en teenslippers, voor het eerst dit jaar vertoonde ik me in het openbaar zonder panty. Ik had me Berlijn voorgesteld als een grauwe stad, onlosmakelijk verbonden met grijze lucht en regenbuien. De warme zon deed de graffiti, de parken en de mensen bloeien.

We ontbeten op terrasjes en lunchten in kleermakerszit in het gras. ’s Avonds kochten we Bratwurst, sushi, donuts of Pretzels bij metrostations en kraampjes op straat en ploften neer op het dichtstbijzijnde plein. Zodra de schemering inviel trokken steeds meer groepjes jongeren naar de pleinen en parkjes, met Duitse biertjes in de hand en flessen rosé onder de arm.

We bezochten Brandenburger Tor, het Holocaustmonument, de Reichstag en liepen in het holst van de nacht langs de Berlijnse muur. Onze voeten en portemonnees kregen veel te verduren in winkels rond de Kurfürstendamm en op de geweldige rommelmarkt in het Mauerpark. 

Duitsers en vriendinnen
Vier dagen gingen veel te snel voorbij. Opeens waren we weer met 160 km/u op weg naar huis. Berlijn, de stad waar ik voor het eerst in een hostel sliep, waar ik mijn eerste rode lippenstift droeg en waar ik voor de eerste keer eigenhandig een fles champagne ontkurkte. De plek waar mijn waardering groeide voor worst, geleende shampoo, Duitsers en vriendinnen.
Berlin, auf Wiedersehen!

Foto: privébezit, genomen bij Brandenburger Tor

‘Ach, dat vierde bed blijft toch leeg’, dachten we toen we met zijn drieën een vierpersoonskamer in een Duits hostel boekten. Want wie gaat er nu in zijn eentje op vakantie naar Berlijn? Enge Oost-Duitse mannen dus. Die de hele dag liggen te slapen. Naakt.

We sluipen de kamer binnen met onze rolkoffertjes in de hand. Mijn vriendinnen sprinten op hun tenen naar de dichtstbijzijnde bedden en bakenen meteen hun territorium af. Het enig overgebleven bed staat vlak naast de hoop dekens waar een pluk haar en een bilwang onderuit steekt. Met duim en wijsvinger pak ik een witte mannenslip van het gedeelde nachtkastje dat onze bedden scheidt, en drapeer het over zijn bedpoot. Fluisterend en druk gebarend maken we onze bedden op. Dan maken we dat we wegkomen. 

Nacht één
Met zere voeten keren we rond middernacht terug naar het hostel. Plastic tasjes met aankopen ploffen op de grond en schoenen worden uitgetrapt. Dan knipt iemand het licht aan. Daar zit hij, rechtop in bed in zijn ogen te wrijven. Zonder iets te zeggen bukt hij over de rand van zijn bed en pakt een klein groezelig handdoekje van de grond. Hij klemt het voor zijn edele delen, pakt een bril van het nachtkastje en staat op in al zijn bleke, slungelige glorie. 

Roerloos staan we tegenover hem, met zijn vettige middenscheiding en te kleine brilletje, tot hij de stilte doorbreekt. “Zo, where are you from?” spreekt hij ons met Herr Flick accent toe. We wisselen ongemakkelijk wat beleefdheden uit, vervolgens verdwijnt hij met wapperend handdoekje de gang op.

Nacht twee
Na flink wat biertjes schuifelen we voetje voor voetje de kamer in. Zonder het licht aan te doen grissen we pyjama’s en toilettassen uit onze koffers en lopen door de lange gang met de knipperende tl-balken naar de gezamenlijke badkamer. Ik was mijn gezicht bij de wastafel en vanuit mijn ooghoek zie ik iets hangen bij de douches. Aan een haakje hangt een bloemetjesjurk, beha en string. Dit hing er vanochtend ook al. Ik krijg kippenvel over mijn hele lijf. 

‘s Nachts droom ik over Herr Flick, die in mijn koffer gluurt en mijn onderbroeken besnuffelt. Die midden in de nacht een centimeter boven mijn gezicht hangt om mijn adem op te zuigen. Die medische experimenten uitvoert op slapende vrouwen. Die meisjes onder de douche wurgt met zijn handdoekje. Als ik in de vroege ochtend zwetend wakkerschrik is het bed naast mij leeg. Herr Flick has left ze buildinge. 

Nacht drie
Eindelijk de kamer voor ons alleen! Na een grondige check of we geen haarlokken, organen of slipjes missen en het afleggen van de eed dat we nóóit meer naar een hostel gaan, verlaten we een paar uur later opgelucht de kamer voor nog wat toeristische activiteiten. Moe maar voldaan keren we na een stevig Bratwurstmenu terug naar het hostel voor onze laatste nacht.  Een nieuwe verrassing wacht ons daar op. 

Op het bed naast het mijne ligt een grote backpack en een motorhelm. Van de eigenaar geen spoor. Enigszins nerveus voor wat komen gaat laat ik me zakken op het stugge matras. Na een paar uur woelen val ik in slaap.

Ik word wakker van een harde klik, gevolgd door gekraak. Door mijn wimperharen zie ik iemand de kamer binnen schuifelen. Het wordt al licht buiten, die heeft het laat gemaakt. Ik doe of ik slaap maar volg de schim nauwlettend. De bedbodem naast me kraakt. Ik zie een brede rug zich tussen de witte lakens nestelen. Dan val ik weer in slaap.

Indrukwekkende bezienswaardigheid
Voor de tweede keer ontwaak ik, maar nu van de wekker op de telefoon van mijn vriendin. Nieuwsgierig draaien twee hoofden om te zien wat er zich naast mij bevindt. Het enige wat we kunnen zien is een afgewend hoofd met een brede gebronsde arm eromheen gevouwen als een lijstje. Op onze tenen sluipen we om het bed om een glimp van hem op te kunnen vangen. Als we bij zijn voeteneind staan draait hij kreunend zijn hoofd naar ons toe en trekt een stukje deken naar beneden. Als aan de grond genageld aanschouwen we gedrieën al het moois wat er zojuist tevoorschijn is gekomen. Wat ein heiß Stück Fleisch. Dit uitzicht is indrukwekkender dan de Brandenburger Tor, Reichstag, Zoologischer Gärten en Berlijnse muur bij elkaar!

Met tegenzin beginnen we onze koffers in te pakken en bedden af te halen. Ik wil dat hij zijn ogen open doet, de dekens terugslaat en een veelbetekenend klopje op zijn matras geeft, zodat ik mijn laatste halfuur voordat we moeten uitchecken nog even goed kan benutten. Word eens wakker! Een koffer klettert per ongeluk op de vloer. Oeps, ik stoot tegen zijn bed. O jee, een schoen valt op zijn voeteneind, wat slordig van me…

“Goodmornin’ ladies”
Eindelijk hebben we succes. Kreunend richt hij zich op. Het witte laken valt in zijn schoot, een zongekuste torso onthullend. Zijn borst, schouder en flanken worden gesierd door een labyrint van tatoeages. “Goodmornin’ ladies” gromt hij.

Wankelend grijp ik me vast aan de kledingkast. Achter mij hoor ik mijn vriendinnen naar adem happen. We kijken naar elkaar, en dan weer naar hem, en weer naar elkaar. “Sorry for waking you” piep ik, terwijl ik nonchalant tegen de kast probeer te leunen. “No problem”. Met een schuin lachje woelt hij door zijn woeste haren. Mijn hersens blokkeren, zoveel Herrlichkeit in één ruimte kan ik niet bevatten. Ik moet hier weg. Ik sleep mijn medereizigsters naar de deuropening, met zijn smeulende ogen in mijn rug.

Op de gang storten we in. Gaan we terug naar binnen? Boeken we een week extra? We besluiten gewoon heel hard naar de auto te rennen. Eén ding staat als een paal boven water: die Duitse hostels zijn zo gek nog niet!

Foto: Gettyimages.nl

Sinds kort werk ik in Amsterdam en in onze hoofdstad barst het er opeens van: mannen die hun haar in een knot dragen. Nee, niet dit! Ik bedoel dit, dit en van dittum!

Een knotjesrage
Het zijn verzorgde jongemannen, met leren jasjes, stoppelbaardjes en broeken die versleten zijn op de juiste plekken. Ik wist niet dat mannen zo trendgevoelig waren op het gebied van haarmode, maar ik denk dat we met recht kunnen spreken van een knotjesrage. 

Die ene van LA The Voices
Een paar maanden geleden nog associeerde ik langharige mannen met begrippen als bandana’s, leren vestjes met adelaar op de rug en die ene van LA The Voices. Nu denk ik eerder aan naar ‘Perfecte Puntjes’ geurende kastanjebruine lokken tussen mijn woelende vingers. Als ik uitgewoeld ben en de boel recht overeind staat, mag het in een nonchalant knotje. 

Ik kan niet zo goed uitleggen waar mijn waardering voor deze trend vandaan komt. Plak een knoedeltje haar op een mannelijk achterhoofd en instant sexyness treedt op. Er zijn echter drie vereisten: de knotdrager dient dik haar te hebben, zonder inhammen, niet langer dan schouderlengte.

Slonzig
Bij de meeste vrouwen vind ik knotjes tuttig staan. Ik vind het bij mezelf een beetje slonzig. Het plan is meestal iets zoals dit, wat vervolgens zo uitpakt. Stug en dik mannenhaar daarentegen lijkt precies de juiste structuur te hebben voor een stoere manknot. 

Wraak voor de wortelbroek
Ik schijn een van de weinige vrouwen te zijn die deze haardracht wel kan waarderen. Vriendinnen willen er niks van weten. Geruchten gaan dat mannen knotjes dragen om vrouwen terug te pakken voor de wortelbroek, hoog dichtgeknoopte bloezen en instappers. ‘Als jullie je kleden als bejaarde mannen, dragen wij ons haar als omaatjes. Puh!’ Mij hebben ze er niet mee. Als ze hierna maar niet massaal aan de bloemetjesjurk gaan…

Foto: Gettyimages.nl

Ik wil niet achteruit
Zodra het witte gevaarte het perron op zoeft verdring ik mezelf met honderden forensen voor de gele schuifdeuren. Ik loop door het gangpad tussen de donkerblauwe stoelen op zoek naar een vrije plek, bij voorkeur één waarbij ik niet achteruit hoef te rijden. Binnen een minuut zijn alle zitplaatsen bezet en vult het pad zich met mensen die blijven staan. Dan sluiten de deuren met een zucht en vertrekt de trein.

Krassende wissels
We verlaten het overdekte station en rijden het licht in. De trein stommelt over de tientallen wissels die schrapen en krassen onder mijn voeten. De mensen in het gangpad wankelen. Ik zet mijn koptelefoon op en richt mijn blik naar buiten.

Zorgeloos
Kantoorpanden en huizen wiegen loom voorbij. Zodra we het hobbelige stuk met de wissels achter ons hebben gelaten maken we vaart. Mensen slaan hun krantje open, eten een appel en internetten op hun telefoon. Zorgeloos. Er compleet op vertrouwend dat de machinist ons voorttrekt en veilig thuis brengt.

Het grauwe beton en spiegelende glas maakt plaats voor gras en struik. Ik focus op de tientallen konijnen die tegen de avond opduiken langs het spoor. Ze zijn gewend aan het kabaal van de treinen en knabbelen onverstoorbaar aan hun paardenstekjes. Dan raast er een geel-blauwe sneltrein op een meter afstand van mijn raam voorbij en ik schrik.

Voorbij
De volgende dag botst de sprinter van 18:17 tegen een intercity. Ruim honderd gewonden, één dode. Het nieuws komt angstig dichtbij. Het zijn dingen als deze die je weer even met beide benen op de grond zetten. Het kan zo voorbij zijn. En niets is vanzelfsprekend.

Foto: still uit filmpje

Ik vind deze oerkreten behoorlijk vermakelijk, tot op een zekere hoogte. Je moet wel weten wanneer je je in moet houden. Bijvoorbeeld als je vlak achter iemand staat die net een slokje koffie neemt, een contactlens inbrengt of een Chinese Ming vaas afstoft.

Bevredigender niezen
Ik vraag mij af: is harder niezen nu ook lekkerder? Als ik zo’n schaamteloze niezer stiekem observeer, moet ik concluderen dat het er in ieder geval wel lekkerder uitziet. Intenser. Bevredigender. Een beetje als klaarkomen met je broek aan. En dat dan gewoon in de bus hè. Ik denk dat ze expres zo hard tetteren, gewoon omdat het om een of andere mysterieuze reden lekkerder is dan normaal niezen.

Het zou ook nog een medische reden kunnen hebben. Afwijkende anatomie, zoals een grotere neusholte waardoor de boel echoot ofzo. In dat geval kunnen ze niets aan dat kabaal doen. Toch neig ik meer naar mijn eerste theorie.

Ik wil het ook!
Nu ik door mijn aanhoudende verkoudheid vaker nies dan ik met mijn ogen knipper, heb ik het ook gewoon eens geprobeerd. Ik ben namelijk stiekem best jaloers op mensen die zich in een volle bus helemaal kunnen laten gaan. Dat wil ik ook wel.

Dus in plaats van mijn gebruikelijke bescheiden “Tsjie!” heb ik er eens een “HAAATSJOE!” van gemaakt. Ik moet zeggen: dat klinkt makkelijker dan het is. En het voelt ook helemaal niet beter. Ik voel me dan een beetje een uitslover, een aansteller, een faker. Het volume is er wel, het genot blijft uit.

Tsjie!
Ik houd het maar gewoon bij mijn mini-Tsjie. Want wat is een orkest zonder triangeltje?

Foto: Gettyimages.nl

De legende van de bolus en het tapijt
Zo moet het ongeveer gegaan zijn, op de beruchte dag die te boek staat als de dag dat Daniëlle bijna op het tapijt poepte. Mijn vader had het net op tijd in de smiezen, maakte een snoekduik waar Van der Sar jaloers op zou zijn, en kon op het nippertje voorkomen dat een dampende bruine bolus op de crèmekleurige vloerbedekking landde. Het is een legende. Zo’n verhaal dat om dat zoveel tijd weer een keer boven komt drijven, als een keutel die maar niet door wil spoelen. Allemaal door die éne foto. Toen ik gisteren door een oud fotoalbum bladerde kwam ik hem weer tegen.

