Viva.nl » Dilemma

Moet ik mijn vriendin vertellen dat ze haar baan kwijtraakt?

Redactie — Mon, 06 Feb 2012 14:30:29 +0000

Sabine (34): “Ik werk al ruim zes jaar met dezelfde collega’s bij een touroperator. Met iedereen kan ik het goed vinden, maar Rachel, met wie ik sinds mijn eerste werkdag een bureau deel, is een van mijn beste vriendinnen geworden. Ik heb vooral veel aan haar gehad toen mijn moeder een paar jaar terug plotseling overleed, en het regelen van de begrafenis zo’n beetje op mijn schouders terechtkwam.”

Het bedrijf wordt verkocht
“Ook mijn baas zie ik buiten werktijd, met hem kan ik over alles praten. Maar laatst, tijdens een persoonlijk overleg, nam hij me in vertrouwen over iets wat ik liever niet had geweten: het bedrijf zal binnen nu en een halfjaar verkocht worden, waardoor de meeste medewerkers hun baan zullen kwijtraken. Mijn baas gaat ervoor zorgen dat ik mag blijven, zei hij.”

Hij wil geen onrust
“Ik durfde tijdens dat gesprek niet te vragen wat de verkoop van het bedrijf voor Rachel gaat betekenen, maar werd wel kwaad. Waarom vertelde hij me dit? Hij moest het gewoon met iemand delen, zei hij. Daarna heeft hij me laten beloven het aan niemand te vertellen, want hij wil geen onrust in het bedrijf.”

Ik kan niet eerlijk zijn
“Nu voel ik me schuldig tegenover Rachel, zeker omdat ik weet dat ze al een tijdje bezig is met plannen voor een nieuwe koers van haar afdeling. Doordat mijn baas zo nodig zijn hart moest luchten, kan ik niet eerlijk zijn tegen mijn vriendin. Zij geeft haar weekend op om die ideeën uit te werken, terwijl ik weet dat het er nooit van gaat komen – de kans is groot dat ze straks geen baan meer heeft. Ik wil Rachel het liefst alles vertellen, maar daarmee laat ik mijn baas in de steek, en zet ik mijn eigen baan ook op het spel. Wat moet ik doen?”

Foto: GettyImages.nl

Zal ik het uitmaken omdat hij de ex van mijn beste vriendin is?

Redactie — Mon, 30 Jan 2012 14:30:08 +0000

Famke (21): “Ik ben al bevriend met mijn beste vriendin sinds groep 6 van de basisschool. Ongeveer een jaar geleden ontmoette ik een leuke jongen, Joris. Hij was heel lief en ik was op slag verliefd. Ik wist toen nog niet dat hij ook verliefd op mij was. Toen ik hem net had ontmoet, gingen we met een grote groep vrienden zwemmen en ik nam mijn beste vriendin mee. Iedereen merkte dat Joris en mijn beste vriendin elkaar erg aardig vonden. Ik zag dat ook en besloot toen mijn gevoelens voor hem opzij te zetten en mijn beste vriendin een kans te geven bij hem.

Verliefd op mij
Het ging eerst goed tussen hen, maar ongeveer vijf weken geleden ging het uit. Ik had nog heel veel contact met allebei. Joris was inmiddels ook een goede vriend geworden, maar op een gegeven moment merkte ik dat mijn gevoelens voor hem weer helemaal terugkwamen. Toen vertelde hij me dat hij, voordat hij iets kreeg met mijn beste vriendin, verliefd op mij was geweest en dat dit gevoel weer teruggekomen was nu het uit was met haar. Ik zei dat ik hetzelfde voelde. We waren hopeloos verliefd, maar ik durfde het niet aan mijn beste vriendin te vertellen omdat we wisten dat zij nog niet over Joris heen was. Toch vertelde ik haar hoe de vork in de steel zat. Ze zei dat ze het niet erg vond als Joris en ik een relatie kregen. Dus dat gebeurde.

Heel boos
Twee dagen later kwam mijn vriendin naar me toe om te vertellen dat ze heel erg boos was en me nooit zou vergeven wat ik gedaan had. Voor mij een reden om de relatie met Joris te verbreken, want ik wil haar niet kwijtraken. Maar nu, zo veel weken later, is ze nog steeds heel boos op ons. Intussen zijn Joris en ik niet bij elkaar weg te slaan en zijn we dus eigenlijk heel stiekem bezig. We voelen ons er heel schuldig over. Wat moet ik doen? Ik wil mijn beste vriendin niet kwijtraken, maar ik ben heel gek op Joris. Ik kan me niet voorstellen dat ik hem niet meer zou zien. Moet ik voor mijn beste vriendin het contact met Joris verbreken?”

Foto: GettyImages.nl

Moet ik mijn hondje naar de opvang doen?

Redactie — Mon, 23 Jan 2012 14:30:20 +0000

Leonie (35): “Ik woon in een leuk appartement aan de rand van de stad. Voor de deur ligt een groot grasveld met een hondenspeelweide. Ideaal voor mij en mijn hondje Rover, een wit-bruine cavalier. Voor mijn werk ben ik veel en onregelmatig onderweg, maar meestal kan Rover mee. Als ik meer dan een dagdeel van huis ben en hij kan niet mee, dan past mijn moeder op hem.”

Stoppen met blaffen
”Het is een klein hondje dat veel slaapt en niet superveel aandacht vraagt. Hij kan makkelijk een paar uur alleen thuis blijven. Elke hond blaft even als je hem achterlaat, Rover dus ook. Een paar weken geleden was ik een paar uur weggeweest toen er bij thuiskomst een briefje op mijn deur zat geplakt: of dat geblaf van die kl**tehond kon stoppen. Ik was in shock. Was het een misselijke grap ofzo? Het was niet ondertekend, dus ik heb geen idee wie het geschreven heeft.”

Boze buren?
“Aanbellen bij mijn buren durf ik niet. Mijn ene buurman heeft zelf ook een hondje, dus het lijkt me dat hij het niet is geweest. De buurvrouw aan de andere kant heeft een drukke baan en is amper thuis. Met haar heb ik goed contact, dus als ze last heeft van Rover, had ze dat wel gezegd. Maar wie het dan wel is geweest… Als ik in de lift sta, durf ik niemand aan te kijken omdat ik bang ben dat ze iets zeggen over het gedrag van mijn hond. Vorige week werd ik aangesproken door een oudere dame die ook bij mij in het appartement woont. Ze vroeg of er iets met mijn hondje aan de hand was, omdat hij laatst op een middag drie uur achter elkaar had geblaft. Zij stoorde zich er niet aan, maar ze hoorde wel anderen klagen over mij.”

Moet hij naar de opvang?
“Rover is me lief, maar een goede verstandhouding met mijn buren ook. Mijn moeder kan en wil ik niet altijd vragen om op mijn hond te passen. Het is tenslotte mijn hondje. Moet ik mijn hond elke keer dat ik een paar uurtjes wegga naar een dagopvang o.i.d. brengen? Dat zou me veel tijd én veel geld kosten.”

PS Je reactie op dit dilemma kan (ingekort) in Viva komen. Alleen je initiaal en eventueel je leeftijd komen erbij. Heb je zelf een dilemma? Mail dat kort maar goed uitgelegd naar dilemma@viva.nl

Zal ik contact opnemen met mijn vroegere beste vriendin?

Redactie — Mon, 16 Jan 2012 14:30:37 +0000

Sanne (28): “Ik ken Maaike, mijn beste vriendin tot een paar jaar geleden, al sinds mijn derde. Vanaf het allereerste moment dat ik bij haar kwam spelen, waren we onafscheidelijk. We woonden toen nog bij elkaar in de straat en zagen elkaar elke dag. Later gingen we veel stappen en zelfs samen op vakantie. Niemand kon tussen ons in komen.”

Ze werden verliefd
“Ook Astrid was een goede vriendin van me en ik introduceerde haar in de vriendinnengroep van Maaike. Dat was best een interessant groepje, want er zaten wat meiden in die bi waren en meisjes die uitsluitend op vrouwen vielen. Astrid en ik waren de enigen die hetero waren, dachten we. Astrid trok al snel naar Maaike toe. Een tijdje later werden ze verliefd. Ik zag het van ver aankomen en was blij voor ze. Zelf had ik ook warme gevoelens gekregen voor een meisje uit de groep.”

Van kwaad tot erger
“Zodra Astrid en Maaike een relatie kregen, begon de ellende. Astrid eiste al Maaikes aandacht op en probeerde mij en Maaike uit elkaar te drijven. Als ze geen aandacht kreeg, verzon ze wel een list om ervoor te zorgen dat dat toch gebeurde. Het ging van kwaad tot erger. Wat ze precies uithaalde, is te veel om hier uit te leggen, maar op een gegeven moment had Astrid het zo op de spits gedreven dat Maaike tussen haar en mij moest kiezen. Ze koos Astrid. Ik was ziek van verdriet en heb Maaike daarna jaren niet gesproken. Ik kon het niet aan contact op te nemen omdat ik wist dat het, zolang die twee samen waren, weer van voren af aan zou beginnen.”

Ik mis haar nog steeds
“Laatst kwam ik Maaike voor het eerst in vijf jaar tegen. We praatten wat, maar het was heel onwennig. Ze vertelde dat ze inmiddels een huis had gekocht met Astrid, wat ik oprecht leuk voor hen vind. De ontmoeting zette me aan het denken. Ik mis Maaike namelijk nog steeds. Misschien zijn we er nu wel overheen gegroeid en kunnen we de strijdbijl begraven. Maar aan de andere kant: de pijn die ik toen voelde, wil ik nooit meer meemaken. Wie weet gaat het weer net als toen. Moet ik me van mijn beste kant laten zien en contact opnemen met mijn vroegere beste vriendin?”

PS Je reactie op dit dilemma kan (ingekort) in Viva komen. Alleen je initiaal en eventueel je leeftijd komen erbij. Heb je zelf een dilemma? Mail dat kort maar goed uitgelegd naar dilemma@viva.nl

Zal ik zeggen dat ik waarschijnlijk geen kinderen wil?

Redactie — Mon, 09 Jan 2012 14:30:57 +0000

Leonie (30): “Mijn vriend en ik zijn nu acht jaar bij elkaar. In de loop der tijd hebben we het weleens over kinderen krijgen gehad, om steeds tot de conclusie te komen dat we daar absoluut nog niet klaar voor waren.”

Hij is er klaar voor
“Inmiddels is mijn vriend 33 en hij laat steeds vaker doorschemeren dat hij het helemaal ziet zitten om vader te worden. Zelf zit ik er eerlijk gezegd nog steeds niet op te wachten. Ik zie helemaal niet voor me hoe een kind in onze levens zou passen. En andersom. Sterker nog, ik betwijfel of die kinderwens er ooit gaat komen. Mijn vriend is heel stellig en heeft al eens gezegd dat als ik geen kinderen wil, we net zo goed uit elkaar kunnen gaan omdat het voor hem wel een grote wens is.”

Van mij hoeft het niet
“Nu hij het onderwerp steeds tussen neus en lippen door ter sprake brengt, durf ik niet zo goed te zeggen dat het wat mij betreft niet hoeft. Niet dat ik niet van kinderen hou, ik ben dol op mijn neefjes en de kinderen van vrienden. Maar we hebben het zo ontzettend leuk met z’n tweeën, er liggen carrièrekansen in het verschiet die ik wil benutten – het zou gewoon niet eerlijk zijn tegenover het kind, m’n vriend en mezelf om mee te gaan in zijn wens.”

Bang dat hij me verlaat
“Maar ja, ik ben als de dood dat hij niet verder met me wil als ik zeg dat ik net zo lief kinderloos blijf. Wat zal ik doen? Eerlijk zijn en het risico nemen dat hij er niet mee kan leven en onze relatie verbreekt? Of het onderwerp laten rusten in de hoop dat ik er over een paar jaar toch wel aan toe ben?”

PS Je reactie op dit dilemma kan (ingekort) in Viva komen. Alleen je initiaal en eventueel je leeftijd komen erbij. Heb je zelf een dilemma? Mail dat kort maar goed uitgelegd naar dilemma@viva.nl

Moet ik vertellen dat ze voor schut staat op het podium?

Redactie — Mon, 02 Jan 2012 14:30:21 +0000

Mirjam (34): “Mijn beste vriendin Carina is net zo oud als ik en doet al sinds haar veertiende op amateurniveau aan klassiek ballet. Dansen is echt haar passie. Na de geboorte van haar dochter vijf jaar geleden is ze er even mee gestopt, maar nu gaat ze weer enthousiast naar de lessen. Ik vind het superleuk voor haar dat ze zo dol is op ballet, zelf sport ik sporadisch omdat het me nooit echt weet te boeien, dus ik bewonder haar bevlogenheid. Elk jaar ga ik dan ook trouw kijken naar de voorstellingen van de balletschool in de lokale schouwburg.”

