Webstrijder!
*Motto: “Neem jezelf en het leven niet al te serieus.”
*Schrijft het liefst over: onnozele dingen die heel bijzonder of grappig blijken te zijn.
Dag mensen, hier een catlog van mij, Doutzen Poes. Het vrouwtje is de deur uit. Al heel lang. Ik maak me zorgen om haar en lieve mensen, ook om jullie. Want jullie zijn consumensen of zoiets en dat is veel ingewikkelder dan jagen.
Moet er een riem om mijn blousejurkje of niet? Kan ik mijn rode hakken aan naar dat feestje of staat dat sletterig? Ik weet wie ik moet bellen voor een eerlijk antwoord. Hint: ze willen altijd mee dansen en ze zoeken onvermoeibaar mee naar Het Perfecte Jurkje.
Je hoort een gedempte knal. Mensen om je heen beginnen te schreeuwen. Brand! naar de uitgang! Het hele gebouw wankelt. Het ruikt naar.. kerosine. Dit is foute boel. En jij ziet niets. Je bent blind.
Laatst zei ik nog ‘tof’. In 2010! Zulke woorden gebruik ik soms. Je zult mij niet snel horen praten over ‘next level shit’ of een ‘dik’ feest. Ik kan niet aan die woorden wennen, omdat ik ze zo letterlijk neem.
Stel, je hebt een week in een ravijn gelegen, in een verlaten bos. Je hebt muisstil liggen wachten op helikoptergeluiden. Dan hoor je voetstappen dichterbij komen. Je bent gevonden! Wat zeg je dan?
Snoep verstandig? Vrij SOAvrij? Drink met mate? Dat maken we zelf wel uit, als Nederlanders. Weet u waar u dat opgeheven vingertje in kunt steken, overheid?
Ik heb een eetdate met S. Hij is een van de duizenden kinderen die dit jaar beginnen in de brugklas. Spannend hoor, had iedereen tegen hem gezegd. S doet verslag van de eerste dag.
Onze stemmen zijn de ingredienten voor een stroperig formatieproces, waar ze nog geen taart van kunnen bakken. Maar hoe zou de uitslag zijn geweest als iedereen campagne voerde op de Indiase manier? Of de Venezolaanse?
Twee vrouwen hebben deze week domme acties uitgehaald. Iedereen is boos op ze, vooral mensen die ze helemaal niet kennen. Ze hebben met succes hun reputatie om zeep geholpen. Twitter straft onmiddellijk.
Normaal gaan we rond deze tijd klagen dat er al kerstballen in de winkels liggen. Dit jaar niet. Kom maar op met die kerst, want dan kunnen de kompels in Chili eindelijk naar boven.
Komkommers verdwijnen uit het zicht, scholen beginnen en we gaan weer hard aan het werk. Je gaat vol energie aan de slag, maar best kans dat je over drie weken weer met je schouders naast je oren en de hartslag van een kolibrie zit te werken.
Als jij naar het NOS-journaal hebt gekeken, wat blijft je dan bij? De dakloze mensen in Pakistan? Het gemorrel binnen het CDA? De pensioenen? Of denk je: Wanneer haalt Erwin Kroll nou EINDELIJK dat laatste randje haar van zijn achterhoofd af?
Het is negen jaar geleden. Negen jaar! Ik kan me de laatste keer niet eens herinneren. Van de ene op de andere dag deed ik het gewoon niet meer. Terwijl het zo leuk is! Waarom ben ik er ooit mee gestopt?
Ik ploeg ongegeneerd door graaibakken met gare, vlekkerige uitverkoopshirtjes, die al drie keer op de grond hebben gelegen. Ik drink vaak aanmaaklimonade in plaats van fris.