“Haal een doekje!”
Op het kiekje is de tweejarige versie van ondergetekende te aanschouwen. Ik sta in de woonkamer van ons oude huis. De knieën lichtjes gebogen, wangen rood van inspanning. Met één hand houd ik de armleuning van de bank vast, in de andere hand klem ik een grote geel-roze spek. Achter mij ligt mijn vader op zijn buik op de grond. Zijn arm uitgestrekt. Op zijn hand een drol die -gezien het formaat- geproduceerd lijkt te zijn door een bouwvakker na een all you can eat buffet. Mijn moeder verstond hem vast verkeerd toen hij “Haal een doekje” kreunde, want ze kwam aan met het fototoestel.

Meest beschamende foto’s uit de familiegeschiedenis
Ik durf te wedden dat iedereen er minstens één heeft: zo’n foto die zo gênant is dat je hem het liefst stiekem zou verbranden zodat niemand het beschamende tafereel ooit nog onder ogen kan krijgen. Het gaat hier meestal om oude foto’s, uit het tijdperk dat rolletjes ontwikkeld werden zonder voorselectie of tussenkomst van photoshop. De fotoalbums in huize Bakker bestaan bijna geheel uit dit soort kiekjes. Mijn poepfoto staat met stip op nummer één in de top tien van meest beschamende foto’s uit de familiegeschiedenis. Ik steek met kop en schouders uit boven onder andere shots waarop te zien is hoe mijn vader in zijn nek gekotst wordt door een baby, mijn moeder haar bikinibroekje verliest in de branding en mijn broertjes iets te vrolijk knuffelen in bad.

In kleermakerszit op de vloer
Ik vind het heerlijk om door oude fotoalbums te bladeren. Als je eenmaal begint kun je niet meer stoppen. Voor je het weet zit je drie uur later nog steeds in kleermakerszit op de vloer. De meeste foto’s zijn stuk voor stuk verschrikkelijk. Maar dat maakt ze wel verschrikkelijk leuk.

De gekke momentopnames zijn eigenlijk het beste van allemaal. Ik ben blij dat ik mijn poepfoto niet verbrand heb. Inmiddels kan ik er smakelijk om lachen. Eén ding staat als een paal boven water: ik ga later bàkken beschamende foto’s van mijn kinderen maken. Ooit zullen ze me dankbaar zijn.

Foto: privébezit

Nee, dit klusje moest subtiel aangepakt worden. Gisteravond ontvoerde ik De Broek uit de wasmand, om hem eigenhandig om zeep te helpen. De moordwapens: een schaar en bleekwater.

Knip!
Geïnspireerd door Patricia die een week lang kleding van haar vriend leende, stond ik met de zware mannenbroek slobberend om mijn benen voor de spiegel. Ik mag dan geen vriendje hebben met een uniseks garderobe, ik heb wel een vader met een kledingstuk dat het daglicht niet langer kan verdragen. En gelukkig voor mij ben ik gezegend met het kontje van een tweeënvijftigjarige man. Ik nam de schaar ter hand en liet het glimmende lemmet in de scheur verdwijnen. Knip!

Vanochend stond ik net een riem door de lusjes van mijn nieuwe spijkershort te rijgen, toen er gestommel op de trap klonk. “Die andere zat veel beter!”

Ik moet bekennen: hij zit inderdaad erg lekker pap.

Foto’s: boven Gettyimages, onder privébezit

Kilo’s chocolade
Normaal ben ik niet zo’n zoetekauw, maar rond Pasen slaat dit om en kom ik thuis met kilo’s chocolade. Iedere week vind ik wel een netje lekkers verpakt in hysterisch gekleurd folie onderin mijn boodschappentas. Ik geef de schuld aan de verpakkingen.

Een rechthoekig blok melkchocolade in een wikkel met alpenweide erop doet mij helemaal niks. Maar giet diezelfde chocolade in de vorm van een beestje, print een konijntje, kipje of lammetje op het papier en ik ga voor de bijl. Mijn keukenkastje lijkt wel een kinderboerderij. Ze zijn allemaal het haasje.

Spijt
Ik heb een haat-liefdeverhouding met het bruine goud. Zo’n smeltende zoete bol in mijn mond is goddelijk, maar zodra ik de kleverige substantie heb doorgeslikt heb ik altijd een beetje spijt. Spijt die ik weer compleet vergeet wanneer ik vanuit mijn ooghoek een rode, blauwe of gele schittering ontwaar.

Ik zoek een glimmend exemplaar uit en pulk aan de randjes. Als je eenmaal bij de chocolade bent is er geen weg terug. Een geopend ei moét in de mond. Ik houd mezelf voor dat één zo’n eitje helemaal geen kwaad kan.

Ja, maar…
Enkele veelgebruikte smoezen om mijn vraatzucht goed te praten:
- deze paashaas is dan wel vijftig centimeter hoog, maar hij is hol en van lucht word je niet dik;
- chocola wordt gemaakt van bonen, dus paaseieren zijn in feite familie van groente;
- ik moet toch over twee weken ongesteld worden, ik neem gewoon alvast een voorschot.

Vandaag is officieel de laatste dag dat ik van mezelf met een bobbel in mijn wang door het leven mag gaan. Het is weer uit met de chocolade. Ik eet alleen dat netje op het aanrecht nog even leeg. En ik heb me laten vertellen dat drie ei pas een paasei is…

Foto: Gettyimages.nl

Ietsje groter
Een deel van de vijfendertig-koppige klas van 2001 was vrijdagavond bijeengekomen voor een reünie. Langzaam druppelde de woonkamer van een gastvrije oud-klasgenoot vol met oude bekenden, die allemaal ietsje groter waren dan ik me meende te herinneren. Ietwat onwennig kwamen de gesprekken over studies, solliciteren en samenwonen op gang.

Herinneringen in de kring
Binnen een halfuur hadden we ons weer naar onze oervorm gevoegd: in de kring. De pakjes schoolmelk en Samson en Gert-koekjes waren verruild voor witte wijn, bier en bitterballen en de verhalen kwamen op tafel. Spreekbeurten over goudhamsters en dolfijnen (“Zeg, heb jij je eigenlijk wel voorbereid voor deze spreekbeurt?” – “Welke spreekbeurt, meester?”) Op kamp in Lunteren. De pogingen tot seksuele voorlichting van meester Frank. Wie er het eerst begon met huilen tijdens het afscheidsfeest (unaniem: Bert!) Wie er heimelijk verliefd was op wie (sorry Bert, wist het écht niet. Niet huilen…) En natuurlijk invalmeester Tobias. Oh invalmeester Tobias (als u dit leest: inmiddels is het legaal om mijn liefdesbrieven te beantwoorden én ik heb nu borsten!)

In de hoek stond een laptop waar amateurbeelden van onze afscheidsmusical werden vertoond en iemand kwam op de proppen met een cd met afscheidsboodschappen die we voor elkaar hadden ingesproken. De kamer vulde zich met kinderstemmetjes, geen idee welke stem bij wie hoorde want we klonken allemaal als meisjes. Poëziealbums en rapporten gingen de kring rond. We raakten niet uitgepraat.

Volgend jaar weer
Het werd middernacht en er begonnen gaten in de kring te vallen van klasgenoten die nog andere verplichtingen hadden of vroeg op moesten. Twee uur later pasten we met z’n allen op de grote hoekbank. De kinderstemmetjes uit de cd-speler waren uitgekwebbeld en de wijn was op. Volgend jaar weer, spraken we af.

Dichtgetimmerd
Met een hoofd gevuld met herinneringen fietste ik de koude nacht in. Om half drie vond ik mezelf leunend tegen de koude spijlen van een hek. Het schoolplein lag er verwaarloosd bij. Bleke vlekken op de gevel spelden vroeger in bonte letters ‘De Zevenhoeven’, met een luchtballon ernaast. Achter de dichtgetimmerde ramen is waarschijnlijk niets meer. Niets behalve duizenden herinneringen.

Foto: privébezit

Felgekleurd én strak
De eerste zonnestralen hebben Nederlandse bodem bereikt en de halve populatie loopt in een bonte broek. Alle grote modeketens spelen in op de vraag, al voor een tientje heb je een fleurige skinny aan je kont. Maar de broekenmode staat niet alleen in het teken van felgekleurd, óók van strak.

Putjesparade
Ik zal er niet omheen draaien: strakke katoenen stretchbroeken in lichte kleuren zijn niet erg flatterend voor de gemiddelde vrouw. Je ziet er namelijk ALLES in. Putten in billen, cellulitis op bovenbenen, spataders in kuiten en onderbroeklijnen. Ik heb in een uurtje op het terras meer putjes gezien dan een poffertjesbakker in zijn hele leven.

Van de voorkant zien de vrouwen in kwestie er picobello uit. Niets op aan te merken. Leuke broek, staat je goed. Totdat ze je passeren. De achterkant is niet om aan te zien. Sorry dames, echt niet.

Een schokkende constatering
Deze blog is niet bedoeld om driekwart van alle vrouwen af te schieten. Het is een constatering, schokkend, ook voor mij. Ik stond op het punt om een kanariegele broek aan te schaffen, maar na de putjesparade op het terras zie ik er vanaf.

Het voelt als een soort plicht om dit openbaar te maken. Als ik er onfortuinlijk bijloop, denk aan een nippleslip, doorlekplek of in dit geval zichtbare cellulitis, dan zou ik graag willen dat iemand me er even op wijst. Ik heb mezelf eigenlijk nog nooit goed vanachter bekeken en ik denk velen met mij.

Geen gekleurde broek voor mij
Het is de combinatie van de dunne, strakke stof, de lichte kleur en het felle zonlicht. Het werkt gewoon tegen ons. Hoe leuk die broeken er ook uitzien op de paspop, ik houd het bij mijn oude vertrouwde spijkerbroek. Ik koop wel een geel T-shirt.

Foto: Gettyimages.nl + photoshop

De strontlucht van de mestkarren in de buurt is opgetrokken, dus ik durf weer heerlijk met mijn raam open te slapen. Echter dient zich nu een volgend probleem aan. Het is lente en dat betekent in het dierenrijk maar één ding: paartijd. Mijn dakgoot is nu voor vogels, wat een afgelegen parkeerplaats langs de A1 voor eenzame vrachtwagenchauffeurs is.

Oversekste vogels
Zodra de schemering invalt begint het. Gezellig gekwetter en melodieuze fluittoontjes vullen de koele avondlucht. Begrijp me niet verkeerd: ik vind dit prachtig. Deze muzikale voorbode van de zomer juich ik toe, maar tot een bepaalde hoogte. Het knelpunt ligt hier: sommige oversekste vogels weten gewoon niet wanneer ze moeten stoppen. Als het eenmaal donker is verandert het vrolijke gefluit in inspiratieloos gekras, monotoon gepiep en oeverloos gesnater.

Gevederd schorriemorrie
Ik kom moeilijk in slaap. Ik heb het in bed al snel heet, dus mijn raam staat altijd op een kiertje. Er is één gevederd stuk schorriemorrie dat het tot zijn levensdoel heeft gemaakt om mijn nachtrust compleet naar de filistijnen te helpen.

Kra-káááá!
Iedere keer als ik net lekker lig weg te doezelen, vindt een of andere toondove vogel met een poliep op zijn stemband het nodig om vanuit mijn dakgoot zijn valse lokroep de wereld in te krijsen. Ik slinger mijn kussen naar het raam en na een doffe plof vliegt het beest op. Om twee minuten later weer neer te strijken. “Kra-káááá!” (“How yóu doin?”) Na een uur van opschrikken, mijn kussen ophalen, indommelen en weer opschrikken lig ik briesend in mijn bed. 
 
Iglesias vs. Roelvink
In de boom op de hoek zit het gevleugelde equivalent van Enrique Iglesias de sterren van de hemel te fluiten, de Dries RoelVink onder mijn raam kan daar niet tegenop. Die valse verenbaal in de dakgoot krijgt zo nooit een chickie, dus hij kan blijven kukelen tot Kerstmis. Wat ik nodig heb is een rol prikkeldraad, ducktape, veel cocktailprikkers en een opgezette roofvogel.

Ik zak weg in een droompje over dichtgebonden snaveltjes en geknevelde vogelpootjes. “Káh práKAAAH!”  De schreeuw om vrouwelijke aandacht wordt steeds valser, luider en wanhopiger. Een beetje zielig is het wel. Ik krijg zowaar medelijden met Dries, zo eenzaam in de dakgoot.

Eenzaam in ons nestje
Eigenlijk zijn we ergens lotgenoten. Alleen in ons nest, verlangend naar het andere geslacht. Het gemis van een eigen geile vogel aan mijn zijde heeft ook mij een tikje vals gestemd. Iedereen verdient liefde. Ik haal mijn verfrommelde kussen op uit de vensterbank en plaats het bovenop mijn hoofd.
Dries, take it away!

Foto: Gettyimages.nl

This is your captain speaking!
Na een halfuur zat mijn lunchpauze erop en was het tijd om een eind aan mijn diepgravende onderzoek te breien. Tijd om terug te keren naar mijn stoffige kantoor. Maar natuurlijk heb ik eerst nog even een pilotenbril gescoord.

 Foto: Gettyimages.nl

Maar nee. Er volgde een ronkende boer, vol in het oor van papa. Een gulle glimlach en een tros kwijlbellen volgde. Het gluurlaafje steeg spontaan in mijn achting. We hebben in ieder geval hetzelfde gevoel voor humor. Misschien loopt het tussen mij en die baby’s ooit nog los…

Foto: Gettyimages.nl

Thuiszorg taferelen
Om wat bij te verdienen doe ik administratief werk op kantoor. Op dit kantoor wordt de thuiszorg voor mijn woonplaats georganiseerd. Ik zit achter een computer in de hoek met een stapel salarisstroken, formulieren en handleidingen voor me. Over de rand van mijn beeldscherm sla ik de dagelijkse taferelen gade.

Eigenlijk ben ik me nooit bewust geweest van het werk van de thuiszorg. Ik wist van het bestaan af, maar had geen idee hoe het in zijn werk ging. Nu zit ik er met mijn neus bovenop, en mijn mond valt open.

De hele dag van voordeur naar voordeur
Een groep van twintig verpleegkundigen en verzorgers draagt zorg voor bijna honderd ouderen, zieken en gehandicapten in de wijk. Ze halen mensen uit bed, zetten ze op de wc, helpen ze onder de douche, kleden ze aan, smeren een boterham, geven medicijnen en verzorgen wonden. De hele dag fietsen ze van voordeur naar voordeur, van zes uur ’s ochtends tot elf uur ’s avonds.