Niet meer zo soepel
“De andere meiden in haar groep zijn een jaar of 25, hebben van die afgetrainde lichamen en zijn superlenig. Vorig jaar zag ik wel dat Carina niet meer zo soepel is en niet helemaal meekomt met de rest, maar bij de laatste voorstelling viel het echt op. En mij niet alleen. Toen haar groep op het podium stond, hoorde ik mensen in de zaal over haar fluisteren: ‘Jeetje, die blonde vrouw daar achteraan, dat kan echt niet meer hoor’. Vreselijk om zoiets over je beste vriendin te horen, maar ik begreep het eerlijk gezegd wel een beetje.”

Hoogtepunt van het jaar
“Ik heb al eens voorzichtig aan Carina gevraagd of ze het nog wel ziet zitten om steeds weer aan die voorstelling mee te doen. Ze zegt van wel – voor haar is het het hoogtepunt van het jaar. Bovendien is het volgens haar geen optie om de lessen te volgen als je niet meedoet aan de show omdat je dan het hele jaar alleen maar in de weg staat.”

Ze heeft niets door
“Nogmaals, ik vind het leuk voor haar dat ze zo graag danst, maar ik vind het vervelend dat ze toch enigszins voor schut staat op dat podium. Zelf lijkt ze niets door te hebben. Ik zit er echt mee in m’n maag. Als ik het aan haar vertel, weet ik zeker dat ze dat podium niet meer op durft en misschien zelfs stopt met ballet. Terwijl ze er nog zo van geniet. Maar heb ik als vriendin niet toch de taak zoiets tegen haar te zeggen?”

PS Je reactie op dit dilemma kan (ingekort) in Viva komen. Alleen je initiaal en eventueel je leeftijd komen erbij. Heb je zelf een dilemma? Mail dat kort maar goed uitgelegd naar dilemma@viva.nl

Moet ik mijn bazin vertellen dat haar vriend me heeft gezoend?

Redactie — Mon, 26 Dec 2011 14:30:38 +0000

Renske (23): “Ik werk al een paar jaar in de bediening bij een chic restaurant en word klaargestoomd voor de functie van bedrijfsleider. Omdat ik dan veel meer ga verdienen, wil ik binnenkort op mezelf gaan wonen. Toen ik dat vertelde op mijn werk, riep mijn bazin dat haar vriend nog wel wat mensen kent met leegstaande panden. Ik dacht: handig, daar moet ik dus even mee aanpappen. Ik kende hem wel een beetje, want als hij langskwam ging hij vaak bij mij aan de bar zitten wachten op mijn bazin.”

Geschrokken van die zoen
“De eerstvolgende keer dat ik hem zag, begon ik een gesprek en liet doorschemeren dat ik op zoek was naar een appartement. Uiteindelijk gaf ik ook mijn telefoonnummer, zodat hij me kon bellen als hij iets wist. Toen ik even later naar huis ging, wachtte hij me op in de keuken en trok me mee naar de afwashoek. Daar zei hij dat hij over een tijdje waarschijnlijk bij mijn bazin zou intrekken en dat ik dan zijn appartement wel kon huren. Daar zocht ik verder niks achter: ik zag hem als handig contact. Toen ik afscheid nam en wilde weggaan, zei hij: ‘Wacht’, trok me aan mijn arm en zoende me ineens. Daar schrok ik zo van dat ik ben weggelopen zonder een woord te zeggen.”

Bang voor m’n baan
“Inmiddels zijn we twee weken verder, maar ik heb het nog niet aan m’n bazin verteld. Eigenlijk vind ik dat ze het moet weten, maar ik ben bang dat ze me niet gelooft of dat ze denkt dat ik hem juist heb verleid. Ik wil mijn baan natuurlijk niet kwijt, maar tegen haar liegen of iets voor haar verzwijgen, voelt ook niet goed – we hebben namelijk best een goede band en ik zou het in haar plaats graag willen weten als mijn vriend niet trouw is. Wat zal ik doen? Haar vertellen dat haar vriend me probeerde te zoenen? Of het toch maar voor me houden?”

Foto: IstockPhoto.com

Zal ik de verjaardag van m’n zus laten schieten?

Redactie — Mon, 19 Dec 2011 14:30:34 +0000

Eline (28): “Mijn drie jaar oudere zus Inge is jarig op 26 december. Niet echt een leuke datum natuurlijk, maar elk jaar op tweede kerstdag maken we er een feestje van voor haar – veel van haar vrienden komen dan na de familieverplichtingen naar mijn ouders en daar dansen en drinken we tot we erbij neervallen.”

Ik had al andere plannen
“Kennelijk was Inge het toch een beetje zat om tussen de kerstfeestelijkheden door haar verjaardag te vieren, want van de week mailde ze dat ze het dit jaar met oud & nieuw viert. Op zich heel leuk, zo’n huiskamerfeestje op de 31^e, want vaak is het lastig een goede oud & nieuw-spot te vinden, maar ik heb weken geleden al met vriendinnen afgesproken om in een stad aan de andere kant van het land het nieuwe jaar in te luiden. We hebben een zespersoonskamer gefikst in een hostel en zijn van plan om flink de beest uit te hangen daar.”

Teleurgesteld
“Mijn zus en ik zijn heel close en ik ben er altijd bij als ze haar verjaardag viert, maar nu baal ik er nogal van dat haar feest de 31^e is. Ik had me zo verheugd op dat oudejaars-uitje! Toch denk ik dat ik mijn vriendinnen moet teleurstellen – ik voel me min of meer verplicht om naar die verjaardag te gaan. Ik heb wel tegen m’n zus gezegd dat ik eigenlijk al andere plannen had gemaakt. Ze zei dat ze het niet erg vindt als ik er niet bij ben, maar de teleurstelling droop ervanaf en ook m’n ouders jubelden al dat het zo leuk is dat we met de jaarwisseling met z’n allen bij elkaar zijn.”

M’n zus of m’n vrienden?
“De feestjes combineren is door de afstand geen optie, dus ik moet kiezen. Maar wat? Naar het feestje van m’n zus gaan en m’n vriendinnen melden dat ze zonder mij op 2012 moeten proosten en dan maar hopen dat dat uitje volgend jaar op herhaling gaat? Of bij m’n plan blijven en m’n zus d’r verjaardag een keer overslaan?”

Foto: IstockPhoto.com

Zal ik onze moeder in vertrouwen nemen?

Redactie — Mon, 12 Dec 2011 14:30:18 +0000

Hester (36): “Mijn twee jaar jongere zus heeft borstkanker. Gelukkig was ze er op tijd bij en was het nog niet uitgezaaid. Ze onderging een amputatie en volgt momenteel een preventieve chemokuur. Vanaf de diagnose heeft mijn zusje direct contact met me gezocht – we hebben een goede zussenband en ik wil haar bijstaan waar ik maar kan.”

Ze verzwijgt het
“Qua karakter lijken mijn zusje en helemaal niet op elkaar. Ik ben extravert en zij is juist heel introvert. En daar lopen we een beetje tegenaan in de manier waarop we met haar borstkanker omgaan. Ze heeft het namelijk verzwegen voor onze moeder. Ze zegt dat ze genoeg heeft aan de steun van haar vriend en mij, en een enkele goede vriendin. Onze moeder wil ze er niet mee belasten. Die woont ver weg en zou alleen maar wakker liggen van de zorgen. Onze vader leeft niet meer, dus mijn moeder staat er alleen voor met haar verdriet. Bovendien is mijn vader jaren geleden overleden aan kanker, dus dat zou mijn moeder misschien extra schrik aanjagen.”

Onherkenbare pruik
“Ik begrijp de mening van mijn zusje enigszins en heb het gerespecteerd. Aanvankelijk dacht ik: ze houdt dit een paar weken voor zich, maar als ze een pruik draagt en wat verder in het behandeltraject is, zal ze het toch een keer moeten vertellen. Maar we zijn nu een paar maanden verder en mijn moeder heeft toen we laatst bij haar langs gingen niet eens gezien dat mijn zusje een pruik draagt – dat ding is haast niet van echt te onderscheiden. Verder leek ze niks door te hebben en kon mijn zus haar vermoeidheid afdoen met ‘een virusje onder de leden’.”

Ik wil haar niet buitensluiten
“Ik vind het zelf steeds moeilijker om mijn moeder zo buiten te sluiten. Als ik haar bel, praten we over koetjes en kalfjes en ligt het onderwerp als een blok op mijn maag, terwijl ik juist de behoefte heb om er met haar over te praten en mijn angsten met haar te delen. Maar mijn zus wil daar niets van weten. Ze wil het eventueel wel met mijn moeder bespreken, maar pas als alles achter de rug is. Het zit me helemaal niet lekker. Eigenlijk vind ik dat ik het mijn moeder niet kan aandoen om zoiets heftigs te verzwijgen. Moet ik haar buiten mijn zus om in vertrouwen nemen?”

Foto: Istockphoto.com

Moet ik de nieuwe vriendin van mijn ex inlichten?

Redactie — Mon, 05 Dec 2011 14:30:40 +0000

Madelief (28): “Afgelopen jaar heb ik ongeveer tien maanden een relatie gehad met een jongen die ik via via op een feestje had leren kennen. We waren op slag verliefd en kregen al snel een innige relatie. Ik was zo blij, iedereen vond ons een supermooi stel.”

Steeds weer leugens
“Helaas betrapte ik hem al snel op kleine leugens. Over zijn ex, over afspraken met vrienden waar hij niet bleek te zijn geweest, dat soort dingen. Ik confronteerde hem er een paar keer mee, maar hij wist zich er telkens uit te praten of hield vol dat ik hem verkeerd had begrepen. Toch bleef ik hem wantrouwen en omdat met hem praten op niets uitliep, heb ik na een paar maanden – heel fout, ik weet het – de berichtjes in z’n telefoon gecheckt. Hij bleek er verschillende verhoudingen op na te houden.”

Meteen weer een ander
“Ik was woedend en verdrietig en heb hem ermee geconfronteerd. Dat gesprek betekende het einde van onze relatie. Ik was er kapot van en voelde me gekwetst, maar hij reageerde ‘schouderophalend’ en zat er niet echt mee. Sterker nog, twee weken later had hij alweer een nieuwe vriendin. Een lief en aardig meisje dat ik via via ken. Omdat we veel gezamenlijke vrienden hebben, kom ik hen nu regelmatig tegen. Ik zeg dan beleefd hallo maar hou verder afstand.”

Waarschuwen?
“Inmiddels hebben ze een paar maanden een relatie en van de week zag ik op haar Facebook dat ze volgens haar al samen waren toen ik nog een relatie met hem had – ik weet vrijwel zeker dat zij niet weet dat hij toen nog met mij was. Moet ik haar dit vertellen? En zal ik haar waarschuwen voor zijn neiging om vreemd te gaan? Ik weet namelijk dat er voor mij andere meiden ook slachtoffer van zijn geworden. Of is het beter om te doen alsof mijn neus bloedt en me nergens mee te bemoeien?”

Moet ik haar nogmaals op haar gedrag aanspreken?

Redactie — Mon, 28 Nov 2011 14:30:07 +0000

Alanis (37): “Floor, een goede vriendin van me, komt net uit een knipperlichtrelatie van drie jaar met veel ruzie en problemen. Doordeweeks is ze een toegewijde moeder die hard werkt, maar in het weekend is ze vaak dronken en neemt ze foute mannen mee naar huis. Haar veertienjarige dochter Lisanne slaapt in de kamer ernaast en merkt dat natuurlijk.

Wanhoop
De volgende ochtend maakt zo’n onenightstand zich zo snel mogelijk uit de voeten. Floor heeft er dan een handje van te gaan schreeuwen of huilen en sms’t zo’n man tig keer per dag of hij nog een keer wil afspreken. Ze is zo wanhopig op zoek naar aandacht. Ze denkt dat seks waardering betekent – dat ze nog meetelt in de wereld of zoiets. Ik heb haar al tig keer verteld dat dit soort types per definitie geen mannen zijn die je daarna nog terugbellen.

Verdriet
Keer op keer moet Lisanne haar moeder troosten en verhalen aanhoren over weer een nieuwe man. Floor heeft Lisanne zelfs een keer midden in de nacht meegesleept naar een van haar dates om verhaal te halen waarom hij niet terug sms’te. Lisanne schaamt zich dood voor haar moeder en noemt haar in een kwade bui weleens een slet. En eerlijk gezegd geef ik haar geen ongelijk.

Help!
Ik wil Lisanne zo graag helpen. Haar vader is ziek en kan niet voor haar zorgen en verder heeft ze alleen een oma die in een andere stad woont. Het liefst zou ik tegen haar zeggen dat het me spijt dat haar moeder zich zo gedraagt. Maar kan ik dat maken tegenover Floor? We zijn al heel lang vriendinnen, hebben veel samen meegemaakt en zij heeft ook vaak voor mij klaargestaan.