Koffie en handcrème aan de ronde tafel
Om de vier uur komt iedereen naar kantoor. De ene minuut is het stil, op het getik van mijn toetsenbord en geritsel van papier na, even later wordt de ruimte overspoeld met mensen. Als eb en vloed. Ze strijken neer aan de grote ronde tafel in het midden. Ze drinken koffie en smeren hun geteisterde handen in met crème. Er worden sleutels, planningen en ervaringen uitgewisseld. Ik luister met ontzag.

“Hij zat weer helemaal onder”
Verhalen oven mensen die agressief, eenzaam, angstig of liever dood zouden zijn, komen op tafel. Iemand vertelt over een mevrouw die zo’n honger had, maar waar geen kruimel voedsel in huis te vinden was. Ze kreeg een plak ontbijtkoek uit het lunchpakket van de verpleegster. Een ander was bij een echtpaar dat elkaar al zestig jaar verbaal en fysiek het leven zuur maakt. Vazen en krukken vlogen door de kamer, maar ze willen absoluut niet uit elkaar. Bij de kapstok trekt iemand met een zucht haar jas uit. “Hij zat vanochtend weer helemaal onder.”

Gefascineerd
Ik probeer de gesprekken niet af te luisteren, maar ik ben gewoon ontzettend gefascineerd door deze groep mensen aan de ronde tafel. Hoe ze daar zo kalm hun dossiers zitten bij te werken, een telefoontje krijgen en “Foute boel” mompelen, vervolgens een paar latex handschoenen in hun kontzak steken, en weg zijn ze. Deze vrouwen en mannen vangen je op als je uit het ziekenhuis komt, stellen je gerust als je alleen en bang bent en rapen je op als je valt. Ze zijn de engelen van de ronde tafel.

Wat zouden we zonder jou moeten?
Ik voel mij nietig achter mijn computer in de hoek. Onbetekenend in een ruimte vol mensen die van zo’n onschatbare waarde zijn. Ik betrap mezelf op staren en wrijf in mijn droge ogen. Ik sta op vanachter het bureau en vul een dienblad met dampende koffiebekertjes. Ik zet het blad midden op de ronde tafel. “O heerlijk!” klinkt het. “Wat zouden we zonder jou moeten?”

Ik dacht net precies hetzelfde.

foto: Gettyimages.nl

Foto: Gettyimages.nl + photoshop

Een sollicitatiegesprek dat tot drie keer toe op de dag ervoor afgezegd wordt, een half uur alleen achter een wijntje aan een vierpersoonstafel wachten op vriendinnen… het zijn geen incidenten meer. Waarom ben ik altijd degene die maar kan wachten tot ik een ons weeg?

Op tijd komen: een uitstervende competentie
Ik arriveer meestal tot op de minuut nauwkeurig op de overeengekomen locatie. Ik vind persoonlijk niet dat ik dan een opzienbarende prestatie lever, maar blijkbaar beschik ik toch over een uitstervende competentie. Als ik voor iedere minuut die ik heb verspild aan wachten op anderen een euro kreeg, had ik nu een Rolex Day Date II President om mijn polsje kunnen schuiven.

Mensen, kom op!
Het lijkt wel alsof ik steeds vaker en steeds langer zit te wachten. De meest gehoorde zin van 2012 is nu al “Wilt u alvast iets bestellen?”, gevolgd door twintig minuten naar mijn eigen weerspiegeling in het raam staren terwijl ik met mijn telefoon in de hand aan een drankje nip. Op nummer twee staat de gehate uitspraak: “Hé, even over morgen…” Zodra een gesprek, e-mail of sms begint met ‘Hé, even over (dag naar keuze)’ weet je dat je ergens in je agenda een rode streep kunt gaan zetten. Afspraken afzeggen en verschuiven moet kunnen, maar één dag van tevoren? Mensen, kom op!

“Zit je hier al lang?”
Het voelt in zulke gevallen alsof mijn tijd minder waard is dan die van anderen. Alsof ze zich boven mij plaatsen. De laatkomers worden niet meer verbaasd aangekeken, het is nu andersom: “Zit je hier al lang?” Eh ja, negen uur is negen uur toch?

Ik kán het gewoon niet!
Ik heb geprobeerd me aan te passen, om de irritatie uit de weg te gaan. Expres een kwartier te laat van huis weg gaan lijkt een makkelijke oplossing, maar ik kán het gewoon niet, dat te laat komen. Onbewust fiets ik dan net ietsje harder zodat ik toch nog een trein eerder kan halen, en dan ben ik dus wéér op tijd. In mijn eentje.

Ik denk dat er maar één ding op zit: mijn Rolex Day Date II President maar gewoon een halfuur achteruit zetten.

Foto: Gettyimages.nl

Ik nam plaats in de tandartsstoel en bekeek kaakchirurg Jurgen aandachtig terwijl hij de röntgenfoto van mijn kiezen opzocht in de computer. Hij was jong, hooguit dertig schatte ik. Donkerblonde krullen piepten onder zijn witte operatiemuts uit. Een mondkapje hing losjes om zijn nek. Hij likte zijn lippen en zijn adamsappel maakte een sprongetje.

Operatieschort-groene ogen
Hij pakte een kruk en kwam naast me zitten. “Ik zal je even uitleggen wat ik zo ga doen.” Ik verdwaalde in zijn ogen, die net zo groen waren als zijn operatieschort. -Wie deze blog heeft aangeklikt voor inhoudelijke informatie over kaakchirurgische ingrepen moet ik helaas teleurstellen. Mijn hersens hebben zero informatie geregistreerd tijdens dit voorgesprek.- “Heb je nog vragen?’ hoorde ik in de verte. Ja, mag ik voortaan ieder halfjaar bij jou komen, in plaats van bij die dikke Chinees bij mij in de woonwijk? Alsjeblieft? Ik schudde mijn hoofd, leunde achterover en opende mijn mond.

De verdoving
Na drie kleine prikjes kon ik weer overeind komen zitten. De verdoving moest inwerken. Mijn linkerwang begon te tintelen en voelde zwaar aan. Ik voelde eraan, maar het leek net alsof ik in een lauwe gourmetschotel zat te knijpen. “Waf voelf dif laal!” lalde ik. Een warm straaltje sijpelde uit mijn mondhoek. Mijn tong en lippen weigerden dienst.

Onder het laken van dokter Jurgen
Voor ik er erg in had, lag ik gestrekt onder het laken van dokter Jurgen. Nee, stelletje viespeuken! Het doktertje spelen heeft uitsluitend plaatsgehad in de behandelkamer, met het beddengoed van Jurgen ben ik (nog) niet in aanraking geweest. Ik heb het hier over het steriele operatielaken wat ik over me heen gedrapeerd kreeg. Het werd groen voor mijn ogen, alleen mijn mond stak door een gat naar buiten. Toen kwam er abrupt een einde aan alle heimelijke fantasieën.

Poolse aannemer Igor
Mijn hoofd vulde zich met oorverdovende bouwplaatsgeluiden. Had kaakchirurg Jurgen het stokje soms overgedragen aan Poolse aannemer Igor? Er werd geslepen, geboord, gewrikt en gehakt. Mijn schedel dreunde, zoemde en kraakte. Ik durfde amper te ademen en het zweet brak me uit.

Het afscheid
Toen dokter Jurgen na een minuut of tien de groene stof van mijn natte voorhoofd oplichtte zag ik even sterretjes. Mijn wang gloeide en bonsde. Met een flinke prop gaas in mijn linkermondhoek nam ik besmeurd met kwijl afscheid, met iets in de trant van: “Nwouw, wedankf. Kokh we wolgenwe keew!” Dokter Jurgen legde zijn hand op mijn schouder en leidde me de gang op. Hij lachte en zei iets terug, wat ik niet kon verstaan door de piep in mijn oren. Gaf hij me nu zijn telefoonnummer? Nodigde hij me uit voor een tête-à-tête?

“Hé? Waf zei je?” riep ik nog naar de dichtgaande deur. Maar het was te laat. Dokter Jurgen was uit het zicht verdwenen. Ik veegde mijn mondhoek af aan mijn mouw en liep naar de uitgang.

Gelukkig heb ik nóg een verstandskies.

Foto: privécollectie dokter Jurgen

Het is the day after en iedereen heeft het erover. De jurken op de rode loper welteverstaan. De acteurs, regisseurs en films zijn op miraculeuze wijze naar de achtergrond verdwenen. Wie won dit jaar de Oscar voor beste acteur? Volgens mij was het de jurk van Jennifer Lopez.

Alsjeblieft George. Deel jij ze even uit?
Ik snap waarom de media-aandacht massaal naar de jurken gaat. Ik ben een meisje. Ik begrijp dit. Voor mijn part houdt de hele show gewoon op na de rode loper en kunnen de goudkleurige beeldjes na afloop onderling worden verdeeld in de trailer van George Clooney.

Barbie-fase
De parade van perfecte vrouwen in jurken ter waarde van een complete villawijk is heerlijk om naar te kijken. Het neemt mij weer even mee naar mijn Barbie-fase, waar glitters en tule de boventoon voerden. Ik wil die Oscarvrouwtjes bij hun absurd slanke middel grijpen en hun haar kammen tot het rechtop staat.

Ik wil ook zo’n jurk
Van zoveel moois word ik een beetje hebberig. Ik wil ook zo’n jurk. De prachtigste Oscar-creatie dit jaar vond ik de jurk van Stacy Keibler, de vriendin van George. Ze lijkt te zwemmen in vloeibaar goud. Ik kijk mijn ogen uit, maar mèn, wat zitten die jurkjes strak. Cameron Diaz ziet een beetje bleek door het zuurstoftekort, en het rechterbeen van Angelina Jolie floept steeds naar buiten wegens ruimtegebrek. Meryl Streep heeft nog rode wangen van het gevecht met het gordijn in haar hotelkamer de ochtend van tevoren.

“AAAAAHUUAHAA!”
Of die weelderige japonnen lekker zitten betwijfel ik, maar toch zou ik gillen als de postbode van Zalando als ik ooit zo’n mooie jurk zou mogen dragen. Het enige probleem is dan nog een geschikte gelegenheid vinden waar ik het best tot mijn recht kom. George… bel me!

Voor de geïnteresseerden: alle Oscar-winnaars op een rijtje
Foto’s: Gettyimages.nl

DANGER! Tweepersoonsbed!
Ik ben geen moeilijke slaper. Ik kan het overal. Onder een fleecedekentje op de bank, op een lek luchtbed op het balkon of op een stapel tuinstoelkussens in de badkuip. Zodra mijn hoofd iets zachts raakt, ben ik vertrokken. Maar bij de gedachte aan één bepaalde slaapplek krijg ik het altijd een beetje benauwd: het tweepersoonsbed.

Ongemanierd en ongegeneerd
Ik ben gewend het hele bed voor mijzelf te hebben, ongemanierd en ongegeneerd. Ik hoef nooit met iemand rekening te houden, dus ik neem het er flink van. En hier zit precies het probleem. Als iemand mij uitnodigt om op een vriendschappelijke manier samen het bed te delen, denk ik in eerste instantie bij mezelf: wat aardig. En meteen daarna: IN HEMELSNAAM, BEHEERS JE HANDTASTELIJKE ZELF! Ik ben namelijk doodsbang voor het optreden van het ongewenste lepeltje-vorkje effect.

De lepeltje-vorkje theorie
De term lepeltje-lepeltje is algemeen bekend. Twee mensen liggen knus tegen elkaar aan gesnormeld om allerhande bedpraktijken te kunnen beoefenen. Samen vorm je een liefdevol, ietwat plakkerig geheel. SAMEN dus. In het geval van lepeltje-vorkje is één van beide partijen niet actief betrokken bij het plakkerige verbond.

Lepeltje-vorkje komt er dus op neer dat de nietsvermoedende bedpartner in kwestie onbewust wordt aangerand in zijn eigen bed. Lusten en driften waar overdag prima weerstand tegen geboden kan worden komen ’s nachts, bij het voelen van warm vlees binnen handbereik, instinctief naar boven.

Lul je daar maar eens uit…
Ik zie het me zo gebeuren. Als een babybaviaan op de rug van zijn moeder klamp ik me al slapend vast aan het bewusteloze lichaam naast me. Ik mompel iets over stevige billen en sabbel wat aan een oorlelletje, om vervolgens met mijn wang tegen een lekkere warme rug gevlijd, stoppelbenen om een vreemde middel geslagen en mijn hand in de verkeerde pyjamabroek de nacht door te brengen. Hoe lul je je daar de volgende ochtend uit?!

Ik heb geen idee of mijn angst voor slapen in tweepersoonsbedden gegrond is, maar mijn lepeltje-vorkje theorie blijft door mijn hoofd spoken. Het is me gelukkig nog nooit overkomen. Ik heb mijn handen bij iedere logeerpartij netjes boven de dekens kunnen houden. Denk ik.

Foto: Gettyimages.nl

Zachtjes knijp ik even in haar hand. Haar vel zit ruim en voelt warm, ik voel de botjes in haar kromme vingers. Ik sla mijn benen over elkaar en leg oma’s hand op mijn knie. Ik draai de dop van de nagellak en zet het potje op de koektrommel. Met het vuurrode kwastje schilder ik het nageltje van haar pink. Oma leunt een stukje naar voren en volgt iedere handeling nauwgezet.

“Het is leuk dat je er bent”
Ik vraag of oma het mooi vindt. “Keurig.” De andere vier nagels krijgen dezelfde rode laklaag. Ik leg haar hand in de mijne en blaas er zachtjes tegen. Oma kijkt me strak aan. “Het is leuk dat je er bent.” zegt ze zachtjes.

“Dat ziet er niet uit”
Ze schrikt op als naast ons een föhn aan gaat. “Kijk, mevrouw Beentjes wordt ook mooi gemaakt” zeg ik geruststellend. Mevrouw Beentjes houdt haar teddybeer stevig vast terwijl haar dunne witte haren alle kanten op waaien. Aan de andere kant van ons zit mevrouw Groothuizen. Een begeleidster houdt haar een grote beautycase voor. “Zal ik uw nagels straks ook lakken, mevrouw Groothuizen?” Ze schudt haar hoofd, richt haar blik op mijn werk en zegt: “Nee, dat ziet er niet uit.”