Ik ben bang dat de bom barst als Lisanne echt in de puberteit komt en dan wegloopt of zo. Het is ook haar huis. Hoe kan ik Floor duidelijk maken dat Lisanne er last van heeft als zij in de kamer naast haar ligt te seksen met een dronkaard? Floor lijkt me niet te horen als ik zoiets tegen haar zeg en ik merk dat ik steeds meer afstand van haar neem. Maar als ik dat doe, voelt het alsof ik haar dochter in de steek laat. En die heeft al zo weinig mensen bij wie ze terecht kan. Moet ik het probleem nogmaals aankaarten en Lisanne daarbij betrekken?”

PS Je reactie op dit dilemma kan (ingekort) in Viva komen. Alleen je initiaal en eventueel je leeftijd komen erbij. Heb je zelf een dilemma? Mail dat kort maar goed uitgelegd naar dilemma@viva.nl

Moet ik me aanpassen aan zijn relaxte tempo?

Redactie — Mon, 21 Nov 2011 14:30:09 +0000

Josien (28): “Na twee relaties van een jaar, ben ik inmiddels vier jaar single. In die tijd heb ik aardig wat dates achter de rug en het valt me op dat mannen tegenwoordig nogal solistisch leven…

Ik heb altijd het plaatje van verkering, samenwonen, trouwen, kinderen in m’n hoofd gehad, maar zodra ik tegen een leuke man over het woord ‘relatie’ begin, weet ie niet hoe snel hij zich uit de voeten moet maken. De redenen: geen zin in verplichtingen, gedoe, verantwoordelijkheden en ruzies – liever wil zo’n man ‘een relaxed leven’ waarin hij ‘z’n eigen ding’ kan doen. Alsof je leven stopt als je een relatie hebt!”

Geen verplichtingen
“Van vriendinnen hoor ik soortgelijke verhalen. Over jongens die uit hun werk de stad in gaan om een onenightstand te scoren, getrouwde mannen die tijdens een vriendenweekend hun trouwring afdoen, erop los flirten en zelfs vreemdgaan en kerels die bij het eerste het beste relatieconflict het meteen voor gezien houden en de benen nemen. Het lijkt wel of de huisje-boompje-beestje-man is uitgestorven.”

Bang om alles te verpesten
“Nu ben ik sinds twee maanden aan het daten met Kai en inmiddels ben ik tot over m’n oren verliefd op hem. Ik zou wel meer willen dan alleen een beetje daten, maar ik durf het onderwerp eigenlijk niet meer aan te snijden – ik ben de afgelopen jaren zo vaak teleurgesteld. Bovendien is Kai het prototype relaxte jongen. Ondanks dat we het ontzettend leuk hebben samen, maakt hij nog niet echt aanstalten om er wat meer van te maken dan zomaar een date. Ik ben bang dat ik alles weer verpest met zo’n opmerking over relaties.”

Ben ik ouderwets?
“Ik denk dat wanneer je echte gevoelens voor elkaar hebt, je altijd bij elkaar wilt zijn, trouw blijft, maar ook je eigen ding kunt doen en heb eigenlijk niet zo veel zin om mee te doen aan de nieuwe, solistische leefstijl. Of ben ik hopeloos ouderwets en moet ik me wél aanpassen en maar zien hoe het allemaal loopt, met het risico dat ik over een half jaar nog steeds smoorverliefd ben op een jongen die misschien helemaal geen vaste relatie wil? Moet ik meegaan in Kais relaxte tempo?”

Istockphoto.com

Moet ik mijn buurman zeggen mij met rust te laten?

Redactie — Mon, 14 Nov 2011 14:30:11 +0000

Vera (28): “Boven mij woont een wat oudere man. In het begin leek hij me een aardige kerel. Hij stopte altijd even op de gang om een praatje met me aan te knopen en was vooral geïnteresseerd in mijn werk. Omdat hij veel mensen kent in mijn vakgebied, wilde hij me in contact brengen met mensen die hij kende. Dus gaf ik hem mijn visitekaartje, want dat wilde ik wel.”

Klop, klop, klop
“Ik wist toen nog niet dat hij me te pas en te onpas zou bellen en mailen. Omdat ik het toch een beetje gek vond om mijn oudere buurman zo vaak te spreken, nam ik meestal niet op als hij belde. En deed ik niet open als hij op mijn deur klopte. Sinds kort legt hij ook briefjes voor mijn deur en laat hij boeken achter die hij me wil laten lezen. Allemaal nog redelijk onschuldig. Maar toen ik hem laatst via de mail vertelde dat ik een nieuwe vriend heb in een andere stad en daarom niet zo vaak meer thuis ben – ook om hem op afstand te houden – liet hij duidelijk blijken dat hij teleurgesteld was dat ik een vriend heb. Intussen blijft hij doorgaan met briefjes neerleggen en op mijn deur kloppen. Soms hoor ik hem naar beneden komen, maar niet verder lopen dan mijn deur. Ik weet dan dat hij voor mijn deur staat.”

Goedbedoeld?
“Ik vind het allemaal behoorlijk creepy. Het voelt niet fijn dat hij zo in mijn buurt ‘hangt’, ook al benadert hij me altijd met een werkgerelateerd onderwerp. Ik weet dat als ik hem erop aanspreek, hij zal zeggen dat hij het goed bedoelt. Dat hij me alleen maar wil helpen met mijn carrière. Bovendien kan het dan nog ongemakkelijker worden als ik hem tegenkom in huis – we hebben een gezamenlijke entree – en daar heb ik geen zin in. Maar aan de andere kant: hij komt wel erg in mijn ‘ruimte’ en dat hij zegt dat hij het jammer vindt dat ik een vriend heb, vind ik veel te ver gaan. Hij wil dus duidelijk meer van me. Ik heb weinig zin in de confrontatie, maar moet ik mijn buurman toch zeggen me met rust te laten?”

PS Je reactie op dit dilemma kan (ingekort) in Viva komen. Alleen je initiaal en eventueel je leeftijd komen erbij. Heb je zelf een dilemma? Mail dat kort maar goed uitgelegd naar dilemma@viva.nl

CC foto: Aidan.Morgan

Moet ik mijn gevoelens voor die medewerker negeren?

Redactie — Mon, 07 Nov 2011 14:30:12 +0000

Evelien (38): “Vorig jaar kwam er een jongen op de afdeling werken waarvan ik chef ben. Het klikte meteen goed tussen ons, we hebben veel dezelfde interesses en kunnen urenlang kletsen over van alles en nog wat. Hoewel ik wat ouder ben (we schelen twaalf jaar), en zijn chef, zijn we ook buiten werk bevriend geraakt. We mailen vaak met elkaar en sturen elke dag wel een paar sms’jes.

Verliefd
Sinds hij er is, ga ik elke dag fluitend naar mijn werk. Ik merkte dat ik hem erg aantrekkelijk vond, zijn kleding, zijn stijl, zijn uitstraling. Eerst dacht ik dat dat gewoon vriendschappelijk was, maar nu merk ik dat ik heel de dag aan hem denk, ook als hij er niet is. Op het werk ben ik afgeleid als hij in mijn buurt is en wil ik eigenlijk niets liever dan met hem praten, bij hem zijn. Ik geloof dat ik verliefd op hem ben. Maar ja, ik heb een vriend met wie ik al vier jaar samen ben. En hij heeft een vriendin. Ik weet ook niet of hij hetzelfde voor mij voelt, al kan dat bijna niet anders. Hij neemt net zo vaak initiatief als ik om elkaar te spreken en de spanning tussen ons is duidelijk voelbaar.

Uitzitten?
Ik durf het aan niemand te vertellen en weet ook niet of ik dat wel moet doen. We zijn allebei bezet, ik ben een stuk ouder en bovendien zijn chef. Misschien moet ik dit gevoel wel gewoon uitzitten, totdat het een keer overgaat. Aan de andere kant: ik ben nu al ruim een jaar verliefd op hem, en dat wordt alleen maar sterker, elke keer dat ik hem zie. Moet ik mijn gevoelens negeren?”

PS Je reactie op dit dilemma kan (ingekort) in Viva komen. Alleen je initiaal en eventueel je leeftijd komen erbij. Heb je zelf een dilemma? Mail dat kort maar goed uitgelegd naar dilemma@viva.nl

Moet ik een stap terug doen op mijn werk?

Redactie — Mon, 31 Oct 2011 14:33:32 +0000

Aniek (33): “Na de geboorte van mijn zoontje Bas begin dit jaar, is mijn leven in een tornado terecht gekomen. Bas bleek een hartafwijking te hebben en moest twee keer worden geopereerd. Mijn man moet voor zijn werk regelmatig voor langere periodes naar het buitenland, waardoor ik de zorg – en in dit geval ook de zorgen – grotendeels op me moet nemen.”

Overspannen

“Gelukkig gaat het inmiddels weer helemaal goed met Bas, maar ik ben kapot. Overspannen, is de diagnose van mijn huisarts. Na een tijdje uit de roulatie te zijn geweest, ga ik binnenkort re-integreren op mijn werk. Ik heb een baan als vestigingsmanager bij een uitzendbureau – werk dat ik superleuk vind, maar dat ook behoorlijk pittig en hectisch is.”

Re-integreren

“Nu adviseren de P&O-medewerker, de bedrijfsarts en mijn leidinggevende me om te re-integreren als ‘gewone’ intercedent. Het gaat in principe om een tijdelijke oplossing, maar ik weet dat mijn beoogde vervangster staat te popelen om mijn plek op te vullen. Bovendien zijn mijn leidinggevende en zij behoorlijk dik met elkaar.”

Weg oude baan

“Ik ben bang dat als ik instem met deze constructie, ik mijn oude functie niet meer terugkrijg. Wie zit er nou te wachten op een emotioneel wrak met een kwakkelend kind als er ook een jonge, frisse kracht is die het werk wil doen? Maar ik ben vastbesloten om er bovenop te komen en mijn baan weer op te pakken – ik heb niet voor niets jaren hard gewerkt om deze positie te krijgen. Aan de andere kant: mijn gezondheid (en die van mijn kind) gaan voor. Moet ik toch maar een stapje terug doen op mijn werk met het risico dat ik mijn oude baan niet terugkrijg?”

Zal ik die fiets aan hem teruggeven?

Redactie — Mon, 24 Oct 2011 13:30:01 +0000

Saar (26): “Een paar maanden geleden is mijn peperdure, superstoere fiets gejat omdat ik – stom, stom, stom – het sleuteltje erin had laten zitten. Ik baalde daar natuurlijk enorm van, helemaal omdat ik jarig was op de dag dat iemand het nodig vond zichzelf die fiets toe te eigenen.

De afgelopen maanden heb ik gespaard voor een nieuwe. Ik wil namelijk een echt goede, zodat ik erop naar m’n werk kan fietsen (dat is een rit van een klein uur). En het liefst koop ik een blits ding, dat vind ik nou eenmaal mooi. Tot die tijd fiets ik op een zevendehands barrel van een paar tientjes en ga ik met de bus naar kantoor.”

Verrassing van de buurman
“Mijn hoogbejaarde buurman zag vorige week mijn krotterige fiets voor de deur staan en vroeg wat er met m’n mooie exemplaar was gebeurd – hij heeft die weleens voor me opgeknapt. Toen ik vertelde dat ie was gestolen, begon hij een relaas over dat je beter geen mooie fiets kunt hebben. De volgende dag stond hij weer voor de deur – hij had een verrassing voor me. In zijn schuur stond al vijftien jaar de fiets van zijn overleden vrouw te verstoffen en die wilde hij nu graag aan mij geven. Hij had er zelfs een nieuw achterlicht op geknutseld. Superlief natuurlijk, ik was compleet overrompeld en kon onmogelijk nee zeggen.”

Niet echt mijn ding
“Helaas is de tweewieler die ik heb gekregen niet echt mijn ding. Het is een nogal kleine seniorenfiets in een oubollige kleur met zo’n verlaagde instap en – ook geen pre – hij loopt aan bij de kettingkast (wat volgens de buurman geen kwaad kan). Het klinkt misschien verwend, maar liever zou ik een nieuwe, gave fiets kopen, hoe ontzettend lief ik het gebaar ook vind. Ik heb het geld inmiddels bij elkaar en kan via een fietsenplan op m’n werk voordelig een nieuwe aanschaffen. Maar ja, ik kan het eigenlijk niet maken om deze fiets terug te geven. Wat zal ik doen? Me eroverheen zetten en lekker op dit lawaaierige tuttending stappen? Of toch bij m’n plan blijven en een nieuwe kopen?”

Foto: Istockphoto.com

Moet ik hem een laatste kans geven?