Beautymiddag
In de woonkamer van het verpleeghuis zitten zeven kleine vrouwtjes in grote luie stoelen. De afgelopen uren zijn ze gekruld, geverfd, gevijld, gelakt en besprayd. De georganiseerde beautymiddag zit er alweer op. De bewoners gaan zich klaarmaken voor de broodmaaltijd. Ik geef mijn oma een kus en neem afscheid. Haar bleke handen met de veel te rode nagels liggen onwennig in haar schoot.

Verbaasd
Terwijl ik mijn jas aantrek in de gang hoor de begeleidster in de woonkamer:
“Hoe komt u aan die mooie rode nagels, mevrouw Bakker?”
Het blijft stil aan de andere kant van de deur. Ik zie voor me hoe oma verbaasd naar haar handen staart.
“Mooi hoor! Lust u ook een krentenbolletje?”
“Ja. Met melk en suiker.”

Foto: Gettyimages.nl

Nadat ik zaterdag stiekem, zonder te betalen, onder de zonnebank was geweest, besloot ik toch maar even netjes een abonnement af te sluiten. Wat bleek: bij een zonnebankabonnement zit een extraatje: onbeperkt gebruik maken van de massagestoelen.

Lompe leren fauteuil
Onder normale omstandigheden zou ik nooit serieus overwegen om in een massagestoel te gaan zitten, wat kan zo’n lompe leren fauteuil nou eenmaal uitrichten? Als ik eens flink uit elkaar getrokken wil worden zoek ik wel een lekkere masseur. Maar als het toch gratis is ben ik niet te beroerd om die stoel eens een kans te geven.

Ik vraag bij de sportschoolbalie een speciaal muntje en loop naar de rij massagestoelen tegen de achtermuur. Alle stoelen zijn leeg, ik besluit de laatste stoel op het hoekje te nemen. Ik neem plaats op het taaie leer, leg mijn benen in de grote steunen en deponeer het muntje in de gleuf in de houten armleuning. Een rode tien verschijnt op een display. Zodra de stoel licht begint te zoemen leun ik afwachtend achterover. Dan begint het.

“Oahh…”
Twee gebalde vuisten beginnen rondjes te draaien op mijn onderrug, precies over de spieren die langs mijn ruggegraat lopen. Mijn ogen draaien weg in hun kassen en ik voel dat ik de controle over mijn onderkaak verlies. De elektronische masseur voert het tempo wat op, de beensteunen knijpen zachtjes in mijn kuiten. Een rilling trekt door mijn lichaam. “Oahh…” hoor ik mezelf verzuchten. Wat er hierna gebeurt kan ik niet meer zo goed navertellen.

Drie ruige mannen
Opeens zijn daar uit het niets nog vier massagehanden die het gebied tussen mijn stuitje en schouderbladen bewerken. “Ahh ja.” Ik heb wel vaker gefantaseerd over onder handen genomen worden door drie man tegelijk, maar dat het zó lekker zou zijn had ik niet kunnen verzinnen. Mijn nek en schouders worden stevig gekneed door twee paar handen, terwijl de derde aan de slag gaat met mijn hamstrings. Het gebeurt doortastend en een beetje ruig, precies zoals ik mijn minnaars graag heb. Deze heren weten van aanpakken. Ik doezel weg in een visioen over halfnaakte mannen met enorme handen. Oké, oké, ze zijn helemáál naakt.

Nietsvermoedend lig ik met een klein schuimrandje op mijn lippen te genieten van de laatste minuten van mijn massage, als het gebeurt. Ik denk net bij mezelf: iemand moet mij straks operatief uit deze stoel gaan verwijderen, als ik opeens een trillende sensatie voel op een uiterst onplezante plek.

De porrende staaf
De drie godenzonen laten mijn rug abrupt los en tegelijkertijd steekt een vierde snoeshaan letterlijk de ‘kop’ op. Recht onder mijn zitvlak welteverstaan. De overenthousiast porrende massagestaaf verstoort mijn roesje bruut en het zweet breekt me uit. Ik wil uit de stoel opstaan, maar de beensteunen klemmen nog om mijn onderbenen. Het klokje in mijn armleuning zegt dat ik dit nog twintig seconden moet doorstaan. Met opeengeklemde kaken zit ik het ritje uit. Dan slaat de machine af en veer ik overeind.

Is dit soms een methode om ingedommelde bejaarden de stoel uit te jagen? Of had ik per ongeluk ergens het constipatie-programma ingeschakeld? Een beetje beduusd sta ik naar de massagestoel te kijken. Mijn onderrug tintelt aangenaam en mijn schouders voelen een stuk losser, maar wat had dat daar beneden te betekenen?!

Unhappy ending
De rugmassage was zo lekker dat ik eigenlijk nog wel een keer wil, maar de unhappy ending weerhoudt me. Morgen kom ik terug, met een kookwekkertje dat na negen en een halve minuut afloopt. Morgen breng ik weer een bezoek aan mijn drie lovers in leer. Als die vierde gozer zijn handen maar thuishoudt…

Foto: Gettyimages.nl

Een felblauw schijnsel verlichtte een groot vierkant dakraam midden in het huizenblok waar ik met knisperende stappen op af liep. Ondanks het gesloten rolgordijn was het overduidelijk te zien: daar ligt iemand onder de zonnebank. Ik stond even stil en probeerde me voor te stellen hoe dat ook al weer voelt, de warme zon op je naakte lichaam. Het lukte niet. Het enige wat ik voelde was een tochtende kier tussen mijn sjaal.

Koele cocktails en hete zonnestralen
Die nacht droomde ik over Griekse naaktstranden, koele cocktails en hete zonnestralen die mijn lichaam strelen. De volgende ochtend stond ik aan de balie bij de dichtstbijzijnde sportschool.

“Ik wil graag gebruik maken van de zonnebank” zeg ik met mijn portemonnee in mijn hand. “Dat kan.” Het sportschoolmeisje tegenover me lacht vriendelijk en graait in een laatje. Ze legt een goudkleurig muntje op de balie en schuift het met één vinger naar me toe. “Hij is vrij” zegt ze, terwijl ze haar hoofd licht naar rechts knikt en wegloopt.

Een zonnebank testritje
Ik pak het zonnebankmuntje voorzichtig op. Terwijl ik mijn geld terugstop in mijn tas kijk ik om me heen. Rechts, helemaal in de hoek naast een grote palmachtige plant ontdek ik een rond huisje, een soort houten zwembadhokje. Ik loop er zo onopvallend mogelijk op af en open het deurtje. Binnen in het ronde hokje zie ik een spiegeltje met kledinghaakjes ernaast en een grote zwarte cabine, die bijna de hele ruimte inneemt. Dat moet de zonnebank zijn. Een sta-cabine. Ik stap naar binnen en draai de deur op slot. Zie het als een testritje.

Geen gleuf te bekennen
Eerst open ik met een plop de cabine. Ik zie tientallen verticale lichtbalken met in het midden een bedieningspaneel met ‘start’, ‘stop’, ‘plus’ en ‘min’ knopjes. Ziet er simpel uit, dit kan ik wel. Ik sluit de zonnebank weer en kleed me uit. Mijn kleren hang ik aan de haakjes. Ik pak mijn muntje en stap de cabine in. Ik sluit de deur en zie mijn witte naakte lijf weerspiegelen in het glas. Tijd voor wat surrogaatzon! Ik breng mijn muntje naar het paneel, op zoek naar een gleuf. Geen gleuf te bekennen. Ik druk op ‘start’, er gebeurt niks. Waar moet dat verrekte muntje in? Ik stap uit de cabine. Misschien moet het muntje in de deur? Weer geen gleuf. Ik speur het hokje rond.

De gleuf voor het muntje moet zich ergens buiten dit hok bevinden. Misschien wel vlak naast het deurtje op de houten wand. Dan hoef ik alleen mijn hand maar door een kier van de deur te steken om de munt er in te kunnen gooien. Ik heb geen zin om me weer helemaal aan te kleden, dus ik trek voor het effect alleen mijn trui aan. Ik open de deur naar de sportschool en gluur om het hoekje. Ik zie geen muntenkastje zitten. Ik steek mijn arm naar buiten en voel. Langzaam reist mijn tastende hand het oppervlak over, op zoek naar de gleuf voor mijn muntje. Als mijn arm zo ver is uitgestrekt dat mijn linkerbeen van de grond komt en ik met mijn bovenlichaam half uit het hokje hang, besef ik dat ik ook hier behalve een paar schroefgaten niets ga vinden.

Toch nog winterzon
Ik laat mijn arm slap hangen en zucht. “Zoek je soms iets?” Vlak naast me klinkt een mannenstem. Met een blauwe handdoek veegt hij het zweet uit de lachrimpeltjes naast zijn ogen. “Ik…” weet niks uit te brengen en sta in mijn blote kont te ijlen alsof ik een zonnesteek heb opgelopen. “Geef maar.” Ik overhandig mijn muntje en zie hoe de man een paar meter naar de hoek loopt. Met zijn ene hand schuift hij een groot palmblad aan de kant, met de andere werpt hij de munt in een klein metalen kastje.

Ik hoor een klik en achter mij beginnen ventilators te draaien. Een felblauw licht springt aan en een warm briesje steekt op. Een minuut later sta ik toch nog op dat Griekse naaktstrand, te genieten van de winterzon.

Foto: Gettyimages.nl

De ondermode van tegenweurdig
Ik draag geen lingeriesetjes. Het ziet er in de winkel heel leuk uit op het hangertje, zo’n beha met strakgespannen slip of string ertussen, maar in de praktijk werkt het niet. Gewoon niet. Al die slipjes kunnen regelrecht de prullenbak in. Ik heb namelijk een aantal issues met de ondermode van tegenweurdig.

Smalle schaamliplapjes
Ten eerste is daar de breedte van het kruiscompartiment. Ben ik van onderen zo ruim bedeeld, of wordt de gemiddelde schaamliplap steeds smaller? Een stukje stof van twee centimeter breed kan de boel daar beneden toch niet fatsoenlijk op zijn plaats houden? Als je met zo’n slipje over een regenplas moet stappen, vallen de augurken tussen je hamburger vandaan.

Lage modelletjes
Waar ik me ook aan erger is de hoogte van de broekjes. Ik hoef niet meteen een vleeskleurige tent die tot mijn navel reikt, maar is een onderbroek die mijn schaamhaar alsmede mijn bilnaad volledig bedekt teveel gevraagd? Met die lage modelletjes is niet te werken. Door veelvuldig zitten en opstaan zakt de rand vanachter geleidelijk naar beneden. Op den duur raakt de horizon uit het zicht en komt de volle maan tevoorschijn. Uiterst oncomfortabel. Ik weet dat het recessie is, maar kunnen jullie even niet bezuinigen op de stof die mijn goodies moet bedekken? Danku.

Biologische champignons in je zweetnaad
Dan wil ik het nog even hebben over de materialen. Al die glimmende nylon stofjes die in de onderbroekjes verwerkt worden… mijn hoohah wordt daar niet vrolijk van. Het broeit en veroorzaakt een zweetnaad. Tenzij je biologische champignons probeert te kweken, is het dragen van synthetisch ondergoed nooit een goed plan. Gewoon nooit.

De fabrikanten werden blijkbaar bestookt door vrouwen met klachten over hooibroei, wat ze kwamen met een oplossing: doorzichtige gaasjes op de gênantste plaatsen. Goed voor de ventilatie. En voor het uitzicht, want wie wil er nu geen ondergoed dragen waarin je schaamlippen en/of bilnaad totally exposed zijn. Lijst het geheel in met een kanten randje en wat strikjes en je look is af.  

Colorblocking
Dus geen fancy setjes voor mij, in een lingeriewinkel koop ik alleen beha’s. Onderbroeken sla ik eens per jaar groot in bij een textielsuper. Gewoon van katoen, met elastiek op mijn heupen en een verstevigd kruis van onder. Zonder kijkgaatjes, broeikaseffect of buitenboord hangende zaken. Alle (onder)modetrends gaan aan mij voorbij, behalve colorblocking.

Foto: Gettyimages.nl
(Excuses voor het plaatje, maar toen ik deze tegenkwam MOEST ik hem erbij doen)

Sinds een paar weken kijk ik iedere avond voordat ik ga slapen naar Discovery Channel. Om elf uur begint Man Woman Wild: een survivalprogramma waarin een echtpaar probeert te overleven op de gevaarlijkste plekken ter wereld. Ik heb survival nooit heel interessant gevonden, maar dit programma is anders. Dit programma heeft namelijk de stem van Mykel Hawke.

Iets over giftige bessen ofzo
Zijn donkerbruine timbre likt mijn oorlelletjes. De grom waarmee hij iedere zin afsluit, komt uit het diepst van zijn brandende lendenen en doet mijn tenen onder de dekens omkrullen. Eigenlijk hoor ik niet eens wat ‘ie allemaal zegt. Iets over giftige bessen of hout zoeken ofzo. Het zal mij een biet wezen.

Zonder onderbroek in het regenwoud
Deze oerstem voert mijn gedachten mijlenver weg, naar een klein zelfgebouwd hutje midden in de donkere regenwouden van Zuid Amerika. Op een bed van bladeren ligt een zongebronsde man. Zijn hemd is gescheurd en zijn broek (waar hij geen onderbroek onder draagt) is besmeurd met modder en opgedroogd bloed. Hij ligt met één hand onder zijn hoofd op mij te wachten bij het knetterende vuur. Door de dunne stof kan ik zijn aangespannen buikspieren zien, die met zijn rustige ademhaling meedeinen. “Come here, baby” gromt hij met zijn diepe, gebiedende stem…

Het moge duidelijk zijn: een portie Man Woman Wild voor bedtijd bezorgt mij onrustige dromen. Mykel mag best vuur maken in mijn grotje, zijn hengel uithangen in mijn poel, zijn speer in mijn rotsspleet drijven, zijn harde GENOEG! Het komt er op neer dat ik best een potje met hem wil survivallen. In de slaapkamer, that is.

Het obstakel genaamd Ruth
Er is alleen één klein obstakel: hij sleept zijn vrouw Ruth overal mee naartoe. Hij is de hele dag bezig met het vangen van wilde zwijnen, larven en buffels, zodat het kreng kan eten. Hij wrijft iedere avond stokjes tegen elkaar tot zijn handpalmen bloeden, omdat ZIJ het zo koud heeft ’s nachts.

Eerste hulp bij vuur
Myke, laat Ruth achter bij een Takkatoeka-stam en kom bij mij. Ik ben veel onderhoudsvriendelijker dan zij. Voor mij hoef je jouw leven niet te wagen voor een stukje vlees. Ik koop mijn schnitzeltjes gewoon bij de Vomar. En bij mij zijn splinters in je handen ook verleden tijd, want ik heb centrale verwarming en een snuggie. Ik ben super zelfstandig en alles. Maar er is wel één dingetje… waar ik je survivalexpertise dringend bij nodig heb. Het betreft vuur. Nee Mykel, je hoeft geen vuurtje voor me te maken. Je moet het blussen. Waar de brand is? Onder mijn dekens.

Foto: still uit filmpje

De diepvrieslekkernij in de bovenste lade
Ik zat tijdens het ontbijt al uitgebreid na te denken over wat ik vanavond wilde gaan eten. Opeens moest ik denken aan de pizza die ik een paar weken geleden had aangeschaft. Die pizza, van het type Hawaï meende ik me te herinneren, heb ik destijds in de bovenste vriezerlade gestopt. Het kostte wel wat moeite, de la klemde en kon nog maar voor één kwart opengeschoven worden. De diepvrieslekkernij gleed naar binnen, als een telefoonboek door een brievenbus.

Terwijl ik op een taaie bruine broodkorst kauwde, danste die pizza Hawaï de hoela door mijn hoofd. Ik kon de sappige warme ananasjes en gesmolten kaas bijna ruiken. De pizza zou toch nog gewoon in de vriezer liggen? Voor de zekerheid besloot ik even te gaan kijken.

Bonken en pegels
Ik liep naar de keuken en opende het onderste deurtje van de koelvriescombinatie. Ik pakte het handvat van de bovenste la beet en trok, maar er gebeurde niets. De la zat vast. Muurvast. Geen beweging in te krijgen. Knarsend en krakend opende ik de vleeslade eronder. Wit uitgeslagen boomstammetjes in boterhamzakjes en ijsklonten met hamburgers erin kwamen aan het licht. Ik trok de plastic la uit de rails en zette hem op de grond. Ik bukte en keek in het donkere gat om te zien of er misschien iets vast zat wat de bovenste la belemmerde. Ik zag niets dan grote witte bonken en pegels. De pizza zat ingevroren. Er zat maar één ding op: de hele vriezer ontdooien.

Ik drukte op de uitknop en trok ook de onderste lade uit de vriezer. De thermometer in de tuin gaf 3 ºC aan. Ik zette de laden gevuld met voedsel buiten op de tuinbank. Ik legde placemats en handdoeken op de vloer, uit de badkamer haalde ik mijn föhn en ik ging in kleermakerszit in de opening van de vriezerdeur zitten. Ik zette de föhn op standje twee en richtte op de ijsmassa.

Net toen ik begon te vrezen dat ik pas tegen Pasen wat te eten zou hebben, begon de boel te druppelen. De grote witte ijsbrokken tegen de achterwand werden glazig en langs de zijkanten ontstonden kleine stroompjes. Voorzichtig morrelde ik wat aan een ijspegel. Na een halfuur kon ik met mijn nagels in de ijslaag krassen. Ik peuterde wat bevroren broodkruimels en broccoli-korreltjes van het rooster. Ik voelde eens aan de bovenste lade. Die zat niet muurvast meer, maar had een centimeter speling gekregen. Dit ging de goede kant op.

Missie Pizza Hawaï geslaagd
Na twee uur föhnen heb ik my precious kunnen bevrijden uit zijn ijzige lade en kleffe kartonnen doos. De aanhouder heeft gewonnen. En wat denk je! Onder het Poollandschap in de bovenste la vond ik ook nog een pizza Salami. Althans, ik denk dat het worst is wat er op die pizza zit. En óók een raketje. Tenminste, er steekt een houten stokje uit…

Tegen de tijd dat u dit leest geniet ik van een overheerlijk driegangenmenu. Hard werken loont, dat blijkt maar weer. Ik kan niet wachten tot mijn vriezer weer ontdooid moet worden.

Foto: Gettyimages.nl

Zondag is de saaiste dag van mijn week. Ik heb geen hond om mee naar het bos te gaan, geen schoonouders om bij op de bank te zitten en geen zin om de drukte van de winkels op te zoeken. Ik sluit deuren, ramen en gordijnen, zet een rustgevend muziekje op en trek mijn lekkerste pyjama aan. Vervolgens trek ik mij terug in de badkamer.

Frunniken
Wat bijna niemand van mij weet, is dat ik gek ben op frunniken. Ik vind niets bevredigender dan een flinke pot friemelen, pulken en tutten. Dit doe ik iedere zondag, als er niemand in de buurt is. Want het is geen fraai gezicht.

Eerst richt ik me op mijn haar. In de keuken heb ik wat olijfolie in een pannetje verwarmd. Hangend boven de wasbak smeer ik de warme olie in mijn haarpunten. Ik draai mijn haar in en plak het met een rol huishoudfolie bovenop mijn hoofd. Ik wikkel het plastic een paar keer rond mijn schedel en kneed een soort smurfenmuts om druppen te voorkomen. Daarna föhn ik het plastic warm, en wikkel er een handdoek omheen.

Kleine hoogtepuntjes
Als ik mijn gezicht heb gewassen met warm water komt mijn frunnikgereedschap op tafel. Iedere vierkante millimeter van mijn huid bekijk ik in de spiegel. Ik knijp in verstopte poriën en pulk aan puisten. Ik pluk aan woekerende wenkbrauwen en trek velletjes van mijn lippen. Iedere geëlimineerde mee-eter is een klein hoogtepuntje.

Daarna volgt het gezichtsmasker. Met mijn wijsvingers verf ik mijn gezicht lichtblauw. Het frisse kleiachtige smeersel verkoelt mijn warme huid. Ik was mijn handen en wrijf een restje olijfolie over mijn nagels en nagelriemen. Ik verplaats naar de slaapkamer, waar ik op bed plof en tv kijk terwijl de klei hard wordt. Mijn mondhoeken en wenkbrauwen zijn steeds lastiger te bewegen, en ik voel hoe kleine haartjes onder mijn neus zich proberen op te richten onder de kleilaag. Na een halfuurtje is het masker uitgehard en zijn al mijn gezichtsspieren ontspannen.

Nagelriemterugduwstokjes
Dan pak ik mijn nagelknipper, vijlen en nagelriemterugduwstokjes erbij. Aangekoekte nagelriemen zijn soepel geworden door de olie en zijn nu makkelijk weg te krabben en terug te duwen. Ik knip mijn vinger- en teennagels kort en vijl de randjes. Met een zachte vijl poets ik het nageloppervlak tot het glimt.

Ik kan zo wel drie uur lang met mezelf bezig zijn. Ik word er rustig van. Even mijn hoofd leeg, de computer uit en alleen maar frunniken. Of ik er ook echt mooier van word is de vraag. Bevredigend is het in ieder geval wel.

Foto: Gettyimages.nl

And the Loden lifetime achievement Leeuw goes to
Maandverbandreclames ontstijgen het begrip irritant. Deze reclames zorgen er vaak voor dat ik me een beetje ga schamen voor het feit dat ik een vrouw ben. Ik weet niet hoe ze het voor elkaar krijgen, maar zodra die zelfklevende inlegzolen met bloemetjesmotief aangeprezen worden, gaan mijn nekharen opstaan en wil ik het liefst de ruimte verlaten.

Mannen die zich inleven in bloedende vrouwen
Reclamemakers maken zich drukker om wat er zich in mijn onderbroekje afspeelt dan ikzelf. De mannen –het moéten wel mannen zijn- die de maandverbandreclames bedenken, doen verschrikkelijk hun best om zich in te leven in bloedende vrouwen. Ik geloof dat alle reclamemannen die op het product maandverband gezet worden, thuis druk in de weer gaan met corrigerende slipjes, harsstrips en mascara, net als Mel Gibson in What Women Want. Schijnbaar zijn er ook een paar over een panty gestruikeld en met een föhn in bad gevallen, want opeens riepen er twee: “We moeten iets doen met botsautootjes! En bodyguards!” Een derde gilde met overslaande stem: “En we moeten vooral niet vergeten ze een fijne menstruatie te wensen!” En zo geschiedde.

Watskeburt met de mannenlijke maandverbandvleugels?!
Zouden die twee stoere mannen van middelbare leeftijd, vorig jaar eigenlijk geweten hebben dat ze gecast waren als linker en rechter maandverbandvleugel? Ik denk dat ze erin geluisd zijn, gewoon van de straat gepikt met een lulverhaal. “Hé psst! Willen jullie snel honderd euro verdienen?” Dat wilden André en Marco wel. Het enige wat ze voor hun rol hoefden te doen was hun bakkebaarden laten staan en een paar keer heen en weer lopen aan de zijde van een lekker wijf. Alleen toen de regisseur bij de laatste take vroeg of ze even absorberend in de camera wilden kijken, voelden André en Marco wat nattigheid. Wisten zij veel dat ze een paar maanden later op televisie, in zestien talen nagesynchroniseerd, te zien waren als maandverbandvleugels! Van André en Marco heeft niemand meer iets vernomen.

Maak jullie niet zo druk
Zoals ik al zei, ik geloof heus dat er diep over maandverbandreclames nagedacht wordt. Dat die mannen het beste met ons voorhebben zal ook best. Er kleeft alleen een kleine maar aan: HET SLAAT NERGENS OP! Maandverband-reclamemannen: maak jullie niet zo druk om mijn menstruatie, dat doe ik namelijk ook niet. Stop met die stomme reclames. Zo kan ik jullie producten nooit serieus nemen. Stop ermee! Misschien dat André en Marco dan ooit nog eens uit hun onderduikadres tevoorschijn kunnen komen.

(Ik ben een beetje afgedwaald, maar wie er nog geïnteresseerd is in de nominaties en winnaar van de Loden Leeuw: trosradar.nl/lodenleeuw)

Foto: Gettyimages.com

Steven Seagal overdosis
Ik besloot verder van de afstandsbediening af te blijven, voordat ik mijn hele televisietoestel onklaar zou maken. Ik ontvang RTLfucking7 dus al twee jaar in viervoud. Ik heb meer Steven Seagal, B.A. Baracus en Allard Kalff gezien dan goed voor een mens is. Al snel zapten mijn vingers als vanzelf om de gesneuvelde kanalen heen.

Ik miste de zenders die ik toen per ongeluk heb kwijtgemaakt allang niet meer. Totdat mijn vader een paar dagen geleden langskwam en mij wees op een leuke film die uitgezonden zou worden op Veronica. Ik heb de man meteen de afstandsbediening in zijn handen gedrukt, en binnen tien minuten had ik opeens alle zenders weer compleet.

Gecoupesoleilde pony’s en gebleekte tanden
Ik keek de film en was die avond blij dat ik Veronica weer terug had. Hier kwam ik de volgende ochtend op terug. Ik was namelijk even vergeten dat Veronica overdag alleen kinderprogramma’s uitzendt. En wát voor kinderprogramma’s. Sinds Disney op acht de dienst uitmaakt komen er de hele dag drieëntwintigjarige acteurs voorbij met gecoupesoleilde pony’s voor hun ogen en gebleekte tanden, die net doen alsof ze in de brugklas zitten. Tel hier een handvol meiden bij op die betaald worden om zo dom mogelijk uit de oogjes te kijken en zo hysterisch mogelijk te blèren, en je televisiemiddag is compleet.

Amerikaanse meuk
Ik kan die nagesynchroniseerde Amerikaanse meuk niet aanzien. Het lijkt wel of het doel van programma’s als ‘The suite life of Zack & Cody’, ‘Pair of Kings’ en ‘Zeke & Luther’ is om kinderen nog onuitstaanbaarder te maken dan ze van zichzelf al zijn. Brutale, luidruchtige jongens en domme, verwende meisjes zijn de sterren.  

Ik erger me aan het overdreven gedoe, de dichtgeplamuurde gezichtjes, de lachbanden die grijsgedraaid worden na iedere bijdehante opmerking en de Nederlandse voice-overs die overduidelijk aan de coke zitten. Wat doet dit met kinderen die hier vier uur per dag naar kijken? Ik word er na een paar dagen al gek van.

Terugverlangen naar Steven
Iedere keer als ik langs Veronica’s Disney XD Channel zap, gaan mijn nekharen recht overeind staan. Ik begin zelfs terug te verlangen naar Steven Seagal. Ik ben al een paar keer voorzichtig op mijn afstandsbediening gaan zitten in de hoop hetzelfde resultaat te behalen als twee jaar geleden, maar dat bleek een toevalstreffer.
Even mijn vader bellen dan maar.

Foto: Gettyimages

De geur van mannen hangt veelal samen met hun beroep. Zo zijn er de geurloze beroepen, zoals kantoorbanen. De kantoormannen ruiken naar papier en muismatten, nergens naar dus. Aan de andere kant heb je de banen waar een luchtje aan zit. Deze zijn weer in te delen in twee categorieën. De stinkende beroepen, denk aan vissers en vuilnismannen, en de welriekende beroepen, zoals timmermannen en autoverkopers.

Marineren in koeienstront
Met kunstmatige luchtjes uit potjes en flesjes kun je redelijk wat verbloemen, maar ik weet uit ervaring dat sommige geurtjes niet met een enkele douchebeurt verdwenen zijn. En als je decennia lang tien uur per dag staat te marineren in bijvoorbeeld koeienstront, dan geloof ik dat de geur in je vlees trekt en er nooit meer uit gaat.

In sommige gevallen vind ik dit dus helemaal geen probleem. Ik wil best wakker worden naast iemand met het subtiele aroma van vers zaagsel of glimmende Mercedessen. 

Nasaal hoogtepunt
In één geval in het bijzonder gaan mijn neusharen al rechtovereind staan bij alleen de gedachte hem ooit op het kussen naast me te vinden. Ik heb het over de olijvenman van de markt. Iedere week ruik ik de beste man al vanaf een halve kilometer afstand. Zongedroogde tomaten, vers brood, kruiden en pittige olijven dringen mijn neus binnen zodra zijn kraam in zicht komt. Het nasale hoogtepunt van mijn week.