Redactie — Mon, 17 Oct 2011 13:30:26 +0000

Claudia (22): “Sinds anderhalf jaar heb ik een relatie met Bastiaan. De eerste maanden was het leuk en gezellig en gaf hij me het gevoel dat ik het allerbelangrijkste voor hem was. Al snel kon ik geen dag meer zonder hem en hij was de eerste met wie ik naar bed ging. Hoewel alles goed ging, merkte ik wel dat hij een tikkeltje wantrouwig was.”

Bang voor hem
“Ik heb niet alleen vriendinnen, maar ook vrienden en toen Bastiaan de namen van die jongens in mijn telefoon zag staan, werd hij woedend. Hij maakte me bang en ik wilde zonder hem weggaan, maar hij hield me tegen door me te schoppen. Hij had die dag flink wat gedronken en smeekte me hem te vergeven, wat ik uiteindelijk heb gedaan. Twee maanden later gebeurde iets soortgelijks: terwijl we buiten liepen, schopte hij me keihard onderuit en schold hij me uit voor vieze hoer. Meteen daarna begon hij te huilen – hij leek geschrokken te zijn en bracht me naar het ziekenhuis. Ik heb weken niet normaal kunnen lopen.”

Paratoestand
“Onze ruzies gaan altijd over mannen. Zo heeft hij me een keer een blauw oog geslagen en een ruit bij m’n moeder ingeslagen. Sowieso betrekt hij mijn familie steeds vaker bij onze problemen. Als ik mijn telefoon niet opneem, dreigt hij per sms m’n zusjes te bellen en hen alles te vertellen wat ik hem ooit heb toevertrouwd. Keer op keer heb ik hem zijn manipulatieve gedrag en vernederingen vergeven, met name omdat hij als hij niet in zijn ‘paratoestand’ is (zoals hij het zelf noemt) een ontzettend lieve en leuke jongen is.”

Psycholoog
“Inmiddels is hij veel rustiger geworden en slaat hij me niet meer, maar hij heeft wel minstens een keer per week een woede-aanval. Meestal is dat op straat en dan schaam ik me dood. Hij scheldt me uit en spuugt soms in mijn gezicht. Op zulke momenten lijkt hij mij te zien als een vijand en wil hij me kapot maken, maar naderhand spijt het hem enorm. Hij is onder behandeling van een psycholoog, maar ik heb het idee dat hij niet eerlijk tegen haar is en haar manipuleert. Hij wordt namelijk ook niet onderzocht op persoonlijkheidsstoornissen, terwijl ik vermoed dat hij borderline of iets dergelijks heeft.”

Stoornis?
“Wat kan ik het beste doen? Hij heeft gezworen alle hulp te aanvaarden en smeekt me om een laatste kans. Omdat de situatie wel iets beter is dan voorheen, hoop ik dat hij ooit normaal wordt, maar is zo iemand wel te genezen? En is dit wel een stoornis? Ik hou echt van hem, maar ik kan het niet langer accepteren dat hij me publiekelijk vernedert. Moet ik hem die laatste kans geven?”

Kan ik hem vragen mijn huis op te ruimen?

Redactie — Mon, 10 Oct 2011 14:00:10 +0000

Paula (29): “Mijn vriend werkt al heel lang bij de overheid, maar wordt vanwege de bezuinigingen per 1 januari 2012 ontslagen. De laatste maanden heeft hij veel problemen gehad op zijn werk. Zo waren er bazen die hem van alles beloofden, maar dat niet waarmaakten. Mijn vriend kan slecht tegen onrecht, dus de emoties liepen dagelijks hoog op. Uiteindelijk heeft zijn baas besloten dat mijn vriend nu al betaald mag thuisblijven, totdat hij in januari ontslagen wordt.”

Niet op zoek
“Nu zit mijn vriend al vier maanden thuis. Hij vermaakt zich prima. Hij spreekt elke dag met vrienden af, speelt uren op de Xbox of zoekt van alles en nog wat op het internet op. Het enig wat hij niet doet, is op zoek gaan naar werk. Nadat hij ontslagen wordt in januari krijgt hij namelijk nog eens achttien maanden doorbetaald. Ik ben bang dat hij die achttien maanden zo doorgaat als nu.”

Huishouden
“Hij moet natuurlijk zelf weten hoe hij zijn dagen doorbrengt, maar ik zou het wel fijn vinden als hij meer in het huishouden zou doen. We hebben allebei ons eigen huurhuisje, niet ver van elkaar vandaan. We slapen ongeveer evenveel bij hem als bij mij. Mijn vriend heeft dus ook zijn eigen huishouden te doen, maar toch ben ik teleurgesteld als ik na een lange werkdag thuiskom en mijn afwas is bijvoorbeeld niet gedaan. Ook al is het mijn eigen afwas en heeft hij niet aan mijn troep bijgedragen, toch voelt het alsof hij meer zou moeten doen omdat ik veertig uur per week keihard werk en hij de hele dag leuke dingen aan het doen is.”

Ruzie
“Ik heb hem met mijn gevoelens geconfronteerd en dat eindigde in een flinke ruzie. Mijn vriend vindt dat ik dan ook meer in zijn huishouden moet gaan doen. Maar ik denk dan: hallo, je voert de hele dag niks uit! Na die ruzie hebben we afgesproken dat ieder gewoon zijn eigen huis bijhoudt, maar het zit me toch niet lekker. Ik weet zeker dat als de situatie omgekeerd zou zijn, ik veel meer voor hem zou doen dan hij nu voor mij. Verwacht ik te veel van mijn vriend?”

PS Je reactie op dit dilemma kan (ingekort) in Viva komen. Alleen je initiaal en eventueel je leeftijd komen erbij. Heb je zelf een dilemma? Mail dat kort maar goed uitgelegd naar dilemma@viva.nl.

CC foto: Ben Weiner

Moet ik haar vertellen wat ik van haar relatie vind?

Redactie — Mon, 03 Oct 2011 13:30:09 +0000

Melissa (32): “Ik heb één beste vriendin: Nina. Samen hebben we al een heleboel meegemaakt. We stonden altijd voor elkaar klaar en zij riep vaak dat een vent nooit tussen ons in zou komen te staan.

Totdat ze Alex leerde kennen. Begrijp me goed, ik was er voorstander van dat ze, na een aantal behoorlijke nare relaties, weer een leuke kerel zou ontmoeten. Dus toen ze me over haar nieuwe liefde vertelde, was niemand blijer voor haar dan ik. Ik had er ook alle begrip voor dat ik haar minder ging zien en ze het liefst zo veel mogelijk bij hem was.

Manipulatief
Maar nu die eerste spannende maanden voorbij zijn, heeft die gast zijn ware aard een paar keer flink laten zien. Hij is behoorlijk manipulatief, zo blijkt uit haar verhalen. Hij kan haar eerst volledig overstuur maken (door haar net zo lang af te snauwen, te kleineren of te beledigen dat ze huilend wegloopt), waarna hij zelf keihard gaat huilen en roepen dat alles hem zo spijt. Een man met issues dus. Wat niet erg is, als het niet steeds erger wordt.

Het is nu zo ver dat Nina en ik elkaar amper nog zien. Ze reageert kortaf op sms’jes en mailtjes en áls we een keer afspreken, wordt het steeds op het laatste moment afgezegd omdat ‘hij me nu even nodig heeft’. Ik heb al voorzichtig aan haar gevraagd of hij wel de juiste vent is voor haar. Ze heeft toen haar twijfels uitgesproken, hoewel ze steeds weer naar hem teruggaat ‘omdat hij toch wel heel erg lief is’.

Naar onderbuikgevoel
Elke keer als ik Alex zie, is hij heel aardig en denk ik weer dat het allemaal aan mij ligt. Maar ik heb een heel naar onderbuikgevoel en zou Nina het allerliefst even door elkaar schudden. Want zo emotioneel sterk als ze eerst was, zo zwak is ze nu. Ik weet niet meer wat ik moet doen. Een gesprek met haar aangaan en haar vertellen wat ik van haar relatie vind (en het risico lopen dat ik haar kwijtraak)? Of erop vertrouwen dat ze een verstandig meisje is dat zelf haar keuzes moet maken?”

Geef je mening!
Je reactie op dit dilemma kan (ingekort) in Viva komen. Alleen je initiaal en eventueel je leeftijd komen erbij. Heb je zelf een dilemma? Mail dat kort maar goed uitgelegd naar dilemma@viva.nl.

Moet ik haar confronteren met haar moedervirus?

Redactie — Mon, 26 Sep 2011 13:30:47 +0000

Aafke (29): “Mijn goede vriendin Sandra ging vroeger elke vrijdag en zaterdag heftig stappen: ze dronk en rookte als een gek en haalde regelmatig een nacht door.
Maar na de komst van haar eerste kind, al meer dan een jaar geleden, is ze honderdtachtig graden gedraaid. Ze is nu volledig bevangen door het moedervirus en gedraagt zich zelfs als een soort missionaris: alsof het een geloof is waarvan ze anderen wil overtuigen.

Mét kind is alles beter
Ze raakt niet uitgepraat over haar kind. Ze praat ook over hoeveel kinderen ze nog meer wil. En over hoe fantastisch het is om moeder te zijn. Ze probeert de rest van onze (nog) kinderloze vriendenkring er constant van te overtuigen dat zij ook ‘aan de kinderen’ moeten. Want met kind is het leven zó veel mooier. Haar vrienden weten toch echt niet wat ze missen. Ze moeten het gewoon zelf ervaren. En meer van dat soort dwingende opmerkingen.

Vervelend
Het is haar mening en die mag ze hebben, maar voor vrienden die geen kinderen willen, kunnen krijgen of nog op zoek zijn naar een partner, is het vervelend en pijnlijk. Los daarvan vind ik het irritant om haar de hele tijd over het moederschap en haar kind te horen praten. Natuurlijk mag ze erover vertellen, maar het moet ook weleens over iets anders gaan. In een vriendschap is het geven en nemen, vind ik. Aan de andere kant wil ik haar natuurlijk niet voor de borst stoten, ze is toch een vriendin van mij en moet wel bij mij haar ei kwijt kunnen. Moet ik haar confronteren met haar eigen moedervirus?”

Moet mijn broer die bruidsschat betalen?

Redactie — Mon, 19 Sep 2011 13:30:36 +0000

Selma (31): “Mijn broer is begin dit jaar via een datingsite in contact gekomen met een Iraakse vrouw die met haar moeder in Noorwegen woont. Onlangs kwam ze voor een weekje naar Nederland. Ze had bij ons in Utrecht een hotel geboekt, maar tussen haar en mijn broer klikte het zo goed dat ze na twee nachten al bij hem ging slapen.

We zijn daarna met z’n drieën opgetrokken en ik had een heel prettig gevoel bij haar. Een moderne moslima, zonder hoofddoek, net als ik. Ze is mondhygiëniste van beroep en spreekt vloeiend Engels, Frans en Arabisch. In mei is mijn broer twee weken bij haar geweest en heeft daar toen ook haar moeder en jongere broer ontmoet.

Geldeisers
Sinds hij weer thuis is, skypen ze bijna elke dag en ze hebben nu zelfs plannen om te gaan trouwen, wat ik echt heel leuk voor hem vind. Maar nu kwam hij vorige week ineens met het verhaal dat de moeder van zijn aanstaande eist dat hij een bruidsschat betaalt. Twintigduizend euro hebben ze gevraagd. Ik geloofde m’n oren niet, ik dacht dat het moderne mensen waren, helemaal niet traditioneel of zo. Mijn broer twijfelt of hij moet betalen en dat heeft hij ook zo tegen zijn aanstaande gezegd. Die heeft hem gesmeekt om toch akkoord te gaan. Ze stoot haar familie verschrikkelijk voor het hoofd als ze geen bruidsschat krijgt.

De prijs van mijn schoonzus
Ik vind het zó raar: dat mijn broer zichzelf eigenlijk niet meer als moslim beschouwt, vindt de familie niet zo’n probleem, maar ze maken wel een issue over de bruidsschat. Moet hij nu naar Noorwegen gaan om over de prijs van mijn schoonzus to be te onderhandelen? Het voelt heel raar. En misschien snap ik het niet goed, maar al is het geld officieel voor haar, wie garandeert dat de schoonfamilie in Noorwegen er niet mee vandoor gaat?”

‘Moet ik wel met hem gaan samenwonen?’

Redactie — Mon, 12 Sep 2011 13:30:03 +0000

Anouk (23): “Ik heb een heel lieve vriend, al twee jaar. Omdat me een droombaan is aangeboden in Amsterdam, ben ik van plan om binnenkort vanuit Groningen, waar we allebei nog bij onze ouders wonen, richting de Randstad te verhuizen. Omdat mijn vriend in Groningen werkt, opperde hij om te gaan samenwonen in Utrecht, waar veel van zijn vrienden wonen. Ik heb gezegd dat ik dat een goed idee vind, want dan hoef ik hem niet te missen. Maar eigenlijk wil ik niet in Utrecht wonen, want ik vind zijn vrienden niet zo leuk en woon dan alsnog niet echt dicht bij mijn werk. En de meeste van mijn vriendinnen wonen juist in Amsterdam.