De krullen van de olijvenman
Als ik onder zijn afdak op mijn beurt sta te wachten, snuif ik de geur van de zon gulzig op. Ik zie hoe de olijvenman zijn hand achteloos door zijn zwarte krullen laat glijden. In gedachten begraaf ik mijn neus tussen zijn lokken. Wat moet deze man goddelijk ruiken als hij thuiskomt…

Ik verwacht echter niet dat ik anytime soon wakker word in een bed met olijvenlakens. Tot die tijd koop ik iedere week een grote bak
zwarte olijventapenade op de markt. Mijn bed mag dan niet geuren naar olijvenman, mijn koelkast doet dat wel. Heerlijk.

Foto: Gettyimages

De goddelijke pony van Zooey
Het komt door de televisieserie New Girl. Iedere week zit ik ademloos aan de buis gekluisterd. Niet omdat ik de serie hilarisch vind of omdat de mannelijke cast zo knap is, maar vanwege de pony van de hoofdrolspeelster. De pony van Zooey Deschanel hoort thuis in het rijtje van de Mona Lisa, de Nachtwacht, en het plafond van de Sixtijnse kapel. Het is een meesterwerk. De haarstylist van Zooey Deschanel verdient niet alleen een eigen kapsalon en fansite, maar ook een eigen religie en bijpassende kerk waar hij verafgood kan worden. Ik zou mijn ziel aan de duivel verkopen voor zo’n goddelijke pluk haar op mijn voorhoofd.

Bedek dat grote blote voorhoofd!
Ik wil nu een pony dus. Ik heb alleen geen idee of mijn haar dat kan handelen. Ik heb al mijn hele leven hetzelfde kapsel. Gewoon lang en blond, scheiding links, een beetje slag hier en een krul daar. Maar opeens schreeuwt dat grote blote voorhoofd van me om bedekking.

Ik en mijn toupetpony
Meerdere malen per dag staar ik mezelf in de spiegel aan vanonder een afdak van dode punten. Dan vouw ik een pluk haar van mijn achterhoofd over mijn kruin, en daar fabriceer ik een toupetpony van. De gespleten haren pieken alle kanten op en kriebelen tussen mijn wenkbrauwen. Vervolgens frommel ik mijn haar geïrriteerd in een knot en plof achter de computer.  Met mijn ene hand krab ik aan mijn voorhoofd en met mijn andere hand scrol ik een uur lang smachtend langs zes miljoen google-image zoekresultaten voor ‘bangs’.

Ik word verscheurd door twijfel. Ik wil iets nieuws, iets gewaagds. Maar wat als ik er niet tegen kan en de hele dag aan mijn rode voorhoofd loop te krabben? Ach, daar bestaan vast zalfjes tegen. En ik heb ook geen zin om iedere ochtend mijn pony plat te moeten kammen met liters spuug, om niet als Jon Bon Jovi over straat te hoeven! Aan de andere kant: het is maar haar en groeit zo weer aan.
 
Waar blijft die goddelijke openbaring?
Zo gaat het nu al twee weken. Ik heb al een keer bij de kapper voor de etalage gestaan, maar ik durf de knoop niet door te hakken. Ik wacht maar gewoon tot Zooey Deschanel van de buis gehaald wordt. Of op een openbaring van haar almachtige haarstylist.

Foto: Gettyimages

Natuurlijk worden er ieder jaar stiekem rotjes gegooid en vuurpijltjes getest. Pubers sjokken door de straten of hangen tegen muurtjes, zo nu en dan glijdt er een hand een jaszak in, iemand klikt met een aansteker en daar knalt een rotje onder een auto. Al jaren sla ik het tafereel met opgetrokken wenkbrauwen gade.

Echoënde donderslagen
Maar nooit eerder lag ik zo veel nachten wakker, luisterend naar de echoënde donderslagen in de verte. De knallen zijn zwaarder, angstaanjagender, dichterbij. Ik lig iedere avond in bed, met mijn hoofd gesandwicht tussen twee kussens, me mateloos te ergeren. Echter, wat er gisteravond gebeurde deed mijn bloed koken.

In de buik van de fietstunnel
Om kwart voor zeven rolt mijn trein het station binnen. De deuren openen zich met een puf en de trein stroomt leeg. Het perron is maar op één manier te verlaten: via een trap naar beneden. Die trap komt uit in de buik van een fietstunnel. De stroom forensen splitst zich hier in tweeën. De ene helft slaat linksaf en komt boven de grond bij de parkeerplaats, de andere helft –waaronder ik- gaat rechts en komt omhoog bij de fietsenstalling.

Gillende vuurpijlen
Terwijl ik de lichte helling op loop graai ik in mijn tas naar handschoenen. De sliert mensen voert me langzaam mee omhoog. Dan word ik opgeschrikt door een schelle fluittoon. En nog een. Vuurpijlen komen zoevend en gillend naar beneden gegleden en schieten over het asfalt. Ik druk me tegen de wand en zie hoe tientallen mensen schreeuwen, rennen en brandend vuurwerk voor hun voeten proberen weg te schoppen. Het lijkt een eeuwigheid te duren. Vijf vuurpijlen worden plat neergelegd en aangestoken. Het gefluit galmt door de betonnen tunnelbuis en de knallen dreunen in mijn borstkas. Dan trekt de rook op en is het stil, op de piep in mijn oren na. Twee mannen rennen vloekend tegen de helling op, een mevrouw raapt huilend haar tas van de grond, ik sta aan de grond genageld.

Van de gekken
Ik kookte, en ik kook nog steeds. Als ik op tv de reportages en nieuwsitems over vuurwerkverkoop weer voorbij zie komen krijg ik een vieze smaak in mijn mond. Vaders met hun zoontjes in de rij voor rotjes en pijltjes. Een man met een gouden ketting om zijn nek met een sjekkie achter zijn oor vertelt glunderend dat hij voor ruim driehonderd euro aan knalwaar in zijn kofferbak heeft liggen. Van de gekken. Ik zeg verbieden. En iedereen die toch zo nodig met explosieven moet spelen: zet ze in een tunnel, leg hun handel op straat en aansteken maar. Dan is de lol er wel af.

CC foto: pixel addict

Even acclimatiseren
Ik had niet gedacht dat ik ooit met vijf onbekende mensen onder een douche zou belanden, maar het gebeurde. Om van de schrik te bekomen en om even te kunnen acclimatiseren, schuifel ik langs de muur naar een bubbelbad. Ik laat me tot mijn kin in het warme water zakken. Ik spied over de rand van de grote ton, op zoek naar geruststellende putjesbillen en hangballen.

Na een korte observatie begin ik me iets meer op mijn gemak te voelen. Mijn aandacht wordt getrokken door twee mensen die het trappetje van mijn bubbelbad beklimmen. Een vrouw met gezellige borsten en een man met grijs borsthaar laten zich tegenover mij zakken. “Hallo.” We zitten een minuutje zwijgend tegenover elkaar. Ik ben eigenlijk wel toe aan een sauna, maar daarvoor moet ik eerst een tweede obstakel overwinnen: naakt een trappetje op klimmen terwijl er twee mensen schuin onder je zitten. Met mijn kiezen op elkaar hijs ik mezelf omhoog. Dit zal vast niet de laatste keer zijn vandaag.

Dampend als sigaren
Met een plop sluit de glazen deur van de saunakabine achter mij. Ik vouw mijn handdoek dubbel op de lange houten bank en neem plaats. De droge warmte dringt door mijn huid en ontspant mijn spieren. Ik kijk door de deur naar buiten. Het buitenbad maakt metershoge stoomwolken die tot de kale boomtoppen stijgen. Over de binnenplaats zie ik mensen gehuld in handdoeken lopen, hun lichamen dampend als sigaren.

De man in de rok
Na de sauna, koude douche, kruidenbad en stoomcabine ben ik zo in mijn sas, dat ik besluit buiten een kijkje te nemen. De frisse lucht tintelt op mijn gezicht en kuiten. Ik merk in de hoek een rij mensen op. Ik ben benieuwd wat die daar allemaal staan te doen, dus ik ga er maar bij staan. Dan komt er een man in een rok met een emmertje in zijn hand aangelopen. “Welkom bij de opgieting, komt u binnen.” De kou prikt door mijn badjas, dus ik besluit achter de mensen aan een warme ruimte in te lopen. Even later zit ik met twintig mede-bloteriken in een kringetje om een grote bak gloeiende stenen. De man met de rok gooit er kruiden, geparfumeerd water en ijs op, wat een enorm gesis veroorzaakt. Hij pakt een grote handdoek en gaat midden in de ruimte staan.

Opgieting
Wat er dan gebeurt, is het zaligste wat ik ooit heb meegemaakt. De man draait de handdoek rond boven zijn hoofd, het begint heerlijk te ruiken. Dan slaat hij de warmte die hoog in de ruimte hangt op ons neer. Hete lucht slaat neer op mijn schouders, duizend koude speldjes prikken in mijn huid en hete kippenvel verspreidt zich over mijn hele lijf.

Goed te doen
Een half uur later plof ik blozend en blakend neer op een waterbed. Ik neem een slokje van mijn fruitshake. De sauna valt nog reuze mee. Het is goed te doen. Of eigenlijk is het best lekker. Erg lekker. Ik zou hier wel aan kunnen wennen.

CC foto: Stefan Heinisch

Een simpel zwart jurkje…
Ieder jaar speelt zich rond de bekende feestmaand hetzelfde af. Zodra de kerstcollecties in de winkels hangen neem ik een kijkje, en kom tot de conclusie dat ik niets nodig heb. Ik heb nog wel een simpel zwart jurkje in de kast hangen, een paar mooie oorbellen erbij en ik ben klaar voor de kerst. In de paar weken die volgen sta ik volledig achter mijn keuze. Tót de laatste dagen voor Kerstmis.

Mijn brein sluit kort
Er is een knop omgegaan en mijn lijf schreeuwt om glitters. Wie draagt er nu een saaie zwarte jurk met de feestdagen? Ik wil iets met glamour! Ik ga de stad in op zoek naar de overblijfselen van de kerstcollecties. Die hangen inmiddels in rekken met 50%-bordjes erboven. Mijn brein sluit kort en ik graai van alles uit de rekken, die zo uit de kleedkamer van de Toppers lijken te zijn gereden.

Ik sponsor Gordon door hem van een zilveren gevalletje met strass-stenen en dierenprint af te helpen. Het pronkstuk hangt dan de rest van de week te shinen aan het deurtje van mijn klerenkast, tot de grote dag is aangebroken. ’s Middags sluit ik mezelf een uur lang in de badkamer op met eyeliner, lipgloss en glitterspray, om eruit te komen als Gerard Joling. Ik schrijd van de trap af en betreed de woonkamer met veel bravoure. Dan beland ik op de bank, tussen mijn oma met haar lila vest en mijn broertje in zijn joggingbroek. 

Ik trap er niet in!
Dit jaar gaat het anders. Ik ga geen geld meer uitgeven aan kleding die ik één keer draag. Ik heb my precious al gespot, daar niet van. Ik ben namelijk totally in luv met paillettenjurkjes, in alle soorten en maten. Tientallen schitterende geschubde kledingstukken gingen al door mijn handen, maar ik mag niets kopen van mezelf. Dit jaar trap ik niet weer in de kerstvalkuil.

Ik houd het bij een simpel zwart jurkje met een paar mooie oorbellen. Misschien koop ik nog een paillettensjaaltje om de boel wat op te leuken. En een paillettenjasje voor als ik het koud krijg. Of een paillettenlegging. En paillettenschoenen voor erbij…

CC foto: R. Smith photography

Met je hoo-hah naar de sauna
Ik heb er geen last van, het woekert niet en trekt geen ongedierte aan ofzo. Ik ben sowieso niet gezegend met een grote bos. Erg onderhoudsvriendelijk dus. Maar sinds een week of twee spookt mijn schaamhaar door mijn hoofd. Er staat namelijk een bezoek aan de sauna gepland. De laatste keer dat mijn hoo-hah de zon zag, was waarschijnlijk toen mamma me in 1989 verschoonde op een picknicktafel bij de kinderboerderij. Geen geit zal raar opgekeken hebben, en ik maakte er ook vast geen probleem van.

Sportief doch gedekt
Maar nu knijp ik hem toch een beetje. Ik wil wel netjes voor de dag komen, en vooral niet de aandacht op mijn Bermudadriehoek vestigen. Ik wil dat mijn haardracht onopvallend mêleert met de overige saunakapsels. Maar wat is de trend? Zit ik straks tussen de beboste bevers, geschoren poedels of kale adelaars? Het liefst ga ik voor een ordelijk doch verhullend model. Overzichtelijk maar mysterieus. Of zoals Matthijs van Nieuwkerk zou zeggen: sportief doch gedekt. Ik wil wel een beetje relax onderuit kunnen zakken, zonder dat iedereen de post in mijn brievenbus ziet zitten.

Be careful what you wish for…
Ik besloot dus voor puur natuur te gaan. Met nog twee weken op de teller laste ik stante pede een snoei-stop in, om bedekkend struikgewas te kunnen kweken. Een week na dat besluit bleek er echter bar weinig gegroeid te zijn op de Utrechtse Venusheuvel-rug. Had ik maar een volle, donkere bos schaamhaar, dacht ik bij mezelf. En dat heb ik geweten!

De revolutie van Roberto
Ik neem jullie even mee terug, naar 26 augustus 2010. De revolutie van Roberto. Voor wie te lui is om op het linkje te klikken: Roberto was de dikke bruine Italiaanse buikhaar, die mij weken kwelde door wortel te schieten onder mijn navel. Na twee maanden pulken met gloeiende naalden en smeren met trekzalf leek de strijd gestreden, met dodelijke afloop voor Roberto.

De opstand van Bertolli
Maar er is een opvolger opgestaan. Zijn naam is Bertolli. Zwart, glanzend, eigenwijs en óók Italiaans. Bertolli heeft zijn kamp iets zuidelijker opgezet. Triomfantelijk kijkt hij omhoog, vanaf zijn pijnlijke rode heuveltje tussen de blondines. Met het bloederige verzet van Roberto de Buiksnor nog vers in mijn geheugen, durf ik Bertolli de Schaamhaar niet te provoceren.

Met nog een week te gaan voor mijn saunabezoek, kijk ik beteuterd naar beneden. Bertolli is de knalrode kers op de witte taart. Dan wordt het toch nog met mijn benen over elkaar in de donkerste stoomcabine vertoeven volgende week. Of een pruikje aanschaffen… Twee-nul voor Italië.

CC foto: Sam Bald

Ik wil méér!
Nederlandse hits zijn hip. Vooral die van het tenenkrommende, oprisping opwekkende, gehoor beschadigende soort. Sinds Zanger Rinus een wereldwijde internethit werd met zijn videoclip Met Romana op de scooter, is het hek van de dam. Collega’s stuurden het filmpje naar elkaar door en vrienden plaatsten de link op Facebook. “Moet je kijken!” En kijken deed ik. Een passie was geboren, want ik verlangde naar meer. Lang leve de videosuggesties van Youtube, want méér kreeg ik!

Connaisseur du toondove, ritmisch gehandicapte Nederlanders
Ik ontdekte een verborgen schat, diep in de kelders van Youtube: de toondove, ritmisch gehandicapte Nederlander. Een heel archief vol! Ik heb inmiddels honderden filmpjes bekeken, dus ik denk dat ik mijzelf met recht een connaisseur mag noemen.

Zo lekker gewoon gebleven
Wat meteen in het oog springt zijn alle zorgvuldig gekozen artiestennamen. Iedereen is zo lekker gewoon gebleven. Geen pretentieuze aliassen, maar: Gewoon Rutger! Gewoon Jeroen! Bij vocalisten die zichzelf iets serieuzer nemen, hoort natuurlijk ook een serieuze naam. Dan volstaat het begrip ‘Gewoon’ gewoon niet meer. Deze mensen ridderen zichzelf tot ‘Zanger’. Slimme zet, Zanger Lorenzo en Zanger Petro! Op sommige video’s is het namelijk niet helemaal duidelijk wat de persoon in kwestie nu precies aan het doen is. Zingen dus.

Location, location, location!
Maar waar mijn hart nu echt sneller van gaat kloppen, zijn de prachtige locaties waar de professionele muziekvideo’s veelal zijn opgenomen. Er zijn talloze hits geschreven over zonnige oorden en tropische vakanties, maar het raakt me pas écht wanneer de zangeres met haar veterlaarzen staat weg te zakken in de eendenstront, naar een blauwalg-poel wijst en “Naar de blauwe zéée en het witte strand” zingt.

Sommige zangers huren voor hun videoclips hele villa’s af, omringen zich met bitches ‘n ho’s en zwaaien met dure flessen champagne. Maar de sfeer komt er bij mij pas goed in als ik een hele familie op plastic tuinstoelen in een speciaal afgehuurde snackbar zie zitten. Het vuur waarmee ze met vleeskroketten naar de camera zwaaien, en oma die  “Je hebt meer lol met een shoarmarol” playbackt in de camera… Dat doet wat met me. Dan sta ik dus op de banken. 
 
Bedankt mensen!
Ik geniet ervan. Van de diepgaande songteksten tot de special effects in de videoclips. Beste mensen uit de krochten van Youtube, lieve Gewoon Zangers: ik ben fan van jullie. Jullie maken me blij en inspireren me. Bedankt daarvoor en ga zo door! Dan ga ik nu iemand zoeken die mijn camera wil vasthouden.

Foto: still uit filmpje

De dame tegenover mij leest een boek. Haar ogen schieten naar mijn buurman, ik zie de afkeuring in haar blik. Vanuit mijn ooghoek zie ik hoe de man iets naar zijn lippen brengt. Ik hoor zijn keel klokken.

Mooie schoenen…
Na een paar flinke slokken zet hij een bierblikje op zijn knie, die inmiddels is gestopt met trillen. Hij staart naar buiten. Ik staar naar hem. Hij draagt mooie schoenen, van zwart leer. Zijn bruine haren worden in bedwang gehouden door gel. Bij zijn slapen wordt het haar grijs. Ik schrik op als de man opeens aan zijn oor krabt. Hoe oud zou hij zijn? Ik gok een jaar of veertig. Het is een knappe man, met mooie kleren aan. Hij is vast onderweg van zijn werk, naar zijn vrouw en kinderen. Net als die andere honderd mannen met koffertjes die net zijn ingestapt op station Sloterdijk.

Anders
Toch is deze man anders. Het blikje bier dat op zijn knie balanceert, maakt alles anders. Hij gooit zijn hoofd in zijn nek om het laatste restje bier in zijn keel te kunnen gieten. Dan buigt hij schuin over mijn schoot om het lege omhulsel in het vuilnisbakje te gooien.

Een diepe zucht
Ik voel de man onrustig bewegen op zijn stoel. Zijn schouders trekken, zijn voeten schuifelen en zijn handen frunniken. Dan begint de vreemde knie die tegen de mijne rustte weer te schokken. Een diepe zucht. Weer bukt hij naar zijn koffertje op de grond. Nog een diepe zucht. Hij draait het opgeviste bierblikje rond tussen zijn vingers. Mijn overbuurvrouw slaat met een klap haar boek dicht. Terwijl ze het in haar tas propt, kijkt ze geïrriteerd naar het nieuwe bierblikje in de handen van de man. Hij buigt zijn hoofd.

Ik wil mijn hand op zijn knie leggen, zachtjes in zijn been knijpen. Zeggen dat het niet geeft. Geen idee waarom.

Proost
Ik moet er hier uit. Ik sta op en schuifel achter de geïrriteerde vrouw aan het gangpad van de coupé in. Ik kijk om, recht in de ogen van de man. Hij trekt een mondhoek op en krult zijn wijsvinger om het metalen lipje van het blik. Tsssst! Hij heft het biertje naar me op. Proost…

Foto: gfpeck

Hoe diep ik ook denk en hoe hard ik ook broed,
mijn hoofd lijkt gevuld met papier-maché.
Het enige wat ik in een uur klaarspeel,
is het laten verdwijnen van een chocoladeletter D.

De spatiebalk heeft wel iets weg van een banketstaaf,
en mijn muis lijkt op een suikerdier…
Mijn hand dwaalt steeds af naar de zak pepernoten.
Zo krijg ik geen letter op papier!

Dus beste Sinterklaas:
ik hoef geen pantoffels, parfum of poen,
graag dit jaar
alleen wat inspiratie in mijn schoen.

Groetjes van Danielle

Foto: still uit filmpje

Let op het sterretje!
In mijn woordenboek staat ‘genoeg eten’ omschreven als: eten tot je geen honger meer hebt*. Let op het sterretje! Onderaan de pagina staat de volgende voetnoot: *) Indien in een restaurant, verstaan wij onder ‘genoeg eten’ eigenlijk: ‘iets te veel eten’. Thuis houd ik het avondeten na twee piepers en een handje doperwten wel voor gezien. In een restaurant heb ik opeens een enorme eetlust.

En maar wrijven over die buik
Ik word vrolijk van een goedgevuld bord. Mijn vork bepotelt alle schaaltjes met bijgerechten, broodmandjes, sauskommetjes en zelfs borden van buren. Ik eet drie keer meer dan normaal. Eigenlijk vind ik het best een lekker gevoel, vol zitten. Je stoel achteruit schuiven, benen gestrekt en rug gehold, en maar wrijven over die buik. Een klein boertje dat je herinnert aan het zalige voorgerecht van anderhalf uur geleden… genieten hoor.

Konijnenpoepjes op satellietschotels
Waar ik dan weer chagrijnig van word, zijn restaurants waar de porties te klein zijn. Chique tenten met servies formaat satellietschotel, waar dan een gerecht ter grootte van een konijnenpoepje op ligt. Vorige week bevond ik mij in deze situatie.

Ik had trek. Normaal eet ik stipt om zes uur, maar niemand reserveert om half zes bij een restaurant. Dat is niet chic. De reservering stond om zeven uur, dus ik had al ruim twee uur honger gespaard bij aankomst. Het was een hippe zaak, met gekleurd licht en artistieke stillevens van annanassen en sardientjes aan de muren. Eigenlijk had ik het toen al kunnen weten.

We aten er met een grote groep en het menu stond vast. De mannelijke tafelgangers keken al verwoed om zich heen om te zien wat naburige tafeltjes op hun bord hadden. Iedere ober die de hoek om kwam werd hongerig aangestaard, terwijl servetten alvast onder tafel verdwenen. Na een eeuwigheid kwam dan eindelijk ons voorgerecht op tafel.

Een salade van seizoensgroente, mijn reet
“Dames en heren, ik zal even vertellen wat er op uw bord ligt” riep de ober gewichtig. “Dit is een salade van seizoensgroente. Aan de linkerkant ziet u een blokje biet en een plakje meiknol. Daarnaast een geblancheerde spruit met een toefje kastanjemousse en een haricot vert…” Ik boog voorover om de eenzame sperzieboon, die op miraculeuze wijze rechtop op mijn belachelijk grote bord bleef staan, van dichterbij te bekijken. Mijn blik verplaatste naar het bord van mijn overbuurman. Daar werd op dat moment de stokstijve harcot vert omver gemaaid met een mes.  “… en helemaal rechts ziet u een cherrytomaat.” Ik perste mijn lippen op elkaar.

Niet spotten met de cherrytomaat
De beteuterde blik van mijn overbuurman, een cherrytomaat die van een bord af rolde en de fier rechtopstaande sperzieboon op mijn bord werden mij te veel. Gierend verborg in mijn gezicht in mijn servet. Dit kon niet serieus zijn. De blik van de ober zei van wel. 

De tweede gang
Later die avond, in het gele schijnsel van de automatiek, was het tijd voor de tweede gang. “In uw linkerhand ziet u een satékroket, en helemaal rechts een kaassoufflé.” Bon appetit!

Foto: iStockphoto

Verboden te wassen!
Het wassen der haren moet zorgvuldig gepland worden. Althans bij mij. Om te beginnen zijn er twee momenten waarop het absoluut verboden is om mijn haar te wassen. Het eerste moment is vlak voordat ik ga fietsen. Na een kwartiertje tegenwind lijkt het of ik mijn haar heb laten stylen door de plantsoenendienst. Gekamd met een hark, getoupeerd met de bezem en wat dorre blaadjes voor de finishing touch. 

Coupe bouvier
Het tweede tijdstip waarop wassen een no-no is: voordat ik ga slapen. Als ik met nat haar in bed stap, kom ik eruit alsof er de hele nacht een bouvier op mijn hoofd heeft gelegen. Overal kruinen, kreukels, platgedrukte vlaktes en vreemde krulletjes.

Eigenlijk houd ik bij alles wat ik plan rekening met mijn haren. Mijn kapsel zit namelijk maar een fractie van mijn leven naar wens. Als dit dan een keer het geval is, wil ik ook zo veel mogelijk bewonderend publiek. Dus zodra ik iets in de trant van een etentje, verjaardagsfeest of date in mijn agenda zet, gaan mijn gedachten meteen naar mijn kapsel.

Dan maar een knot
Het liefst was ik mijn haren ’s ochtends. Op deze manier kan ik één hele dag zonder coupe bouvier over straat. Voor het beste resultaat moet het drogen aan de lucht. Aangezien dit proces in zijn totaliteit vier uur duurt, lukt dat meestal niet. Vlak na het wassen is het droog en pluizig. Na een paar uur gaat de bos liggen en ben ik er redelijk tevreden mee. Tótdat ik te maken krijg met regen, wollen kledingstukken, zweetdruppels of een kriebelaanval. Dan bekijk ik het slagveld in de spiegel en draai het geïrriteerd in een knot. Die knot blijft de hele middag en avond zitten waar die zit.

Hooggeëerd publiek!
Pas als ik mijn tandenborstel tussen mijn kiezen klem, bevrijd ik met één beweging van mijn wijsvinger en duim mijn haren van het elastiekje. Ik schud de warrige bos los, die op miraculeuze wijze opeens veranderd is in een golvende krullenzee. Ik stop een eigenwijze lok achter mijn oor en draai een enthousiaste krul rond mijn vinger. De klok geeft tien over elf aan. Waar is het bewonderende publiek als je het nodig hebt… 

CC foto: gfpeck

Overgenomen door de mist
Sinds een week ben ik getuige van een vreemd schouwspel. Het grote weiland voor mijn huis verdwijnt namelijk. Met huid en haar. Als de zon begint te zakken wordt het weiland langzaam maar zeker overgenomen door de mist. Het begint laag bij de grond. Een witte nevel kruipt het land op, alsof iemand aan de overkant een kraan heeft opengedraaid. Koeien verliezen hun pootjes, en de fietser op het smalle landweggetje vervolgt zijn weg zonder wielen.

Als het begint te schemeren springen de lantaarnpalen aan, die dan al tot hun nek in de mist staan. Binnen enkele minuten zijn hun grijze hoedjes ondergedompeld en is er van hun schijnsel niets meer te zien. Dan stop het.

De grijze muur
Een metershoge grijze muur trekt een grens tussen de bewoonde wereld en… ja, tussen wat eigenlijk? Het bruggetje dat de geasfalteerde weg verbindt met de landweg, leidt naar niets. Het lijkt wel of de mist op zijn plaats wordt gehouden door een glazen wand, zo scherp is de scheidingslijn.

Tastbaar
Ik sta op uit de vensterbank en kom achter mijn eigen glazen wand vandaan. Ik trek de voordeur achter me dicht en draai mijn lange sjaal drie keer om mijn nek. Langzaam loop ik de brug op. Vlak voor het einde sta ik stil. De neuzen van mijn schoenen wijzen richting niks. Ik hef mijn handen en sluit mijn ogen, langzaam duw ik mijn palmen naar voren. Ik voel de mist, dik en koud tegen mijn vingertoppen. De muur is tastbaar, of beeld ik me dat in? Ik stop mijn handen in mijn zakken en begin te lopen.

Uitgegumd
De witte deken omsluit me. Kou probeert mijn mouwen in te kruipen en druppeltjes zoeken houvast aan mijn wenkbrauwen en wimpers. Het is stil. Geen geritsel van het hoge gras of snaterende eenden. Zelfs mijn voetstappen maken geen geluid. De wereld is uitgegumd, op het stukje onder mijn voeten na.

Ik neem de rust in me op. Ik laat de mist mijn hoofd binnen en denk aan niets. Aan de andere kant van de muur is het zo gek nog niet.