Utrecht vs. Amsterdam
Het toeval wil dat mijn beste vriendin naar Amsterdam gaat verhuizen en ik nu een tweede optie heb: met haar een huis delen. Mijn vriend wil namelijk in geen geval verder gaan dan Utrecht. Amsterdam is voor hem dus geen optie. Ik twijfel enorm. Ik wil wel met mijn vriend samenwonen, maar ik ben bang dat ik in Utrecht elk weekend zit opgescheept met die vrienden, omdat ik daar verder niemand ken. Aan de andere kant: ik moet het samenwonen met mijn vriendin ook niet mooier maken dan het is. Zij werkt elke dag en haar vriend woont ook in Amsterdam, dus het zou best kunnen dat ik alsnog een paar avonden in de week alleen thuis zit.

Al op zoek
Ik weet dus echt niet wat ik moet doen. Mijn vriend gaat er al helemaal van uit dat het samenwonen doorgaat en is zelfs al op zoek naar woonruimte. Maar is het wel zo’n goed idee om met hem te gaan samenwonen?”

foto: Gettyimages.nl

Dilemma: Ze wil zó graag moeder worden

Redactie — Mon, 05 Sep 2011 13:30:30 +0000

Karin (34): “Mijn zus Cynthia was vroeger heel mager. Echt een beetje aan de dunne kant. Dat is in een paar jaar tijd ongelooflijk veranderd. Het begon toen ze een vriend kreeg en met hem ging samenwonen. Gezellig samen eten, ’s avonds met een zak chips op de bank en voor ze het wist was ze vijftien kilo aangekomen.

Minimaal twintig kilo afvallen.
Twee jaar terug raakte ze haar baan kwijt en heeft ze een hele tijd thuisgezeten. Uit frustratie en verveling is ze nog meer gaan eten en kwam ze nog eens vijftien kilo aan. Van kleins af aan heeft Cynthia een droom: moeder worden. En ook haar vriend wil graag een kindje. Maar Cynthia heeft in haar hoofd gezet dat ze minimaal twintig kilo wil afvallen voordat ze wil proberen zwanger te raken. Ze heeft op internet gelezen dat het voor de baby niet goed is als de moeder tijdens de zwangerschap te dik is. Daar zouden allerlei gezondheidsrisico’s aan vastzitten.

Supermoeder
Inmiddels is ze met heel veel moeite in een jaar tijd elf kilo afgevallen, nog negen te gaan dus. Ik vind het heel knap dat ze het doet, maar ik vraag me wel af of het de juiste keuze is: ze is al 38. Als ze nog langer wacht, lukt het straks misschien wel helemaal niet om zwanger te raken en zal ze nooit moeder worden. Ik wil zo graag dat ze gelukkig wordt en weet dat ze een supermoeder zal zijn. Kan ze er niet beter gewoon zo snel mogelijk voor gaan en de risico’s op de koop toe nemen?”

‘Moet ik aandringen op professionele hulp?’

Redactie — Mon, 29 Aug 2011 13:30:57 +0000

Jitske (32): “De moeder van mijn beste vriendin heeft ruim twintig jaar geleden zelfmoord gepleegd. Ze was zwaar depressief. Mascha, mijn vriendin, is eigenlijk altijd een vrolijke en opgewekte meid geweest.

Familieband
De band met haar vader en drie zusjes is wel verslechterd, omdat haar vader nooit goed heeft kunnen dealen met de vroege dood van zijn vrouw, met de nodige gevolgen van dien. Maar dit lijkt ook weinig invloed te hebben op Mascha’s gemoedstoestand.

Depressief
Maar sinds een paar maanden begint ze steeds meer depressieve kenmerken te vertonen. Ze zegt de laatste tijd regelmatig dat ze niet tegen ‘dat gejank’ van haar oudste zoontje kan (terwijl ze echt dol is op haar twee kinderen) en ligt constant lusteloos op de bank. Haar vriend vertelde me ook dat ze vaak ineens heel vroeg naar bed gaat met de tekst: ik voel me niet zo lekker. Ik ben heel bang dat ze haar moeder achterna gaat, aangezien depressiviteit erfelijk kan zijn.

Help
Als ik hier subtiel over begin, kapt ze het meteen af. Ze wil er echt niks over horen, maar zegt ook niet wat er dan wel aan de hand is. Ik herken mijn vrolijke vriendinnetje niet meer terug in deze afgestompte vrouw. Ik maak me echt zorgen. Moet ik aandringen op professionele hulp?”

PS Je reactie/advies kan (ingekort) in Viva komen. Alleen je voornaam komt erbij en eventueel je leeftijd. Volgende week: een nieuw dilemma waarop jij weer kunt reageren. Heb je zelf een dilemma? Mail die kort maar goed uitgelegd naar dilemma@viva.nl.

‘Moet ik met geen van beiden verder gaan?’

Redactie — Mon, 22 Aug 2011 13:30:48 +0000

Anne (35): “Ik heb mezelf goed in de nesten gewerkt. Ik had namelijk een relatie met Sebas. Toen dat uitging, kreeg ik een relatie met Moris. In de tijd dat ik met Moris was, kreeg ik op een gegeven moment weer contact met mijn ex Sebas. Dat contact werd een verhouding.

Verlangen
Uiteindelijk ben ik weggegaan bij Moris en kreeg weer een echte relatie met Sebas. Nu ik weer met Sebas ben, verlang ik naar Moris. Hoe moeilijk kun je het jezelf maken.

Dubbele agenda
Het klinkt waarschijnlijk té stom voor woorden, maar ik ben het ‘slachtoffer’ geworden van mijn eigen grote hart én daden. Ik heb twee mannen in m’n hart gesloten, maar wil niet met een dubbele agenda blijven leven. Kortom, ik moet een keuze maken.

Time-out
Op dit moment heb ik een time-out ingelast van minimaal twee weken om eens goed na te denken over wat ik nu eigenlijk wil en – je zou het niet van me denken – heb met beiden geen contact. Maar ik kan geen vragen bedenken die ik mezelf kan stellen om tot een goede keuze te komen.

Trio?
Daarbij: deze twee heren kunnen elkaars bloed wel drinken, dus er een ‘drietal van maken’ is geen optie. En dat zou ik ook niet willen. Moet ik dan maar met geen van beiden verder gaan?”

‘Moet ik de boel laten escaleren?’

Redactie — Mon, 15 Aug 2011 13:30:52 +0000

Annemarie (34): “Ik ben getrouwd met een lieve man. Hij drinkt alleen te veel: elke dag en in het weekend lust hij er helemaal wel pap van. En het ergste is: hij kent zijn grenzen niet en hij drinkt vaak meer dan goed voor hem is.

Ruzie
De laatste tijd hebben we meer downs dan ups in onze relatie. Vooral als hij gedronken heeft, hebben we vaak ruzie. Hij is van nature geen prater, maar dán gooit hij er ineens van alles uit: ik doe alles verkeerd, alles is mijn schuld en hij verwijt me dat ik dingen heb gezegd die ik nooit gezegd heb. Maar verder dan een onsamenhangend verhaal komt het niet.

Als ik zeg dat hij minder moet drinken, krijg ik antwoorden als: ‘Waar bemoei je je mee, ik kan wel op mezelf letten,’ en als hij dan een biertje pakt zegt hij: ‘Let op: ik pak een biertje, tel jij hoeveel ik drink vandaag?’

Het kan niet zo verder
Ik ben met een psycholoog gaan praten omdat het zo niet goed gaat. Eerlijk gezegd denk ik ook dat ik zo niet verder kan. Maar mijn psycholoog weet ook niet goed hoe ik hem kan helpen, zolang hij zelf het probleem niet inziet. Ik ben zijn vrouw, ik zou toch moeten kunnen aangeven dat ik zijn drankgebruik niet langer trek? Moet ik erop blijven hameren dat hij hulp gaat zoeken? Of moet ik de boel eerst een keer echt laten escaleren zodat hij zelf inziet dat hij een probleem heeft?”

Geef je mening!
Je reactie op dit dilemma kan (ingekort) in Viva komen. Alleen je initiaal en eventueel je leeftijd komen erbij. Heb je zelf een dilemma? Mail dat kort maar goed uitgelegd naar dilemma@viva.nl.

CC foto: gettyimages.nl

Dilemma: ‘Moet ik m’n schoonmoeder haar gang laten gaan?’

Redactie — Mon, 08 Aug 2011 13:30:12 +0000

Inge (20): “Mijn vriend is tien jaar ouder, hij wordt binnenkort dertig. Ondanks dat het leeftijdsverschil geen problemen geeft binnen onze relatie, heb ik wel het gevoel dat zijn moeder mij totaal niet serieus neemt.

Surpriseparty
Ik had bedacht om voor zijn dertigste verjaardag een surpriseparty voor hem te organiseren. Ik wil hem echt een onvergetelijke verjaardag geven en aangezien hij erg gesteld is op z’n moeder, heb ik haar bij mijn plan betrokken. Dat bleek geen goed idee, want zij strijkt inmiddels met alle eer. Ik heb van alles geregeld, maar onder de uitnodiging staat alleen haar naam en het feest wordt bij haar thuis gegeven.

30 cadeaus
Afgezien van het feit dat ze de hele surpriseparty overneemt, heeft ze ook nog eens dertig cadeaus voor hem gekocht. Het was mijn idee om die samen uit te zoeken en te geven, maar inmiddels heeft ze besloten dat in haar eentje te doen. Ze heeft allemaal dingen gekocht die hij écht leuk vindt, en nu heb ik het gevoel dat er voor mij niets meer overblijft. Want hoe kan ik dit alles met een budget van € 150 overtreffen? Wat moet ik hem geven? Hij is gek op de sauna, dat is het enige wat ik nog kan bedenken.

Confrontatie
Ik ben pisnijdig op mijn schoonmoeder, maar ik twijfel of ik de confrontatie met haar moet aangaan. Het gaat om de verjaardag van mijn vriend en ik wil het feest niet verpesten. Moet ik m’n schoonmoeder dan maar haar gang laten gaan?”

Help, wat serveer ik bij bier?

FionadeL — Fri, 05 Aug 2011 13:30:22 +0000

Op een verjaardag blijkt soms pijnlijk dat men niet weet welke versnapering goed past bij bier. Die bitterbal is heel simpel maar dan?

Borrelhapjes zoals olijven of heel wat van die tegenwoordig vaak geserveerde smaakjes chips passen echt niet bij de meeste bieren. Het overheerst de smaak en je proeft niets meer van wat je drinkt. Maar wat dan wel. Je kunt ook kijken naar wat er bij een goed glas wijn wordt geserveerd. Inderdaad kaas. Bier en kaas is een aloude combinatie, echter niet zo makkelijk te combineren als het lijkt. De meeste kazen worden namelijk met één slok bier weggespoeld zodat de smaak van de kaas niet opgemerkt kan worden.

Kaas in de afprijsbak
Tegenwoordig vind je in het kaaschap in de supermarkt een groot aanbod aan kazen. Zachte en oude kazen, kruidenkaas, schimmelkazen en zelfs abdijkazen. Door ze goed te combineren met de juiste bieren kunnen er serieus smaaksensaties ontstaan. Helaas liggen heel wat kazen waaronder de abdijkaas negen van de tien keer in de afprijsbak. Daar gaan we dan maar eens handig gebruik van maken!

Goede combinaties
Het uitgangspunt moet altijd zijn dat kaas aanvullend is op de smaak van het bier en de biersmaak versterkt. Kies dus niet bij een bier met een complexe smaak ook een complexe kaas. Om de kaas goed te proeven is een wat rustiger bier zoals een pils dan een betere optie. Het tegenovergestelde werkt hetzelfde. Een zachte, neutrale kaas proef je absoluut niet bij pils. De smaak van de kaas is direct weggespoeld. Enkele voorbeelden van mooie combinaties:
1. Pils en witbieren zijn goed te combineren met halfzachte, harde en pittige kazen. Daarmee proef je de kaas goed en zorgt deze voor een wat spannendere versterkende smaak in het bier.
2. Verse kaas of kruidenkaas zijn het beste te combineren met de zure en geuzebieren.
3. Zachte abdijkazen, die vaak in de afprijsbak liggen, passen goed bij de ronde, zachte abdij- en trappistenbieren.
4. Schimmelkazen en blauwe kazen zijn uiteraard erg uitgesproken van smaak. Door deze te combineren met zoetige en lichtzure bieren komt de smaak van de kaas en het bier goed tot zijn recht.

Er zijn talloze variaties te vinden en het blijft ook een uitdaging om zelf te kijken wat lekker bij elkaar smaakt. Vind je dit allemaal te ingewikkeld dan is een schaaltje met zoutjes ook goed. Om safe te zitten kan je die smaakchips en olijven beter achterwege laten.

En wil je echt aan de slag gaan om het perfecte hapje te serveren bij bier? Dan is het onlangs verschenen boekje Biertapas handig om in huis te halen.
CC foto: lohlih

Dilemma: ‘Moet ik me ermee bemoeien?’

Redactie — Mon, 01 Aug 2011 13:30:24 +0000

Lisette (33): “Mijn beste vriendin heeft een jeugd gehad die op zijn zachtst gezegd niet zo leuk was. Ze heeft het contact met haar ouders daarom op haar zestiende verbroken. Inmiddels zijn haar ouders allebei overleden.

Door alle toestanden was ze ook haar broer uit het oog verloren. Maar echt iets mis was er niet in hun relatie. Een paar jaar geleden kwam ze hem bij toeval tegen. Ze vertelde me dat het heel gek was om hem na al die tijd weer te zien. Maar ook fijn omdat hij de enige is die precies weet wat ze vroeger allemaal heeft meegemaakt.

Je zou zeggen dat broer en zus elkaar nu dus regelmatig zien, maar niets is minder waar: het is inmiddels bijna een jaar geleden dat ze contact hebben gehad. Dat vind ik echt onbegrijpelijk. Ik heb haar al een paar keer gevraagd of ze hem niet eens moet bellen om iets af te spreken, maar dat wimpelt ze steeds af.

Nu zegt ze dat ze hem een tijdje geleden een mail heeft gestuurd en dat hij daarop niks heeft laten horen. Ik denk dat het haar echt zal helpen haar broer weer wat vaker te spreken, want haar verleden zit haar nog behoorlijk dwars, maar kan dat slecht met anderen delen. Zal ik me ermee bemoeien en proberen haar broer te bereiken om hen te overtuigen zijn zus weer op te zoeken?”

Foto: Gettyimages

Hoe kan ik tot mijn zoon doordringen?

Redactie — Mon, 25 Jul 2011 13:30:01 +0000

Anna (45): “Ik heb twee kinderen, een dochter van 16 en een zoon van 14. Mijn dochter is een rustig meisje, ze doet erg haar best op school en heeft eigenlijk nooit problemen. Mijn zoon is een heel ander verhaal. Hij rookt, is al een aantal keer geschorst van school en maakt veel ruzie. Het foute gedrag van mijn zoon begint steeds extremere vormen aan te nemen.

Geld kwijt
Zo merk ik dat ik de laatste tijd steeds vaker geld kwijt ben. Er verdwijnt geld uit de zakken van mijn jas, van het aanrecht en zelfs uit mijn portemonnee. Het gaat maar om vijf of tien euro, maar als ik alles bij elkaar op tel dan kom je toch uit op een behoorlijk bedrag.

Ontkennen
Ik weet eigenlijk zeker dat mijn zoon dit doet. Mijn dochter heeft hem ook eens op heterdaad betrapt. Toch blijft hij het ontkennen. Ik heb al van alles geprobeerd: boos worden, rustig praten, het hem op de man af vragen, maar het lijkt wel of ik niet tot hem door dring.

Hoe moet ik het aanpakken?
Ik vertik het om het geld te gaan verstoppen. Je moet gewoon van elkaars spullen afblijven. Het zou toch te gek voor woorden zijn als ik mijn spullen moet verstoppen in mijn eigen huis? Ik zou zo graag willen weten hoe ik tot hem door moet dringen en hoe ik zijn gedrag kan veranderen.”

Dilemma: Zal ik haar aanspreken op haar make-upgebruik?

Redactie — Mon, 18 Jul 2011 13:30:39 +0000

Marlin (29): “Lies, een van mijn beste vriendinnen, is elke ochtend zeker drie kwartier bezig om zich op te maken. Daarna volgen de ‘wat trek ik aan-vraagstukken’, maar eerst is er dus altijd de sessie make-up.

Muurverf
Van rouge tot foundation: je kunt het zo gek niet bedenken of het zit erop bij Lies. Eerst plamuurt ze haar gezicht dicht en vervolgens gaat er nog een berg aan andere spullen overheen: dikke rode lippenstift, lipliner, rouge. Dan zijn haar ogen aan de beurt: ze heeft grote ogen en die kleurt ze het liefst in met vooral zichtbare kleuren. Au naturel is bij haar echt ver te zoeken. Het resultaat is dat het lijkt alsof ze de hoofdrol gaat spelen in een poppentheaterstuk en daarna gaat lunchen met haar nieuwe beste vriendin: Marijke Helwegen.

Onzeker
Begrijp me goed, ik vind het juist mooi als mensen zich van niemand iets aantrekken en gewoon zichzelf zijn. Ook als je daar driehonderd lagen make-up voor nodig hebt. Ware het niet dat mijn vriendin super onzeker is. Dat plamuren van haar is letterlijk een masker opzetten waardoor ze zich iets zekerder voelt. Alleen wordt het de laatste tijd steeds erger. Haar vriendje heeft haar verlaten met de woorden dat hij haar ‘niet bijzonder genoeg vond.’ Lies en ik hebben best goede gesprekken over haar onzekerheid en probeer ik haar telkens te laten inzien dat ze mooi is, maar het helpt niet echt.

Schrik
Nu merk ik de laatste tijd dat mensen opschrikken als ze haar zien, dan zie je van die blikken over en weer gaan. En er wordt me ook steeds vaker gevraagd wat er met haar make-up aan de hand is: ‘Ze loopt erbij als een doorgeschoten bruiloft!’ Ik heb al wel de optie: ‘Wat zie je er mooi uit zonder make-up’ geprobeerd bij haar, maar niets lijkt te helpen. Ik twijfel nu wat ik moet doen: zal ik haar aanspreken op haar make-upgebruik?”

Moet ik de dierenbescherming inschakelen?

Redactie — Mon, 11 Jul 2011 13:30:48 +0000

Suze (28): “Mijn overburen (een vrouw en haar twee puberkinderen) zijn, laat ik het aardig zeggen, niet de meest sociale mensen. Ze schreeuwen, slaan met de deuren en draaien keiharde muziek. De politie heeft al regelmatig bij ze voor de deur gestaan. Nu kan ik dat allemaal best hebben – dat krijg je nou eenmaal als je in het centrum van de stad wilt wonen. Maar een ding kan ik niet aanzien.

Ze hebben een hondje, maar daar kijken ze totaal niet naar om. In de anderhalf jaar dat ik nu tegenover ze woon, heb ik ze ‘m nog nooit zien uitlaten. Nou ben ik totaal geen hondenkenner, maar dat lijkt me niet normaal. Als ik uit m’n werk kom, zit ie altijd in de vensterbank met van die droopy-ogen, verdrietig naar buiten te staren.

Als de overbuurvrouw of een van haar kinderen thuis is, wordt het hondje de straat op gestuurd. Vervolgens loopt het beestje soms urenlang te dolen, wachtend tot ie weer naar binnen mag. Als hij ziet dat ik naar ’m kijk, komt ie meteen bij ons voor de deur zitten. Ik laat ’m niet binnen, maar ik kan het eigenlijk niet aanzien.

Ik twijfel of ik de dierenbescherming moet inschakelen. Mijn vriend zegt dat ik me er niet mee moet bemoeien, het zijn hun zaken. Dat is waar en bovendien weet ik niet hoe ze die hond binnenshuis behandelen. Misschien zijn ze dan wel heel lief voor ‘m. Ik heb vooral geen zin om ruzie te krijgen met die mensen. Zoals ik al zei, het zijn geen lieverdjes. Aan de andere kant: dat hondje verdient een beter leven, toch?”

‘Moet ik mijn vriend over mijn sexdromen vertellen?’

Redactie — Mon, 04 Jul 2011 13:30:46 +0000

Lotte (28): “Ik heb nu vijf jaar een relatie. Het gaat echt supergoed tussen ons. We zijn dol op elkaar, hebben een huis gekocht, doen veel leuke dingen, hebben lekkere sex en proberen een kindje te krijgen. Kortom, geen vuiltje aan de lucht.

Daarom ben ik ook zo verbaasd over het feit dat ik sinds een paar maanden best vaak over mijn (sex)ex droom. Hij was mijn vlam toen ik zeventien was. We hebben jaren spetterende sex gehad, maar voor een echte relatie waren wij niet gemaakt. Door reizen, verhuizen en nieuwe liefdes zijn we langzaam gestopt met sexen. We zijn wel altijd goede vrienden gebleven.

Zes jaar geleden verhuisde hij met zijn vriendin naar het buitenland. De weinige keren dat we elkaar nu zien of mailen (echt sporadisch), hangt er altijd nog een sexuele spanning in de lucht. Maar zoals ik al zei: we hebben zelden contact.

In mijn dromen doe ik er alles aan om hem nog te zien die avond, en ik overleg zelfs met m’n vriend hoe ik dat voor elkaar moet krijgen. En als ik m’n ex dan zie, gaan we helemaal los, zeg maar. Ik voel me echt schuldig als ik wakker word. Want ik hou van m’n vriend. Moet ik hem over mijn dromen vertellen?”

‘Moet ik nu toch met hem naar bed gaan?’

Redactie — Mon, 27 Jun 2011 14:30:56 +0000

Nina (25): “Sinds twee jaar heb ik een heel fijne relatie met een man die ik 100% vertrouw. Ik kan met hem lachen en huilen, helemaal mezelf bij hem zijn en alles met hem delen. Behalve het bed.

Geen zin meer
In het begin hebben we veel en goeie sex gehad. Er waren dagen dat één keer niet genoeg was. Ik voelde me enorm tot hem aangetrokken. Maar nu is het compleet het tegenovergestelde verhaal: ik zie op tegen de sex en heb er geen zin meer in. Ik geniet er niet van en voor mij hoeft het niet meer. Dat resulteert vaak in irritatie. En niet alleen lichamelijk (alles is droog).

Alles uit de kast
We hebben alles geprobeerd: sexspeeltjes, erotische films, verschillende standjes, rollenspel, glijmiddel, knuffelen en strelen zonder penetratie, urenlang praten, elkaar ‘opnieuw leren kennen’ door daten/weekendjes weg, elkaar een tijdje weinig tot niet zien, romantische avondjes, op spannende plekken sexen en een tijd lang op alles behalve sex focussen om te kijken of de zin terugkomt. Ik heb sexuologen bezocht, maar die weten het na dit alles ook niet meer. En als klap op de vuurpijl heb ik me lichamelijk laten onderzoeken, maar daar kwam niets uit. Ik ben nooit bedrogen en heb geen nare sexuele ervaring gehad. Absoluut geen stressvol bestaan, geen geldzorgen en ik ben niet onzeker. Wel heb ik ooit depressies gehad.

Sexloos
Ik ben ten einde raad, waarom heb ik als gezonde jonge vrouw geen zin meer in sex? Ik wil hem niet kwijt, maar snap dat een sexloze relatie ook niet ideaal is. Kan ik dan toch beter, terwijl ik geen zin heb en er niet van geniet, hem zijn plezier gunnen en sex met hem hebben?”

Dilemma: Moet ik hém onder druk zetten?

Redactie — Mon, 20 Jun 2011 13:30:53 +0000

Anne (25): “Een halfjaar geleden heeft mijn vriendin Lieke een onenightstand gehad met Richard, een vriend van mijn beste vriendin Marieke. Ze waren het erover eens dat ze het niet tegen Marieke en haar vriend zouden vertellen, omdat die twee nogal bemoeizuchtig zijn op dit gebied en het zou toch ‘gewoon sex voor één keer’ zijn. Mij heeft ze het wel verteld, maar moest beloven dat ik het niet zou doorvertellen.

Inmiddels hebben ze een sexrelatie: als zij zin heeft in sex, belt ze hem en andersom. Marieke weet nog steeds van niets en ik voel me daar schuldig over. Ondertussen vinden ze het ook wel spannend om het ‘stiekem’ met elkaar te doen.

Het is al een paar keer voorgekomen dat we (Lieke, Marieke en ik) Richard tegenkwamen in de stad en dat ik een toneelstukje moest opvoeren. Ik heb vriendin Lieke er van begin af aan van proberen te overtuigen dat ze eerlijk moet zijn tegen Marieke, maar ze vindt dat ik me er niet mee moet bemoeien.

Ondertussen duurt het mij echt te lang. Als het nu uitkomt, weet ik zeker dat Marieke zich belazerd voelt. Zeker door mij, want ik ben haar beste vriendin en heb niets gezegd. Dit alles terwijl het écht nérgens over gaat! Via Lieke lukt het dus niet, maar vind wel dat het van een van hen moet komen. Moet ik nu Richard vragen met hun relatie naar buiten te komen? Ik wil niet dat dit mijn vriendschap verpest.”