Foto: Jeroen Berkenbosch

Alleen om het vuilnis mee buiten te zetten
Dat was twee jaar geleden. Vorige week heb ik het ondenkbare gedaan. Een hardnekkige blaar op mijn hiel deed mij besluiten een paar imitatie mammoetvoeten aan te schaffen. Ik overhandigde negen euro aan de caissière en onder het motto ‘alleen om het vuilnis mee buiten te zetten’ en met het voornemen ‘ik draag ze alleen tot die blaar weg is’, nam ik het wollige schoeisel mee naar huis.

Daar bekeek ik ze eens goed, mijn Uggs. Ze zijn wel echt heel lelijk, dacht ik nog, terwijl ik met mijn wijsvinger de lompe hoeken en bobbels volgde. Weg enkels, weg kuiten. Maar goed, het moest maar even.

Wat doet die fanfare hier opeens?
De eerste keer dat ik naar buiten ging met de Uggs, was een tripje naar de supermarkt. De eerste paar meters liepen wat onwennig. Door de platte zool en het gebrek aan steun rond mijn enkels ging ik onbewust mijn voeten steeds hoger optillen. Als je mij een lange versierde stok in mijn rechterhand had gegeven, weet ik zeker dat er zich op natuurlijke wijze een fanfarestoet achter mij gevormd zou hebben.

Het Nieuwe Lopen
Pas halverwege het chipsgangpad ontspanden mijn bovenbenen en begon ik Het Nieuwe Lopen onder de knie te krijgen: je voeten optillen is nergens voor nodig en zonde van de energie. Ik moonwalkte tussen de diepvrieskisten door en langlaufte langs de kassa. Op deze manier valt er op die Uggs nog best vooruit te komen. Wat zeg ik? Het loopt prima. Wat zeg ik? Het loopt heerlijk. Wat zeg ik?! Alsof de straat geplaveid is met babybilletjes!

Het Uggsperiment
De volgende dag stonden de veredelde pantoffels eerste rang naast de deurmat. Het was tijd voor de ultieme schoenentest: kan ik er op winkelen? Als nieuwe schoenen bij mij nog steeds lekker zitten na vijf uur slenteren, zijn wij de rest van het jaar onafscheidelijk. Enfin, ik toog met mijn moeder naar de stad voor het Uggsperiment.

Check die Sinterklaasversiering!
We hadden er flink de pas in, want het was koud. Toen de grote gevel van het warme winkelcentrum in zicht kwam, spoedden we ons in de richting van de grote draaideur. De glazen afscheiding draaide langzaam in de rondte. Twee glazen compartimenten waren volgestopt met Sinterklaasversiering en draaiden vrolijk mee. Een stapel pakjes met zwarte Pieten erop dreigde mijn doorgang te versperren. Ik was niet van plan twee seconden langer dan nodig in de kou door te brengen, dus ik nam een grote stap om tussen de kleiner wordende opening door te kunnen glippen. Mijn Uggs waren echter gefascineerd door de prachtige Sinterklaasversieringen in de draaideur, en besloten dat ik die even van dichtbij moest bekijken.

Toch nog een echt Ugg-meisje
Een van mijn mammoetvoeten bleef achter een dikke mat hangen. Ik viel met gestrekte armen tussen de draaideur in, die met een zucht tot stilstand kwam. Met een schram op mijn hand en een bult op mijn knie krabbelde ik tussen de deur vandaan. Ik kwam met moeite omhoog en zag mezelf in de weerspiegeling van het glas. Een meisje met een sip hangend polsje, mank over straat sloffend met een bungelend tasje. Toch nog een echt Ugg-meisje.

Ik op Uggs? Nooit meer. Ik zwéér het!

CC foto: ukhomeoffice

Ondraaglijke irritaties en vreselijke vetrollen
Ik neem een slokje van mijn thee en sla de Amerikaanse vrouwen op tv gade, die gepijnigd naar hun boezem kijken en woest sjorren om twee onhandelbare borsten op de gewenste plek te krijgen. Een overenthousiaste mannenstem roept iets over pijnlijke striemen, ondraaglijke irritaties en vreselijke vetrollen. Ter illustratie verschijnen er wat foto’s in beeld van D-borsten die in een A-cup gepropt zijn, uitgelubberde voedingsbeha’s en meer van dat soort ongein. “Met de Ahh Bra bent u van al uw behaproblemen verlost!”

Transformatie
Ik richt mijn blik naar beneden. De glooiing onder mijn trui ligt er vredig bij. Ik zap. Op een ander kanaal zijn Rhonda en Sally druk bezig om drie vleeskleurige spandex naveltruitjes over elkaar aan te trekken. “Uw outfit krijgt gegarandeerd een enorme modeboost met deze Comfortisse Bra!” Twee kanalen verder is dezelfde mannenstem bezig aan een meeslepend betoog over ouderwetse beha’s met voorgevormde cups en beugels die niet meer passen bij onze moderne levensstijl. “Stop met het dragen van die pijnlijke beha’s! Koop de Slim n Lift Aire!” Ik eindig mijn rondje zappen bij de Shear Control Bra: “Deze beha zal uw uiterlijk meteen transformeren!” Ongetwijfeld. Ze bedoelen vast: dit polyester hemd zal uw Harry’s platdrukken en uw laatste restje sexappeal absorberen.

Beha’s zijn slecht!
Op rtl4, 5, 7 en 8, sbs6 en net5 is een hetze gaande om vrouwen ervan te overtuigen dat beha’s slecht zijn en dat ze daarom stretchtopjes à zestig euro moeten kopen. De hele ochtend worden overal dezelfde teleshop-programma’s herhaald, met producten van blenders tot afslankpillen. Rtl5 spant de kroon met tien uur Telsell per dag. Blijkbaar is er een gat in de markt ontdekt, want nog nooit zag ik zoveel vrouwen op tv die pruilend naar hun C-cup grepen.

Gietijzerten bustehouder afgewerkt met prikkeldraad
Het is een belediging voor de buste. Het zal ongetwijfeld lekker zitten en aanvoelen alsof twee engeltjes over je tietjes piesen, maar het ziet er gewoon niet uit. Nee Rhonda, ook niet als je er drie over elkaar draagt. Ik, vrouw gehuld in joggingbroek met hamburger opdruk en mannentrui, vind de Ahh Bra en kornuiten slonzig. Dat wil wat zeggen. Het zijn de Uggs onder de beha’s. De vrouwen in de spotjes doen net alsof ze hun parmantige borstjes iedere morgen in een gietijzeren houder afgewerkt met prikkeldraad moeten snoeren. Ze spelen het overtuigend, maar ik kan me niet voorstellen dat vrouwen daar instinken en echt die telefoon pakken.

Dat kleine vleeskleurige stapeltje…
Ik snap dat kledingstukken als deze een uitkomst kunnen bieden voor vrouwen met uitzonderlijke maten, maar ik kan gewoon niet om het feit heen dat deze ‘beha’ monsterlijk lelijk is. Voor de enkele vrouw wiens gedachten nu afdwalen naar dat kleine vleeskleurige stapeltje in haar ondergoedlade heb ik een tip: koop de Magic Bullet Blender. Ik zag hem net nog op tv. De superscherpe messen snijden alles. Zelfs polyester. 

Foto: still uit filmpje

Ik vind mutsen ontzettend leuk staan. Een nonchalante baret waar wat eigenwijze krullen onderuit piepen, oldskool ijsmutsen met wollige pompoms erbovenop of mutsen met kekke printjes en van die flapjes (tot over je oren), ik houd ervan. Ik heb het ook allemaal in de kast liggen, want elke herfst zwicht ik weer. Dan zie ik die vrouwen voorbij komen die moeiteloos een baretje bovenop hun glanzende krullen balanceren en dan denk ik: dat wil ik óók!

100% brandnetelvezels op je teflon hoofdhuid
Maar dat kan ik dus niet. Mutsen kriebelen. Ik snap niet hoe je een hele middag kunt winkelen met een wollen pet op je pan, tenzij je een hoofdhuid van teflon hebt. Ik heb een paar keer gekeken of er aan de binnenkant van mijn mutsen niet toevallig een labeltje genaaid zat met  ‘100% brandnetelvezels, wassen op de hand’, maar tevergeefs.

Het heet shampoo…
Ik krijg er ook een enorme zweetharses van. De combinatie van de broeierige theemuts en mijn maniakale gekrab aan mijn kop zorgt ervoor dat mijn haar vet wordt. Zodra ik het hoofddeksel na een fietstochtje of strandwandelingetje afruk, zie ik eruit als iemand die nog nooit van het fenomeen shampoo heeft gehoord. Vet en platgedrukt van boven, pluizig en statisch van onder, it ain’t a pretty sight.

E=MC+koalamuts²
Als je de vorige alinea’s even in acht neemt krijg je dus de volgende logische optelsom: jeukende kop + stinkend vet haar = koalamuts kopen. Hèh HUH?!

Ja, ik ben weer bezweken onder de druk en heb een nieuw exemplaar aan mijn kriebelcollectie toegevoegd. Ik kan er niets aan doen, want de nieuwe mutsentrend voor deze winter is gewoon onweerstaanbaar: dierenmutsen! Je ziet ze overal: mutsjes met dierengezichten erop. IJsberen, panda’s, konijnen, wasberen, poezen,  allemaal kijken ze je even smekend aan met hun plastic kraaloogjes en wollen snorharen. Ik moest er gewoon een adopteren…

En nu neem ik me voor hem ook echt te dragen. Echt! Als jullie me nu willen excuseren: deze muts heeft een koala die nodig gekrabd moet worden.

CC foto: Anniehp

Ik schrik op als ik op mijn schouder getikt word. Het is graaf Dracula die kolonel Khadafi en mij een biertje aanreikt. Ik doe een stap achteruit en neem een slokje van het koude bier. Khadafi zet zijn pet recht en lacht. Volgens mij is hij best knap.

Meelworm-bonbonnetjes
De mummy achter de draaitafels laat de dansvloer vol monsters, weerwolven, zombies en vampiers op en neer deinen. Ik leun met mijn rug tegen de muur en bekijk het geheel glimlachend. “Meelworm-bonbonnetje?” klinkt er naast me. Ik pak een chocolaatje waar gedroogde wurmpjes op zitten van het dienblad dat de heks naar me uitsteekt. Ik bekijk de bonbon van dichtbij en probeer er een versteend beestje vanaf te pulken. Het gelige kopje breekt af en wat schilfertjes dwarrelen naar beneden. Misschien heeft Khadafi trek. Ik wil het insectensnoepje doorgeven, maar de kolonel is verdwenen.

Mannen die hun gezicht verstoppen
Terwijl ik met mijn pinknagel een hardnekkig meelwormrestant tussen mijn kiezen vandaan probeer te wrikken, begeef ik mij richting de dansvloer. Iemand bedekt onder een hoeslaken met twee gaten erin pakt mijn pols en draait me in de rondte. “Ziet er goed uit! Hoe heet je?!” schreeuwt hij in mijn oor. “Amy!” Ik geef een rukje aan zijn laken, twee stoppelige wangen verschijnen achter de oogsgaten. Mannen die hun gezicht verstoppen vertrouw ik niet zo. Snel manoeuvreer ik de drukte in.

Hitler nipt aan zijn biertje
Ik passeer een bebloed meisje in een nachthemd, in haar ene hand bungelt een teddybeer, in haar andere prijkt een mes. Magere Hein zwaait zijn zeis wild heen en weer op het ritme van de muziek en Hitler staat in de hoek aan een biertje te nippen. Tegen de muur staat een beduusd groepje meisjes met glittermake-up en plastic hoorntjes op hun hoofd.

Ik zou wel uren rond kunnen lopen in deze prachtige groep mensen. Ik kijk mijn ogen uit. Ik kan niet wachten tot het weer Halloween is. 

En als iemand Khadafi nog tegenkomt: doe hem de groetjes van Amy Winehouse.

CC foto: ellenmc

Sinds rtl4 om het kwartier de promo van het programma ‘Dit is mijn lijf’ uitzendt, ben ik totaal in de ban van de vaginale lel van Kimberly. Wekenlang heeft ze ieder reclameblok verteld hoe schokkend haar vagina eruitziet, hoeveel last ze ervan heeft en hoe vreselijk ze zich ervoor schaamt.

Ik wil die vreemde vagina wel eens zien!
Met de dag groeide mijn nieuwsgierigheid naar de vreemdsoortige vagina van Kimberly. Ook mijn fascinatie groeide, voor de beweegredenen van al die mensen die komende weken met hun benen wijd gaan voor de camera.

Gisteravond was dan eindelijk de eerste uitzending op tv. Twee huisartsen en een tandarts reizen met een bus door Nederland. Ze onderzoeken naar eigen zeggen “patiënten met klachten waarmee ze niet naar hun eigen dokter of tandarts durven gaan”. Aha. Dus Kimberly durft niet met haar abnormale vagina naar haar huisarts, maar bij een vreemde arts, twee cameramannen, geluidstechnicus, opnameleider en touringcar-chauffeur (die achter een blauw gordijntje een saucijzenbroodje eet) voelt zij zich stukken meer op haar gemak.

Misvormde penissen
Als ik op straat door een arts aangesproken zou worden wil ik best even laten kijken naar een schimmelnageltje of eczeemplekje. No biggie. Maar wat doen al die mensen met lekkende anussen, afstervende tepels en misvormde penissen daar in dokter Bernhards naam?

Full HD lellen in close-up
Ik vind het heel knap hoe Kimberly en de andere deelnemers met ‘gênante’ kwalen zich bloot durven te geven, maar soms nemen ze het wel heel letterlijk. Ik deed onbewust een setje kegeloefeningen toen ik het kleine schaartje flinke happen zag nemen uit de schaamlip van Kimberly. Even een hete pook ertegen, draadje erdoor en klaar is dokter Kees. Ik zou nooit met mijn lellen close-up in full HD bij twee miljoen Nederlandse huishoudens in de woonkamer willen verschijnen.

Actie!
Als ik ooit, waar dan ook op mijn lichaam, opeens wildgroei van uithangende lellen krijg, dan leg ik die tien keer liever op de behandeltafel bij mijn huisarts dan onder de lens van een camera. “Even in de camera lachen. Nee, je mag niet de groetjes doen aan je familie, collega’s en buren. Benen ietsje verder uit elkaar graag, zo zien we niets. Actie!” I’m not ready for my close-up…

CC foto: zio Hack