Verhuizen vanwege de buren?

Redactie — Mon, 13 Jun 2011 13:30:58 +0000

Mieke (32): “Een aantal jaar geleden zijn wij naar een woonerf verhuisd zodat onze dochter Nadine daar – samen met andere kinderen – veilig buiten kan spelen. Maar sinds een jaar wordt het speeltuintje bij ons voor de deur geterroriseerd door onze buren.

Mijn dochter, maar ook andere kinderen uit de straat, worden door hen lastiggevallen en weggejaagd. Als ze met een bal spelen, knikkeren of tikkertje doen, zorgen ze voor overlast volgens buurlief.

Nadine voelt zich niet meer vrij om buiten te spelen. De wijkagent is al langs geweest en er heeft iemand bemiddeld, maar tot nu toe zonder resultaat. Mijn man en ik overwegen nu serieus om te verhuizen naar een andere ‘kindvriendelijke’ buurt. Maar aan de andere kant wil ik me ook niet laten wegpesten. Zal ik voor mijn dochters speelvrijheid gaan en toch verhuizen?”

Zal ik een neuscorrectie laten uitvoeren?

Redactie — Mon, 06 Jun 2011 13:30:54 +0000

Lara (27): Al zolang ik me kan herinneren worden er “grapjes” en opmerkingen over mijn, redelijk grote, neus gemaakt.

Mijn vriend doet dit ook regelmatig. Hij gebruikt zogenaamd schattig bedoelde koosnaampjes voor me of maakt hier een grapje over tegen zijn vrienden. Ik heb hem er onlangs op aangesproken en hij heeft beloofd dit niet meer te doen.

De opmerkingen van mijn omgeving heb ik altijd als erg vervelend ervaren. Zelf vind ik mijn neus ook absoluut niet mooi. Het liefst zou ik er iets aan laten doen. Ik heb onlangs een redelijk groot geldbedrag gekregen waarmee ik makkelijk een neuscorrectie zou kunnen betalen.

Het enige wat me tegenhoud zijn de reacties van mijn omgeving. Op een of andere manier gun ik het ze niet. Het zal ze vast opvallen dat er iets aan mijn neus gedaan is en ik weet zeker dat iedereen het er dan weer over gaat hebben. Ik zit daar totaal niet op te wachten. Ik wil dat het een beslissing vanuit mezelf is maar ik merk dat anderen mij nu ontzettend beïnvloeden.

Zal ik een neuscorrectie laten uitvoeren en lak hebben aan de opmerkingen van anderen of zal ik het niet doen?

Moet ik haar hier op aanspreken?

Redactie — Mon, 30 May 2011 13:30:51 +0000

Lilian (36): “In de afgelopen maanden heb ik samen met een vriendin een evenement opgezet. Zij was de projectleider, en ik haar rechterhand. Eigenlijk heb ik er misschien nog wel meer tijd in gestoken dan zij. Geen probleem, want ik vond het heel leuk om te doen, tót de speech van mijn vriendin tijdens de opening.

Toen is er bij mij iets in het verkeerde keelgat geschoten. Tijdens haar praatje bedankte ze wat algemene mensen en vertelde ze hoe zij de aanloop naar de opening toe had beleefd en dat ze er keihard aan gewerkt heeft zoiets moois voor elkaar te krijgen et cetera. Mijn naam heeft ze niet een keer genoemd. Ze hield alle credits voor zichzelf.

Ik zat helemaal niet op een dankbetuiging te wachten, maar toen een aantal muzikanten naar mij toekwam om te zeggen, ‘joh, ze is je zeker vergeten’, begon het toch wel te knagen. We hadden dit toch samen voor elkaar gekregen?

Ik zie en spreek haar nog regelmatig en om nou te zeggen dat dit tussen ons instaat, nee. Maar barstjes heeft het wel veroorzaakt en ik wil niet dat het een scheur wordt. Moet ik haar aanspreken op haar egocentrische gedrag? Of zal ik de confrontatie uit de weg gaan en de lieve vrede bewaren?”

PS Je reactie/advies kan (ingekort) in Viva komen. Alleen je voornaam komt erbij
en eventueel je leeftijd. Volgende week: een nieuw dilemma waarop jij weer kunt reageren. Heb je zelf een dilemma? Mail die kort maar goed uitgelegd naar dilemma@viva.nl.

CC foto: Corey Ann

Moet ik mijn ex-schoonvader voor de rechter slepen?’

Redactie — Mon, 23 May 2011 13:30:35 +0000

Mira (32): “M’n ex-schoonvader is zwaar depressief en maakt met iedereen ruzie. Om die reden ziet hij onze kinderen nooit. Hij heeft nadat ik was gescheiden ook nooit contact gezocht. Wel zet hij foto’s van mijn dochter (9) op internet, terwijl ik dat niet wil.

Eerst had hij een advertentie geplaatst op Marktplaats waarin hij gratis kaartjes aanbood met daarbij een foto van mijn dochter. Na boze mailtjes heeft ie die foto uiteindelijk verwijderd, maar als ik nu op die link klik, staat er een foto van mijn zoon. De foto van mijn dochter staat nu op zijn Facebookpagina, waar iedereen ’m kan zien. Dat wil ik niet, want dan hebben wij geen grip meer op wat er met die foto’s gebeurt.

Mijn ex en ik hebben zelf foto’s van onze kinderen op Hyves staan. Ik had de boel geblokkeerd, maar mijn ex niet. Daar heeft zijn vader de foto’s dus vandaan gehaald. Ik wil nu actie ondernemen, want hij blijft – ik denk om mij te treiteren – doorgaan met ongevraagd foto’s op internet zetten. En daar heeft hij niet alleen mij mee – ook mijn ex én dochtertje willen dit niet.

Diverse mailtjes, sms’jes en telefoontjes hebben niet geholpen. Ik ga in ieder geval aangifte doen, maar zal ik hem ook voor de rechter slepen? Of moet ik hem maar z’n gang laten gaan? Wat voor recht heb ik? En wat voor recht heeft hij? Ik wil dat dit stopt.”

PS Je reactie/advies kan (ingekort) in Viva komen. Alleen je voornaam komt erbij
en eventueel je leeftijd. Volgende week: een nieuw dilemma waarop jij weer kunt reageren. Heb je zelf een dilemma? Mail die kort maar goed uitgelegd naar dilemma@viva.nl.

CC foto: susivinh

Dilemma: Moet ik mijn lesbische gevoelens negeren?

Redactie — Mon, 16 May 2011 13:30:31 +0000

Steffie (30): “Ik heb sinds ruim anderhalf jaar gevoelens voor een vrouw, terwijl ik écht gelukkig getrouwd ben.
Ik ben dol op mijn man en heb twee geweldige kinderen. Daarnaast val ik mijn leven lang al op mannen, hoewel ik sommige vrouwen wel aantrekkelijk kan vinden.

Maar met deze vrouw klikt het enorm en ik begin steeds meer echt verliefd op haar te worden. Ze zorgt voor allerlei chemische reacties in mijn lijf en ik weet af en toe niet wat ik ermee aan moet. Als ik haar niet zie, begin ik haar te idealiseren en ben af en toe hopeloos verliefd.

Jammer
Het slaat nergens op, want zij is ook getrouwd en ik ken haar niet goed genoeg om met haar over mijn lesbische gevoelens te praten. Met mijn man kan ik het niet delen, hij staat totaal niet open voor dit soort dingen. En eigenlijk is het laatste wat ik wil mijn toestand thuis veranderen.

Ik vind het wel heel jammer dat ik nooit zal weten hoe het zal zijn met een vrouw (ik ga in mijn relatie niet experimenteren, dat kan en ga ik mijn man niet aandoen). Wat moet ik hiermee? Wachten tot het een keer overgaat? Of toch iets met m’n gevoel doen? Misschien ben ik een van die vrouwen die er na jaren pas achterkomt lesbisch te zijn en doe ik mezelf tekort.”

CC foto: Scobee Photography

Dilemma: Vertellen dat hij weer is vreemdgegaan?

Redactie — Mon, 09 May 2011 13:30:02 +0000

Stephanie (29): “Mijn vriendin Marloes heeft al jarenlang een relatie met Robert. Twee jaar geleden kwam ze erachter dat hij meerdere malen is vreemdgegaan.

Nadat het een tijdje uit was tussen hen, besloot ze hem te vergeven en hebben ze hun relatie weer opgepakt.
Onlangs heb ik van verschillende mensen gehoord dat Robert opnieuw is vreemdgegaan. Natuurlijk weet ik niet honderd procent zeker of het zo is, maar de bronnen zijn behoorlijk betrouwbaar. Daarnaast heeft hij haar al zo vaak bedrogen dat het me niets verbaast als het waar is.

Nu wil ik graag aan Marloes vertellen wat ik heb gehoord, omdat ik vind dat zij er recht op heeft om de waarheid te horen. Toch ben ik bang dat ik hiermee alleen mezelf heb. Marloes heeft Robert al meerdere malen vergeven en ik denk dat ze het zo weer doet. Daarnaast kan hij het natuurlijk glashard ontkennen en dan trek ik misschien wel aan het kortste eind. Wat het nog lastiger maakt: Robert is een goede vriend van mijn zus. Ik wil niet ook nog eens problemen tussen hen veroorzaken. Mijn zus zegt dat ik me er niet mee moet bemoeien, maar het voelt niet goed om niets te doen.

Moet ik mijn vriendin vertellen wat ik heb gehoord en het risico nemen dat ze me niet gelooft?”

PS Je reactie/advies kan (ingekort) in Viva komen. Alleen je voornaam komt erbij
en eventueel je leeftijd. Volgende week: een nieuw dilemma waarop jij weer kunt reageren. Heb je zelf een dilemma? Mail die kort maar goed uitgelegd naar dilemma@viva.nl.

CC foto: I .. C .. U

Moet ik op hem wachten?

Redactie — Mon, 02 May 2011 13:30:04 +0000

“Ik heb al bijna vier jaar een relatie en het gaat allemaal supergoed. We wonen al samen vanaf dag een en hebben onlangs samen een huis gekocht. We hebben alle twee een goede baan en problemen hebben we weinig tot niet.
We zaten altijd helemaal op een lijn over huisje-boompje-beestje: voorlopig geen kinderen voor ons. Maar nu, een paar jaar later – het ‘huisje’ is ondertussen al binnen – beginnen mijn eierstokken te rammelen. Ik wil een kind.

Bijna drie weken geleden hebben we samen besloten om ervoor te gaan en ben ik met de pil gestopt. Maar nu zegt hij ineens dat hij toch geen kind wil en daar ben ik heel verdrietig over. Helemaal omdat ik zijn argumenten zo belachelijk vind. Hij vindt kinderen te duur en daarnaast heeft hij bij vrienden gezien dat het ook fout kan gaan. Zij hebben een kind, maar zijn nu uit elkaar. Hij vindt het toch een te grote impact op zijn leven en vrijheid. Als hij nu nog geen kind wil, dan begin ik wel weer aan de pil, maar eerst nog even volgende week mijn menstruatie afwachten…

Ik voel me flink in de zeik genomen doordat hij eerst zei wel voor kinderen te willen gaan, maar ik wil niet dat dit tussen ons in gaat staan. Hoelang moet ik nog op hem wachten? Of moet ik een punt achter onze relatie zetten? Ik wil er namelijk wel helemaal sámen voor gaan.” ANNEMIEKE (25)

CC foto: Yeshe

Dilemma: Zal ik een trio doen?

Redactie — Mon, 25 Apr 2011 13:30:16 +0000

Denise (27): “Het begon allemaal op een spontaan afdelingsuitje. Mijn collega’s en ik besloten op een vrijdagavond de kroeg in te duiken. Al gauw merkte ik dat Rens, die ik nog niet zo goed kende, opvallend veel aandacht voor me had. Hij vroeg me het hemd van het lijf en vertelde zelf ook honderduit, vooral over zijn vriendin. Dat vond ik al een beetje gek, maar ik schonk er verder geen aandacht aan.

Halverwege de avond belde zijn vriendin: ze wilde weten waar we zaten. Toen ik vervolgens vroeg of zijn vriendin ook kwam, vroeg hij met een doordringende blik: ‘Wil je dat dan?’ Ik besloot daar maar geen antwoord op te geven. Bij binnenkomst begon zijn vriendin meteen opgewekt te babbelen. Wát een leuke meid, dacht ik. We stonden gezellig te kletsen en na een tijdje kwam Rens erbij staan. Ik probeerde zijn ondeugende blik te negeren, maar toen zijn vriendin even naar de wc was, zei hij: ‘Ik zal jullie wel een keer goed aan elkaar voorstellen.’ En hij trok veelbetekenend zijn wenkbrauwen op.

Ik wist precies waar hij op doelde. De rest van de avond bleef hij toespelingen maken op een ‘onderonsje’ tussen hem, zijn vriendin én mij. Ja hoor! Een trio zou ik niet snel doen en ook liever niet met een collega. Zeker niet met een collega die de naam heeft een echte losbol te zijn. Maar aan de andere kant: ik voel me, vreemd genoeg, wel erg aangetrokken tot zijn vriendin.

Zo’n trio is toch ook wel spannend. En er zal nooit iemand achter komen als wij het alle drie stilhouden. Toch? Ik twijfel nu dus. Zal ik een trio doen met mijn collega en zijn vriendin?”

CC foto: guldfisken

Kan ik het maken 2 van m’n 3 zussen te kiezen?

Redactie — Mon, 11 Apr 2011 13:30:01 +0000

Isabel (32): “Eind dit jaar ga ik trouwen, maar het lukt me maar niet om mijn getuigen te kiezen. Ik heb namelijk drie zussen en daarnaast twee heel goede vriendinnen uit wie ik kan kiezen. Super-de-luxe natuurlijk, maar ik vind het echt een probleem, want ze hebben allemaal laten doorschemeren dat ze het graag zouden willen.

Eigenlijk is mijn oudste zus mijn lievelings, dus zij wordt sowieso een van mijn getuigen. Daarnaast was ik getuige bij het zusje ‘onder mij’, dus zou het bijna vanzelfsprekend zijn haar als tweede getuige te kiezen. Maar ik wil mijn andere zusje niet buitensluiten.

Het zusje bij wie ik getuige was, had mij en haar beste vriendin als getuigen. Maar als ik naast haar of mijn oudste zus een vriendin moet kiezen, weet ik het nog steeds niet omdat ik twee ‘beste vriendinnen’ heb. Welke vriendin vraag ik dan? Met de een heb ik heel mijn leven gedeeld, al vanaf de eerste klas. De ander kwam later in m’n leven, maar we hebben samen heel veel meegemaakt. Kortom, ze zijn even belangrijk voor me.

Moet ik het gewoon bij m’n familie houden? En dan toch mijn jongste zusje buitensluiten? Ik zou het echt heel moeilijk vinden omdat ik haar geen pijn wil doen en haar niet minder belangrijk vind dan mijn andere zussen.”

CC foto: allyrose18

Moet ik mijn kinderen naar mijn ex laten gaan?

Redactie — Mon, 04 Apr 2011 13:30:52 +0000

“Toen ik zwanger was van mijn jongste, zijn de vader en ik uit elkaar gegaan. Ik zag geen toekomst meer in onze relatie en ik was verliefd geworden op een ander. Mijn kinderen zijn nu vijf en zeven jaar en elke keer als ze naar hun vader gingen, brak mijn hart. Meestal wilden ze niet, en als ze terugkwamen, zagen ze er altijd beduusd uit. De laatste keer dat ze een weekend bij hem zijn geweest, is zeker twee jaar geleden.

Na die laatste keer kwam mijn dochter thuis met een luier aan, terwijl ik er hard mee bezig was haar zindelijk te krijgen. Daar hebben mijn ex en ik toen een fikse ruzie – die uit de hand liep – over gekregen waar de kinderen bij waren. Ze begonnen allebei te huilen.

De weekends daarna zou hij ze komen ophalen, maar we hebben tevergeefs op hem zitten wachten. Achteraf bleek dat hij naar feestjes was. Hij is ze nooit meer komen ophalen. Vorig jaar belde hij me ineens op, om te vragen of de kinderen op zijn verjaardag mochten komen. De keuze liet ik over aan de kinderen en die wilden niet.

Ze gaan nu nog steeds niet naar hun vader toe. Ik probeer zo discreet mogelijk om te gaan met deze situatie en eerlijk te zijn over alles. Mijn zoontje wil de achternaam van mijn ex niet meer en mijn dochter durft niet bij andere kinderen te spelen – ze zegt dat ze bang is voor vaders. Intussen stuurt mijn ex kaartjes op verjaardagen en met kerst en de angst besluipt me dat er een dag gaat komen dat hij de kinderen weer wil zien.

Moet ik me daaraan overgeven en de kinderen zelf laten inzien wat voor persoon hij is? Of moet ik ze beschermen en ervoor vechten om ze bij me te houden? Wat is het beste voor mijn kinderen?” JANNEKE (26)

CC foto: Adrien

Dilemma: ‘Moet ik hem mijn verleden vertellen?’

Redactie — Mon, 28 Mar 2011 13:30:43 +0000

“Ik kom niet uit een happy family. Mijn moeder vertrok toen ik twaalf was en ik heb het post traumatisch stress syndroom doordat ik vaak in elkaar werd geslagen door mijn broer en vader. Nu ben ik erg argwanend naar mannen toe. En hun intenties.

Vorig jaar heb ik een jongen leren kennen met wie het heel goed klikte. We spraken vaker af. Hij kookte voor me, haalde dingen in huis die ik lekker vind en zocht toenadering. Maar juist hierdoor creëerde ik afstand. Want als ik iemand écht leuk vind, durf ik geen fysiek contact meer te hebben.

Toen hij vroeg of hij me mocht zoenen, zei ik nee. Hij voelde zich afgewezen. Ik wilde erover praten, maar raakte in paniek omdat hij zei dat hij nog nooit eerder zoiets voor iemand had gevoeld. Toen ik later met vrienden op een terrasje zat, zag ik hem langslopen. Ik voelde me opgelaten en negeerde hem (zo stom!). Nu, als ik hem bel, zegt hij steeds dat ie me terugbelt, maar doet dat nooit. En toch stapte hij twee weken geleden weer op me af, tijdens het uitgaan. Maar ik was zo druk bezig met andere dingen dat hij zich weer afgewezen voelde. Ben ik dom of niet?!

Moet ik hem over mijn verleden vertellen? Ik ben bang dat hij niet naar me wil luisteren. Ik heb sterk het gevoel dat het met hem iets kan worden en ik denk wel dat hij mij ook echt leuk vindt.”
ELLEN (20)

CC foto: raging_rocket_run

Moet ik mijn ‘geld stelende’ vriendin loslaten?

Redactie — Mon, 21 Mar 2011 14:30:04 +0000

“Een vriendin van mij, Lisa, is een echte dame. Tenminste zo lijkt het. De werkelijkheid is jammer genoeg anders. Ze is door eigen nalatigheid in de schuldsanering terechtgekomen en van het weekbedrag kan ze niet rondkomen.

Een oud-collega van ons is een van de velen van wie ze geld heeft ‘geleend’. Ik hoor Lisa nog tegen haar zeggen: ‘Echt? Leen je me 2000 euro?’ Ik zat erbij en dacht: doe het niet. Maar ik heb niets gezegd. Nu hoorde ik laatst dat ze nog steeds niets heeft teruggezien van het geld.

Ik zou graag willen dat Lisa onze oud-collega het geld teruggeeft. Natuurlijk heb ik er niks mee te maken, maar het zit me toch dwars. Mijn man is sowieso al klaar met haar. En ik heb het gevoel dat ik in een spagaat sta.

Ik heb medelijden met haar. Ik weet hoe moeilijk ze het heeft zonder basis, zonder familie waarop ze kan terugvallen, maar ik zou ook graag willen dat ze verantwoordelijkheid neemt voor haar eigen daden. Ze heeft ondertussen wel een heel lieve vriend gevonden die haar niks kwalijk neemt en haar in alles ondersteunt. Is voor mij het moment gekomen om haar los te laten?” LIEKE (33)

PS Je reactie/advies kan (ingekort) in Viva komen. Alleen je voorletter komt erbij en eventueel je leeftijd. Volgende week: een nieuw dilemma waarop jij weer kunt reageren. Heb je zelf een dilemma? Mail die kort maar goed uitgelegd naar dilemma@viva.nl.

CC foto: wfabry

Moet ik haar aanspreken op haar gedrag?

Redactie — Mon, 14 Mar 2011 14:30:27 +0000

Marleen (27): “Ruim een jaar geleden kwam ik tijdens een stapavond een oude bekende tegen, Ronald, en al gauw zag ik een perfecte match tussen hem en mijn single vriendin Maartje. Mijn koppel-actie bleek een succes: ze werden stapelverliefd.

Na een half jaar woonden ze samen, verhuisden ze naar een wijk aan de rand van de stad en langzaam werd het contact fors minder. Maartje belde niet meer, ook niet toen een paar vriendinnen uit onze groep door een rottijd gingen.

En dat is niet alles: ze gaat nog mondjesmaat mee met uitjes en als ze mee is, praat ze vooral over zichzelf. Tijdens gezamenlijke etentjes is ze veel met Ronald bezig of ze zwijgen de avond bij elkaar. Als we haar bellen, belt ze of niet terug of ze houdt het superkort. En dat terwijl ze altijd heel betrokken was. Ze is echt compleet veranderd sinds ze met Ronald is.

Ik heb haar al verteld dat ik het zo jammer vind dat ik haar weinig spreek en zie. ‘We hebben het ook allebei zo druk,’ zegt ze dan. Nu willen vriendinnen haar aanspreken op haar grote transformatie, maar ik twijfel. Het is haar leven, haar keuze en vragen om aandacht gaat me gewoon te ver. Blijkbaar is dit wat ze wil en moeten we dat accepteren. Alleen zijn mijn vriendinnen het daar niet mee eens.

Ik heb geen zin om met de rest van mijn vriendinnen in de clinch te liggen over Maartje. Zal ik ze proberen over te halen het te laten rusten of moeten we Maartje toch gezamenlijk aanspreken op haar gedrag?”

CC foto: anee.baba

Moet ik hem verlaten als ik kinderen wil?

Redactie — Mon, 07 Mar 2011 14:30:43 +0000

Lisette (33): “Timo en ik hebben al vijf jaar een relatie. We hebben elkaar leren kennen tijdens een feestje bij iemand thuis en waren alle twee onder invloed van een gepoederde neus, zeg maar. In het begin feestten we erop los. De energie en liefde spatte van ons af. Vlak voor deze relatie kwam ik namelijk uit een benauwende relatie en dit was echt wat ik nodig had.

Maar nu zijn we vijf jaar verder en ik merk aan mezelf dat ik in rustiger vaarwater kom, de drugs en het feesten hoeven van mij niet meer zo. Ik vind het heerlijk om gewoon een biertje te drinken in de kroeg, of lekker thuis te zijn en een wijntje te drinken. Ik merk dat het hele wereldje waarin ik voorheen leefde me steeds meer gaat tegenstaan.

Maar Timo kan er niet mee stoppen. Soms houdt hij het drie weken vol om ‘wat rustiger aan te doen’ en daarna gaat hij los. Hij is dan niet meer te temmen en kent geen grenzen meer. Met diezelfde nacht of de volgende dag een heftige ruzie tot gevolg, want ik haat hem echt als hij weer heeft gebruikt.

We hebben het de laatste tijd wel vaker over het krijgen van kinderen. We willen dat alle twee, want buiten dit ‘drugsprobleem’ hebben we een liefdevolle relatie, maar ik begin zwaar te twijfelen de laatste tijd. Kan hij op deze manier de verantwoordelijkheid wel aan?”

CC foto: marcokenmoeller

“Zal ik haar het voordeel van de twijfel geven?”

Redactie — Mon, 28 Feb 2011 14:30:08 +0000

Alida (28): “Ik heb een relatie met de ex van een vriendin. Ze heeft ons zelf aan elkaar voorgesteld en we werden verliefd. Mijn vriendin reageerde op z’n zachtst gezegd vreemd. Ze vroeg zich hardop af hoe ik hemelsnaam op hem kan vallen. Hij kleedt zich verkeerd, doet burgerlijk, heeft een lelijke kont enz. Kortom: ze kamde hem voortdurend af.

Het is net alsof ze onaardige dingen ‘mag’ zeggen omdat ze zelf ooit – op de middelbare school – iets met hem heeft gehad. Ook suggereerde ze dat zij z’n grote liefde is en dat ze nog samen zouden zijn als zij het toen niet had uitgemaakt.

Ik voelde me er rot door en nam wat afstand door haar niets meer te vertellen over hem en mij. Nu verwijt ze me dat ik haar buitensluit en vist ze naar details. Op een of andere manier lukt het me niet de juiste houding en toon te vinden in deze kwestie. Ze vindt me overgevoelig.

Normaal gesproken hebben we de slappe lach om niks, maar nu ben ik op mijn hoede. Het ligt voor de hand te denken dat ze jaloers is, hoewel ze zelf een vriend heeft. Het laatste nieuws is dat ze met ons vieren op double date wil. Zal ik dat avontuur aangaan in de hoop op herstel van de vriendschap?”

CC foto: Slumberingheart